Το σχέδιο συχνά γίνεται κατανοητό ως μια γλώσσα.

Drawing often is perceived as a language.

Μια γραφή χωρίς φωνήματα. «Μιλά», μεταφορικά. A kind of writing without phonemes. It “speaks”, metaphorically. 

Κατά τη διάρκεια ενός μικρού πειράματος, σε μια προσπάθεια να διερευνηθούν τα όρια του «σχεδιάζω», σχεδιάσαμε με τα μάτια κλειστά. During a small experiment, in an attempt to explore the limits of “drawing”, we draw with our eyes closed.

Χωρίς να βλέπω.  Αναγκάζομαι αγγίζοντας να ψάχνω τα όρια του σχεδιαστικού χαρτιού, του «μολυβιού» και να χαράσσω γραμμές χωρίς να ξέρω προς τα που πηγαίνουν.  Without seeing. I am forced to search the limits of the drawing paper, the pencil, and draw lines without knowing where they are going.

“Στα τυφλά», εκτός του οπτικού ελέγχου και εκτός ελέγχου γενικά στο πεδίο μιας «τυφλής ελευθερίας», ποιον να εμπιστευτείς; Και πως να αφήσεις τα χέρια ελεύθερα να κινούνται;  “Blindly”, without being able to see and out of control, in general, in a field of “blind freedom”, whom do you trust? And how do you let your hands move freely?  

Χωρίς να βλέπω. Ακούω. Ακούω εμένα, τxν δίπλα, τους δίπλα. Δεν ακούω τις φωνές τους, ακούω τις «μολυβιές» τους. Without seeing. I listen. I listen to myself, the Other, the Others. I don’t listen their voices, I am listening to their “pencils”.

Ακούω τους χτύπους στο χαρτί. Οι ήχοι των χαράξεων, κάθε γραμμή τώρα πια έχει το ήχο της. Άλλοι μακρόσυρτοι και άλλοι πιο σημειακοί. I am listening to the pencils beat on the paper. The sounds of the traces, now each line has its own sound. Some sounds are longer and some are more pointy.

Τα σχέδια μετατράπηκαν ξαφνικά σε κρουστά, σε γραφο-μηχανές. Θα μου πεις, έτσι ήταν από πάντα. Αλλά «εσύ δεν άκουγες».  Drawings suddenly turn into percussions, into type-writers. You may tell me; “it’s always been that way. But “you never listened”.

Οι χαράξεις έχουν ένα ήχο, καλύτερα ένα χτύπο, και κάθε χτύπος αρχίζει να συσχετίζεται με τους χτύπους των Άλλων.  Traces have a sound, even better, a beat. Each beat begins to relate with other beats.  

«Χτυπώ», «απαντούν», «χτυπούν», «απαντώ». Ξανά και ξανά μέχρι που φτιάχνεται ένας ρυθμός, άρρυθμος και θορυβώδης. Ι “knock”, they “answer”, they “knock”, I “answer”. Again, and again until a rhythm is made, arrhythmic and noisy.

Τι είναι αυτή η συναυλία [κρουστών…] σχεδίων; What is this [percussion…] drawing concert?

Ένα σχέδιο τελικά ακούγεται. A drawing finally sounds. 

Πριν το σχέδιο κατηγοριοποιηθεί ως παρτιτούρα, η καταγραφή μιας μουσικής που παράγεται από φυσικούς ήχους -σαν αυτής του Dieter Schebel- θα λέγαμε πως παράγει τη δική του μελωδία.

Before this drawing is categorized as a music sheet, someone can argue that the transcription of a music produced by natural sounds -like those of Dieter Schebel-, has its own voice-melody.

Το μολύβι γράφει-χτυπά, τα μολύβια χαράσσουν-χτυπούν, ακούγονται. Οι χτύποι των μολυβιών, δεν είναι σαν αυτούς των ρολογιών, ούτε ακριβώς, μα πιο κοντά σε αυτούς της καρδιάς και των καρδιογραφημάτων.

The pencil writes-beats, the pencils mark, beat and have their own sound. Pencil beats are not like watch beats, nor exactly, but similar to heartbeats and to cardiograms.

