Archive

sesiones//sessions

“Μια μέρα ένιωσα μια βαθιά λαχτάρα, και επιπλέον μια έντονη ανάγκη να βρίσκομαι κοντά στη γη.

Un día me sentí una profunda añoranza, e incluso una aguda necesidad de estar cerca de la tierra.

Έτσι αποφάσισα να ασχολούμαι καθημερινά με τον κήπο. [1]  

Así que tomé la resolución de practicar a diario la jardinería.” [2]

Μια μέρα έφεραν όλα* από κάποιο λουλουδάκι, ένα μικρό κλαδάκι ή δυο φυλλαράκια.

Un día cada unx* trajo algo, una flor, una ramita pequeña o dos hojas.

Επάνω στα σχεδιαστήρια άρχισαν να σχηματίζονται παράξενα ανθολόγια, συλλογές με άνθη και σχέδια.

En las mesas -de dibujo- extrañas antologías, colecciones de flores y dibujos empezaron a formarse.

Δεν κατάλαβα πότε τα χρώματα από τα πέταλα μπερδεύτηκαν με αυτά από τις νερομπογιές, ούτε πως τα σχήματα από τα φύλλα και τα κοτσανάκια έγιναν γραμμές σχεδίων.

No entendí cuando los colores de los pétalos se confundieron con los de las acuarelas, ni cómo las formas de las hojas y tallos se convertíeron en líneas de los dibujos.

Κυρίως, είναι ακόμη ακατανόητο πως η τρυφερότητα από το άρωμα και η απαλότητα των βλαστών άγγιξαν το χαρτί και διαλύθηκαν στους μαρκαδόρους και τις τέμπερες.

Principalmente, todavía es incomprensible cómo la sutilez del aroma y la suavidad de los brotes tocaron el papel y se disolvieron en los rotuladores y témperas.

Που βρήκαν τόσα και τόσο διαφορετικά λουλουδάκια;  

¿Dónde encontraron tantas flores diferentes?

Read More

#11 #summer #verano
Το πιο δύσκολο ήταν εκείνο το άλματάκι. Αρκούσε να περάσω εκείνη την διαχωριστική οριζόντια επιφάνεια. Μετά, και κάπως απότομα, ανοίχτηκε μπροστά μου ένας άλλος κόσμος. Τον ένιωθα παντού. Με καλούσε να πάω όλο και πιο βαθιά. Έμοιαζε ατέρμονος. Όσο του παραδινόμουν τόσο περισσότερα αποκάλυπτε. Άνοιγα όλο και πιο πολύ τα μάτια μου για να τον χορτάσω, να γλιστρήσω μέσα του. Πόσο διαφορετικοί κόσμοι μόνο με μια αλλαγή υλικού; Τίποτα δεν είχε πια σημασία μέσα σε αυτό το υγρό, αγώγιμο, διαπεραστικό τοπίο. Ένα μεσημέρι στον βυθό, στις πλάκες της Αμοργού. | Η Ανθή Κοσμά (ή αλλιώς Ανθόκοσμος) είναι αρχιτέκτονας. Διατηρεί το blog imprografika.

Slus

Επιμέλεια:Τζίνα Σωτηροπούλου

Τι συνειρμούς φέρνει το καλοκαίρι; Ποιοι είναι εκείνοι οι τόποι που προσμένουμε να ξαναδούμε ή έρχονται συχνά πυκνά στις αναμνήσεις μας; Πώς μυρίζει και με τί μοιάζει; Έχει δική του γεύση άραγε; Μπορούμε να κάνουμε λέξεις και εικόνες την καλύτερη εποχή του χρόνου;

Λίγο πριν φύγουμε για διακοπές, ζητήσαμε από 33 φίλους του SLUS να μας πουν τι συνοψίζει γι’ αυτούς η λέξη «καλοκαίρι». Και εκείνοι ανταποκρίθηκαν με 100 λέξεις και μια φωτογραφία. Τους ευχαριστούμε θερμά.

