Τρόποι Σκέψης // Thinking Styles

thinking-styles-gif

Εσένα, ποιος είναι ο τρόπος σκέψης σου;

Which is your thinking  style?

Ο Sternberg παρουσιάζει μια θεωρία των τρόπων σκέψης που στοχεύει να εξηγήσει γιατί οι εξετάσεις, οι σχολικοί βαθμοί και οι επιδόσεις στην τάξη συχνά αποτυγχάνουν να προσδιορίσουν τις πραγματικές ικανότητες. Μετάφραση περίληψης στα ελληνικά, Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Sternberg presents a theory of thinking styles that aims to explain why aptitude tests, school grades, and classroom performance often fail to identify real ability.  See in English 

κατέβασε__σε A3 Thinking Styles

ΘΕΩΡΙΑ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ROBERT STERNBERG

1. ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Η θεωρία της (διανοητικής) αυτο-κυβέρνησης, σύμφωνα με τον θεμελιωτή της, ψυχολόγο Robert Sternberg, αναφέρεται στην κεντρική ιδέα ότι «οι μορφές κυβέρνησης που έχουμε στον κόσμο δεν είναι τυχαίες. Μάλλον, αυτές είναι οι εξωτερικές αντακλάσεις του τι συμβαίνει στο μυαλό των ανθρώπων και αντιπροσωπεύουν εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης της σκέψης μας. Οι μορφές κυβέρνησης που βλέπουμε, είναι καθρέπτες του νού μας. Υπάρχει ένας αριθμός παραλληλισμών μεταξύ της οργάνωσης του ατόμου και της οργάνωσης της κοινωνίας».

  1. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Όπως και στο συλλογικό επίπεδο, οι κυβερνήσεις εξυπηρετούν  τρεις λειτουργίες: την εκτελεστική, την νομοθετική και την δικαστική. Η εκτελεστική λειτουργία υλοποιεί τις πρωτοβουλίες, τις πολιτικές και τους νόμους που θεσπίζονται από την νομοθετική και η δικαστική αξιολογεί εάν οι νόμοι εκτελούνται σωστά και αν υπάρχουν παραβιάσεις αυτών των νόμων. Οι άνθρωποι χρειάζεται επίσης να υλοποιούν αυτές τις λειτουργίες, στο ατομικό επίπεδο, στη σκέψη και στην εργασία τους.

2.1.ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΣΤΥΛ

Οι άνθρωποι με το νομοθετικό στυλ αυτο-κυβέρνησης αρέσκονται να εξελίσσονται κάνοντας τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο και προτιμούν να αποφασίζουν μόνοι τους τι θα κάνουν και πως θα το κάνουν. Θέλουν να «φτιάχνουν» τους δικούς τους κανόνες και προτιμούν προβλήματα που δεν είναι προκατασκευασμένα. Μερικές από τις δραστηριότητες που προτιμούν οι άνθρωποι αυτοί είναι η συγγραφή δημιουργικών εργασιών, ο σχεδιασμός καινοτόμων projects, η δημιουργία νέων επιχειρήσεων ή εκπαιδευτικών συστημάτων και η εφεύρεση νέων πραγμάτων. Μερικά από τα επαγγέλματα που προτιμούν, και τους επιτρέπουν να ασκήσουν την νομοθετική τους κλίση, είναι δημιουργικός συγγραφέας,  επιστήμονας, καλλιτέχνης, γλύπτης, επενδυτής τραπεζίτης, πολιτικός και αρχιτέκτονας.