Απόσπασμα από γραφιστική συναυλία στο μάθημα «ειδικά θέματα αναπαραστάσεων: ιχνογραφίες και ιχνηλατήσεις» στην αρχιτεκτονική σχολή του Βόλου, 18 Φεβρουαρίου 2020.

Excerpt from a graphic concert in the lesson “Special Representations: Paintings and Traces” at the School of Architecture, University of Thessaly, 18th February 2020.

Read More


Οι μετακομίσεις, οι πόλεις, τα σπίτια και τα παράθυρά τους

Las mudanzas, las ciudades, las casas y sus ventanas.

Τα παράθυρα κάδρα, πλαίσια, μα, πιο πολύ ανοίγματα

Las ventanas cuadros, marcos, pero, sobre todo aperturas

Οπές για το φως, τους ήχους, τους θορύβους, τους κλέφτες

Huecos para que entren la luz, los sonidos, los ruidos, los ladrones

Από αυτά οι «θέες» αντικρίζονται μα επίσης ακούγονται

Desde ellos las “vistas” se enfrentan pero también se oyen

Αυτή είναι μια συλλογή με θέες από τα παράθυρά μου

Esta es una colección de vistas desde mis ventantas.

Από αυτά κάτι ακούγεται και ανοίγεται*

Desde ellas algo se oye y se abre*

Athens 2020

Madrid 2013

Madrid 2012


*«Άνοιξη < αρχαία ελληνική ἄνοιξις. Σπάνια λέξη της αρχαίας ελληνικής (ἡ ἄνοιξις, -εως). Ετυμολογείται από το ρήμα ἀνοίγνυμι ή ἀνοίγω.»

*”Primavera <en griego antinguo “ἄνοιξις”. Proviene del verbo “ἀνοίγνυμι” ο “ἀνοίγω”, que significa abrir.


Αυτό το Σάββατο 20/4 στις 12:00-15:00 στο καφέ Μύρτιλο εμπνευσμένοι από την καλλιτέχνιδα Yayoi Kusama βάζουμε τις δικές μας κουκκίδες στο χάρτη. #ΕμμένονταςΣτοΌνειρο 

This Saturday 20/4 from 12:00 to 15:00 at Myrtillo cafe inspired by the artist Yayoi Kusama we paint our dots. #ObsessiveDreamers

Το καφέ Myrtillo δημιουργήθηκε από την κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση Myrtillo με σκοπό την παροχή κατάρτισης, εργασιακής εμπειρίας και πρόσβασης στην αγορά εργασίας σε άτομα από ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, κυρίως νέους με μέτριες μαθησιακές δυσκολίες.

The Myrtillo café was set up by the Myrtillo Social Co-operative Enterprise with the aim of providing training, work experience and access to the labour market for people from vulnerable social groups, primarily young people with moderate learning disability.

“H Yayoi Kusama είναι Ιάπωνας καλλιτέχνης και συγγραφέας, που γεννήθηκε το 1929. Είναι γνωστή για το επαναλαμβανόμενα μοτίβα κουκίδων της. […] Από το 1977, η Kusama έζησε οικειοθελώς σε ψυχιατρικό ίδρυμα και μεγάλο μέρος της δουλειάς της έχει χαρακτηριστεί από την εμμονή και την επιθυμία της να ξεφύγει από το ψυχολογικό τραύμα. Σε μια προσπάθεια να μοιραστεί τις εμπειρίες της, δημιουργεί εγκαταστάσεις που βυθίζουν τον θεατή στην εμμονή της με ατέλειωτες κουκκίδες …

“Yayoi Kusama is a Japanese artist and writer, born in 1929. Well-known for her repeating dot pattern. [..] Since 1977 Kusama has lived voluntarily in a psychiatric institution, and much of her work has been marked with obsessiveness and a desire to escape from psychological trauma. In an attempt to share her experiences, she creates installations that immerse the viewer in her obsessive vision of endless dots and nets or infinitely mirrored space.’

Read More


Gr/Es__Αυτό είναι ένα κειμενάκι για τα ίχνη. Este es un textito sobre las huellas.

