..

WE ARE BACK.

Join us, Anthi and Eva, this Sunday 25th of October (Time: 16:00 Madrid, 17:00 Athens) for a GRAPHIC EXORCISM.

Release your anger, disappointment, delusion, indignation. Liberate from your DEMONIC graphic possessions through a sensitive online drawing session.

Bring some flashy materials – fluor colors, shiny powder or some aromatic fluids – to repel the evil spirits.

Meeting point: The ZOOM CHURCH. Link free entrance!

So happy to participate at the online symposium “TtD 2020 SYMPOSIUM: 2B Drawing Changes” of “Thinking through drawing” at University of Indiana this Sunday 18th of October with our workshop called “Draw[riot]ing”.

Above we share some images and thoughts from “Draw[riot]ing” workshop and many thanks to all these amazing “drawing” people.

“Draw[riot]ing”, is a workshop on drawing and writing, pictures and texts, psychographies and descriptions on inner experience during a drawing session.

In simple words given, drawing with a “riot” attitude is all about questioning and doubting. Small experiments on touch, blind, feelings, indignation, “tools” and passions took place.

Then, each time the participants were asked to write on their experience, in order a strange and complex material to be produced.

Finally, an interpretation, away from “rules”, “bird eyes” and “replicas”, of those aspects of “drawing with a riot attitude” were given and new unexpected views on feelings, emotions and ways to relate to each other unfolded.

Thanks to all, Anthi & Eva

Anthi Kosma _papers

#Η_χρησιμότητα_του_άχρηστου #The_usefulness_of_the_useless #ενεργοποιώντας_χώρους #activating_places #οι_χώροι_των_ανθρώπων #places_of_people #δράση&πόλη #Actions&city

Xάρη σε όσους/ες/x ένα απόγευμα του 2018 βρεθήκαμε στο παζάρι της Ξάνθης.

Thanks to all, an afternoon of 2018 in the bazaar of the city of Xanthi.

01/06/2018.

Video by Kostas C R Nilsen

Με τη Βίκυ Παναγιωτοπούλου στο περιοδικό πολιτιστική αναζήτηση περπατάμε, μιλάμε και μαθαίνουμε για τις πόλεις . 

Ένα κείμενο για τους χρόνους της πόλης, με αφορμή την εμπειρία από την καραντίνα της άνοιξης του 2020 #σπάρτη

δείτε όλο το κείμενο εδώ, σελίδα 14

http://στο περιοδικό πολιτιστική αναζήτηση

της Νικολέττας Πουλλή

Ένας βράχος εκεί, ένας πιο πάνω, άλλος πιο δίπλα. Και να παίρνει κάθε ένας από ‘μας μια θέση στους βράχους, και το κύμα να χτυπάει στα πόδια μας και ο ήλιος να καίει τα πρόσωπά μας.

Να νιώθουμε τη ζεστασιά της πέτρας και τη δροσιά του νερού και να είναι το βλέμμα απλανές και να νιώθεις πως δεν υπάρχει αύριο, δεν υπήρξε καν το χθες, υπάρχει μόνο η αιωνιότητα της στιγμής.

Κάπως έτσι δημιουργούνται οι μνήμες, οι θύμησες μιας στιγμής.

Και όλες οι αισθήσεις στο έπακρο, να νιώθεις τη ζωή,  το νόημα της ύπαρξης κι ας μην μπορείς να το εξηγήσεις.

Και από αυτό το παραδεισένιο αλλά αόριστο τοπίο ξεπηδάνε τόποι, που εμείς οι ίδιοι τους δημιουργούμε, με τις αισθήσεις μας, με την ύπαρξή μας.

Αυτούς τους τόπους θα αναζητούμε ξανά και ξανά.

Y.Γ. Κι όπως λέει ένα πρόσωπο του βιβλίου Όλες οι μέρες:

«Η καλύτερη φωτογραφία είναι αυτή που δεν τράβηξες».

Read More

Παραμετρικές επιφάνειες είναι κατα κάποιο τρόπο επίπεδες επιφάνειες που παραμορφώθηκαν. Las superficies paramétricas son, en gran medida, superficies planas que se han deformado.

Και μάλλον, όσοι οι τρόποι παραμόρφωσης τόσες οι παράμετροι μεταβολής τους. Y más bien, cuanto más los lodos de deformación tantos los parámetros de su cambio.

Περπατώ σε ένα κυκλαδονήσι και παρατηρώ τις επιφάνειες των κτισμάτων του. Camino por una isla de las Cícladas y observo las superficies de sus casitas.

Άραγε πόσα σημεία ελέγχου έχουν οι επιφάνειες των τοίχων και των οροφών στη χώρα της Ανάφης; Acaso, ¿Cuántos puntos de control tienen las superficies de paredes y techos en “la chora” de Anafi?

Εδώ οι οριακές καμπύλες, αυτές δηλαδή που βρίσκονται στις άκρες των επιφανειών, δεν είναι όμοιες. Aquí las curvas límite, es decir, las que están en los bordes de las superficies, no son idénticas entre sí.

Στέγες και τοίχοι καμπύλωσαν, γωνίες κύρτωσαν, πήραν κλίσεις και ξέχασαν τι θα πει κατακορυφότητα. Techos y muros se han curvado, esquinas se han doblado y caído y, desde luego, han olvidado lo que significa verticalidad.

Ποιες λειτουργίες ανάμειξης παρεμβάλλονται για να κυρτώσουν τα τοπικά σημεία παραμόρφωσης των επιφανειών και πόσα παραμετρικά μπαλώματα να έχουν; ¿Qué funciones de mezcla se insertan para curvar los puntos de deformación local de las superficies y cuántos parches paramétricos tienen?

Οι πολλαπλές ενώσεις και οι περιορισμοί της συνέχειας σμιλεύονται, γίνονται υδρορροές, σκαλάκια και πλατώματα. Las múltiples uniones y las restricciones en la continuidad se esculpen y se convierten en  canalones, escalones y mesetas.

Στις επιφάνειες αυτές δεν υπάρχουν απαραίτητα ομοιόμορφα διαστήματα καμπυλότητας. No hay necesariamente intervalos de curvatura uniformes en estas superficies.

Καμπύλα προφίλ και μπαλώματα ενώνουν όλα τα επίπεδα χωρίς ακρίβεια και μάλλον χωρίς καμία θέληση για έλεγχο χάρη μιας απόλυτης γεωμετρίας. Perfiles curvos y parches unen todos los niveles sin precisión y probablemente sin voluntad de control con el fin una geometría absoluta.

Φυσική “αντιεξουσιαστική” δόμηση ή, πιο απλά, επιφάνειες που δεν ντύνονται, δεν επενδύονται, αλλά πλάθονται με πηλό από θηραϊκή γη. Construcción natural “antiautoritaria” o, simplemente, superficies que no están revestidas, ni forradas, sino moldeadas con arcilla de la tierra Theraica.

Read More

Εικόνες ώσμωσης.
Imágenes de ósmosis.

Σώματα αδιαχώριστα.
Cuerpos integrados.

Γραμμές μπερδεμένες.
Líneas enredadas.

Περιγράμματα πολύπλοκα.
Contornos complejos.

Αντανακλάσεις κινήσεων και αιωρούμενα μυθολογικά όντα.
Reflexiones de movimientos y seres etereos mitológicos.

Μια σειρά εικόνων αφιερωμένη στα πλάσματα που τριγυρνούν στις βάθρες.

Una serie de imágenes dedicadas a las criaturas que deambulan por los cataratas.

 

IMG_20200812_142909

IMG_20200809_191258_673

IMG_20200809_191258_672IMG_20200809_191258_649IMG_20200809_191258_648IMG_20200811_204726_803IMG_20200811_204726_823IMG_20200811_204726_822IMG_20200811_204726_804IMG_20200811_204726_789

IMG_20200812_175153IMG_20200812_175801IMG_20200809_165253IMG_20200810_171030IMG_20200812_175752IMG_20200809_165652IMG_20200812_142103IMG_20200809_165753IMG_20200812_143839IMG_20200812_142444

IMG_20200811_204726_788IMG_20200811_202759IMG_20200810_084928

Για τις ισορροπίες μεταξύ καταστροφής και απεικόνισης

On balance between catastrophe and representations

Απόσπασμα Εxtract:

Deleuze, Gilles, and Francis Bacon. Francis Bacon: The logic of sensation.

Από το μάθημα «Ειδικά θέματα αναπαραστάσεων» στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών  Πανεπστημίου Θεσσαλίας, άνοιξη 2020. From the course “Special Issues of Representations” at the Department of Architecture of the University of Thessaly in spring 2020. Translation: Anthi Kosma & yourtranslator

stella savidou bacon inside me-16 s-16

Savvidou Stella, Strangeness, 2020, Creative Commons License. https://savstelle9.wixsite.com/trac

es

 

«Το πρόβλημα του ζωγράφου δεν είναι το πώς να εισέλθει στον καμβά, αφού είναι ήδη εκεί (στο προεικονιστικό  θέμα), αλλά πώς να βγει από αυτόν, με αποτέλεσμα να βγει από τα κλισέ, ξεφεύγοντας από το προβλέψιμο (του εικονιστικού θέματος).

The painter’s problem is not how to enter into the canvas, since he is already there (the prepictorial task), but how to get out of it, thereby getting out of the cliché, getting out of probability (the pictorial task).

 

[..]

Αυτή είναι η πράξη της ζωγραφικής, ή το σημείο καμπής της ζωγραφικής. Υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους η ζωγραφική μπορεί να αποτύχει: μία φορά οπτικά και μία χειροκίνητα. Μπορεί κανείς να παραμείνει μπλεγμένος στα εικονιστικά δεδομένα και στην οπτική οργάνωση της αναπαράστασης, αλλά μπορεί κανείς να καταστρέψει το διάγραμμα, να το καταστρέψει με το να το υπερφορτώσει τόσο ώστε να αποδυναμωθεί (που είναι ένας άλλος τρόπος να παραμείνει (ο ζωγράφος) στο εικονιστικό: θα έχει απλά ακρωτηριάσει ή κακοποιήσει το κλισέ …). Το διάγραμμα είναι επομένως το λειτουργικό σύνολο δηλωτικών και μη αντιπροσωπευτικών γραμμών και ζωνών, ευθείων πινελιών και χρωμάτων. Και η λειτουργία του διαγράμματος, η λειτουργία του, λέει ο Μπέικον, πρέπει να είναι «υποδηλωτική».

This is the act of painting, or the turning point of the painting. There are two ways in which the painting can fail: once visually and once manually. One can remain entangled in the figurative givens and the optical organization of representation; but one can also spoil the diagram, botch it, so overload it that it is rendered inoperative (which is another way of remaining in the figurative: one will have simply mutilated or mauled the cliche…). The diagram is thus the operative set of asignifying and nonrepresentative lines and zones, linestrokes and color-patches. And the operation of the diagram, its function, says Bacon, is to be “suggestive.”

Francis-Bacon-Study-for-Three-Heads-1962_W640

[..] Read More

Friday, 1st of May__ 8-10 (CTE+2)
we aim to – via drawing, a natural and common language –
escape to nature, the thing we miss the most during quarantine time.
Let’s escape through drawing to lands and prairies and visit our own LAND[e]SCAPES.
It’s a pleasure to have with us the artist Kostas Yaxoglou to water our feelings to the rhythm of the best jazz music.
Please bring some basic markers and a glass of yourself.

Land[e]escape-Collage Colectivo 180 

Untitled-1

 

 

11/06/2020 20:00 (España) 21:00 (Athens)
#MarutxaCasares #MarinaNavarro #AuxiliadoraGalvez #EduComellés #AnthiKosma
“Coreografías dibujadas” is a series of choreographies drawn in the environment of Tinglado (Old port of Valencia).
Online creative encounters, which get us closer to the place where grupo araneareawant to intervene.
Drawing as a subjective space appropriation tool, seemed to us the best way to start this collective colonization.
We are organizing a cycle of 4 sessions, starting with a meeting between close cartoonists who have already drawn together, which allows us a climate of confidence to test the format, to gradually open the participation to nuev@s cartoonists who accept The challenge of representing the sound landscapes of La Marina de Valencia.
102675572_2498397120490878_1437689463777943253_o

OFFENCE-04JOIN US***
This Saturday 30 of May 18:00 (CTE+2.00), Imprografika aim to offend, hurt, wound, upset, displease, affront and touch our papers through hand painting. No tools, no brushes, no two-metre safe distance are required.

Release your desire of touch by pushing, pressing, rubbing, cutting, your paper just with your hands, arms, legs, knees and paint. Let’s use the most forbidden weapon during post-Covid times: The TOUCH OFFENCE.

Please bring some painting of any kind and your freaking awesome with YOU.

