Archive

sesiones//sessions

Friday, 1st of May__ 8-10 (CTE+2)
we aim to – via drawing, a natural and common language –
escape to nature, the thing we miss the most during quarantine time.
Let’s escape through drawing to lands and prairies and visit our own LAND[e]SCAPES.
It’s a pleasure to have with us the artist Kostas Yaxoglou to water our feelings to the rhythm of the best jazz music.
Please bring some basic markers and a glass of yourself.

Land[e]escape-Collage Colectivo 180 

Untitled-1

 

 

11/06/2020 20:00 (España) 21:00 (Athens)
#MarutxaCasares #MarinaNavarro #AuxiliadoraGalvez #EduComellés #AnthiKosma
“Coreografías dibujadas” is a series of choreographies drawn in the environment of Tinglado (Old port of Valencia).
Online creative encounters, which get us closer to the place where grupo araneareawant to intervene.
Drawing as a subjective space appropriation tool, seemed to us the best way to start this collective colonization.
We are organizing a cycle of 4 sessions, starting with a meeting between close cartoonists who have already drawn together, which allows us a climate of confidence to test the format, to gradually open the participation to nuev@s cartoonists who accept The challenge of representing the sound landscapes of La Marina de Valencia.
102675572_2498397120490878_1437689463777943253_o

OFFENCE-04JOIN US***
This Saturday 30 of May 18:00 (CTE+2.00), Imprografika aim to offend, hurt, wound, upset, displease, affront and touch our papers through hand painting. No tools, no brushes, no two-metre safe distance are required.

Release your desire of touch by pushing, pressing, rubbing, cutting, your paper just with your hands, arms, legs, knees and paint. Let’s use the most forbidden weapon during post-Covid times: The TOUCH OFFENCE.

Please bring some painting of any kind and your freaking awesome with YOU.

 

Zoom meeting point: https://us02web.zoom.us/j/88986455593

#FreeEntrance

OFFENCE-02sudden-08

Read More

95045158_2830787916974251_3307140034989129728_o
This Friday, 1st of May__ 8-10 (CTE+2)
we aim to – via drawing, a natural and common language –
escape to nature, the thing we miss the most during quarantine time.
Let’s escape through drawing to lands and prairies and visit our own LAND[e]SCAPES.
 
It’s a pleasure to have with us the artist Kostas Yaxoglou to water our feelings to the rhythm of the best jazz music.
 
Please bring some basic markers and a glass of yourself.
 
Meeting point:
Este Viernes,  1 de Mayo __ 8-10 (CTE+2)
escaparemos juntos mediante el dibujo – un lenguaje natural y comun – a la naturaleza, aquella que echamos más en falta durante esta cuarentena.

Read More

Jose Rubio Mira s

Tiene casi veinte años. Είναι σχεδόν είκοσι χρονών.

Desconozco la galería donde expone; solo sospecho que será de las mas importantes. Δεν γνωρίζω σε ποια γκαλερί εκθέτει υποψιάζομαι μόνο πως θα είναι από τις πιο σημαντικές.

Aún así me atrevo a escribir sobre su obra. Παρόλα αυτά παίρνω το θάρρος να γράψω για το έργο της.

No sé que piensa mientras dibuja estos paisajes llenos de fragmentos y estratos de lineas que se superponen tampoco de qué materia son estas acuarelas casi fosforescentes. Δεν ξέρω τι σκέφτεται καθώς σχεδιάζει αυτά τα τοπία γεμάτα από θραύσματα και επίπεδα γραμμών που αλληλοκαλύπτονται, ούτε από τι υλικό είναι αυτά τα υδατοχρώματα που σχεδόν φωσφορίζουν;

Tampoco puedo sospechar con qué arte consigue doblar las hojas de un cuaderno para crear estos libros de artista fascinantes. Ούτε μπορώ να υποψιαστώ με ποια τέχνη καταφέρνει να αναδιπλώσει τα φύλλα δημιουργώντας αυτά τα συναρπαστικά καλλιτεχνικά βιβλία.

Solamente me gustaría compartir como mi mirada, que cada vez que se cruzca con su obra, se “atrapa” y empieza a viajar en lugares imaginarios. Μόνο θα ήθελα  να μοιραστώ πως η ματιά μου, κάθε φορά διασταυρώνεται με τα έργα της, «παγιδεύεται» και αρχίζει να ταξιδεύει σε τόπους φανταστικούς.