Για κάποιους λοιπόν, καλοκαίρι είναι το μέρος που πήγαιναν διακοπές όταν ήταν παιδιά. Ο Άγιος Δημήτριος Μαγνησίας, οι Καρυές Λακωνίας, το παραλιακό σπίτι στη Νήσο Σ., οι καμάρες του ισογείου του πατρικού. Ή τόποι μαγικοί, στους οποίους γυρνάς και ξαναγυρνάς. Στροφιλιά, Δονούσα, Ηρακλειά, Ιθάκη, Άνω Κουφονήσι. Αλάμπρα. Ένα καφενείο σε ένα παλιό νερόμυλο λίγο έξω από την Κυπαρισσία. Ο «Λογγάς» στην Κέρκυρα και το Octapus Garden στην Λευκάδα.

Για άλλους καλοκαίρι…

View original post 5,083 more words

thinking-styles-gif

Εσένα, ποιος είναι ο τρόπος σκέψης σου;

Which is your thinking  style?

Ο Sternberg παρουσιάζει μια θεωρία των τρόπων σκέψης που στοχεύει να εξηγήσει γιατί οι εξετάσεις, οι σχολικοί βαθμοί και οι επιδόσεις στην τάξη συχνά αποτυγχάνουν να προσδιορίσουν τις πραγματικές ικανότητες. Μετάφραση περίληψης στα ελληνικά, Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Sternberg presents a theory of thinking styles that aims to explain why aptitude tests, school grades, and classroom performance often fail to identify real ability.  See in English 

κατέβασε__σε A3 Thinking Styles

ΘΕΩΡΙΑ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ROBERT STERNBERG

1. ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Η θεωρία της (διανοητικής) αυτο-κυβέρνησης, σύμφωνα με τον θεμελιωτή της, ψυχολόγο Robert Sternberg, αναφέρεται στην κεντρική ιδέα ότι «οι μορφές κυβέρνησης που έχουμε στον κόσμο δεν είναι τυχαίες. Μάλλον, αυτές είναι οι εξωτερικές αντακλάσεις του τι συμβαίνει στο μυαλό των ανθρώπων και αντιπροσωπεύουν εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης της σκέψης μας. Οι μορφές κυβέρνησης που βλέπουμε, είναι καθρέπτες του νού μας. Υπάρχει ένας αριθμός παραλληλισμών μεταξύ της οργάνωσης του ατόμου και της οργάνωσης της κοινωνίας».

  1. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Όπως και στο συλλογικό επίπεδο, οι κυβερνήσεις εξυπηρετούν  τρεις λειτουργίες: την εκτελεστική, την νομοθετική και την δικαστική. Η εκτελεστική λειτουργία υλοποιεί τις πρωτοβουλίες, τις πολιτικές και τους νόμους που θεσπίζονται από την νομοθετική και η δικαστική αξιολογεί εάν οι νόμοι εκτελούνται σωστά και αν υπάρχουν παραβιάσεις αυτών των νόμων. Οι άνθρωποι χρειάζεται επίσης να υλοποιούν αυτές τις λειτουργίες, στο ατομικό επίπεδο, στη σκέψη και στην εργασία τους.

2.1.ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΣΤΥΛ

Οι άνθρωποι με το νομοθετικό στυλ αυτο-κυβέρνησης αρέσκονται να εξελίσσονται κάνοντας τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο και προτιμούν να αποφασίζουν μόνοι τους τι θα κάνουν και πως θα το κάνουν. Θέλουν να «φτιάχνουν» τους δικούς τους κανόνες και προτιμούν προβλήματα που δεν είναι προκατασκευασμένα. Μερικές από τις δραστηριότητες που προτιμούν οι άνθρωποι αυτοί είναι η συγγραφή δημιουργικών εργασιών, ο σχεδιασμός καινοτόμων projects, η δημιουργία νέων επιχειρήσεων ή εκπαιδευτικών συστημάτων και η εφεύρεση νέων πραγμάτων. Μερικά από τα επαγγέλματα που προτιμούν, και τους επιτρέπουν να ασκήσουν την νομοθετική τους κλίση, είναι δημιουργικός συγγραφέας,  επιστήμονας, καλλιτέχνης, γλύπτης, επενδυτής τραπεζίτης, πολιτικός και αρχιτέκτονας. Read More

imprografika_palabras0
Συχνά όταν οι λέξεις φεύγουν από τις προτάσεις που συνθέτουν, όταν απεμπλέκονται από το νόημά τους, γίνονται ποίηση.