 

Zoom meeting point: https://us02web.zoom.us/j/88986455593

#FreeEntrance

OFFENCE-02sudden-08

Read More

95045158_2830787916974251_3307140034989129728_o
This Friday, 1st of May__ 8-10 (CTE+2)
we aim to – via drawing, a natural and common language –
escape to nature, the thing we miss the most during quarantine time.
Let’s escape through drawing to lands and prairies and visit our own LAND[e]SCAPES.
 
It’s a pleasure to have with us the artist Kostas Yaxoglou to water our feelings to the rhythm of the best jazz music.
 
Please bring some basic markers and a glass of yourself.
 
Meeting point:
Este Viernes,  1 de Mayo __ 8-10 (CTE+2)
escaparemos juntos mediante el dibujo – un lenguaje natural y comun – a la naturaleza, aquella que echamos más en falta durante esta cuarentena.

Read More

Jose Rubio Mira s

Tiene casi veinte años. Είναι σχεδόν είκοσι χρονών.

Desconozco la galería donde expone; solo sospecho que será de las mas importantes. Δεν γνωρίζω σε ποια γκαλερί εκθέτει υποψιάζομαι μόνο πως θα είναι από τις πιο σημαντικές.

Aún así me atrevo a escribir sobre su obra. Παρόλα αυτά παίρνω το θάρρος να γράψω για το έργο της.

No sé que piensa mientras dibuja estos paisajes llenos de fragmentos y estratos de lineas que se superponen tampoco de qué materia son estas acuarelas casi fosforescentes. Δεν ξέρω τι σκέφτεται καθώς σχεδιάζει αυτά τα τοπία γεμάτα από θραύσματα και επίπεδα γραμμών που αλληλοκαλύπτονται, ούτε από τι υλικό είναι αυτά τα υδατοχρώματα που σχεδόν φωσφορίζουν;

Tampoco puedo sospechar con qué arte consigue doblar las hojas de un cuaderno para crear estos libros de artista fascinantes. Ούτε μπορώ να υποψιαστώ με ποια τέχνη καταφέρνει να αναδιπλώσει τα φύλλα δημιουργώντας αυτά τα συναρπαστικά καλλιτεχνικά βιβλία.

Solamente me gustaría compartir como mi mirada, que cada vez que se cruzca con su obra, se “atrapa” y empieza a viajar en lugares imaginarios. Μόνο θα ήθελα  να μοιραστώ πως η ματιά μου, κάθε φορά διασταυρώνεται με τα έργα της, «παγιδεύεται» και αρχίζει να ταξιδεύει σε τόπους φανταστικούς.

Los dibujos de Jose me encantan precisamente porque me dejan viajar.  Constelaciones gráficas de universos infinitos.  Τα σχέδια της Χόσε μου προκαλούν μεγάλη ευχαρίστηση γιατί ακριβώς με αφήνουν να ταξιδέψω. Ατελή σύμπαντα από γραφιστικούς αστερισμούς. 

Nada de imagenes prefabricadas y copias. Sin embargo, estas imágenes contienen algo de secretos viejos y una frescura impresionante.  Τίποτα από έτοιμες εικόνες και αναπαραγωγές. Εντούτοις όμως οι εικόνες αυτές έχουν κάτι από παλιά μυστικά και μια απίστευτη φρεσκάδα.

Jose Rubio Mira Reci# ss

“Helo aquí que abre los cofres, que amontona riquezas cósmicas en un exiguo cofrecillo. Si en el cofrecillo hay joyas y piedras preciosas, es un pasado, un largo pasado, un pasado que cruza las generaciones que el poeta va a novelar. Las gemas hablarán de amor, naturalmente. Pero también hablarán de poder, de destino. [..] En el cofrecillo se encuentran las cosas inolvidables, inolvidables para nosotros y también para aquellos a quienes legaremos nuestros tesoros. El pasado, el presente y un porvenir se hallan condensados allí.”

«Εδώ βρίσκεται ότι υπάρχει όταν ανοίγουν τα σεντούκια, όπου συσσωρεύεται ο κοσμικός πλούτος σε ένα μικρό μπαουλάκι. Εάν υπάρχουν κοσμήματα στο κουτί και πολύτιμοι λίθοι, είναι ένα παρελθόν, ένα πολύ μακρινό παρελθόν, ένα παρελθόν που διασχίζει τις γενιές που ο ποιητής πρόκειται να εξιστορήσει. Οι πολύτιμοι λίθοι θα μιλούν φυσικά για αγάπη. Αλλά θα μιλήσουν επίσης για τη δύναμη, το πεπρωμένο.[..] Στο κουτί συναντώνται τα αξέχαστα πράγματα, αξέχαστα για εμάς όπως επίσης για εκείνους που θα κληρονομήσουν τους θησαυρούς μας. Το το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συμπυκνώνονται εκεί ».

Conocí a Jose una tarde en el sótano del aula YG1 en la escuela de arquitectura de Madrid, cuando todavía Javier Seguí y Antonio Verd impartian juntos su famosa clase “Dibujo Natural”.  Γνώρισα τη Χόσε ένα απόγευμα σε μια μεγάλη αίθουσα στο υπόγειο YG1 στην αρχιτεκτονική σχολή της Μαδρίτης, όταν ακόμα ο Javier Seguí και ο Antonio Verd είχαν εκείνο το περίφημο μάθημα «σχέδιο εκ του φυσικού».

Aquella tarde habían invitado a clase un grupo de artistas. Aquel entonces no podía sospechar el valor de un curso interdisciplinario y para todas las edades. Su presencia fue un choque. Εκείνο το απόγευμα είχαν καλέσει μια ομάδα καλλιτεχνών στο μάθημα. Τότε δεν μπορούσα να υποψιαστώ την αξία ενός διατμηματικού και για όλες τις ηλικίες μαθήματος. Η παρουσία τους ήταν ένα σοκ.

Todavía cuando veo las obras de Jose me pregunto lo mismo:¿Como una/ο puede llegar  a este nivel de sutileza, libertad y refinamiento? Y, sobre todo, ¿Cómo unas imágenes pueden ser tan tan contemporáneas?  Από τότε ακόμα κάθε φορά που βλέπω τα έργα της Χόσε αναρωτιέμαι το ίδιο πράγμα: Πώς μπορεί κάποια/oς να φτάσει σε τέτοια επίπεδα λεπτότητας, ελευθερίας και φινέτσας; Και κυρίως πως γίνεται κάποιες εικόνες να  είναι τόσο μα τόσο σύγχρονες;

Podéis seguir Jose Rubio Mira aquí y aquí

Μπορείτε να ακολουθήσετε τη Jose Rubio Mira εδώ κι εδώ

Jose Rubio Mira Fedevida# s - Copy

Read More

Ένα ποστ από τις αγαπημένες αρχιτέκτονες της Φάλαινας This is a post from the beloved  Whale´s architects 93021029_1815828461880556_188065785984319488_o

Σήμερα θα βάψουμε τα παραδοσιακά αυγά των Φαλαινών, τεχνογνωσία που λάβαμε από την προηγούμενη γενιά και της προσθέτουμε κάθε χρόνο ένα τόκε. Today we are going to paint the traditional easter eggs of the Whales. We are continuing a family painting tradition adding ourselves a toque every year.
Φέτος, θα παίξουμε ιντερνετικά, βάφοντας μαζί με πολυαγαπημένους μας φίλους και φίλες και λέγοντας και μερικά εσπερινά αστεία παραλλήλως, παρά τη δραματικότητα της ημέρας και της καραντίνας. Σας φιλούμε όλες και όλους. This year, we are going to share our painting play and craft online with some of our beloved friends. We are planning to exchange tips and evening jokes regardless the dramatic ambience of the Holy Week and quarantine. We send you a very big kiss.

93378716_1817061855090550_6591978654157242368_o

Instructions (find someone near you who speaks greek…)

Υλικά:

Read More

____timelapse_anthokosmos_20200404

Άραγε ο Ιός είναι του Θεού; Is the virus* of God?

Περπατώ στην πόλη, είναι σκοτεινά, ήσυχα, με λίγο φως, άδειοι δρόμοι, άσφαλτος, αρκετή ησυχία..(ακούω τα βήματα μου στην άσφαλτο). I walk in the city, it is dark, quietly, with a little light, empty streets, asphalt, quite quiet … (I hear my footsteps on the asphalt).

Που και που κάποια λακκούβα, τα πεζοδρόμια όπως πάντα ένα κολλάζ με ανεβοκατεβάσματα, λίγα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, υγρασία, που και που μια γάτα ή η μυρωδιά από κάποιο τζάκι. Every now and then a pothole, sidewalks as always look like a collage with ups and downs, a few parked cars, humidity, sometimes a cat or the smell of a fireplace.

**

Θα μπορούσα να περπατώ στη ίδια πόλη, μια νύχτα σας κι αυτή,  πριν περίπου εκατό χρόνια. I could have been walking in the same city, a night like this, about a hundred years ago.

Θα είχε σίγουρα λιγότερο φως. Οι δρόμοι θα ήταν μάλλον χωρίς άσφαλτο, τα παπούτσια μου θα ήταν γεμάτα λάσπη ή σκόνες. It would definitely have had less light. The roads would have been, probably, without any asphalt, my shoes would have been covered in mud or dust.

Σίγουρα θα είχα να αποφύγω περισσότερες λακκούβες. I would have definitely had to avoid more potholes.

Πεζοδρόμια, δηλαδή οριοθετήσεις μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου χώρου για την ασφάλεια των πεζών, μάλλον δεν θα υπήρχαν παντού ή πουθενά. Sidewalks, that is, boundaries between private and public space for pedestrian safety, wouldn´t probably be present everywhere or nowhere.

Η ατμόσφαιρα θα μύριζε περισσότερες ξυλόσομπες ωστόσο η ησυχία θα ήταν παρόμοια. The atmosphere would smell more smock of fireplaces, but the silence would be similar.

Η πόλη μου πριν αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μητροπολιτικής παγκοσμιοποιημένης πόλης έμοιαζε περισσότερο με χωριό. My city, before acquiring the characteristics of a globalized metropolitan center, looked more like a village.

Εγώ θα ήμουν μάλλον ένα άλλο υποκείμενο. I would probably have been another subject.

Θα ζούσα σε μια κοινωνία της πειθαρχίας, όπως λέει και ο Χαν[1]I would have been living in a society of discipline, as Han[1] puts it.

Θα έδειχνα σίγουρα και αναγκαστικά περισσότερο σεβασμό στους μεγαλύτερους, την οικογένεια και γενικά στις αυθεντίες.  I would have certainly and necessarily showed more respect to the elders, family and the authorities in general.

Προφανώς θα πίστευα στο Θεό και θα άναβα ένα κερί στην εκκλησιά αν και σίγουρα κάτι θα είχε πάρει το αυτί μου για τους Άθεους. I would obviously believe in God and light a candle in the church, although surely something would have heard about Atheists.

Και κυρίως, με κάποιο χριστιανό θα με είχαν παντρέψει ή θα είχα ερωτευτοπαντρευτεί. And most importantly, i would have been forced to get married to a Christian or I would have fallen in marriagelove.

Σε κάθε περίπτωση θα ήμουν ένα άλλο υποκείμενο, βέβαια επειδή ακόμα και σε εκείνες τις πόλεις κάποιος έφευγε και ξενιτευόταν μάλλον θα ζούσα, όπως τώρα, θα ονειρευόμουν άλλες πατρίδες, ζωές και αμερικάνικα όνειρα. In any case, I would have been a different subject. But because even in those cities people left and emigrate, I would probably live, as I do now, dreaming of other homelands, lives and ‘American dreams’.

**

Καθώς περπατώ στην πόλη της καραντίνας θυμήθηκα ένα βράδυ που γύριζα στο σπίτι που μεγάλωσα μετά από πολλά χρόνια. Είχε κάτι παρόμοιο εκείνο το βράδυ. As I walk through the city of quarantine, I remembered one night, when I was returning in the house I grew up, after many years. There was something similar to this night.

Read More

91915469_2658090824473372_5097320298458382336_n

της Νικολέττας Πουλλή

ΑΠΡΙΛΗΣ 2020

Αναμφισβήτητα πια ζούμε σε μια ετεροτοπία. …

Ο κάθε ένας “καλείται” να μείνει μέσα – κυριολεκτικά και μεταφορικά με τις όποιες συνθήκες μπορεί να επικρατούν στο μέσα του καθενός.

Καλείται να κατοικήσει με έναν νέο – ίσως και ξένο για πολλούς- τρόπο.

Να στραφεί στο μέσα να δημιουργήσει νέους τόπους, να αγγίξει τη σφαίρα του φαντασιακού, να δημιουργήσει τόπους ουτοπικούς, σε ένα παρόν δυσοίωνο, σε ένα μέλλον μάλλον δυστοπικό.