Los dibujos de Jose me encantan precisamente porque me dejan viajar.  Constelaciones gráficas de universos infinitos.  Τα σχέδια της Χόσε μου προκαλούν μεγάλη ευχαρίστηση γιατί ακριβώς με αφήνουν να ταξιδέψω. Ατελή σύμπαντα από γραφιστικούς αστερισμούς. 

Nada de imagenes prefabricadas y copias. Sin embargo, estas imágenes contienen algo de secretos viejos y una frescura impresionante.  Τίποτα από έτοιμες εικόνες και αναπαραγωγές. Εντούτοις όμως οι εικόνες αυτές έχουν κάτι από παλιά μυστικά και μια απίστευτη φρεσκάδα.

Jose Rubio Mira Reci# ss

“Helo aquí que abre los cofres, que amontona riquezas cósmicas en un exiguo cofrecillo. Si en el cofrecillo hay joyas y piedras preciosas, es un pasado, un largo pasado, un pasado que cruza las generaciones que el poeta va a novelar. Las gemas hablarán de amor, naturalmente. Pero también hablarán de poder, de destino. [..] En el cofrecillo se encuentran las cosas inolvidables, inolvidables para nosotros y también para aquellos a quienes legaremos nuestros tesoros. El pasado, el presente y un porvenir se hallan condensados allí.”

«Εδώ βρίσκεται ότι υπάρχει όταν ανοίγουν τα σεντούκια, όπου συσσωρεύεται ο κοσμικός πλούτος σε ένα μικρό μπαουλάκι. Εάν υπάρχουν κοσμήματα στο κουτί και πολύτιμοι λίθοι, είναι ένα παρελθόν, ένα πολύ μακρινό παρελθόν, ένα παρελθόν που διασχίζει τις γενιές που ο ποιητής πρόκειται να εξιστορήσει. Οι πολύτιμοι λίθοι θα μιλούν φυσικά για αγάπη. Αλλά θα μιλήσουν επίσης για τη δύναμη, το πεπρωμένο.[..] Στο κουτί συναντώνται τα αξέχαστα πράγματα, αξέχαστα για εμάς όπως επίσης για εκείνους που θα κληρονομήσουν τους θησαυρούς μας. Το το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συμπυκνώνονται εκεί ».

Conocí a Jose una tarde en el sótano del aula YG1 en la escuela de arquitectura de Madrid, cuando todavía Javier Seguí y Antonio Verd impartian juntos su famosa clase “Dibujo Natural”.  Γνώρισα τη Χόσε ένα απόγευμα σε μια μεγάλη αίθουσα στο υπόγειο YG1 στην αρχιτεκτονική σχολή της Μαδρίτης, όταν ακόμα ο Javier Seguí και ο Antonio Verd είχαν εκείνο το περίφημο μάθημα «σχέδιο εκ του φυσικού».

Aquella tarde habían invitado a clase un grupo de artistas. Aquel entonces no podía sospechar el valor de un curso interdisciplinario y para todas las edades. Su presencia fue un choque. Εκείνο το απόγευμα είχαν καλέσει μια ομάδα καλλιτεχνών στο μάθημα. Τότε δεν μπορούσα να υποψιαστώ την αξία ενός διατμηματικού και για όλες τις ηλικίες μαθήματος. Η παρουσία τους ήταν ένα σοκ.

Todavía cuando veo las obras de Jose me pregunto lo mismo:¿Como una/ο puede llegar  a este nivel de sutileza, libertad y refinamiento? Y, sobre todo, ¿Cómo unas imágenes pueden ser tan tan contemporáneas?  Από τότε ακόμα κάθε φορά που βλέπω τα έργα της Χόσε αναρωτιέμαι το ίδιο πράγμα: Πώς μπορεί κάποια/oς να φτάσει σε τέτοια επίπεδα λεπτότητας, ελευθερίας και φινέτσας; Και κυρίως πως γίνεται κάποιες εικόνες να  είναι τόσο μα τόσο σύγχρονες;

Podéis seguir Jose Rubio Mira aquí y aquí

Μπορείτε να ακολουθήσετε τη Jose Rubio Mira εδώ κι εδώ

Jose Rubio Mira Fedevida# s - Copy

Read More

____timelapse_anthokosmos_20200404

Άραγε ο Ιός είναι του Θεού; Is the virus* of God?