Τα ίχνη που αφήνουμε και δεν φαίνονται, τα αόρατα. Για τα ίχνη που σχεδιάζουμε αλλά και για όσα σχεδιάζουμε και κατόπιν δεν φαίνονται. Περάσματα, κινήσεις, κυκλοφορίες, διάδρομοι, μεταφορές, συνδέσεις, μηνύματα, ροές. Σχεδιάζω από το αρνητικό. Πρώτα τα ίχνη και μετά τα όρια, τα περιγράμματα εκείνα που θα εξασφαλίσουν τις στοιχειώδεις κινήσεις, τα αναγκαστικά περάσματα, τις βέλτιστες κυκλοφορίες, τις γρήγορες μεταφορές, τις ικανοποιητικές συνδέσεις, τις απαραίτητες ροές.

Las huellas que dejamos y no se ven, las invisibles. Sobre las huellas que diseñamos pero también, sobre las que después desaparecen. Pasajes, movimientos, lanzamientos, pasillos, conexiones, enlaces, mensajes, flujos. Dibujar desde lo negativo. Primero las huellas y después los límites, los contornos que asegurarán el paso de los movimientos elementales, los pases forzados, las circulaciones óptimas, las transferencias rápidas, las conexiones satisfactorias, los flujos necesarios.


Anthi Kosma&amp;Stavros Dendrinos_experimentación-las-huellas-de-los-movimientos invisibles_Critical Notebooks_arch_DUTH 21/05/2018

experimentación-las-huellas-de-los-movimientos invisibles_Critical Notebooks_arch_DUTH πειραματισμός_τα_ίχνη_των_αόρατων_κινήσεων_ΤΑΜ_ΔΠΘ. Anthi Kosma & Stavros Dendrinos 21/05/2018 

«Τα πάντα ρει» και «ποτέ δεν μπαίνουμε στο ίδιο ποτάμι» (Ηράκλειτος). Mutatis mutandis, κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές. «Τα πουλιά κινούνται στον αιθέρα, τα ψάρια στο νερό, εμείς στο επίπεδο» (Bachelard). Η γη είναι σφαιρική από τον καιρό του Ερατοσθένη κι όσο αν η φαντασία και η τεχνολογία προσπαθούν είμαστε δέσμιοι, εκείνης της αυθαίρετης μονάδας, της βαρύτητας. Τόποι γεωγραφικοί, μα και τόποι φανταστικοί, μεταφορικοί, κυβερνητικοί και, ίσως, υπερβολικά βολικοί.

“Panta rei” y “nunca entramos en el mismo río” (Heráclito). Mutatis mutandis, haciendo los cambios necesarios. “Las aves se mueven en el éter, los peces en el agua, nosotros en la superficie” (Bachelard). La tierra es esférica desde la época de Eratóstenes y, a pesar de que la imaginación y la tecnología ayudan, todavía estamos condenados de esta medida arbitraria, de la gravedad. Lugares geográficos, pero también lugares ficticios, metafóricos, cibernéticos y, quizás, demasiado cómodos.

Η φαντασία κινείται σίγουρα πιο γρήγορα από εμάς, χωρίς τα εμπόδια και τις αντιστάσεις των υλικών. Συχνά νομίζουμε πως δεν αφήνει ίχνη και πως παράγει μόνο εικόνες. Μα τα ίχνη των εικόνων της είναι ικανά να μπερδεύουν το εδώ με το εκεί, το πραγματικό με το φανταστικό, να κάνουν το φανταστικό ελκυστικό και το πραγματικό συχνά αβάσταχτα ρεαλιστικό.
La imaginación, seguro, se mueve más rápido que nosotros, sin los obstáculos y la resistencia de los materiales. Uno piensa que la imaginación, no deja huellas que, solo produce imágenes. Sin embargo, las huellas de sus imágenes son capaces de confundir el aquí con el allí, lo real con lo ficticio, hacer el imaginario atractivo y a menudo lo real espantosamente pragmático.

Η Αριάδνη έδωσε στον Θησέα το κουβάρι. Για την  Beatriz Colomina,  η Αριάδνη είναι η πρώτη αρχιτέκτονας. Κι αυτό, όχι επειδή έκτισε αλλά, γιατί κατάλαβε «πώς λειτουργούν τα ίχνη;». Πως για να κτίσεις πρώτα πρέπει να καταλάβεις εκείνες τις κινήσεις, τις κινήσεις όσων είναι χαμένοι στις σπείρες των λαβυρίνθων. Για να μην πούμε βέβαια πως, για να καταλάβεις πρώτα πρέπει να αγαπήσεις.