«Τι μόνιμο θα αφήσει ο “προσωρινός” εγκλεισμός;» Αναρωτιέμαι.

Καθώς ελαχιστοποιείται το ανθρώπινο ίχνος, κάθε φυσική ανθρώπινη αλληλεπίδραση / διάδραση, και καθώς το αίσθημα συναισθηματικής ασφάλειας έχει χαθεί προ πολλού παραμένουν οι πρότινος τόποι ως τόποι δια μέσου της μνήμης και της ιστορίας ή μεταβάλλονται σε κάτι άλλο;

Με το πέρας της “παύσης” και την “ενεργοποίηση” και πάλι των πόλεων και των δημόσιων χώρων θα έχουν μεταβληθεί οι σχέσεις και οι τόποι; και ως προς ποια κατεύθυνση;

Η προσωπική ανασφάλεια που τρέφεται εδώ και καιρό, η ατομική και συλλογική συνείδηση ,που ήδη νοσούσε εκφράζεται τώρα – ή μάλλον μεταφράζεται – σε ένα συλλογικό πανικό (ή και υποχρεωτική απραξία).

Από τη μία το παρόν παρουσιάζεται/σερβίρεται απειλητικό και παραμορφωμένο και ως τέτοιο βιώνεται, το μέλλον δεσμεύεται δυσοίωνα.

Από την άλλη όμως τίποτα δεν είναι καταλυτικό και μη αναστρέψιμο όταν ο φόβος δεν κυριαρχεί.

Έχοντας στραφεί σε μια e-topia, μια ηλεκτρονική ουτοπία, θα ήθελα να χρησιμοποιήσω όρους του υπολογιστή, δηλαδή πλέον, κοινές και καθημερινές λέξεις.

Ενώ πολλοί επιλέγουν το lock και ζητάνε το shut down, κάποιοι άλλοι είναι σε sleep mode (εδώ και καιρό), άλλοι ψάχνουν για το reset ενώ το μυαλό άλλων είναι ήδη στο restart.

Σε αυτές τις σκέψεις γύρω από το πριν και το μετά ίσως το ζητούμενο να είναι πότε και πώς θα καταφέρουμε ένα συλλογικό restart, δηλαδή μια επανεκκίνηση «από κοινού».

Έχει ενδιαφέρον με την σημερινή ματιά να παρουσιαστούν κάποιες σκέψεις, ερωτήματα, διερευνήσεις, διαπιστώσεις που παρουσιάστηκαν σε μια – χωρίς τέλος –  εργασία πριν περίπου 2 χρόνια.

Με αυτό το ίχνος, του ανολοκλήρωτου που εμπεριέχει πάντα η αναζήτηση και του άγνωστου που αφορά τα μελλούμενα, ξεχώρισα κάποιες από τις τότε σκέψεις.

Μια διαδρομή στο λαβύρινθο εκείνων των σκέψεων και των εννοιών, που  οδηγεί στο σήμερα και στη σύγχρονη πραγματικότητα.

[2χρόνια –σχεδόν-πριν]

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2018

– χώρος –  ποιος χώρος – αντίληψη – αντιληπτική διαδικασία – αισθήσεις –  εμπειρία – μνήμη – σώμα – σωματικότητα –  υπαρξιακή αναζήτηση – τόπος –  μη τόπος–

-Τι αναζητά ο άνθρωπος;

Να οικειοποιηθεί το περιβάλλον του και να αποδώσει σε αυτό κάποιο νόημα. Να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε αυτό δημιουργώντας την ταυτότητα του. Βαθύτερο ζητούμενο είναι η δημιουργία της αίσθησης της συναισθηματικής ασφάλειας. Έχει ανάγκη ο άνθρωπος να δημιουργήσει και να κατανοήσει τον εσωτερικό του κόσμο και στη συνέχεια να τον εκφράσει. Η ανάγκη του για έκφραση του εαυτού είναι η εκδήλωση της ίδιας της ύπαρξης, είναι η ανάγκη του για επικοινωνία.

cover

Τόπος: ο χώρος με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά όπου το άτομο μπορεί να αναγνωρίσει και να ορίσει τον εαυτό του μέσω αυτού, να ενδυναμώσει την ταυτότητά του, να δημιουργήσει σχέσεις με άλλα άτομα και να βρει ίχνη του παρελθόντος με σημάδια διαδοχής.

Read More

imprografika_drawing_performance_duth_2018_0s

Αυτό το κείμενο αφορά το σχέδιο σαν επιτέλεση-περφόρμανς- και όσους αγαπημένους/ες/x, πριν περίπου δύο χρόνια, βρεθήκαμε μαζί και στήσαμε μια αυτοσχέδια θεατρική σχεδιαστική σκηνή. Este texto está dedicado al dibujo como performance y a esos seres queridxs, que hace aproximadamente dos años, nos unimos y creamos una escena improvisada de un dibujo teatral.

Το έργο, σε αυτή την περίπτωση, ήταν μια συλλογική ζωγραφιά σε ζωντανή μετάδοση. Επίσης, ήταν ένα πείραμα να συνδεθούν οι αναλογικοί και οι ψηφιακοί καμβάδες. Kαι κυρίως, ήταν μια δοκιμή του «μεταμορφώνω ένα χώρο», «σχεδιάζω σε μεγάλη κλίμακα», «σχεδιάζω μαζί», παραξενεύω και παραξενεύομαι. La obra, en este caso, fue una pintura colectiva en transmisión en vivo. También fue un experimento para conectar el lienzo analógico con el “digital”. Y, sobre todo, fue una prueba de ‘transformar un espacio’, ‘dibujar a gran escala’, ‘dibujar juntos’, extrañar y extrañarse.

drawing-performace_20181108_191325

Με ψηφιακά μέσα (την ψηφιακή πλατφόρμα ομαδικού σχεδιασμού http://trazos.club/) σε προβολή και με αναλογικά μέσα σε ένα μεγάλο καμβά, ένα ανιαρό κομμάτι του αιθρίου της αρχιτεκτονικής σχολής της Ξάνθης στο ΔΠΘ μετατράπηκε σε θεατρικοζωγραφικό χώρο. Con los medios digitales (la plataforma de dibujo colectivo y digital http://trazos.club/) en proyección y análogicos en un gran lienzo una parte en desuso del patio de la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Democritos se transformó en un espacio teatropictórico.

Χωρίς αμφιβολία θα συνεχίζουν να γράφονται πολλά για την ανεξήγητη χαρά που ωθεί τα σώματα να γράφουν, να κυλιούνται αφήνοντας σημάδια και χαράσσοντας φιγούρες. Sin duda, se continuará escribiendo mucho sobre la inexplicable alegría que impulsa a los cuerpos a escribir, rodar, dejar marcas y trazar figuras. Read More

reblog from slus.gr #aninterview

Slus

PROFILE PICSX33

Profile Pics Αρχιτεκτόνων: οι απαντήσεις στο ερωτηματολόγιο του SLUS (33 ερωτήσεις ίδιες για όλους) έρχονται να σκιαγραφήσουν την ιδιαίτερη προσωπικότητα κάθε αρχιτέκτονα και να αφηγηθούν ιστορίες και σκέψεις που ξεκινούν από την αρχιτεκτονική, τον δημόσιο χώρο, την πόλη και την κοινωνία και φτάνουν μέχρι την μουσική, την λογοτεχνία και το σινεμά.

O ανθόκοσμος ή αλλιώς Ανθή Κοσμά, αρχιτέκτονας, απαντά στο ερωτηματολόγιο του SLUS.  

  1. Πότε και πού γεννηθήκατε; Στη γη των 300 πριν, σχεδόν, 40 χρόνια.
  2. Τι σπουδές έχετε κάνει; Όλες όσες ήθελε η μαμά μου και ο μπαμπάς μου και, τελικά, πολλές παραπάνω.
  3. Πού εργάζεστε; Σε ένα γραφείο αλλά και σε μια αρχιτεκτονική σχολή. Συχνά τα βράδια δουλεύω σε ένα αυτοσχέδιο εργαστήρι ζωγραφικής.
  4. Τι είναι αυτό που σας ώθησε στην αρχιτεκτονική; Η έλλειψη έκφρασης.
  5. Πού μένετε; Μάλλον δεν έπρεπε ποτέ να διαβάσω ένα βιβλίο για νομάδες τον καιρό του 2004. Τώρα πια δεν με πειράζει να…

View original post 669 more words

6-01.imprografika.2020

Για τους στενούς χώρους και τη στενοχώρια. (ΕΛ)

About tight spaces and distress. (ENG)

Ένα παιχνίδι των λέξεων και των φυσικοψυχικών χώρων.

A game of words and psychophysical spaces. 

In greek “being distressed” [steno-choriménos] comes from the words tight-space [stenáchoro].

Στενάχωρο. Eίναι στενάχωρο. Το δωμάτιο είναι στενάχωρο, μα κι εγώ είμαι στενο-χωρημένη. Stená-xoro [tight-space] distressed. It is [tight-space] distressed. Τhe room is [tight-spaced] distressed, but me too I’m distressed [tight -spaced] steno-choriméni.

Το δωμάτιο είναι στενάχωρο, μα πιο στενάχωρο είναι αυτό που συμβαίνει. Αυτό που συμβαίνει στο διπλανό δωμάτιο, στα διπλανά «δωμάτια». The room is tight-spaced [distressed], but more distressed [tight-spaced] is what happens. What happens in the next room, in the next “rooms”.

Είναι στενός ο χώρος και όλο και στενεύει..περιορίζεται. The space is tight and it is getting tightest..limited/restricted. 

Περιορισμοί επιβαλλόμενοι, μα και αυτοπεριορισμοί, περιορισμοί υπευθυνότητας, περιορισμένη υπευθυνότητα, ανευθυνότητα μα ότι και αν λέμε ο βασικός περι-ορισμός είναι  ο θανατηφόρος. Restrictions imposed, but also self-restrictions, restrictions of responsibility, reduction of responsibility, irresponsibility, but whatever we may say the basic restriction is  the fatal one.

Στενός-χώρος και στενο-χώρια, μάλλον για αυτό έλεγε ο Χαβιέρ «βρες μια άλλη λέξη για το χώρο»…κανείς δεν ξέρει σε τι ακριβώς αναφέρεται. “Tight-space” [stenos xoros] and “being distressed” [steno-xorimenos] probably that’s why Javier said “find another word for space” … no one knows exactly what it refers to.

Κάποιοι αναρωτιούνται αν ο χώρος ήταν στενός από πάντα ή αν πριν ήταν ελεύθερος. Some are wondering if  space has  always been tight or if it was free before.

Ίσως να μην ήταν, μάλλον είχε όμως μια κάποια ανεμελιά, άγνοια ή κάτι τέλος πάντων χωρίς όρια ή πιο σωστά που έμοιαζε χωρίς τέλος. It may not have been, but it probably had some negligence, ignorance, or something  without an end or better that looked like endless.

Ίσως να το ήξερα κατά βάθος. «Τα παιδιά [..] έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα», όπως λέει το τραγούδι. Θα ναι που νόμιζα ότι όλα μπορούν να γίνουν αλλιώς. Αλήθεια, σιγά σιγά όλα γινόντουσαν αλλιώς. Maybe I knew it deep down. “The kids [..] anyway they know everything», a song says.  Yes, I thought that everything could be done differently. Really, slowly everything was changing. 

Στενάχωρη καρδιά, στενάχωρο τύπος, στενάχωροι καιροί και καταστάσεις, αλλά και στενάχωρα δωμάτια. Heart to get upset [tight-space of the heart], worrier [tight-space] guy, worried [tight-space] times and situations, as well as tight-space rooms.

Μάλλον δεν είναι οι τοίχοι που κάνουν τα πράγματα στενάχωρα, εξάλλου από τις «φυλακές» πάντα κάπως δραπετεύαμε. Στενάχωρο μάλλον είναι πως οι τοίχοι έγιναν και πάλι ορατοί. It is not probably the walls that make life feel sad, in fact we have always escaped “prisons” somehow. It is rather sad that walls have become visible again.

Δεν είναι οι τούβλινοι τοίχοι που έγιναν και πάλι ορατοί ούτε οι γυψοσανίδες ή τα άλλα δια-χωριστικά. Πιο θλιβερό είναι που έγιναν ορατά πάλι εκείνα τα διαχωριστικά που νόμιζα πως μια μέρα θα δια-περασω, ξε-περάσω. It is not the brick walls that have become visible again, nor the drywall panels or other dividers. The saddest thing is that have become visible again those dividers that I thought  one day I would pass, pass by, overpass.