Προφανώς, το νομοθετικό στυλ σκέψης και εργασίας είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό για τη δημιουργικότητα, δυστυχώς όμως στο σχολικό περιβάλλον αυτός ο τρόπος σκέψης δεν ανταμείβεται. Ακόμη και στην εκπαίδευση επαγγελμάτων που αυτός ο τρόπος σκέψης και η δημιουργικότητα είναι προαπαιτούμενο, ακόμη και εκεί, αποθαρρύνεται. Έτσι, για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να βρεθεί σ’ ένα επιστημονικό μάθημα στο οποίο θα του ζητείται να απομνημονεύσει γεγονότα, τύπους και διαγράμματα. Ωστόσο, οι επιστήμονες σχεδόν ποτέ δεν χρειάζεται να απομνημονεύσουν τίποτα: αν δεν θυμούνται κάτι δεν έχουν παρά να κοιτάξουν στο ράφι τους. Άλλο τόσο, οι δημιουργικοί συγγραφείς που χρειάζονται επίσης ένα νομοθετικό στυλ, αλλά ένα νομοθετικό στυλ όχι μόνον δεν ενθαρρύνεται, αλλά και συχνά αποθαρρύνεται στα μαθήματα λογοτεχνίας, όπου η έμφαση είναι πιθανόν να δίνεται στο μεν χαμηλότερο επιπεδο στην κατανόηση του κειμένου, στο δε ανώτερο επίπεδο στην ανάλυση και στην κριτική.

2.2.ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΣΤΥΛ.

Οι άνθρωποι με το εκτελεστικό στυλ αυτο-κυβέρνησης,επιθυμούν να ακολουθούν τους κανόνες και προτιμούν τα προκατασκευασμένα ή δομημένα προβλήματα. Θέλουν να γεμίσουν τα κενά των υφιστάμενων δομών περισσότερο, απ’ ότι να δημιουργήσουν τις δικές τους. Μερικές από τις δραστηριότητες που προτιμούν είναι η επίλυση δοσμένων μαθηματικών προβλημάτων, η εφαρμογή κανόνων σε προβλήματα, η παράδοση μαθημάτων ή η διεξαγωγη ομιλιών, με βάση τις ιδέες άλλων ανθρώπων και η επιβολή των κανόνων.

Μερικά από τα επαγγέλματα που προτιμούν, και τους επιτρέπουν να ασκήσουν την εκτελεστική τους κλίση, είναι ορισμένοι τύποι δικηγορίας, αστυνομικοί σε περιπολία, κατασκευαστής των σχεδίων των άλλων, στρατιώτες, ειδικοί στην στρατολόγηση για συστήματα άλλων και βοηθοί της διοίκησης.

Το εκτελεστικό στυλ τείνει να εκτιμάται ιδιαίτερα τόσο στις επιχειρήσεις, όσο και στο σχολείο, γιατί οι άνθρωποι με το εκτελεστικό στυλ είναι υπάκουοι σε αυτό τους λένε και μάλιστα το εκτελούν με χαρά. Ακολουθούν οδηγίες και εντολές, και αξιολογούν τον εαυτό τους με τον ίδιο τρόπο το σύστημα είναι πιθανό να τους αξιολογήσει, δηλαδή, από την άποψη του πόσο καλά κάνουν αυτό που τους όρισαν. Έτσι, ένα παιδί με εκτελεστικό στυλ είναι πιθανόν να τα πηγαίνει καλά στο σχολείο, ενώ ένα παιδί με νομοθετικό στυλ είναι πιο πιθανόν να θεωρηθεί ως μη συμμορφούμενο ή και επαναστατικό. Η πίεση των συνομιλήκων ενθαρρύνει τα παιδιά να υιοθετήσουν ένα εκτελεστικό στυλ –και αυτό μπορεί πράγματι να οδηγήσει πολλά παιδιά στο να το υιοθετήσουν- αλλά το εκτελεστικό στυλ που ανταποκρίνεται στους κανόνες της ομάδας των συνομιλήκων και όχι στους κανόνες του σχολείου.

2.3.ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΤΥΛ.