A menudo, cuando las palabras dejan las frases que forman parte y se desbloquen de su significado, hacen poesía.

Οι αιωρούμενες λέξεις, οι λέξεις στο κενό, οι ποιητικές λέξεις, οι λέξεις ξεκομμένες από τους συντακτικούς κανόνες δεν είναι απλά “λέξεις στον αέρα” ή “λόγια του αέρα” ή “αερολογίες”.

Las palabras flotantes, las palabras al vacío, las palabras poéticas, las palabras apartadas por la sintaxis no son solo “palabras en el aire” o “palabras vanas” [en griego palabras del aire] o “chorradas” [en griego aeropalabras].

imprografika_palabras3

Κάτι συμβαίνει με αυτές τις λέξεις νομάδες, τις ανυπότακτες και σίγουρα ασύντακτες.

Algo está sucediendo con estas palabras nómadas, insumisas y definitivamente agramáticas.

Δεν είμαστε ποτέ βέβαιοι/ες/x αν ψάχνουν ένα ταίρι να συμπληρώσουν το νόημά του, μια ομάδα λέξεων για συνθέσουν ένα νόημα πιο πλουραλιστικό ή, αν απλά προτιμούν να πλέουν ανάμεσα σε άλλες λέξεις. Δηλαδή αν προτιμούν ένα αλισβερίσι συντρόφων.

Nunca estamos seguros/as/x de si están buscando una pareja para complementar su significado, un grupo de palabras para sintetizar un significado más pluralista, o si simplemente prefieren navegar entre otras palabras. Es decir, si prefieren un cambio de parejas.

imprografika_palabras4
Το σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε να μαντέψουμε: γιατί πάντα φεύγουν; Ποια περιέργεια, κινητήριος δύναμη ή επιθυμία τις σπρώχνει;

Lo cierto es que no podemos adivinar: ¿por qué siempre se van? ¿Qué curiosidad, fuerza motriz o deseo los empuja?

imprografika_palabras2
Όταν οι εγκαταλελειμμένες λέξεις σταθούν, έστω για λίγο, δίπλα σε κάποια άλλη λέξη φτιάχνουν μαζί κάτι σαν στίχο και, το πιο πιθανό ή αναγκαστικά, μια εικόνα.

Cuando las palabras abandonadas paran, aunque si fuera solo para un instante, al lado de otra palabra, juntas forman casi un verso y, muy probablemente o necesariamente, una imagen.

Αν πάλι οι λέξεις τύχει και σταθούν ανάμεσα στης γραμμές και τα χρώματα κάποιας εικονογράφησης τότε είναι που οι εικόνες μπερδεύονται.

Si por suerte las palabras paran entre las líneas y los colores de una ilustración es cuando las imágenes se confunden.

imprografika_palabras5

Και ψάχνουμε να βρούμε που αρχίζουν οι λογοτεχνικές και που οι φωτογραφικές ή οι εικόνες των ιχνογραφίσεων.

Y buscamos encontrar donde empiezan las imágenes literarias y donde las fotográficos, o las imágenes dibujadas.

Και μπλέκονται οι εικόνες, τα σημάδια με τα χρώματα και τα νοήματα με εκείνες τις αναμνήσεις που αναδύονται εκεί που κανείς δεν τις περιμένει.

Y se enredan las imágenes, los signos con los colores y los significados con aquellos recuerdos que surgen si que nadie los espera.

IMG-e40827c3bd1fc7b840776d4707bac4da-V_resized
Κάπου εκεί, στις συχνά ατέλειωτες ώρες που «χαζεύουμε» τις εικόνες, είναι που οι λέξεις και οι γραμμές γίνονται το σπίτι μας.

En algún lugar por allí, a menudo durante las infinitas horas que “miramos” a las imágenes, es cuando las palabras y las líneas se convierten en nuestro hogar.