Εκείνα τα γαμημένα όρια: τα οικονομικά, τα οικογενειακά, οι περιορισμοί του φύλου, της πόλης, της χώρας κι εκείνες οι ψευτοελπίδες και τα ψευτοξεγελάσματα: «και αν εκείνη η αίτηση», «εκείνο το πάρτι», «εκείνος ο ξανθός», «εκείνη με το ξυρισμένο μαλλί», «εκείνη η δουλειά», «εκείνο το ταξίδι» όλα αυτά τα τόσο απαραίτητα μοιάζουν με ψεκαστήρια από αυτά που «κάνουν τα τζάμια αόρατα». Those fucking limits: financial,  familiar, gender restrictions, city, country and those pseudohopes and lies: “and if that application”, “that party”, “that blonde”, ” the one with the shaved hair “,” that job “,” that trip “all of which look like sprays,  the ones that “make the glass invisible”.

Μα τα τζάμια είναι εκεί ξαναβρώμισαν και φάνηκαν πάλι. Τα τζάμια είναι στον 5ο όροφο, απέναντι έχει πολυκατοικίες, ο ήλιος φαίνεται από το στενό των δρόμων, οι ανεπάρκειες ήταν από πάντα γνωστές, κατά βάθος τις ξέραμε. But the glazed windows are dirty, and it shows again. The glasses are on the 5th floor, in front there are apartment blocks, the sun can be seen from the narrow streets, the deficiencies were always known, deeply we knew them.

Και τώρα στη στενοχώρια δεν υπάρχει άλλη παράταση, διαφυγή.  Αναγκαστικά πρέπει να πω πως «δεν ελπίζω τίποτα». Είμαι, ακόμα εδώ στο στενό-χώρο, του δωματίου, του σώματός μου, της ηλικίας, του φύλου, της «τσέπης». And now in the distress [tight space] there is no further extension, escape. I have to say ‘I hope nothing’. I am still here in the tight space of my room, of my body, my age, my gender, my “pocket”.

Ο στενός-χώρος είναι εδώ και δίπλα, στο δίπλα δωμάτιο, στη διπλανή χώρα που γίνεται κάθε μέρα περισσότερο στενο-χώρα, με στενά-χωριά, στενο-χωριμένους, στενο-χωρισμένους  και δυστυχώς από-χωρισμένους. The tight-space is here and at the next door, in the next room, in the next country [Chora] which every day is becoming more and more confined country [tight-chora], with confined villages [tight-xoriá], distressed [tight-space] and unfortunately segregated [apo-spaced] people.

Σε αυτό το στενό-χωρο «χαρτί» στα όρια της οθόνης, του χαρτιού, των γραφικών χαρακτήρων τα σημάδια της γλώσσας είναι ίχνη που θέλουν να μείνουν εδώ και να εξιχνιάσουν τις στενοχώριες των καιρών. In this tight space [stenó-chóro] of “paper” at the limits of this screen, these graphic characters, these signs of language are traces that would like to stay here and delineate the distress [tight-spaces] of the times.

Αφιερωμένο στην Κατερίνα Μ. που μου μίλησε για αυτό το παιχνίδι των λέξεων, το στενό-χώρο και τη στενοχώρια στο διπλανό της δωμάτιο. Dedicated to Katerina M. who talked to me about this game of words “tight-space=stenochória=distress”, her tight-space [stenó-chóro] and distress [stenochória] in the next room.

Το σχέδιο συχνά γίνεται κατανοητό ως μια γλώσσα.

Drawing often is perceived as a language.

Μια γραφή χωρίς φωνήματα. «Μιλά», μεταφορικά. A kind of writing without phonemes. It “speaks”, metaphorically. 

Κατά τη διάρκεια ενός μικρού πειράματος, σε μια προσπάθεια να διερευνηθούν τα όρια του «σχεδιάζω», σχεδιάσαμε με τα μάτια κλειστά. During a small experiment, in an attempt to explore the limits of “drawing”, we draw with our eyes closed.

Χωρίς να βλέπω.  Αναγκάζομαι αγγίζοντας να ψάχνω τα όρια του σχεδιαστικού χαρτιού, του «μολυβιού» και να χαράσσω γραμμές χωρίς να ξέρω προς τα που πηγαίνουν.  Without seeing. I am forced to search the limits of the drawing paper, the pencil, and draw lines without knowing where they are going.

“Στα τυφλά», εκτός του οπτικού ελέγχου και εκτός ελέγχου γενικά στο πεδίο μιας «τυφλής ελευθερίας», ποιον να εμπιστευτείς; Και πως να αφήσεις τα χέρια ελεύθερα να κινούνται;  “Blindly”, without being able to see and out of control, in general, in a field of “blind freedom”, whom do you trust? And how do you let your hands move freely?  

Χωρίς να βλέπω. Ακούω. Ακούω εμένα, τxν δίπλα, τους δίπλα. Δεν ακούω τις φωνές τους, ακούω τις «μολυβιές» τους. Without seeing. I listen. I listen to myself, the Other, the Others. I don’t listen their voices, I am listening to their “pencils”.

Ακούω τους χτύπους στο χαρτί. Οι ήχοι των χαράξεων, κάθε γραμμή τώρα πια έχει το ήχο της. Άλλοι μακρόσυρτοι και άλλοι πιο σημειακοί. I am listening to the pencils beat on the paper. The sounds of the traces, now each line has its own sound. Some sounds are longer and some are more pointy.

Τα σχέδια μετατράπηκαν ξαφνικά σε κρουστά, σε γραφο-μηχανές. Θα μου πεις, έτσι ήταν από πάντα. Αλλά «εσύ δεν άκουγες».  Drawings suddenly turn into percussions, into type-writers. You may tell me; “it’s always been that way. But “you never listened”.

Οι χαράξεις έχουν ένα ήχο, καλύτερα ένα χτύπο, και κάθε χτύπος αρχίζει να συσχετίζεται με τους χτύπους των Άλλων.  Traces have a sound, even better, a beat. Each beat begins to relate with other beats.  

«Χτυπώ», «απαντούν», «χτυπούν», «απαντώ». Ξανά και ξανά μέχρι που φτιάχνεται ένας ρυθμός, άρρυθμος και θορυβώδης. Ι “knock”, they “answer”, they “knock”, I “answer”. Again, and again until a rhythm is made, arrhythmic and noisy.

Τι είναι αυτή η συναυλία [κρουστών…] σχεδίων; What is this [percussion…] drawing concert?

Ένα σχέδιο τελικά ακούγεται. A drawing finally sounds. 

Πριν το σχέδιο κατηγοριοποιηθεί ως παρτιτούρα, η καταγραφή μιας μουσικής που παράγεται από φυσικούς ήχους -σαν αυτής του Dieter Schebel- θα λέγαμε πως παράγει τη δική του μελωδία.

Before this drawing is categorized as a music sheet, someone can argue that the transcription of a music produced by natural sounds -like those of Dieter Schebel-, has its own voice-melody.

Το μολύβι γράφει-χτυπά, τα μολύβια χαράσσουν-χτυπούν, ακούγονται. Οι χτύποι των μολυβιών, δεν είναι σαν αυτούς των ρολογιών, ούτε ακριβώς, μα πιο κοντά σε αυτούς της καρδιάς και των καρδιογραφημάτων.

The pencil writes-beats, the pencils mark, beat and have their own sound. Pencil beats are not like watch beats, nor exactly, but similar to heartbeats and to cardiograms.

Απόσπασμα από γραφιστική συναυλία στο μάθημα «ειδικά θέματα αναπαραστάσεων: ιχνογραφίες και ιχνηλατήσεις» στην αρχιτεκτονική σχολή του Βόλου, 18 Φεβρουαρίου 2020.

Excerpt from a graphic concert in the lesson “Special Representations: Paintings and Traces” at the School of Architecture, University of Thessaly, 18th February 2020.

Read More

imprografika_anthokosmos-3_ventanas_2020.03.07

Οι μετακομίσεις, οι πόλεις, τα σπίτια και τα παράθυρά τους

Las mudanzas, las ciudades, las casas y sus ventanas.

Τα παράθυρα κάδρα, πλαίσια, μα, πιο πολύ ανοίγματα

Las ventanas cuadros, marcos, pero, sobre todo aperturas

Οπές για το φως, τους ήχους, τους θορύβους, τους κλέφτες

Huecos para que entren la luz, los sonidos, los ruidos, los ladrones

Από αυτά οι «θέες» αντικρίζονται μα επίσης ακούγονται

Desde ellos las “vistas” se enfrentan pero también se oyen

Αυτή είναι μια συλλογή με θέες από τα παράθυρά μου

Esta es una colección de vistas desde mis ventantas.

Από αυτά κάτι ακούγεται και ανοίγεται*

Desde ellas algo se oye y se abre*

Athens 2020

Madrid 2013

Madrid 2012

 

*«Άνοιξη < αρχαία ελληνική ἄνοιξις. Σπάνια λέξη της αρχαίας ελληνικής (ἡ ἄνοιξις, -εως). Ετυμολογείται από το ρήμα ἀνοίγνυμι ή ἀνοίγω.»

*”Primavera <en griego antinguo “ἄνοιξις”. Proviene del verbo “ἀνοίγνυμι” ο “ἀνοίγω”, que significa abrir.

anthokosmos_20191117_221312s

Ασταμάτητες κινήσεις.

Movimientos imparables.

Κίνηση, λέει το λεξικό, είναι η μεταβολή της θέσης ενός σώματος μέσα στο χώρο σε σχέση με ένα σταθερό σημείο και σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.

El movimiento, dice el diccionario, es el cambio de la posición de un cuerpo en el espacio en relación con un punto fijo, en un momento dado.

Το αντίθετο, η ακινησία.

Lo contrario, la quietud.

Βέβαια, η γη κινείται κι εγώ νιώθω ακίνητη.

Sin embargo, la tierra se mueve y yo me siento inmóvil.

Είναι και η κίνηση ένα σχετικό μέγεθος.

Es el movimiento un tamaño relativo.

anthokosmos_20191117_221045s

Παρόλα αυτά υπάρχουν πολλές κινήσεις, περισσότερο ή λιγότερο μεταφορικές, όπως: οι κινήσεις των λογαριασμών, αυτές των χορευτών, οι στρατηγικές κινήσεις, εκείνες των οχημάτων αλλά και οι κινήσεις ενός πίνακα ή ενός γλυπτού.

A pesar de todo esto existen muchos movimientos, más o menos metafóricos, como: los movimientos de las cuentas bancarias, los de los bailarines, los movimientos estratégicos, los de los vehículos, pero también los movimientos de un cuadro o una escultura.

Υπάρχουν μέρη με πολύ κίνηση, αλλά και είδη κινήσεων: γραμμικές, διακεκομμένες, τεθλασμένες, ζικ-ζακ, ανάστροφες, κατακόρυφες, διαγώνιες, κάθετες και γενικά προς όλες τις κατευθύνσεις.

Hay lugares con mucho movimiento, pero también hay muchos tipos de movimientos: lineales, discontinuos, curvos, en zigzag, inversos, verticales, diagonales, perpendiculares y, en general, en todas las direcciones.

Υπάρχουν οι εφαπτόμενες, οι πλευρικές, αυτές του αέρα, των ήχων, οι προσεκτικές, οι μετρημένες αλλά και οι αλόγιστες, οι αυθόρμητες, αυτές που έχουν χάρη αλλά κι εκείνες που είναι άνετες κι ελεύθερες.

Existen los tangibles, los laterales, los del aire, de los sonidos, los cuidaditos, los moderados pero también los insensatos, los espontáneos, los que tienen gracia y también los que son cómodos y libres.

Ένα επίσημο κείμενο, για την εκφώνηση ενός μαθήματος αρχιτεκτονικής, θα αναφερόταν στις σχεδιαστικές κινήσεις, στις κινήσεις των «κατοίκων» ενός πρότζεκτ, τις υποχρεωτικές, τις δυναμικές κτλ.

Un texto oficial, para el enunciado de un curso de arquitectura, tendría que referirse a los movimientos proyectuales, los posibles movimientos de los “habitantes” del proyecto, los obligatorios, los dinámicos etc.

Ωστόσο μια τέτοια γραφή, στη δική μας περίπτωση, θα ήταν μάλλον μια λάθος κίνηση.

Sin embargo, probablemente una escritura de este tipo, en nuestro caso, sería un movimiento incorrecto.

anthokosmos_20191117_221041s

Read More

An original and imaginative interpretation of Carolina Verd at Taki’s artwork.

Carolina Verd

En una ocasión, mientras esperaba el tren de París a Londres, a Panayoitis Vassilakis, Takis (1925-2019) ”se le encendió la bombilla”; se quedó asombrado por la incesante coreografía de señales, ruidos y destellos de luces intermitentes que le rodeaban. Así es como este artista autodidacta pasó de la influencia de la estatua clásica de su país de origen, Grecia, y de la influencia de los artistas que más admiraba, entre ellos Picasso y Giacometti, a crear un lenguaje propio. Un lenguaje gracias al cual a sus esculturas, movidas por el aire, por imanes, hechas de varillas largas, flexibles y delgadas, de luces, de plomadas, de gongs, de cuerdas de guitarra…, las dota de sonido, vibran y se articulan funcionando como señales transmisoras de ciertas energías.