Οι άνθρωποι δικαστικού στυλ, αρέσκονται να αξιολογούν τους κανόνες και τις διαδικασίες και προτιμούν τα προβλήματα στα οποία κάποιος αναλύει και αξιολογεί υπάρχουσες ιδέες και πράγματα. Προτιμούν δραστηριότητες όπως η γραπτή κριτική, η κατάθεση απόψεων, η κρίση άλλων ανθρώπων και της εργασίας τους, καθώς και η αξιολόγηση προγραμμάτων. Μερικά από τα επαγγέλματα που προτιμούν είναι ο κριτής, ο κριτικός, ο αξιολογητής προγραμμάτων, σύμβουλος, υπάλληλος εισαγωγών, ελεγκτής συμβάσεων και επιχορηγήσεων και αναλυτής συστημάτων.

Τα σχολεία συχνά εξαπατούν τους ανθρώπους με δικαστικό στυλ. Αν και το έργο ενός ιστορικού, για παράδειγμα, είναι σε μεγάλο βαθμό δικαστικό – η ανάλυση των ιστορικών γεγονότων – πολλά παιδιά σχηματίζουν την εντύπωση ότι το έργο αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό εκτελεστικό,δηλαδή η απομνημόνευση των ημερομηνιών των γεγονότων. Όπως και στην επιστήμη, λοιπόν, μερικοί ικανοί φοιτητές μπορεί να αποφασίσουν να ακολουθήσουν κάποιο άλλο πεδίο, ακόμη και αν το στυλ σκέψης τους είναι κατάλληλο όχι για την καριέρα για την οποία προετοιμάζονται, αλλά για την πραγματική τους σταδιοδρομία.  Αυτά τα προβλήματα της αναντιστοιχίας δεν περιορίζονται στο σχολείο. Σε πολλές επιχειρήσεις,  συμπεριλαμβανομένων των σχολείων, επιζητούνται για μάνατζερς χαμηλότερου επιπέδου, στελέχη που είναι, σε μεγάλο βαθμό, άτομα εκτελεστικού στυλ. Κάνουν ότι τους πουν και προσπαθούν να το κάνουν καλά. Άνθρωποι με τέτοιο στυλ αυτο-κυβέρνησης προάγονται σε υψηλότερες θέσεις, αλλά το πρόβλημα είναι ότι στα υψηλότερα επίπεδα απαιτούνται άνθρωποι νομοθετικού ή δικαστικού τύπου. Όμως πολλά από τα άτομα με νομοθετικό ή δικαστικό στυλ, ίσως εκτροχιάστηκαν νωρός στις διευθυντικές σταδιοδρομίες, ώστε να μην φτάσουν ποτέ στα υψηλότερα επίπεδα διοίκησης. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι ορισμένοι  διευθυντές σχολείων διστάζουν να αποδεχθούν την αλλαγή, οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι αυτοί βρέθηκαν στη θέση αυτή επειδή έκαναν ό,τι τους έλεγαν να κάνουν και όχι επειδή τους άρεσε να αποφασίζουν εκείνοι τι πρέπει να κάνουν.

  1. ΟΙ ΤΥΠΟΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Η θεωρία προσδιορίζει τέσσερις τύπους-μορφές: μοναρχική, ιεραρχική, ολιγαρχική και αναρχική. Κάθε τύπος καταλήγει σε έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης του κόσμου και των προβλημάτων του.

3.1. ΜΟΝΑΡΧΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ.

Ένα μοναρχικό πρόσωπο είναι κάποιος που καθοδηγείται από μονοδιάστατη και απλοϊκή σκέψη. Τείνει να μην αφήνει τίποτα να παρεμποδίσει τον δικό του/της τρόπο επίλυσης ενός προβλήματος. Οι μοναρχικοί άνθρωποι μπορούν να εκτιμώνται ως οι άνθρωποι που θα πάρουν ένα πράγμα ως δεδομένο, λόγω του ότι έχουν θέσει το μυαλό τους σε αυτό.