Γίνονται για εμάς σχεδόν το παν. Συχνά σ’ αυτές ή πάντα υπάρχει κάτι που μοιάζει με το σπίτι μας.

Son para nosotros casi todo. Con frecuencia en ellas o casi siempre hay algo que se asemeja a nuestro hogar.

imprografika_palabras1

Εκεί καταφεύγει η φαντασία. Εκεί ανοίγει ο ασκός με τις ονειροπολήσεις και περιδιαβαίνει από τα υπόγεια στις σοφίτες, τους διαδρόμους, ανοίγει τα παράθυρα  κάθεται, νιώθει και γράφει.

Allí se refugia la imaginación. Allí se abre la bolsa de las ensoñaciones y va recorriendo desde los sótanos hasta las buhardillas, los pasillos, abre las ventanas, se sienta, siente y escribe.

20180509_23185520180509_232031

Read More

impro-basura

by  S I L V    A S I M* GR/ES

Κάποτε μου είπαν

Una vez me dijeron

Μαζεύοντας εμπειρίες πρόσεξε

Recogiendo experiencias ten cuidado para

Μη πάρεις μαζί σου και σαβούρα

No llevar contigo basura

Ξέρεις αυτή των ανθρώπων

Sabes la de los hombres

Που νομίζεις ότι δίνεις

Que crees que das

Και τελικά απλώς αφήνεσαι

Y finalmente, simplemente te dejas llevar

Και μαζεύεις

Y acumulas

Μαζεύω σκουπίδια

Recojo basura

Και αφήνομαι

Y me dejo llevar

Λες ότι αξίζει και προσφέρεσαι

Dices que merece la pena y te ofreces 

Εσύ απλόχερα προσφέρεσαι

Te ofreces generosamente

Γίνεσαι κομμάτια να μαζέψουν

Te conviertes en piezas para juntar

Και λιγοστεύεις οι άλλοι αγοράζουν

Y te disminuyes y los demás compran

Σ’ αγοράζουν

Te compran

Και εγώ πουλιέμαι για μια στιγμή ανάγκης εμπειρίας

Y yo me vendo para un momento de necesidad de experiencia

Και μαζεύω

Y recojo

(Ένα μικρο σημερινό μοίρασμα – περίεργη μέρα)

(Algo pequeño y fresco para compartir – día raro)

23715326_10155607039510831_32820352_o

silv asim

 S I L V    A S I M  είναι Αρχιτέκτονας Μηχανικός από το ΕΜΠ, κατέχει MSc Urban Development Planning, The Bartlett DPU, UCL. Αυτή την εποχή πραγματοποιεί εκτός των άλλων ένα σημαντικό ερευνητικό, διδακτορικό έργο.

S I L V    A S I M  es Arquitecta de NTUA con MSc en Urban Development Planning, The Bartlett DPU, UCL. Esta época entre otras cosas realiza un importante proyecto e investigación sobre su tesis doctoral.

Μπορείτε να συναντήσετε/παρακολουθείτε τις λογοτεχνικοφωτογραφικές αφηγήσεις της εδώ

Podeis encontrar sus narraciones literariograficas  aquí

Read More

thumbnail_ontheroad_s01

GR/ES  photos: Com

Ποιος; είναι το ανώτερο όριο. Τι; το κατώτερο όριο. Φεύγει από το ένα όριο στο άλλο, από το αρχικό όριο. Ποιος; στο τελικό όριο Τι; και μένει στη μέση. Σε αυτό το φως που τυφλώνει. Που είναι τα πάντα, το τίποτα νιώθοντας το εδώ.