Ariadne le dio a Thesea el hilo. Para Beatriz Colomina, Ariadne es la primera arquitecta. Y eso, no porque construyó, sino porque entendió “¿cómo funcionan las huellas?”. Y que para construir uno/a/x primero, tiene que entender esos movimientos, los movimientos de aquellos que están perdidos en las espirales de los labirintos. Para no decir que, para poder entender primero debes amar.


Είναι και εκείνα τα ίχνη που μας αφήνουν οι άλλοι. Το άγγιγμα τους, οι λέξεις τους, οι κινήσεις τους.  Και τι να κάνεις με αυτά τα ίχνη; Έτσι που έγραψαν επάνω σου σαν να ήσουν πηλός; Τα ίχνη απέμειναν σαν ένα αρνητικό, η ανάγλυφη επιφάνεια μιας συνάντησης.

Existen también aquellas huellas que los “Otros” nos dejaron. Sus toques, sus palabras, sus movimientos. ¿Y qué puede uno hacer con estas huellas? Que se han escrito en ti como si estuvieras de barro. Las huellas permanecen como un negativo, la superficie, el relieve de un encuentro.

imprografika anthokosmos huellas 2018

Είναι τα ίχνη των σχεδίων και αυτά ένα αρνητικό αφού αυτός/η/x που τα χάραξε δεν είναι πια εδώ μαζί τους. Είναι το ανάποδο. Ό,τι διαφαίνεται από μια κίνηση που γράφτηκε κάποτε. Από κάποιον που χάραξε και δεν βλέπουμε πια. Μένουν τα σχέδια σαν ίχνη από εκείνο το σώμα που δεν φαίνεται, που δεν μιλάει, που παρακολουθεί, που δεν σταματά να νιώθει, που κάτι θέλει να πει, που τόσα θέλω να του πω, που ωθεί, που δεν ξέρει πως. Τα ίχνη μεσολαβητές για τα ανείπωτα και τα αόρατα κυρίως όμως για όσα νιώθουμε, τα αισθητά, τα αισθητικά όσα δεν μπαίνουν στους αριθμούς και τις στατιστικές.

Son las huellas de los dibujos también un negativo, ya quien las trazó ya no está aquí con ellos. Son el reverso. Lo que se queda de un movimiento que una vez fue escrito. De alguien que los trazó y no vemos más. Los dibujos permanecen como rastros de ese cuerpo que no se ve, no habla, no deja de observar y sentir, de algo que quiere decir, que tanto quiero decirle, quién empuja y no sabe cómo. Las huellas mediadoras de lo indecible, lo invisible, pero sobre todo del sentir, de los sentimientos, lo sentido, la ‘aesthesis’ , la estética y todo que no encaja en los números y las estadísticas.

imprografika_anthokosmos_traces_2018_ 165722

Read More

Hay gente que es capaz de mover el mundo, poner un aula patas arribas y dar sentido donde aparentemente no lo hay.

Υπάρχει κόσμος που είναι ικανός να αναστατώσει τον υπόλοιπο κόσμο, να φέρει τα πάνω κάτω δίνοντας νόημα εκεί που πριν φαινομενικά δεν υπήρχε.

El siguiente texto describe la metamorfosis y el nacimiento de un lugar a partir de un encuentro musical.

Το παρακάτω κείμενο περιγράφει τη μεταμόρφωση και τη γέννηση ενός τόπου με αφορμή μια μουσική συνάντηση.

texto: Uriel Seguí 

Era el último día de clase, ya estaban los alumnos calificados y allí no había nadie.

Ήταν η τελευταία μέρα του μαθήματος, οι φοιτητές είχαν ήδη βαθμολογηθεί και εκεί δεν υπήρχε κανείς.

Llegué un poco más tarde de lo acordado, pensando que la gente ya habría empezado a celebrarlo, pero la clase estaba perfectamente ordenada, en silencio, vacía, con su iluminación perfectamente convencional funcionando. Como de costumbre, y yo sólo.