Τα μοναρχικά παιδιά συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα στο σχολείο: Συνήθως θέλουν να κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν, και είναι πιθανό να σκέφτονται άλλα πράγματα ενώ υποτίθεται ότι έχουν την προσοχή τους στον δάσκαλο. Μερικές φορές, τα παιδιά αυτά εξυπηρετούνται καλύτερα όταν ένας δάσκαλος (ή γονέας) κατορθώνει να προσκομίσει εκείνο το γνωστικό αντικείμενο που το μοναρχικό παιδί μπορεί να συνδέσει με άλλα πράγματα που ήδη κάνει. Για παράδειγμα, ένα παιδί που έχει το έντονο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό, αλλά δεν είναι ένας αναγνώστης μπορεί να γίνει αναγνώστης αν του δοθεί να διαβάσει ένα αθλητικό μυθιστόρημα. Ένα παιδί που αγαπάει το μαγείρεμα, αλλά όχι τα μαθηματικά, θα μπορούσε να ασχοληθεί με μαθηματικά προβλήματα αν αυτά περιλαμβάνουν συνταγές. Με αυτούς τους τρόπους, το παιδί, μπορεί να ενδιαφερθεί για πράγματα που προηγουμένως δεν του ήταν ενδιαφέροντα.

3.2. ΙΕΡΑΡΧΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ.

Ένα ιεραρχικό πρόσωπο ιεραρχεί τους στόχους του και αναγνωρίζει την ανάγκη να θέτει προτεραιότητες, καθώς δεν μπορούν πάντοτε να εκπληρωθούν όλοι οι στόχοι ή τουλάχιστον να εκπληρωθούν εξίσου καλά. Αυτό το πρόσωπο τείνει να δέχεται την πολυπλοκότητα περισσότερο απ’ ότι το μοναρχικό πρόσωπο και αναγνωρίζει την ανάγκη να βλέπει τα προβλήματα από διάφορες οπτικές γωνίες, ώστε να ορίζει σωστά τις προτεραιότητες.

Τα ιεραρχικά άτομα τείνουν να ταιριάζουν καλά σε οργανισμούς επειδή αναγνωρίζουν την ανάγκη προτεραιότητας. Ωστόσο, εάν οι προτεραιότητές τους είναι διαφορετικές από αυτές του οργανισμού, μπορεί να προκύψουν προβλήματα. Έπειτα, μπορεί να βρεθούν να οργανώνουν το έργο τους, σύμφωνα με τις δικές τους προτεραιότητες και όχι με αυτές της οργάνωσης που υπάγονται.

Ο δικηγόρος της εταιρείας που θέλει να περνάει πάρα πολύ χρόνο σε εθελοντική εργασία, ο καθηγητής πανεπιστημίου που θέλει να περνάει πάρα πολύ χρόνο σε διδασκαλία, και ο μάγειρας που θέλει κάθε γεύμα να είναι τέλειο, αλλά που αναλαμβάνει για πάντα το μαγείρεμα των γευμάτων, μπορεί σύντομα να βρεθούν σε θέση ανεπιθύμητου προσώπου στην αντίστοιχη οργάνωση.

3.3. ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ.

Το ολιγαρχικό πρόσωπο είναι σαν το ιεραρχικό πρόσωπο, που έχει όμως την επιθυμία να κάνει περισσότερα από ένα πράγμα μέσα στο ίδιο χρονικό πλαίσιο. Αντίθετα απ’ ότι οι  ιεραρχικοί, οι ολιγαρχικοί άνθρωποι τείνουν να κινητοποιούνται από πολλούς και συχνά ανταγωνιστικούς στόχους, ίσης αντιληπτής σημαντικότητας. Συχνά, αυτά τα άτομα αισθάνονται πιεσμένα στην προσπάθεια τους να αντιμετωπίσουν τις ανταγωνιστικές απαιτήσεις που θέτουν ο χρόνος και οι άλλοι πόροι. Δεν είναι πάντα σίγουροι τι να κάνουν πρώτα, ή πόσος χρόνος πρέπει να κατανεμηθεί σε κάθε ένα από τα καθήκοντα τους προκειμένου να ολοκληρωθούν. Ωστόσο, και με δεδομένη την ελάχιστη καθοδήγηση ως προς τις προτεραιότητες του οργανισμού στον οποίο εμπλέκονται, μπορούν να γίνουν πιο αποτελεσματικοί ή τουλάχιστον εξίσου αποτελεσματικοί με τους ανθρώπους με άλλους τύπους.