¿Quien? es el límite superior. ¿Qué?, el límite inferior. Huye de un límite al otro, del límite inicial ¿Quién? al límite final ¿Qué? y se mantiene en el medio. Hacia esa luz que me ciega. Que es todo, la nada y siente el aquí.

thumbnail_ontheroad_s02

Read More

descarga gratis Alice-Miller_El-saber-proscrito-s

El testimonio de Alice Miller (psicóloga) sobre el papel del dibujar como desencadenante en su proceso de psicoterápia me hace compartir esta lectura. Sus reflexiones sobre sus dibujos la llevaron a descubrir su propia historia como también la de otros. A través de varios casos nos hace reflexionar sobre actitudes olvidadas y otras que nunca habíamos pensado vincular, comprender y analizar. Esta historia que empieza del dibujar espontaneo interesará todos que no dejais de vincular la expresión gráfica como manera de conocer y encontrarse con uno mismo pero también aquellos que todavía no sospechan su potencia.

imprografika anthokosmos 3 2017 2

“En el marco de mi formación, yo me había sometido a dos prácticas de análisis durante las cuales las analistas no habían sido capaces de cuestionar mi versión de la infancia feliz que yo supuestamente había tenido.

Solo la dedicación espontanea a la pintura, actividad que empecé en 1973, me facilito por primera vez un acceso no falseado a mi antigua realidad.

Me enfrenté en mis cuadros al terror ejercido por mi madre, al que estuve sometida durante años.

Pues ninguna de las personas que me rodeaban, ni siquiera mi padre, un hombre afectuoso, había podido jamás detectar y poner en tela de juicio los atropellos a los que ~e me sometió bajo el pretexto de educarme.

imprografika anthokosmos 2 2017

Había bastado con que una sola persona hubiera comprendido lo que estaba ·sucediendo, y me hubiera puesto bajo su protección, para que mi vida entera hubiera transcurrido de otra forma.

Esa persona podría haberme ayudado a reconocer la crueldad y así yo hubiese evitado arrostrarla durante decenas de años como algo normal y necesario, a costa de mi propia vida.

Esa parte de mi historia, esa falta de testigos capaces de comprender es posiblemente una de las causas de mi deseo de alcanzar con mis libros a personas que potencialmente puedan salir en defensa de niños que sufren.

Me refiero a todos aquellos que no tienen reparos en tomar partido claramente por el niño y protegerlo de los abusos de poder de los adultos.

Mi dedicación espontanea a la pintura no solo me ayudó a descubrir mi historia personal, sino también a liberarme de las ataduras mentales y de los conceptos de mi educaci6n y formaci6n, que conseguí identificar como falsos, engañosos y fatales.

A medida que iba aprendiendo a seguir mis impulsos jugando libremente con los colores las formas, los lazos que me ataban a las convenciones estéticas o de otra índole se iban debilitando.

imprografika anthokosmos 3 2017

Yo no pretendía pintar cuadros hermosos; ni siquiera me importaba que fueran buenos o no. Lo único que pretendía era ayudar a la verdad a abrirse paso.

Lo conseguí por fin a partir de 1983, con la ayuda del método terapéutico de Konrad Stettbacher, del que me ocupare en detalle en el presente libro. Read More

Είναι από τα πιο όμορφα που μπορεί να συμβούν. Κάποιοι το λένε τέχνη. Άλλοι φτάνουν να πουν ότι έχει κάτι το ερωτικό. Και πώς αλλιώς να μιλήσει κάποιος για εκείνες τις στιγμές που κάτι αρχίζει να αλλάζει για εμάς; Όταν κάτι που έως τώρα ήταν γνωστό αρχίζει να παρουσιάζεται σαν κάτι καινούργιο ή όταν κάτι άγνωστο αρχίζει να έχει μια παράξενη οικειότητα;

Όπως όταν ένα κάδρο παύει να είναι απλά μια παράξενη εικόνα που συναντήσαμε στον τοίχο ενός μουσείου ή όταν το βλέμμα του/της παύει να είναι άγνωστο ή όπως όταν εκείνη η φευγαλέα πρώτη ματιά επιτρέπει σταδιακά να την κοιτάς όλο και πιο κοντά, όλο και πιο «μέσα στα μάτια».

o syn-oikismos allios dora kourkouli 201720170720_195047

Κάπως η επίσκεψη στο συν-οικισμό μιας μικρής πόλη, που νόμιζα ότι γνώριζα, μου αποκάλυψε μια άλλη της πλευρά. Σε μια γειτονιά μακρυά από τα μάτια του κόσμου, σε μια άκρη της Ελλάδας. Εχθές το απόγευμα όταν η Δώρα Κουρκούλη μας κάλεσε να γνωρίσουμε «το συνοικισμό αλλιώς» δεν περίμενα να βρω εκτός των άλλων έναν τρόπο ζωής ξεχασμένο ακόμα ίσως και για τα χωριά της ελληνικής υπαίθρου.