Revolución en la historia de la escultura

“Platón habla de un artista que convierte el mundo invisible en visible. Espero que alguien que vea mi…

View original post 307 more words

Είπα μόνο πως πρόκειται για ένα πάρκο.

19s

 

Και μοιράστηκαν σε φωτοτυπίες δύο κατόψεις του. Η μια, με τη στάθμη πάνω από τις φυλλωσιές των δέντρων, και η άλλη, κάτω από αυτές.

Και ενώ προσπαθούσα να κάνω μια ανάλυση-παρουσίαση περί «σχεδίων & αναγνώσεων» βλέπω πως κάποιοι/ες/x, αυθόρμητα, να έχουν πιάσει τα χρωματιστά μολύβια και τους μαρκαδόρους και να σχεδιάζουν στην φωτοτυπία.

Κάπως έτσι σχεδιάζοντας επάνω στο επίπεδο της κάτοψης άρχισε το παιχνίδι. Άρχισαν να αναγνωρίζουν, να ερμηνεύουν και να «κατοικούν» με τον δικό τους τρόπο τις κατόψεις. Ενώ, προέκυπταν ερωτήσεις:

«Και αυτές οι γραμμές είναι ισοϋψείς; Αυτό είναι νερό; Οκ, αυτά είναι δέντρα. Και τι σχήματα είναι αυτά; Δεν καταλαβαίνω. Και αυτή η γραμμή; Είναι δρόμος; Μα τι είναι τούτο; Δεν βγαίνει νόημα. Και, σίγουρα αυτό είναι ένα πάρκο; Μήπως αυτός ο αρχιτέκτονας είναι τρελός;».

Μέχρι που επ-ανα-σχεδιάζοντας άρχισαν να προκύπτουν νέες κατόψεις, νέα πάρκα και μάλιστα πάρκα απρόσμενα όμορφα.

Έτσι όταν μετά από ώρα παρουσιάστηκαν οι φωτογραφίες του έργου του Μιράγες «το πάρκο των χρωμάτων», καθώς και εκείνου του χρωματιστού σκίτσου του διαγωνισμού και της αντίστοιχης μακέτας του Ενρίκε, όλα έμοιαζαν πιο φυσικά.

El Croquis 72(II)-Enric_Miralles-112

Dibujo, El parque de los colores. Σχέδιο, το πάρκο των χρωμάτων Enrique Miralles 1993.

Και τότε άρχισαν τα:

«Αααα, ώστε αυτό ήταν σιντριβάνι». «Και οι ισοϋψείς! Αμάν, αυτές νόμιζα πως ήταν ολόκληρη ρεματιά, όχι μικρά σκαλάκια». «Έλα ρε». «Τελικά δεν έχει τόσα δέντρα». «Και αυτά είναι φωτιστικά;». «Πως σκίαστρα;».

Και όσο προχωρούσαν οι φωτογραφίες της παρουσίασης και οι γραμμές των σχεδίων αντιστοιχούσαν πια στις χαράξεις του πάρκου τόσο μεγάλωνε ο ενθουσιασμός.

Ενθουσιασμός γιατί αυτό που αρχικά αποτελούσε ένα ακατανόητο πλέγμα γραμμών είχε γίνει, για καθέναν/μια/x, πιο οικείο, λογικό και κατανοητό μέσα από τα δικά τους σχέδια, τις δικές τους διερευνήσεις.

Και κυρίως, όλα αυτά είχαν προκύψει αυθόρμητα.

Με βάση το ένστικτο, τις ανάγκες ενός πάρκου και όχι κάποιας προκατασκευασμένης εικόνας. Η αμεσότητα της τυχαιότητας, η ελευθερία επιλογών μακριά από αιτιοκρατίες και κάποιο έλεγχο μεταξύ φόρμας και λειτουργικότητας έδωσαν χώρο στο παιχνίδι και κυρίως στην αξία κάθε ερμηνείας, την αξία να προσεγγίζεις τον κόσμο με «τον δικό σου τρόπο».

El Croquis 72(II)-Enric_Miralles-1141

Έμειναν και στην άκρη όλα εκείνα, τα μάλλον βαρετά, που είχα προετοιμάσει να πω:

«Για το ότι επιχειρήσαμε την ερμηνεία και την κατανόηση ενός έργου τέχνης (εδώ αρχιτεκτονικής) από την διαδικασία του σχεδιασμού του και όχι από την τελική-κτισμένη του μορφή.

Ή πως, πιο απλά, αυτή τη φορά ξεκινήσαμε από τα σχέδια και όχι από τις εικόνες ενός έργου.

Και πως με αυτή την προσπάθεια «από το ανάποδο» πραγματοποιήσαμε μια άσκηση «ανάγνωσης των σχεδίων».

Ή πως κάπως έτσι μπορεί ή θα μπορούσε το κτιστό περιβάλλον να «αναγνωστεί» από τα [πιθανά] σχέδια από τα οποία έχει προκύψει.»

Ήταν πιο φυσικό να μιλήσουμε για ότι προέκυψε.

Αυτά τα καινούργια πάρκα, «τα δικά τους» πάρκα. Και, πως τα δικά τους γραφιστικά παιχνίδια στο «πλάνο» της κάτοψης είχαν αποκαλύψει άλλα πράγματα και σημασίες γύρω από το «σχεδιάζω ένα πάρκο».

This slideshow requires JavaScript.

Και, εν τέλει, τι σημαίνει τελικά το «επ-ανα-σχεδιάζω» ή το «ξανα-σχεδιάζω»  [redraw (EN), redibujar (ES)]; Τι παραπάνω προσδίδει το πρόθεμα «ξανά», εκείνο το «επ-ανα», το «πάλι»; Καθώς γράφω για εκείνο το τόσο συγκινητικοσημαντικό μάθημα και εκείνα τα πάρκα προέκυψαν διάφορες κατηγορίες γύρω από το «επ-ανα-σχεδιάζω»:

Γιατί σίγουρα «επ-ανα-σχεδιάζω» καθώς περνώ/με ώρες και ώρες δουλεύοντας ένα σχέδιο. Και, ποιός/ά/x δεν έχει δει τα αρχεία του να πολλαπλασιάζονται καθώς τροποποιεί ένα πρότζεκ;

Φυσικά σχεδιάζω ξανά κάτι που προφανώς έχει ήδη χαραχθεί ή έχει ήδη θεωρηθεί τελειωμένο, έχει μπει στο συρτάρι, στο κάδρο, στο φάκελο, στην πολεοδομία, έχει σταλθεί στο μέιλ, με το wetransfer κτλ.

Αλλά και οι χαράξεις σε ένα οικόπεδο είναι και αυτές ένας «επ-ανα-σχεδιασμός». «Ένα κομμάτι γης» επ-ανα-σχεδιάζεται καθώς είναι το «υπόβαθρο», η «βάση», ο «τόπος», το «φόντο» νέων παρεμβάσεων.

Ίσως και αυτά τα «αντι-στρές» βιβλία ζωγραφικής αν και δεν αφήνουν στο σχεδιαστή κάποια βούληση ανήκουν σε αυτή την κατηγορία των επανασχεδιασμών.

Θυμήθηκα, φυσικά, κι εκείνους τους εκπληκτικούς επ-ανα-σχεδιασμούς του Uriel Seguí στην έκθεση με τίτλο «Οριοθετώντας το άμορφο [Bordeando lo informal]» ή όπως το έγραψε «κυνηγώντας όρια, χωρίς σταματημό». Εκεί έφτιαχνε δηλαδή με τις γραμμές του τα όρια των κηλίδων. Όπως γινόταν σε εκείνο το παιχνίδι της φαντασίας που κάναμε ιδίως μικροί καθώς με τη φαντασία «ακολουθούσαμε» τα περιγράμματα των ψηφίδων στο μωσαϊκό, τα πλακάκια ή στις επιφάνειες των ξύλων κτλ.

18474_l

Rebordeando 03, Uriel Segui

Τέλος θυμήθηκα πώς είχα νιώσει όταν άκουσα για πρώτη φορά εκείνο το ρήμα «επ-ανα-σχεδιάζω» [redraw (EN), redibujar (ES)].

Στην αρχή νόμιζα πως δεν ακούω καλά:

-«Πως»;

-«Re…»

-«Τι;»

-«Τι “ρε” και μαλακίες λένε.»

-«Γαμώ τις ξένες γλώσσες.»

-«Τι; Νέες λέξεις-νοήματα;»

-«Ωχ, πάμε πάλι..»

0s

Αφιερωμένο σε όσους/ες/x συμμετείχαν.

https://criticalnotebooks.tumblr.com/

Read More

criticalnotebooks_20180528_18103100asss

Πήραμε το «μονοπάτι της ζωής» και κατεβήκαμε προς την ακροποταμιά.

Ίσως χρειαζόταν μια εισαγωγή για την «εκπαίδευση έξω από τις αίθουσες ή τους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους» ή κάτι για το βίντεο των Eames, που ξεκινά από την κλίμακα ενός πικνίκ, αλλά τελικά δεν είπα κάτι.

Κατάφερα μόνο να ψελλίσω πως: «Το θέμα της επίσκεψης δεν είναι ακριβώς νατουραλιστικό. Και, πως ίσως είναι περισσότερο σχετικό με τις αισθήσεις, τις μυρωδιές, το ρευματάκι του αέρα, τον ήχο των δέντρων, αλλά και πως το έδαφος στη φύση μπορεί να ιδωθεί σαν ένα σώμα σε άλλη κλίμακα..

Απλά καθίσαμε.

Ανοίξαμε τα τετράδια-μπλοκ για να σκιτσάρουμε.

This slideshow requires JavaScript.

Μια κοπέλα άνοιξε ένα βιβλίο: «Θα προτιμούσα να μην». Προτιμούσε να κάνει κάτι άλλο. Ήταν η κοπέλα που στα μαθήματα εμφάνιζε εκείνες τις γραμμές που «δεν θέλουν να είναι απόλυτες», «τις διακεκομμένες γραμμές» και που είχε μια τεχνική να «σχηματίζει όρια ζωγραφίζοντας εκτός περιγραμμάτων», αυτό που λέμε «από το αρνητικό».

Οι υπόλοιποι κάπως ξεκινήσαμε.

Τι ειναι αυτή η χαρά του σχεδιάζω;

Μας κοίταξα λίγο από μακριά. Δεν είχαμε καβαλέτα. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο πικνίκ.

Είχε και μια δυσκολία όλο αυτό το «μάθημα στην εξοχή», το «μη υποχρεωτικό», το «άνευ λόγου», το «δίχως θέμα».

Έχουν συχνά μια αμηχανία «οι αργίες». Όπως και οι στιγμές που η τέχνη προσπαθεί «να βρεί κάποιο καινούργιο νόημα», ή να ενεργεί «χωρίς νόημα», «γιατί έτσι».

Αλλά από την άλλη «πως θα φτιάξουμε ένα στόρυ χωρίς αιτία, αφορμή και προσχεδιασμένο σενάριο;» και άραγε «το αποτέλεσμα θα είναι τρέντυ»;

Ήρθαν στο νου εκείνες οι λέξεις του Χαβιέρ Σεγί: «μέσα από το σχέδιο φτιάχνεις τον εαυτό, εκεί συστήνεται η προσωπικότητα του υποκειμένου[individuation]». Πως το σχέδιο λειτουργεί σαν τον καθρέφτη, η δράση όπου καθένας μπορεί ελεύθερος να δοκιμάζει και να δοκιμάζεται.

Τι θα γινόταν αν έφτανε στα όρια του χαρτιού ή εκείνης της ελευθερίας του να «κινούμαι-χαράσσω» χωρίς σκέψη, του «και αν» και «γιατί όχι», μακριά από επικρίσεις και αγωνίες γυρω από το «μοιάζει;» και το «αρέσει;».

Τα ίχνη των γραμμών μας είχαν περισσότερο να κάνουν με τις αισθήσεις και όλα εκείνα τα ανείπωτα που προσπαθούν «όπως όπως» να «βγουν προς τα έξω» άτσαλα, ακατανόητα, μουτζουρωμένα αλλά και ανέμελα.

Όλα αυτά τα σημάδια στο χαρτί δεν μπορούν να ερμηνευτούν με κάποια ευθεία αντιστοίχιση. Δηλαδή μια γραμμή δεν αντιστοιχούσε απαραίτητα σε κάτι συγκεκριμένο.