Έφτασα λίγο αργότερα από ό, τι είχε συμφωνηθεί, πιστεύοντας ότι θα είχαν ήδη αρχίζει να γιορτάζουν την τελευταία μέρα, αλλά η αίθουσα ήταν απόλυτα οργανωμένη, ήσυχη, άδεια, με το συνήθη φωτισμό της και,  σαν από συνήθεια, εγώ μόνος. 

Me fui a aparcar el coche que había dejado tirado de cualquier forma, esperando que alguien me echara una mano para descargar los instrumentos que portaba en el interior de él.

Πήγα να παρκάρω το αυτοκίνητο που είχα σταθμεύσει κάπως πρόχειρα, περιμένοντας πως κάποιος θα μου βάλει ένα χεράκι για να κατεβάσουμε τα όργανα που υπήρχαν  στο εσωτερικό του.el nido Uriel segui 2

Aparqué, volví y ya estaban Pablo, el violinista y su amigo, el guitarrista. Apareció Anthi, y nos pusimos todos juntos a remover aquel espacio.

Πάρκαρα και στην επιστροφή βρισκόντουσαν ο Πάμπλο, ο βιολιστής και ο φίλος του, ο κιθαρίστας. Εμφανίστηκε η Ανθή, και ξεκινήσαμε όλοι μαζί να αναστατώνουμε εκείνο το χώρο.  

Trajimos de los coches los instrumentos, reorganizamos las mesas, apilándolas unas encima de las otras, tejimos con cinta de carrocero una conexión entre las mesas apiladas, y proyectamos sobre todo aquello, con dos proyectores de diapositivas, luz.

Φέραμε από το αυτοκίνητα τα όργανα, αναδιοργάνωση τους πάγκους, τοποθετώντας τον ένα επάνω στον άλλο, πλέξαμε ταινία ένα πλέγμα ανάμεσα τους, και προβάλαμε πάνω σε αυτά με 2 προβολείς και διαφάνειες.

el nido Uriel Segui 3

Habíamos configurado un “nido” en el que situarnos a hacer música entre destellos de luz y masas de sombras articuladas geométricamente entre los colores de las luces gracias a las cintas y las mesas. Read More

Anthokosmos and her greek friends are proud to present “3angle-Fluoro installation”
reblog from
Features Triangular Fluorescent Plexiglas Sheets / A. Kosma, D. Kourkouli, F. Fotopoulou

3angle-Fluoro installation consists of triangular fluorescent Plexiglas sheets.

The semi-transparent, triangular folding sheets, which look like fragments scattered around the space, establish a play between light and shadow, between motion and stillness, and also between rigidity and fragility. The UV light, passing through and reflecting on the sheets, distorts the shapes of the prisms and the visitors’ figures, as they wander among them.

There is not only one image to be seen. The visitors move inside the installation and discover, every step of the way, and every time they look, a new perspective. The various ephemeral perceptions created, seem to reflect, among other things, the ever-changing, versatile reality. Read More

Text and photos by Com (Γ.Μ.)

p.s.: “Καταλαβαίνεις πάντα πολύ αργά αυτό θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει πολύ νωρίς.

P.D.: Entiendes siempre demasiado tarde lo que deberías haber entendido mucho antes.


p.s.: “Καταλαβαίνεις πάντα πολύ αργά αυτό θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει πολύ νωρίς. Καταλαβαίνεις πάντα εκ των υστέρων αυτό που θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει εκ των προτέρων, ακριβώς επειδή είχες την εντύπωση ότι τα πράγματα ήταν αυτά που είχες καταλάβει εξ αρχής. Τα πράγματα δεν ήταν άλλα από αυτά που κατάλαβες ότι ήταν εκ των υστέρων. Τα πράγματα ήταν ακριβώς αυτά που ήταν εκ των προτέρων. Εντούτοις, η διαπίστωση αυτή γίνεται πάντα εκ των υστέρων, όταν ήδη είναι πολύ αργά […]”. (Θ. Σταθόπουλος, La Folie, 2014)