DSCF5013

Το κτίσμα διευκολύνει ή όχι έναν τρόπο ζωής. Είχα νομίζω ξεχάσει την πίστη στο πως κάποιες δομές και τρόποι κτίσματος επηρεάζουν τις σχέσεις μας, το κατοικείν μας. Ή πιο σωστά νομίζω πως από τα πολλά διαμερίσματα, τις πόρτες ασφαλείας, τους πολλούς φράχτες, τις ψηλές μάντρες και τους συναγερμούς, τις αποστάσεις εντός και εκτός εισαγωγικών είχα ξεχάσει.

This slideshow requires JavaScript.

Έτσι ήταν παράξενο όταν είδα μια κυρία να τεντώνει τα πόδια της για να τα ξεκουράσει από μια κοπιαστική μέρα με την καρέκλα της όχι μπροστά στην τηλεόραση αλλά εκεί στο πεζοδρόμιο μπροστά στη γειτονιά Έκανε τη δική της γιόγκα, ήταν η δική της στιγμή προσωπικής γαλήνης, αυτό το «πάρε το χρόνο σου» ή εκείνο το «δεν κάνω τίποτα».

o syn-oikismos allios dora kourkouli 2017 20170720_201945

Σίγουρα οι τρεις γείτονες με τις καρέκλες τους στο δρόμο δεν είχαν χάσει εκείνο το «άρωμα του χρόνου» που τόσο, ίσως μάταια, ψάχνει ο Κορεάτης φιλόσοφος Μπιούνγκ-Τσουλ Χαν (Byung-Chul Han) ζώντας στην Ευρώπη. «Μύριζε» κάτι από την στοχαστική ανατολή αυτή η γειτονιά και, γιατί όχι, κάτι πιο κοντά το κάλεσμα της Άννα Αρεντ (Hannah Arendt) για περισσότερη στοχαστική ζωή.

Είχαν κάτι οι αποστάσεις ανάμεσα στα σπίτια. Δεν ήταν τόσο μεγάλες μα ούτε τόσο μικρές Ήταν ωστόσο αρκετές για να αφήσουν τα απαραίτητα «περάσματα». Εκείνο το «ανάμεσα» που ερευνά η φίλη Έφη, το απαραίτητο «ανάμεσα» σε δύο, αυτό που επιτρέπει μια στοιχειώδη σχέση.

Ο προσφυγικός συνοικισμός στο Γύθειο, τα μοντερνιστικά σπιτάκια ανά δύο με μια κοινή αυλή που αρχικά, τώρα μόνο σε πολύ λίγες περιπτώσεις, ένωνε 2 δρόμους, ένα δίκτυο γεμάτο «ανάμεσα», εκείνους τους in between χώρους που αν και σχετικά κλειστοί πια σήμερα, πόσο θα τους ζήλευε ο Ολλανδός αρχιτέκτονας Aldo Van Eyck.

 

DSCF5045

κάτοψη κατοικία-τύπος Προσφυγικός Συνοικισμός Γυθειο

 

Ο συνοικισμός ανήκει στους Προσφυγικούς Συνοικισμούς που κατασκευάστηκαν μετά την καταστροφή της Σμύρνης εγκαινίασαν την κοινωνική κατοικία στην Ελλάδα. Πρόκειται για περιοχές που ενώ έχουν αδιαμφισβήτητη ιστορική αξία και αποτελούν νησίδες που διαφοροποιούνται έντονα στον υπόλοιπο πυκνοδομημένο και ομογενοποιημένο ιστό των ελληνικών πόλεων είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εγκαταλελειμμένες.