Σε αυτούς τους χαραγμένους καθρέφτες, αυτό το αρνητικό αποτύπωμα, «εκεί έξω», «στον καθαρό αέρα», μακρυά από την αίθουσα, την πόλη και τους τύπους, τι κάναμε;

Όλοι κάτι έφτιαχναν, κάτι δοκίμαζαν.

Κάποια στιγμή βλέπω την Μαρία. Η Μαρία θα λέγαμε πως «ζωγραφίζει καλά», έχει εκπληκτικό ταλέντο στις αναπαραστάσεις. Συχνά έχω την εντύπωση πως η ελευθερία και οι «αναγνώσεις» των αφηρημένων σχεδίων την έχουν δυσκολέψει. Αλλά τι κάνει;

Read More

omorfainoume-03

Αυτό το Σάββατο 20/4 στις 12:00-15:00 στο καφέ Μύρτιλο εμπνευσμένοι από την καλλιτέχνιδα Yayoi Kusama βάζουμε τις δικές μας κουκκίδες στο χάρτη. #ΕμμένονταςΣτοΌνειρο 

This Saturday 20/4 from 12:00 to 15:00 at Myrtillo cafe inspired by the artist Yayoi Kusama we paint our dots. #ObsessiveDreamers

Το καφέ Myrtillo δημιουργήθηκε από την κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση Myrtillo με σκοπό την παροχή κατάρτισης, εργασιακής εμπειρίας και πρόσβασης στην αγορά εργασίας σε άτομα από ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, κυρίως νέους με μέτριες μαθησιακές δυσκολίες.

The Myrtillo café was set up by the Myrtillo Social Co-operative Enterprise with the aim of providing training, work experience and access to the labour market for people from vulnerable social groups, primarily young people with moderate learning disability.

“H Yayoi Kusama είναι Ιάπωνας καλλιτέχνης και συγγραφέας, που γεννήθηκε το 1929. Είναι γνωστή για το επαναλαμβανόμενα μοτίβα κουκίδων της. […] Από το 1977, η Kusama έζησε οικειοθελώς σε ψυχιατρικό ίδρυμα και μεγάλο μέρος της δουλειάς της έχει χαρακτηριστεί από την εμμονή και την επιθυμία της να ξεφύγει από το ψυχολογικό τραύμα. Σε μια προσπάθεια να μοιραστεί τις εμπειρίες της, δημιουργεί εγκαταστάσεις που βυθίζουν τον θεατή στην εμμονή της με ατέλειωτες κουκκίδες …

“Yayoi Kusama is a Japanese artist and writer, born in 1929. Well-known for her repeating dot pattern. [..] Since 1977 Kusama has lived voluntarily in a psychiatric institution, and much of her work has been marked with obsessiveness and a desire to escape from psychological trauma. In an attempt to share her experiences, she creates installations that immerse the viewer in her obsessive vision of endless dots and nets or infinitely mirrored space.’

Read More

2

Εκφράζουν τα σχέδια τα συναισθήματα μας; 
¿Expresan los dibujos nuestros sentimientos? Και αν ναι, πως; και σε ποιο βαθμό; Y si es así, ¿Cómo ? Y, ¿Hasta qué punto?

Αυτά δεν επικοινωνούν με λέξεις. Πως μπορούν οι γραμμές, οι φιγούρες και τα χρώματα να εγγυηθούν την μεταφορά, την καταγραφή και πόσο μάλλον τη σωστή μετάφραση των συναισθημάτων;

Ellos no comunican mediante las palabras. ¿Cómo pueden las líneas, las figuras y los colores garantizar la transferencia, la transcripción y, menos aún, una traducción correcta de nuestros sentimientos?

“Αφήνομαι στα χέρια χωρίς να προσπαθώ να ελέγξω τις κινήσεις και τις χειρονομίες τους, μόνο κατασκοπεύω τις αλλαγές τους”, λέει ο Javier Seguí.

“Dejarse llevar por las manos sin intentar controlar sus ademanes, sólo espiando sus vicisitudes”, dice Javier Seguí.

Καθώς τα χέρια κινούνται ελεύθερα, χωρίς μεσολαβητές, κριτές και κανόνες, χωρίς να αναζητούν να αναγνωρίσουν ή να αναγνωριστούν είναι μάλλον πιο κοντά σε εκείνο το σώμα που ξεφεύγει από τα όρια του δέρματος.

Mientras las manos se mueven libremente, sin mediadores, “jueces” y reglas, sin tratar de reconocer o ser reconocidos, parece que están más cerca de ese cuerpo que se escapa de los límites de la piel.

Καθώς “χορεύουν” ελεύθερα βρίσκονται πιο κοντά σε εκείνο το σώμα που νιώθει, ιδρώνει από αγωνία, κλαίει γιατί το άφησαν, χαμογελά γιατί το κοίταξαν, που ξεχνά το “έξω” και το πως φαίνεται.

Mientras “bailan” libremente, están más cerca al cuerpo ese que siente, suda por agonia, llora porque lo dejaron, sonríe porque lo miraron y olvida lo “fuera” y el “¿cómo se ve?”.

Πρόκειται περισσότερο για εκείνο το σώμα που πάντα με κάποιο τρόπο μας διαφεύγει. Αυτό που νιώθουμε παντού αλλά ποτέ δεν βλέπουμε ολόκληρο. Aυτό που κουβαλάμε καρτερικά μαζί μας και που τα όρια, το χρώμα, οι ορμόνες ή οι κληρονομημένες επιθυμίες του οποίου μας βασανίζουν.  [ Jean-Luc Nancy, 58 indicios sobre el cuerpo]

Se trata más de ese cuerpo que de alguna manera siempre se nos escapa. Aquello que sentimos en todas partes, pero nunca vemos en su conjunto. Aquello que llevamos con nosotros con tanta paciencia y cuyos límites, colores,  hormonas o deseos heredados nos torturan. [ Jean-Luc Nancy, 58 indicios sobre el cuerpo]

Είναι εκείνες οι στιγμές που το σώμα κάπως χάνει τον έλεγχο.

Son aquellos momentos donde el cuerpo pierde de alguna manera el control.  

Καθώς οι κινήσεις των χεριών δεν ορίζονται από την γραμματική, το συντακτικό, τις θέσεις των γραμμάτων στο πληκτρολόγιο, τις απαιτήσεις και τους στόχους που πρέπει να φτάσουν αρχίζουν και σχεδιάζουν πιο ελεύθερα.

Mientras los movimientos de las manos no están definidos por la gramática, la sintaxis, las posiciones de las letras en el teclado, los requisitos y los objetivos que deben alcanzar empiezan a trazar con más libertad.

Όπως συμβαίνει όταν τα χέρια ξεχνιούνται καθώς χαϊδεύουν ή γλιστρούν στο σώμα του άλλου. Κάπως έτσι, ανέμελα, αφήνονται και χαράσσουν γραμμές και πολύχρωμα σημάδια.

Como pasa cuando las manos se dejan llevar acariciando y deslizando al cuerpo del otro. De manera parecida, se dejan, un tanto descuidados, y trazan líneas y manchas de colores.

Κάπου εκεί στο αδιαμεσολάβητο, τη ροή, αλλά και στην ανάγκη και την επιθυμία εκείνο το σώμα καταφέρνει να βγει προς τα έξω.

Por allí, en el no intermediado, en el flujo, pero también, la necesidad y el deseo ese cuerpo consigue salir hacia fuera.

Καθώς τα χέρια μεταφέρουν γίνονται, σύμφωνα με τον Aby Warburg, “σεισμογράφοι του ανθρώπινου σώματος”. Συναισθηματογράφοι και τα ίχνη τους είναι ψυχογραφήματα, μικρά ανεξήγητα σημάδια συνδεδεμένα με εκείνο το σώμα που δεν διαγράφεται, που συνήθως δυσκολεύεται να εκφραστεί, που νιώθει, που ξεχειλίζει από συναισθήματα μα που δεν ξέρει πάντα πως να περιγράψει.

A medida que las manos transmiten, se hacen según Aby Warburg, “sismógrafos del cuerpo humano”  y sus emociones. Emocionográfos cuyas huellas son psicografías, pequeños signos inexplicables vinculados a ese cuerpo que siente  y desbordado de emociones que no sabe cómo describirlas.

“Ουσιαστικά τα σχέδια μας λειτουργούν σαν τον ορό της αλήθειας. Ασυνείδητα, και κατά συνέπεια αναπόφευκτα μαρτυρούν κάτι από ότι συμβαίνει μέσα μας”, έγραψε η Κατερίνα Σαββόγλου. Σαν μια  ειδική γλώσσα, ένα αλφάβητο συναισθηματικών σημείων για όλα  τα ανείπωτα, τα άρρητα, όσα δεν λέγονται, όσα δεν ομολογούμε.

“Básicamente nuestros dibujos actúan como el suero de la verdad. Inconscientemente, y por lo tanto, inevitablemente testifican algo de lo que está sucediendo dentro de nosotros “, dijo Katerina Savvoglou. Como un lenguaje especial, un alfabeto de signos emocionales para todo lo que no se puede contar, lo inefable, lo que nos asusta confesar.

“Εκείνη την ώρα είναι σαν μελωδίες που δεν μπορούν να συγκροτήσουν ούτε καν έναν αυτοσχεδιασμό. Ίσως όταν αυτό τελειώνει, τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα”, συνέχισε.

“En ese momento son como melodías que ni siquiera pueden formar una improvisación. Quizás cuando el dibujar acaba, las cosas se vuelvan más claras”, continuó.

42045451_10155753990151334_5388699443983810560_n

Αυτό το σχέδιο πραγματοποιήθηκε σε μια προσπάθεια να περιγραφεί μια βίαιη απώλεια. Αρχικά πήρε το όνομα “τοπολογίες της βίας” από το βιβλίο του κορεάτη Byung-Chul Han. Ο Han μιλά για μια βία που δεν είναι πια φυσική, που σχεδόν δεν ομολογείται αλλά ωστόσο ενσωματώνεται. Πρόκειται για αυτή τη βία που τόσο συχνά βιώνουμε στην εποχή μας, την εποχή του ανταγωνισμού, του δήθεν δικαίου, της ελεύθερης παγκοσμιοποιημένης αγοράς.

Este dibujo se realizó en el intento de describir una pérdida violenta. Inicialmente, se llamaba “topologías de la violencia” como el título del libro del coreano Byung-Chul Han quien habla de la violencia que no es física y que pocas veces se habla de ella. Esta violencia que a menudo sentimos e incorporamos silenciosamente en nuestros tiempos, tiempos de competencia, supuesta justicia, del mercado libre y global.

Όταν όμως, λίγο αργότερα, ο Αντώνης αποκάλεσε το σχέδιο “Μελανίες” τα σημάδια από σινική μελάνη των σχεδίων ταυτίστηκαν με τα σημάδια των τραυμάτων μελανού χρώματος στο ανθρώπινο δέρμα.

Sin embargo, cuando, más tarde, Antonis llamó el dibujo “hematomas” [melanies], que en griego también significa manchas de tinta negra, los signos de la tinta se identificaron con los de acumulación de sangre en la piel humana.

Οι μελανιές, που σε αυτή την περίπτωση ήταν εσωτερικές, από τα “έσω”,  με την βοήθεια  της μελάνης, μεταφέρθηκαν στο “χαρτί”-”προς τα έξω”.

Los hematomas que en este caso eran interiores y “desde dentro”, con la ayuda de la tinta, se “transportaron” “hacia fuera” al “papel”.

Οι λέξεις ήρθαν να ερμηνεύσουν και να αποκαλύψουν: Τα χτυπήματα ήταν πολλά, σε διαφορετικές στρώσεις, κάποια καλύφθηκαν από “πηχτό χρώμα”, άλλα πήραν την “μορφή λέξεων” και άλλα εμφανίστηκαν σαν “χαρακιές”.

Las palabras vinieron a interpretar y revelar: Los golpes eran muchos, en distintas capas, algunos se taparon de “color denso”, otros cogieron la “forma de letras” y otros de “cortes”.

Το σίγουρο είναι πως όλα αυτά τα σημάδια έχουν μια σχέση με τη βία που το σώμα βίωσε και δεν μπόρεσε να εκφράσει.

Lo cierto es que todos estos signos tienen una relación con la violencia que el cuerpo ha sufrido y no pudo expresar.

“Μην ξεχνάς ότι σε αγγίζω”, είπε. Και, δεν κατάλαβα αν το σχέδιο μίλησε, αν είπα τη φράση αυτή στο σώμα μου ή σε σένα που είδες αυτό το σχέδιο και ίσως και τις “μελανίες” μου.  

“No olvides que te estoy tocando”, dijo. Υ, no sé si el dibujo habló, si dirijí esta frase a mi cuerpo o a tí que viste este dibujo y tal vez viste mis “hematomas”.