3.4. ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ.

Το αναρχικό πρόσωπο φαίνεται να κινητοποιείται από μια ευρεία γκάμα αναγκών και στόχων, που μπορεί να είναι δύσκολο για αυτόν ή αυτήν, καθώς και για τους άλλους, να ξεδιαλύνουν. Οι αναρχικοί άνθρωποι ακολουθούν αυτό που μοιάζει σαν μια τυχαία προσέγγιση στα προβλήματα · τείνουν να απορρίπτουν τα συστήματα, και ιδιαίτερα άκαμπτα, και να αντιστέκονται σε οποιοδήποτε σύστημα βλέπουν ως περιορισμό τους.

Αν και τα αναρχικά άτομα μπορεί να έχουν πρόβλημα προσαρμογής στους κόσμους του σχολείου και της εργασίας, ειδικά εάν το περιβάλλον είναι άκαμπτο, συχνά έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες δημιουργικής συνεισφοράς από ό, τι πολλοί από τους ανθρώπους που βρίσκουν τις «αναρχίες» τόσο δυσάρεστες. Επειδή οι «αναρχίες» τείνουν να πάρουν λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, αυτά τα πρόσωπα συγκεντρώνουν, συχνά, διάφορα στοιχεία πληροφοριών και ιδεών με έναν δημιουργικό τρόπο. Θα εξετάσουν με ευρύτατα το πεδίο των πραγμάτων που μελετούν και και έτσι μπορεί να δουν λύσεις σε προβλήματα που οι άλλοι παραβλέπουν. Το πρόβλημα για τον δάσκαλο, τον γονέα ή τον εργοδότη είναι να βοηθήσει το αναρχικό πρόσωπο να αξιοποιήσει αυτό το δυναμικό δημιουργικότητας και να επιτύχει την αυτοπειθαρχία και την οργάνωση που είναι απαραίτητες για οργάνωση που είναι απαραίτητα για κάθε είδους δημιουργική συμβολή. Αν αυτή η προσπάθεια αξιοποίησης λειτουργήσει, τότε το αναρχικό πρόσωπο μπορεί να καταλήξει σε επιτυχία σε τομείς όπου οι άλλοι μπορεί να αποτύχουν.

  1. ΕΠΙΠΕΔΑ, ΠΕΔΙA ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ & ΚΛΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

4.1. ΕΠΙΠΕΔΑ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

4.1.1. Παγκόσμια άτομα.

Τα παγκόσμια άτομα προτιμούν να ασχολούνται με σχετικά μεγάλα και αφηρημένα θέματα. Αγνοούν ή δεν τους αρέσουν οι λεπτομέρειες και προτιμούν να δουν το δάσος αντί για τα δέντρα. Συχνά, χάνουν τα δέντρα που συνιστούν το δάσος. Ως αποτέλεσμα, πρέπει να προσέχουν να μην χαθούν στα σύννεφα.

4.1.2. Τοπικά άτομα.