P.D.: Entiendes siempre demasiado tarde lo que deberías haber entendido mucho antes. Entiendes siempre a posteriori lo que deberías haber comprendido antes, precisamente porque tenías la impresión de que las cosas eran las que habías comprendido desde el principio. Las cosas no eran otras que las que comprendiste después. Las cosas eran exactamente las mismas del principio. Sin embargo, esta observación se hace siempre a posteriori, cuando ya es demasiado tarde […] (T. Stathopoulos ,La Folie, 2014)


p.s.: Πολύ δύσκολο project-άκι o Μυστράς. Τα ποτάμια κόσμου, δεν άφηναν το βλέμμα να ηρεμήσει. Έχω βέβαια κάτι “πορτραίτα” που θέλω να δουλέψω κάποια στιγμή (κυρίως γι’ αυτά πήγα). Αυτή την εξαίρεσα από τις προηγούμενες, αλλά μιας και το statement είναι τόσο δυνατό κι εσύ φαίνεσαι κορίτσι που εκτιμάς τα λιπαρά, είπα τελικά να στη στείλω.

P.D.: Fue difícil este pequeño proyecto fotográfico en Mistras (fiesta popular). Los ríos de la gente no dejaban la mirada tranquila. Sin embargo, tengo unos retratos sobre los que me gustaría trabajar en algún momento (para ellos fui allí). Ésta la excluí de las anteriores, pero dado que la declaración es tan fuerte y tú una chica que aprecias la grasa, decidí finalmente enviártela.


cochinillo 12 euros

p.s.: Λόγω καιρού και της παλιάς σου “φορεσιάς”… 

P.D.: a causa del tiempo y de tu viejo “traje”…

ak_ss12 Read More


A veces nos sentimos más libres escribiendo algo mientras estamos “fuera de la línea” oficial, “fuera del formato”.

Πολλές φορές νιώθουμε πιο ελεύθεροι γράφοντας κάτι καθώς βρισκόμαστε “εκτός γραμμής”, “εκτός πλαισίου”.

“Com Truise”, su nickname, empezó dejando comentarios en el blog de imprográfika. Comentarios son estos textos pequeños que se sitúan al final de los posts donde se comparten consideraciones acerca del texto. Pero Com Truise al final de estos comentarios empezó a dejar una serie de postdata,  “información posterior”, en griego “ ysterógrafo”. En este tipo de comentarios a los comentarios aparecieron trocitos de su lado poético. Un lado que también, supongo, en su vida cotidiana queda fuera, almargen, fuera de la línea de su perfil “oficial”.

Ο “Com Truise”, ψευδώνυμο, ξεκίνησε να αφήνει σχόλια στο μπλογκ του imprográfika. Τα σχόλια είναι επίσης εκείνα τα μικρά κειμενάκια που μπορεί να γράψει-αφήσει κάποιος στο τέλος των κειμένων ενός ιστολογίου. Ωστόσο, ο Com Truise στο τέλος των σχολίων του άρχισε να αφήνει μια σειρά άλλων σχολίων, υστερόγραφων. Εκεί σε αυτά τα υστερόγραφα, εκτός της “γραμμής” του αρχικού του κειμένου, εμφανίστηκαν πτυχές μιας ποιητικής γραφής. Εκείνη την γραφή του που, υποθέτω πως, και στην καθημερινότητά του αφήνει, όπως και στα κείμενα έξω, στο περιθώριο, εκτός του επίσημου προφίλ του. 

Sacando sus ysterógrafos fuera de su lugar original y marginal y colocándolos sin orden aparece un nuevo tipo de texto  conformado por aforismos sin orden o tema central excepto aquél  que remite a su lado poético, que por mucho que quiera ya no es ni aislado, ni oculto. Com Truise, gracias por compartir tus grafías las posteriores, y desde luego las venideras.  

Βγάζοντας αυτά τα υστερόγραφα από το αρχική τους περιθωριακή θέση κάτω από τα κείμενα του μπλογκ και τοποθετώντας τα χωρίς σειρά φτιάχτηκε ένα καινούργιο κείμενο. Τα υστερόγραφα σε αυτό μοιάζουν με αφορισμούς χωρις σειρά και θέμα. Ή ίσως υπάρχει ένα θέμα αυτό που μιλά για την ποιητική πλευρά του Com Truise και που, όσο και αν θέλει, τώρα πια δεν είναι τόσο απομονωμένη, ούτε τόσο κρυφή. Com Truise, σε ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες αυτές τις “ύστερες”, τις “εκτός γραμμής” “γραφές” σου και, πιστεύω, αυτό να είναι μόνο η αρχή για τις άλλες, “αυτές που έρχονται”.  