Read More

#11 #summer #verano
Το πιο δύσκολο ήταν εκείνο το άλματάκι. Αρκούσε να περάσω εκείνη την διαχωριστική οριζόντια επιφάνεια. Μετά, και κάπως απότομα, ανοίχτηκε μπροστά μου ένας άλλος κόσμος. Τον ένιωθα παντού. Με καλούσε να πάω όλο και πιο βαθιά. Έμοιαζε ατέρμονος. Όσο του παραδινόμουν τόσο περισσότερα αποκάλυπτε. Άνοιγα όλο και πιο πολύ τα μάτια μου για να τον χορτάσω, να γλιστρήσω μέσα του. Πόσο διαφορετικοί κόσμοι μόνο με μια αλλαγή υλικού; Τίποτα δεν είχε πια σημασία μέσα σε αυτό το υγρό, αγώγιμο, διαπεραστικό τοπίο. Ένα μεσημέρι στον βυθό, στις πλάκες της Αμοργού. | Η Ανθή Κοσμά (ή αλλιώς Ανθόκοσμος) είναι αρχιτέκτονας. Διατηρεί το blog imprografika.

Slus

Επιμέλεια:Τζίνα Σωτηροπούλου

Τι συνειρμούς φέρνει το καλοκαίρι; Ποιοι είναι εκείνοι οι τόποι που προσμένουμε να ξαναδούμε ή έρχονται συχνά πυκνά στις αναμνήσεις μας; Πώς μυρίζει και με τί μοιάζει; Έχει δική του γεύση άραγε; Μπορούμε να κάνουμε λέξεις και εικόνες την καλύτερη εποχή του χρόνου;

Λίγο πριν φύγουμε για διακοπές, ζητήσαμε από 33 φίλους του SLUS να μας πουν τι συνοψίζει γι’ αυτούς η λέξη «καλοκαίρι». Και εκείνοι ανταποκρίθηκαν με 100 λέξεις και μια φωτογραφία. Τους ευχαριστούμε θερμά.

Για κάποιους λοιπόν, καλοκαίρι είναι το μέρος που πήγαιναν διακοπές όταν ήταν παιδιά. Ο Άγιος Δημήτριος Μαγνησίας, οι Καρυές Λακωνίας, το παραλιακό σπίτι στη Νήσο Σ., οι καμάρες του ισογείου του πατρικού. Ή τόποι μαγικοί, στους οποίους γυρνάς και ξαναγυρνάς. Στροφιλιά, Δονούσα, Ηρακλειά, Ιθάκη, Άνω Κουφονήσι. Αλάμπρα. Ένα καφενείο σε ένα παλιό νερόμυλο λίγο έξω από την Κυπαρισσία. Ο «Λογγάς» στην Κέρκυρα και το Octapus Garden στην Λευκάδα.

Για άλλους καλοκαίρι…

View original post 5,083 more words

image Anthi Kosma

image Anthi Kosma

Respatialisation and the Body

Series:

Editor: Nycole Prowse

Intervening Spaces examines the interconnectedness between bodies, time and space – the oscillating and at times political impact that occurs when bodies and space engage in non-conventional ways. Bodies intervene with space, creating place. Likewise, space can reconceptualise notions of the subject-body. Such respatialisation does not occur in a temporal vacuum. The moment can be more significant than a millennia in producing new ways to see corporeal connections with space. Drawing on theorists as diverse as Foucault, Deleuze, Guattari, Heidegger, Merleau-Ponty, Lefebvre and Grosz, temporal and spatial dichotomies are dissolved, disrupted and interrupted via interventions—revealing new ways of inhabiting space. The volume crosses disciplines contributing to the fields of Sociology, Literature, Performance Arts, Visual Arts, Architecture and Urban Design.

Contributors are Burcu Baykan, Pelin Dursun Çebi, Michelle Collins, Christobel Kelly, Anthi Kosma, Ana Carolina Lima e Ferreira, Katerina Mojanchevska, Clementine Monro, Katsuhiko Muramoto, Nycole Prowse, Shelley Smith, Nicolai Steinø and İklim Topaloğlu.

Spacing by Trace: Four Events of an Out of Place Experience

in Intervening Spaces

Read More

00

Gr/Es__Αυτό είναι ένα κειμενάκι για τα ίχνη. Este es un textito sobre las huellas.

Τα ίχνη που αφήνουμε και δεν φαίνονται, τα αόρατα. Για τα ίχνη που σχεδιάζουμε αλλά και για όσα σχεδιάζουμε και κατόπιν δεν φαίνονται. Περάσματα, κινήσεις, κυκλοφορίες, διάδρομοι, μεταφορές, συνδέσεις, μηνύματα, ροές. Σχεδιάζω από το αρνητικό. Πρώτα τα ίχνη και μετά τα όρια, τα περιγράμματα εκείνα που θα εξασφαλίσουν τις στοιχειώδεις κινήσεις, τα αναγκαστικά περάσματα, τις βέλτιστες κυκλοφορίες, τις γρήγορες μεταφορές, τις ικανοποιητικές συνδέσεις, τις απαραίτητες ροές.

Las huellas que dejamos y no se ven, las invisibles. Sobre las huellas que diseñamos pero también, sobre las que después desaparecen. Pasajes, movimientos, lanzamientos, pasillos, conexiones, enlaces, mensajes, flujos. Dibujar desde lo negativo. Primero las huellas y después los límites, los contornos que asegurarán el paso de los movimientos elementales, los pases forzados, las circulaciones óptimas, las transferencias rápidas, las conexiones satisfactorias, los flujos necesarios.

 

Anthi Kosma&amp;Stavros Dendrinos_experimentación-las-huellas-de-los-movimientos invisibles_Critical Notebooks_arch_DUTH 21/05/2018

experimentación-las-huellas-de-los-movimientos invisibles_Critical Notebooks_arch_DUTH πειραματισμός_τα_ίχνη_των_αόρατων_κινήσεων_ΤΑΜ_ΔΠΘ. Anthi Kosma & Stavros Dendrinos 21/05/2018 

«Τα πάντα ρει» και «ποτέ δεν μπαίνουμε στο ίδιο ποτάμι» (Ηράκλειτος). Mutatis mutandis, κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές. «Τα πουλιά κινούνται στον αιθέρα, τα ψάρια στο νερό, εμείς στο επίπεδο» (Bachelard). Η γη είναι σφαιρική από τον καιρό του Ερατοσθένη κι όσο αν η φαντασία και η τεχνολογία προσπαθούν είμαστε δέσμιοι, εκείνης της αυθαίρετης μονάδας, της βαρύτητας. Τόποι γεωγραφικοί, μα και τόποι φανταστικοί, μεταφορικοί, κυβερνητικοί και, ίσως, υπερβολικά βολικοί.

“Panta rei” y “nunca entramos en el mismo río” (Heráclito). Mutatis mutandis, haciendo los cambios necesarios. “Las aves se mueven en el éter, los peces en el agua, nosotros en la superficie” (Bachelard). La tierra es esférica desde la época de Eratóstenes y, a pesar de que la imaginación y la tecnología ayudan, todavía estamos condenados de esta medida arbitraria, de la gravedad. Lugares geográficos, pero también lugares ficticios, metafóricos, cibernéticos y, quizás, demasiado cómodos.

Η φαντασία κινείται σίγουρα πιο γρήγορα από εμάς, χωρίς τα εμπόδια και τις αντιστάσεις των υλικών. Συχνά νομίζουμε πως δεν αφήνει ίχνη και πως παράγει μόνο εικόνες. Μα τα ίχνη των εικόνων της είναι ικανά να μπερδεύουν το εδώ με το εκεί, το πραγματικό με το φανταστικό, να κάνουν το φανταστικό ελκυστικό και το πραγματικό συχνά αβάσταχτα ρεαλιστικό.
La imaginación, seguro, se mueve más rápido que nosotros, sin los obstáculos y la resistencia de los materiales. Uno piensa que la imaginación, no deja huellas que, solo produce imágenes. Sin embargo, las huellas de sus imágenes son capaces de confundir el aquí con el allí, lo real con lo ficticio, hacer el imaginario atractivo y a menudo lo real espantosamente pragmático.

Η Αριάδνη έδωσε στον Θησέα το κουβάρι. Για την  Beatriz Colomina,  η Αριάδνη είναι η πρώτη αρχιτέκτονας. Κι αυτό, όχι επειδή έκτισε αλλά, γιατί κατάλαβε «πώς λειτουργούν τα ίχνη;». Πως για να κτίσεις πρώτα πρέπει να καταλάβεις εκείνες τις κινήσεις, τις κινήσεις όσων είναι χαμένοι στις σπείρες των λαβυρίνθων. Για να μην πούμε βέβαια πως, για να καταλάβεις πρώτα πρέπει να αγαπήσεις.

Ariadne le dio a Thesea el hilo. Para Beatriz Colomina, Ariadne es la primera arquitecta. Y eso, no porque construyó, sino porque entendió “¿cómo funcionan las huellas?”. Y que para construir uno/a/x primero, tiene que entender esos movimientos, los movimientos de aquellos que están perdidos en las espirales de los labirintos. Para no decir que, para poder entender primero debes amar.

imprografika_anthokosmos_traces_2018_797

Είναι και εκείνα τα ίχνη που μας αφήνουν οι άλλοι. Το άγγιγμα τους, οι λέξεις τους, οι κινήσεις τους.  Και τι να κάνεις με αυτά τα ίχνη; Έτσι που έγραψαν επάνω σου σαν να ήσουν πηλός; Τα ίχνη απέμειναν σαν ένα αρνητικό, η ανάγλυφη επιφάνεια μιας συνάντησης.

Existen también aquellas huellas que los “Otros” nos dejaron. Sus toques, sus palabras, sus movimientos. ¿Y qué puede uno hacer con estas huellas? Que se han escrito en ti como si estuvieras de barro. Las huellas permanecen como un negativo, la superficie, el relieve de un encuentro.

imprografika anthokosmos huellas 2018

Είναι τα ίχνη των σχεδίων και αυτά ένα αρνητικό αφού αυτός/η/x που τα χάραξε δεν είναι πια εδώ μαζί τους. Είναι το ανάποδο. Ό,τι διαφαίνεται από μια κίνηση που γράφτηκε κάποτε. Από κάποιον που χάραξε και δεν βλέπουμε πια. Μένουν τα σχέδια σαν ίχνη από εκείνο το σώμα που δεν φαίνεται, που δεν μιλάει, που παρακολουθεί, που δεν σταματά να νιώθει, που κάτι θέλει να πει, που τόσα θέλω να του πω, που ωθεί, που δεν ξέρει πως. Τα ίχνη μεσολαβητές για τα ανείπωτα και τα αόρατα κυρίως όμως για όσα νιώθουμε, τα αισθητά, τα αισθητικά όσα δεν μπαίνουν στους αριθμούς και τις στατιστικές.

Son las huellas de los dibujos también un negativo, ya quien las trazó ya no está aquí con ellos. Son el reverso. Lo que se queda de un movimiento que una vez fue escrito. De alguien que los trazó y no vemos más. Los dibujos permanecen como rastros de ese cuerpo que no se ve, no habla, no deja de observar y sentir, de algo que quiere decir, que tanto quiero decirle, quién empuja y no sabe cómo. Las huellas mediadoras de lo indecible, lo invisible, pero sobre todo del sentir, de los sentimientos, lo sentido, la ‘aesthesis’ , la estética y todo que no encaja en los números y las estadísticas.

imprografika_anthokosmos_traces_2018_ 165722

Read More

thinking-styles-gif

Εσένα, ποιος είναι ο τρόπος σκέψης σου;

Which is your thinking  style?

Ο Sternberg παρουσιάζει μια θεωρία των τρόπων σκέψης που στοχεύει να εξηγήσει γιατί οι εξετάσεις, οι σχολικοί βαθμοί και οι επιδόσεις στην τάξη συχνά αποτυγχάνουν να προσδιορίσουν τις πραγματικές ικανότητες. Μετάφραση περίληψης στα ελληνικά, Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Sternberg presents a theory of thinking styles that aims to explain why aptitude tests, school grades, and classroom performance often fail to identify real ability.  See in English 

κατέβασε__σε A3 Thinking Styles

ΘΕΩΡΙΑ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ROBERT STERNBERG

1. ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Η θεωρία της (διανοητικής) αυτο-κυβέρνησης, σύμφωνα με τον θεμελιωτή της, ψυχολόγο Robert Sternberg, αναφέρεται στην κεντρική ιδέα ότι «οι μορφές κυβέρνησης που έχουμε στον κόσμο δεν είναι τυχαίες. Μάλλον, αυτές είναι οι εξωτερικές αντακλάσεις του τι συμβαίνει στο μυαλό των ανθρώπων και αντιπροσωπεύουν εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης της σκέψης μας. Οι μορφές κυβέρνησης που βλέπουμε, είναι καθρέπτες του νού μας. Υπάρχει ένας αριθμός παραλληλισμών μεταξύ της οργάνωσης του ατόμου και της οργάνωσης της κοινωνίας».