Τοπικά άτομα, αρέσκονται στα συγκεκριμένα προβλήματα που απαιτούν ενασχόληση με τις λεπτομέρεις. Τείνουν να προσανατολίζονται προς την πραγματικότητα μιας κατάστασης και να είναι προσγειωμένα στη γή. Ο κίνδυνος είναι ότι μπορεί να χάσουν το δάσος λόγω των δέντρων. Ωστόσο, μερικές από τις χειρότερες αστοχίες του συστήματος, όπως στην αεροπορία και στους πυραύλους, έχουν συμβεί όταν οι άνθρωποι αγνόησαν τι φαινόταν να είναι μικρή λεπτομέρεις. Έτσι, σχεδόν κάθε ομάδα απαιτεί τουλάχιστον μερικά τοπικά άτομα.

 

4.2. ΠΕΔΙΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ

4.2.1. Εσωτερικά άτομα.

Τα εσωτερικά άτομα ασχολούνται με εσωτερικές υποθέσεις – δηλαδή τα άτομα αυτά στρέφονται προς τα μέσα. Έχουν την τάση να είναι εσωστρεφή, απότομα, και μερικές φορές με λιγότερο κοινωνική επίγνωση. Τους αρέσει να δουλεύουν μόνα. Ουσιαστικά, η προτίμησή τους είναι να εφαρμόσουν την ευφυΐα τους στα πράγματα ή στις ιδέες ξεχωριστά από άλλους ανθρώπους.

4.2.2. Εξωτερικά άτομα.

Τα εξωτερικά άτομα τείνουν να είναι εξωστρεφή και προσανατολισμένα στον κόσμο. Συχνά, είναι κοινωνικά ευαίσθητα και γνωρίζουν τι συμβαίνει με άλλους. Τους αρέσει να εργάζονται με άλλους ανθρώπους, όπου είναι δυνατόν.

4.3. ΚΛΙΣΕΙΣ

4.3.1. Φιλελεύθερα άτομα.

Το φιλελεύθερα άτομα επιθυμούν να υπερβούν τους υφιστάμενους κανόνες και διαδικασίες, να μεγιστοποιήσουν τις αλλαγές και να αναζητήσουν κάποιες καταστάσεις κάπως ασαφείς. Τα άτομα αυτά δεν είναι υποχρεωτικά «πολιτικά» φιλελεύθερο. Ένας πολιτικός συντηρητικός θα μπορούσε να έχει ένα φιλελεύθερο ύφος στην προσπάθειά του να εφαρμόσει, ας πούμε, μια δημοκρατική ατζέντα με έναν νέο και περιεκτικό τρόπο. Στην ψυχαγωγία τους τείνουν να έχουν ένα φιλελεύθερο στυλ, όπως και οι άνθρωποι που, γενικά, θα βαρεθούν γρήγορα.

4.3.2. Συντηρητικά άτομα.

Τα συντηρητικά άτομα επιθυμούν να τηρήσουν τους υπάρχοντες κανόνες και να ελαχιστοποιήσουν τις αλλαγές, να αποφύγουν τις διφορούμενες καταστάσεις όπου είναι δυνατόν, και να προσκολληθούν σε οικείες καταστάσεις στην εργασία και στην επαγγελματική ζωή. Αυτά τα άτομα θα είναι πιο ευτυχισμένα σε ένα δομημένο και σχετικά προβλέψιμ περιβάλλον. Όταν μια τέτοια δομή δεν υπάρχει, το άτομο μπορεί να προσπαθήσει να την δημιουργήσει.

ΤΡΟΠΟΙ ΣΚΕΨΗΣ ΣΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΥΠΟΙ
Νομοθετική Μοναρχικός
Εκτελεστική Ιεραρχικός
Δικαστική Ολιγαρχικός
Αναρχικός
ΕΠΙΠΕΔΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ
Παγκόσμιο Εσωτερικός
Τοπικό Εξωτερικός
ΚΛΙΣΕΙΣ
Φιλελεύθερη
Συντηρητική

Sternberg, R. J. (1999). Thinking styles. Cambridge University Press. (σελ.19-26).

20180517_151717

*Συγγραφέας και Σύμβουλος ψυχικής υγείας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s