Περπατώ στην πόλη, είναι σκοτεινά, ήσυχα, με λίγο φως, άδειοι δρόμοι, άσφαλτος, αρκετή ησυχία..(ακούω τα βήματα μου στην άσφαλτο). I walk in the city, it is dark, quietly, with a little light, empty streets, asphalt, quite quiet … (I hear my footsteps on the asphalt).

Που και που κάποια λακκούβα, τα πεζοδρόμια όπως πάντα ένα κολλάζ με ανεβοκατεβάσματα, λίγα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, υγρασία, που και που μια γάτα ή η μυρωδιά από κάποιο τζάκι. Every now and then a pothole, sidewalks as always look like a collage with ups and downs, a few parked cars, humidity, sometimes a cat or the smell of a fireplace.

**

Θα μπορούσα να περπατώ στη ίδια πόλη, μια νύχτα σας κι αυτή,  πριν περίπου εκατό χρόνια. I could have been walking in the same city, a night like this, about a hundred years ago.

Θα είχε σίγουρα λιγότερο φως. Οι δρόμοι θα ήταν μάλλον χωρίς άσφαλτο, τα παπούτσια μου θα ήταν γεμάτα λάσπη ή σκόνες. It would definitely have had less light. The roads would have been, probably, without any asphalt, my shoes would have been covered in mud or dust.

Σίγουρα θα είχα να αποφύγω περισσότερες λακκούβες. I would have definitely had to avoid more potholes.

Πεζοδρόμια, δηλαδή οριοθετήσεις μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου χώρου για την ασφάλεια των πεζών, μάλλον δεν θα υπήρχαν παντού ή πουθενά. Sidewalks, that is, boundaries between private and public space for pedestrian safety, wouldn´t probably be present everywhere or nowhere.

Η ατμόσφαιρα θα μύριζε περισσότερες ξυλόσομπες ωστόσο η ησυχία θα ήταν παρόμοια. The atmosphere would smell more smock of fireplaces, but the silence would be similar.

Η πόλη μου πριν αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μητροπολιτικής παγκοσμιοποιημένης πόλης έμοιαζε περισσότερο με χωριό. My city, before acquiring the characteristics of a globalized metropolitan center, looked more like a village.

Εγώ θα ήμουν μάλλον ένα άλλο υποκείμενο. I would probably have been another subject.

Θα ζούσα σε μια κοινωνία της πειθαρχίας, όπως λέει και ο Χαν[1]I would have been living in a society of discipline, as Han[1] puts it.

Θα έδειχνα σίγουρα και αναγκαστικά περισσότερο σεβασμό στους μεγαλύτερους, την οικογένεια και γενικά στις αυθεντίες.  I would have certainly and necessarily showed more respect to the elders, family and the authorities in general.

Προφανώς θα πίστευα στο Θεό και θα άναβα ένα κερί στην εκκλησιά αν και σίγουρα κάτι θα είχε πάρει το αυτί μου για τους Άθεους. I would obviously believe in God and light a candle in the church, although surely something would have heard about Atheists.

Και κυρίως, με κάποιο χριστιανό θα με είχαν παντρέψει ή θα είχα ερωτευτοπαντρευτεί. And most importantly, i would have been forced to get married to a Christian or I would have fallen in marriagelove.

Σε κάθε περίπτωση θα ήμουν ένα άλλο υποκείμενο, βέβαια επειδή ακόμα και σε εκείνες τις πόλεις κάποιος έφευγε και ξενιτευόταν μάλλον θα ζούσα, όπως τώρα, θα ονειρευόμουν άλλες πατρίδες, ζωές και αμερικάνικα όνειρα. In any case, I would have been a different subject. But because even in those cities people left and emigrate, I would probably live, as I do now, dreaming of other homelands, lives and ‘American dreams’.

**

Καθώς περπατώ στην πόλη της καραντίνας θυμήθηκα ένα βράδυ που γύριζα στο σπίτι που μεγάλωσα μετά από πολλά χρόνια. Είχε κάτι παρόμοιο εκείνο το βράδυ. As I walk through the city of quarantine, I remembered one night, when I was returning in the house I grew up, after many years. There was something similar to this night.