  1. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Όπως και στο συλλογικό επίπεδο, οι κυβερνήσεις εξυπηρετούν  τρεις λειτουργίες: την εκτελεστική, την νομοθετική και την δικαστική. Η εκτελεστική λειτουργία υλοποιεί τις πρωτοβουλίες, τις πολιτικές και τους νόμους που θεσπίζονται από την νομοθετική και η δικαστική αξιολογεί εάν οι νόμοι εκτελούνται σωστά και αν υπάρχουν παραβιάσεις αυτών των νόμων. Οι άνθρωποι χρειάζεται επίσης να υλοποιούν αυτές τις λειτουργίες, στο ατομικό επίπεδο, στη σκέψη και στην εργασία τους.

2.1.ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΣΤΥΛ

Οι άνθρωποι με το νομοθετικό στυλ αυτο-κυβέρνησης αρέσκονται να εξελίσσονται κάνοντας τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο και προτιμούν να αποφασίζουν μόνοι τους τι θα κάνουν και πως θα το κάνουν. Θέλουν να «φτιάχνουν» τους δικούς τους κανόνες και προτιμούν προβλήματα που δεν είναι προκατασκευασμένα. Μερικές από τις δραστηριότητες που προτιμούν οι άνθρωποι αυτοί είναι η συγγραφή δημιουργικών εργασιών, ο σχεδιασμός καινοτόμων projects, η δημιουργία νέων επιχειρήσεων ή εκπαιδευτικών συστημάτων και η εφεύρεση νέων πραγμάτων. Μερικά από τα επαγγέλματα που προτιμούν, και τους επιτρέπουν να ασκήσουν την νομοθετική τους κλίση, είναι δημιουργικός συγγραφέας,  επιστήμονας, καλλιτέχνης, γλύπτης, επενδυτής τραπεζίτης, πολιτικός και αρχιτέκτονας. Read More

imprografika_palabras0
Συχνά όταν οι λέξεις φεύγουν από τις προτάσεις που συνθέτουν, όταν απεμπλέκονται από το νόημά τους, γίνονται ποίηση.

A menudo, cuando las palabras dejan las frases que forman parte y se desbloquen de su significado, hacen poesía.

Οι αιωρούμενες λέξεις, οι λέξεις στο κενό, οι ποιητικές λέξεις, οι λέξεις ξεκομμένες από τους συντακτικούς κανόνες δεν είναι απλά “λέξεις στον αέρα” ή “λόγια του αέρα” ή “αερολογίες”.

Las palabras flotantes, las palabras al vacío, las palabras poéticas, las palabras apartadas por la sintaxis no son solo “palabras en el aire” o “palabras vanas” [en griego palabras del aire] o “chorradas” [en griego aeropalabras].

imprografika_palabras3

Κάτι συμβαίνει με αυτές τις λέξεις νομάδες, τις ανυπότακτες και σίγουρα ασύντακτες.

Algo está sucediendo con estas palabras nómadas, insumisas y definitivamente agramáticas.

Δεν είμαστε ποτέ βέβαιοι/ες/x αν ψάχνουν ένα ταίρι να συμπληρώσουν το νόημά του, μια ομάδα λέξεων για συνθέσουν ένα νόημα πιο πλουραλιστικό ή, αν απλά προτιμούν να πλέουν ανάμεσα σε άλλες λέξεις. Δηλαδή αν προτιμούν ένα αλισβερίσι συντρόφων.

Nunca estamos seguros/as/x de si están buscando una pareja para complementar su significado, un grupo de palabras para sintetizar un significado más pluralista, o si simplemente prefieren navegar entre otras palabras. Es decir, si prefieren un cambio de parejas.

imprografika_palabras4
Το σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε να μαντέψουμε: γιατί πάντα φεύγουν; Ποια περιέργεια, κινητήριος δύναμη ή επιθυμία τις σπρώχνει;

Lo cierto es que no podemos adivinar: ¿por qué siempre se van? ¿Qué curiosidad, fuerza motriz o deseo los empuja?

imprografika_palabras2
Όταν οι εγκαταλελειμμένες λέξεις σταθούν, έστω για λίγο, δίπλα σε κάποια άλλη λέξη φτιάχνουν μαζί κάτι σαν στίχο και, το πιο πιθανό ή αναγκαστικά, μια εικόνα.

Cuando las palabras abandonadas paran, aunque si fuera solo para un instante, al lado de otra palabra, juntas forman casi un verso y, muy probablemente o necesariamente, una imagen.

Αν πάλι οι λέξεις τύχει και σταθούν ανάμεσα στης γραμμές και τα χρώματα κάποιας εικονογράφησης τότε είναι που οι εικόνες μπερδεύονται.

Si por suerte las palabras paran entre las líneas y los colores de una ilustración es cuando las imágenes se confunden.

imprografika_palabras5

Και ψάχνουμε να βρούμε που αρχίζουν οι λογοτεχνικές και που οι φωτογραφικές ή οι εικόνες των ιχνογραφίσεων.

Y buscamos encontrar donde empiezan las imágenes literarias y donde las fotográficos, o las imágenes dibujadas.

Και μπλέκονται οι εικόνες, τα σημάδια με τα χρώματα και τα νοήματα με εκείνες τις αναμνήσεις που αναδύονται εκεί που κανείς δεν τις περιμένει.

Y se enredan las imágenes, los signos con los colores y los significados con aquellos recuerdos que surgen si que nadie los espera.

IMG-e40827c3bd1fc7b840776d4707bac4da-V_resized
Κάπου εκεί, στις συχνά ατέλειωτες ώρες που «χαζεύουμε» τις εικόνες, είναι που οι λέξεις και οι γραμμές γίνονται το σπίτι μας.

En algún lugar por allí, a menudo durante las infinitas horas que “miramos” a las imágenes, es cuando las palabras y las líneas se convierten en nuestro hogar.

Γίνονται για εμάς σχεδόν το παν. Συχνά σ’ αυτές ή πάντα υπάρχει κάτι που μοιάζει με το σπίτι μας.

Son para nosotros casi todo. Con frecuencia en ellas o casi siempre hay algo que se asemeja a nuestro hogar.

imprografika_palabras1

Εκεί καταφεύγει η φαντασία. Εκεί ανοίγει ο ασκός με τις ονειροπολήσεις και περιδιαβαίνει από τα υπόγεια στις σοφίτες, τους διαδρόμους, ανοίγει τα παράθυρα  κάθεται, νιώθει και γράφει.

Allí se refugia la imaginación. Allí se abre la bolsa de las ensoñaciones y va recorriendo desde los sótanos hasta las buhardillas, los pasillos, abre las ventanas, se sienta, siente y escribe.

20180509_23185520180509_232031

Read More

LABORATORIO-DE-ESCRIBIR-1000x516

Si eres lector/a/x de este blog puedes adquirir un descuento al nuevo curso online en el AVTM. El cupón del  20% de descuento es: kosma20

En este laboratorio se producen y se exploran imágenes gráficas y literarias y se reflexiona sobre sus modos de hacer y sus técnicas imaginarias. La escritura, sea libre -gesto- la del dibujar o más precisa-significativa- la del escribir, se investiga como generadora de ideas y formas, en general, como liberadora de la creatividad.

En estas sesiones las artes de dibujar y escribir se aproximan desde una versión más contemporánea donde se funden y se exploran más allá de reglas estrictas y procesos de representación clásica y precisa.

El dibujar como lenguaje común y el escribir como un modo de dar sentido se usan en este laboratorio para comunicar/se, expresar/se, comprender/se y finalmente para asombrar/se y extrañar/se con lo que cada uno lleva escondido en un estado latente.

OBJETIVO:
Descubrir y expresar capacidades gráficas y literarias y en general activar una creatividad que está en estado latente. Liberar la dinámica de cada uno, renovar sus maneras creativas y ofrecer una serie de interpretaciones personales en torno a su obra. Al finalizar el alumno contará con un portfolio en formato de blog o publicación online con 4 ensayos y 4 series de imágenes.

DIRIGIDO A:

Se dirige a los que todavía no han decidido si son de las letras o de las imágenes. Pero también se dirige a los que se consideren soñadores, apasionados de la vida, que en sus procesos artísticos investigan la “anatomía de la inquietud”, quieren combinar lo digital con lo analógico y buscan el “extrañamiento del mundo” y de uno mismo.

Adecuado para estudiantes, artistas, tesistas de licenciatura y maestría en artes visuales y plásticas, arquitectos y en general a artistas multidisciplinarios que trabajan con las imágenes gráficas y literarias.

Fechas: Febrero 21 del 2018  –  Marzo 27 del 2018
Duración:  20 horas de acción educativa.
Inscripción: Hasta 20 de Febrero del 2018
Imparte:  Anthi Kosma
Cupo máximo: 25 personas
Idioma: Español
Valor: $3,750.00 MXN (197 Dólares – 167 Euros aproximadamente)
Informes: llenando el formulario que encuentras arriba.

Tendrás 20 horas de acción educativa significativa y de calidad distribuidas en 4 semanas que incluyen materiales didácticos (videos, lecturas y otros), foros de reflexión, actividades de lecto-escritura, un video-encuentro grupal con el tutor/a y tus compañeros y retroalimentación de parte del tutor/a para que tengas una mejor experiencia y aprovechamiento.

INFORMACIÓN DETALLADA AQUÍ

Solicita informes del curso o sobre cómo obtener tu beca descuento llenando el formulario AQUI

inscríbete aquí 

En breve te contactaremos vía correo-e.

Lo que han dicho participantes en previos talleres

TESTIMONIALESAnthi-01TESTIMONIALESAnthi2-01TESTIMONIALES-01TESTIMONIALESAnthi4-01

 

oi odes pou den egrapsaGR//ES _ Άφησα το βιβλίο πάνω στο σεντόνι με τις μπλε ρίγες. Dejé el libro en la sábana de las rayas azules. 

Και νομίζω πως ότι και να σκεφτώ για το υπόλοιπο της μέρας θα ακολουθεί τον ρυθμό αυτών των ωδών. Με ωμέγα και όχι με όμικρον, μια παράξενη γενική [για να συνεχίσω το «κλίμα» του βιβλίου και εκείνη την υπόθεση που λέει ότι κανείς δεν ξέρει πότε τελειώνουν τα βιβλία].   Read More

impro-basura

by  S I L V    A S I M* GR/ES

Κάποτε μου είπαν

Una vez me dijeron

Μαζεύοντας εμπειρίες πρόσεξε

Recogiendo experiencias ten cuidado para

Μη πάρεις μαζί σου και σαβούρα

No llevar contigo basura

Ξέρεις αυτή των ανθρώπων

Sabes la de los hombres

Που νομίζεις ότι δίνεις

Que crees que das

Και τελικά απλώς αφήνεσαι

Y finalmente, simplemente te dejas llevar

Και μαζεύεις

Y acumulas

Μαζεύω σκουπίδια

Recojo basura

Και αφήνομαι

Y me dejo llevar

Λες ότι αξίζει και προσφέρεσαι

Dices que merece la pena y te ofreces 

Εσύ απλόχερα προσφέρεσαι

Te ofreces generosamente

Γίνεσαι κομμάτια να μαζέψουν

Te conviertes en piezas para juntar

Και λιγοστεύεις οι άλλοι αγοράζουν

Y te disminuyes y los demás compran

Σ’ αγοράζουν

Te compran

Και εγώ πουλιέμαι για μια στιγμή ανάγκης εμπειρίας

Y yo me vendo para un momento de necesidad de experiencia

Και μαζεύω

Y recojo

(Ένα μικρο σημερινό μοίρασμα – περίεργη μέρα)

(Algo pequeño y fresco para compartir – día raro)

23715326_10155607039510831_32820352_o

silv asim

 S I L V    A S I M  είναι Αρχιτέκτονας Μηχανικός από το ΕΜΠ, κατέχει MSc Urban Development Planning, The Bartlett DPU, UCL. Αυτή την εποχή πραγματοποιεί εκτός των άλλων ένα σημαντικό ερευνητικό, διδακτορικό έργο.

S I L V    A S I M  es Arquitecta de NTUA con MSc en Urban Development Planning, The Bartlett DPU, UCL. Esta época entre otras cosas realiza un importante proyecto e investigación sobre su tesis doctoral.

Μπορείτε να συναντήσετε/παρακολουθείτε τις λογοτεχνικοφωτογραφικές αφηγήσεις της εδώ

Podeis encontrar sus narraciones literariograficas  aquí

Read More