P.D. _ Υ.Γ.

P.D.: El viaje empieza el día que entras en el bosque. Hay una hermosa palabra alemana: Waldeinsamkeit, la sensación de estar  perdido en el bosque. El viaje no se hace para descubrir algo, para encontrar cosas. Se hace para perder, perder lo que sabes. Y si eres bueno para perderse en los bosques, las ciudades y las personas “. (K. Pittas, Imágenes de Otra Europa ’85-’89).

p.s.: “Tο ταξίδι αρχίζει την ημέρα που μπεις στο δάσος. Υπάρχει μια όμορφη γερμανική λέξη: Waldeinsamkeit, η αίσθηση ότι είσαι χαμένος στο δάσος. Το ταξίδι δε γίνεται για να ανακλύψεις κάτι, για να βρεις πράγματα. Γίνεται για να χάσεις, να χάσεις αυτά που ήξερες. Κι αν είσαι καλός, για να χαθείς, στα δάση, στις πόλεις και στους ανθρώπους.” (K. Πίττας, Εικόνες μιας άλλης Ευρώπης ’85-’89)

P.D.: Verano del ’12. Unos días antes, había caído de la Vespa y mi mano izquierda estaba atada y pesaba como ninguna otra cosa. El calor era insoportable en el centro (aquel día de temperaturas altas) y la sola idea del ascenso, desde la oficina hacia el teatro de Lykabetos (Atenas), parecía un martirio. Me resulta imposible transmitir el estado de ánimo de aquella noche. Para quien hubiera estado en este concierto de Morrissey, lo es. Read More

Το άρθρο στολίζει το έργο της Anthos Kosmos
For the time at which a new calendar year will begin 
and for the rest of the year
wishes you happy

Οι χελώνες δεν ανοίγουν σαμπάνιες

Text Antonis Androulidakis
Image Anthokosmos

 from one of the few independent greek news outlets.

Καθώς δείχνει να ξεμπερδεύουμε και με τούτη τη χρονιά, εγώ πάλι, σχεδόν απ’ το πουθενά, βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν οι χελώνες συστήνουν συλλογικότητες, αν ζουν σε «αγέλες», αν κάνουν παρέες, αν ερωτεύονται, λόγου χάρη, ή αν απλά περιφέρουν τη μοναχικότητα τους σε λαχανόκηπους, αναζητώντας λίγο χόρτο, μέχρις ότου να τουμπάρουν και να βρεθούν με το βαρύ καβούκι τους στο χώμα, οριστικά ανήμπορες να κινηθούν και να αντιδράσουν, καταδικασμένες σ’ έναν αργόσυρτο θάνατο.

Read More

It was a pleasure having Alba on behalf of IMPROVISTOS in Athens.

Thanks to Sofia Tsiraki ,Alba had the opportunity to present aspects of improvisto’s work in the School of Architecture of the National Technical University of Athens.


Alba spoke about Improvisto’s projects, their main project “barrio obra -Revitalization of Mass Housing-and about an important movement of collective groups of architects and other disciplines in Spain that are looking forward to combining and developing social actions, architectural projects and new ways for a co-design and participatory design.


Many questions were raised:

Where these houses empty? What kind of tools do you use? How people react? Is it possible? Why don’t we have social projects in architectural design classes/studios? When we are going to stop drawing big museums and other buildings in the schools of architecture? But isn’t it necessary to learn constructive details?

Alba also asked for similar architectural movements in Athens but what I loved more was her phrase: “University should be pioneer and promote innovative design for/with society.” Read More

anthokosmos 2015

anthokosmos 2015

Skies in dark dress

Paint on my canvas my locked distress

Grown by your absence and the loneliness I feel.

And the Moon like a white rose in the sky, rose again

and then I see your face mirrored on the moon’s disc,

smiling shyly, but, suddenly drops of rain

blurred the view of you tears

for the dying hope of seeing you again….

poem Nikos Vittis

anthokosmos 2015

anthokosmos 2015

anthokosmos 2015

anthokosmos 2015