Read More

imprografika_drawing_performance_duth_2018_0s

Αυτό το κείμενο αφορά το σχέδιο σαν επιτέλεση-περφόρμανς- και όσους αγαπημένους/ες/x, πριν περίπου δύο χρόνια, βρεθήκαμε μαζί και στήσαμε μια αυτοσχέδια θεατρική σχεδιαστική σκηνή. Este texto está dedicado al dibujo como performance y a esos seres queridxs, que hace aproximadamente dos años, nos unimos y creamos una escena improvisada de un dibujo teatral.

Το έργο, σε αυτή την περίπτωση, ήταν μια συλλογική ζωγραφιά σε ζωντανή μετάδοση. Επίσης, ήταν ένα πείραμα να συνδεθούν οι αναλογικοί και οι ψηφιακοί καμβάδες. Kαι κυρίως, ήταν μια δοκιμή του «μεταμορφώνω ένα χώρο», «σχεδιάζω σε μεγάλη κλίμακα», «σχεδιάζω μαζί», παραξενεύω και παραξενεύομαι. La obra, en este caso, fue una pintura colectiva en transmisión en vivo. También fue un experimento para conectar el lienzo analógico con el “digital”. Y, sobre todo, fue una prueba de ‘transformar un espacio’, ‘dibujar a gran escala’, ‘dibujar juntos’, extrañar y extrañarse.

drawing-performace_20181108_191325

Με ψηφιακά μέσα (την ψηφιακή πλατφόρμα ομαδικού σχεδιασμού http://trazos.club/) σε προβολή και με αναλογικά μέσα σε ένα μεγάλο καμβά, ένα ανιαρό κομμάτι του αιθρίου της αρχιτεκτονικής σχολής της Ξάνθης στο ΔΠΘ μετατράπηκε σε θεατρικοζωγραφικό χώρο. Con los medios digitales (la plataforma de dibujo colectivo y digital http://trazos.club/) en proyección y análogicos en un gran lienzo una parte en desuso del patio de la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Democritos se transformó en un espacio teatropictórico.

Χωρίς αμφιβολία θα συνεχίζουν να γράφονται πολλά για την ανεξήγητη χαρά που ωθεί τα σώματα να γράφουν, να κυλιούνται αφήνοντας σημάδια και χαράσσοντας φιγούρες. Sin duda, se continuará escribiendo mucho sobre la inexplicable alegría que impulsa a los cuerpos a escribir, rodar, dejar marcas y trazar figuras. Read More

reblog from slus.gr #aninterview

Slus

PROFILE PICSX33

Profile Pics Αρχιτεκτόνων: οι απαντήσεις στο ερωτηματολόγιο του SLUS (33 ερωτήσεις ίδιες για όλους) έρχονται να σκιαγραφήσουν την ιδιαίτερη προσωπικότητα κάθε αρχιτέκτονα και να αφηγηθούν ιστορίες και σκέψεις που ξεκινούν από την αρχιτεκτονική, τον δημόσιο χώρο, την πόλη και την κοινωνία και φτάνουν μέχρι την μουσική, την λογοτεχνία και το σινεμά.

O ανθόκοσμος ή αλλιώς Ανθή Κοσμά, αρχιτέκτονας, απαντά στο ερωτηματολόγιο του SLUS.  

  1. Πότε και πού γεννηθήκατε; Στη γη των 300 πριν, σχεδόν, 40 χρόνια.
  2. Τι σπουδές έχετε κάνει; Όλες όσες ήθελε η μαμά μου και ο μπαμπάς μου και, τελικά, πολλές παραπάνω.
  3. Πού εργάζεστε; Σε ένα γραφείο αλλά και σε μια αρχιτεκτονική σχολή. Συχνά τα βράδια δουλεύω σε ένα αυτοσχέδιο εργαστήρι ζωγραφικής.
  4. Τι είναι αυτό που σας ώθησε στην αρχιτεκτονική; Η έλλειψη έκφρασης.
  5. Πού μένετε; Μάλλον δεν έπρεπε ποτέ να διαβάσω ένα βιβλίο για νομάδες τον καιρό του 2004. Τώρα πια δεν με πειράζει να…

View original post 669 more words

Το σχέδιο συχνά γίνεται κατανοητό ως μια γλώσσα.

Drawing often is perceived as a language.

Μια γραφή χωρίς φωνήματα. «Μιλά», μεταφορικά. A kind of writing without phonemes. It “speaks”, metaphorically. 

Κατά τη διάρκεια ενός μικρού πειράματος, σε μια προσπάθεια να διερευνηθούν τα όρια του «σχεδιάζω», σχεδιάσαμε με τα μάτια κλειστά. During a small experiment, in an attempt to explore the limits of “drawing”, we draw with our eyes closed.

Χωρίς να βλέπω.  Αναγκάζομαι αγγίζοντας να ψάχνω τα όρια του σχεδιαστικού χαρτιού, του «μολυβιού» και να χαράσσω γραμμές χωρίς να ξέρω προς τα που πηγαίνουν.  Without seeing. I am forced to search the limits of the drawing paper, the pencil, and draw lines without knowing where they are going.

“Στα τυφλά», εκτός του οπτικού ελέγχου και εκτός ελέγχου γενικά στο πεδίο μιας «τυφλής ελευθερίας», ποιον να εμπιστευτείς; Και πως να αφήσεις τα χέρια ελεύθερα να κινούνται;  “Blindly”, without being able to see and out of control, in general, in a field of “blind freedom”, whom do you trust? And how do you let your hands move freely?  

Χωρίς να βλέπω. Ακούω. Ακούω εμένα, τxν δίπλα, τους δίπλα. Δεν ακούω τις φωνές τους, ακούω τις «μολυβιές» τους. Without seeing. I listen. I listen to myself, the Other, the Others. I don’t listen their voices, I am listening to their “pencils”.

Ακούω τους χτύπους στο χαρτί. Οι ήχοι των χαράξεων, κάθε γραμμή τώρα πια έχει το ήχο της. Άλλοι μακρόσυρτοι και άλλοι πιο σημειακοί. I am listening to the pencils beat on the paper. The sounds of the traces, now each line has its own sound. Some sounds are longer and some are more pointy.

Τα σχέδια μετατράπηκαν ξαφνικά σε κρουστά, σε γραφο-μηχανές. Θα μου πεις, έτσι ήταν από πάντα. Αλλά «εσύ δεν άκουγες».  Drawings suddenly turn into percussions, into type-writers. You may tell me; “it’s always been that way. But “you never listened”.

Οι χαράξεις έχουν ένα ήχο, καλύτερα ένα χτύπο, και κάθε χτύπος αρχίζει να συσχετίζεται με τους χτύπους των Άλλων.  Traces have a sound, even better, a beat. Each beat begins to relate with other beats.  

«Χτυπώ», «απαντούν», «χτυπούν», «απαντώ». Ξανά και ξανά μέχρι που φτιάχνεται ένας ρυθμός, άρρυθμος και θορυβώδης. Ι “knock”, they “answer”, they “knock”, I “answer”. Again, and again until a rhythm is made, arrhythmic and noisy.

Τι είναι αυτή η συναυλία [κρουστών…] σχεδίων; What is this [percussion…] drawing concert?

Ένα σχέδιο τελικά ακούγεται. A drawing finally sounds. 

Πριν το σχέδιο κατηγοριοποιηθεί ως παρτιτούρα, η καταγραφή μιας μουσικής που παράγεται από φυσικούς ήχους -σαν αυτής του Dieter Schebel- θα λέγαμε πως παράγει τη δική του μελωδία.

Before this drawing is categorized as a music sheet, someone can argue that the transcription of a music produced by natural sounds -like those of Dieter Schebel-, has its own voice-melody.

Το μολύβι γράφει-χτυπά, τα μολύβια χαράσσουν-χτυπούν, ακούγονται. Οι χτύποι των μολυβιών, δεν είναι σαν αυτούς των ρολογιών, ούτε ακριβώς, μα πιο κοντά σε αυτούς της καρδιάς και των καρδιογραφημάτων.

The pencil writes-beats, the pencils mark, beat and have their own sound. Pencil beats are not like watch beats, nor exactly, but similar to heartbeats and to cardiograms.

Απόσπασμα από γραφιστική συναυλία στο μάθημα «ειδικά θέματα αναπαραστάσεων: ιχνογραφίες και ιχνηλατήσεις» στην αρχιτεκτονική σχολή του Βόλου, 18 Φεβρουαρίου 2020.

Excerpt from a graphic concert in the lesson “Special Representations: Paintings and Traces” at the School of Architecture, University of Thessaly, 18th February 2020.

Read More