ΣΑΡΩΤΗΣ 455a

Προσφυγικός Συνοικισμός Γύθειο (αρχείο)

 

Συχνά ως τώρα φοβόμουν πως τέτοιες γειτονιές κινδυνεύουν από φαινόμενα όπως το  centrification, εκτοπισμό δηλαδή ενός πληθυσμού από αναπλάσεις και εξωραΐσεις.  Όμως εχθές, μαζί με τα παιδιά που επισκεφτήκαμε το συνοικισμό, ήταν πασιφανές κάτι άλλο. Read More

ES/GR

De aquello no quedó nada. 

Από εκείνο δεν έμεινε τίποτα.

Solamente un rollo de papel grande encima de una mesa. Un rollo que parecía como una alfombra mal doblada. Una alfombra fuera de la temporada. O como si de todo aquello, de aquellos años de la infancia cuando nos tumbábamos y jugabamos en las alfombras ¿recuerdas?  Ahora quedan solamente memorias y recuerdos borrosos.

Μόνο ένα μεγάλο ρολό χαρτί πάνω στο τραπέζι. Ένα ρολό που έμοιαζε με χαλί τυλιγμένο κάπως πρόχειρα. Ένα χαλί, εκτός εποχής-σε λάθος εποψή. Ή πως όλο εκείνα, εκείνα τα παιδικά χρόνια που κυλιόμασταν και παίζαμε πάνω στα χαλιά, θυμάσαι; Τώρα μένουν μόνο θολές μνήμες, αναμνήνεις.

No recuerdo exactamente qué pasó. De repente todos empezaron a echar colores sobre aquel rollo de papel.

Δεν θυμάμαι τι ακριβώς συνέβει. Ξαφνικά όλοι άρχισαν να πετούν χρώματα πάνω σε εκείνο το ρολό. Read More

Uriel Segui _puertas seguridad_mural_imprografika

Todas las casas en este barrio tenían verjas y puertas de seguridad.

Όλα τα σπίτια σε αυτή τη γειτονιά ειχαν κάγκελα και πόρτες ασφαλείας.

Me es imposible olvidar la seguridad de aquel funcionario de la empresa municipal de la vivienda que decía: “No, la gente quiere puertas de seguridad. Nada de vidrio y ventanas en las puertas de la entrada de la entrada”.

Μου είναι αδύνατο να ξεχάσω εκείνο τον υπάλληλο στη δημοτική επιχείρηση για τις κοινωνικές κατοικίες που μας είχε τονίσει: «Όχι, οι άνθρωποι θέλουν πόρτες ασφαλείας. Τίποτα από τζάμια και πόρτες εισόδου με παράθυρα να ανοίγουν».  

Sin embargo, en la casa donde estaba el taller no había ni verjas, ni puerta de seguridad. Habían solamente cuatro escalones y un mural que tejaba la red de una “verja” impresionante.

Ωστόσο, το σπίτι όπου βρισόταν το εργαστήρι, δεν υπήρχε φράχτης, ούτε πόρτα ασφαλείας. Υπήρχαν μόνο τέσσερα σκαλάκια και μια τοιχογραφία που έπλεκε το σχέδιο μιας εκπληκτικής «καγκελόπορτας»

De estas que te quedas mirando preguntando por el grafitero.

Από αυτές τις καγκελόπορες που σε αναγκάζουν να σταθείς να τις χαζέψεις, αυτές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι για τον γραφιτά που τις έφτιαξε.

La puerta de la entrada estaba abierta. Entré en este lugar que parece que lleva años en un estado de obra abierta, obra en proceso, laboratorio de papeles y pasiones y, ante todo, refugio en tiempos de un neoliberalismo cada vez más extremo.  

Η πόρτα εισόδου ήταν ανοιχτή. Μπήκα σε αυτό το μέρος που έμοιαζε να βρίσκεται αρκετά χρόνια σε μια κατάσταση «ανοιχτού έργου», έργου σε εξέλιξη, εργαστηρι για χαρτιά και άλλα γραφιστικά πάθη, κα ικυρίως καταφύγιο στην εποχή ενός κάθε φορά πιο ακραίου νεολιμπεραλισμού.

 

Uriel Segui _puertas seguridad_mural_imprografika 2

Uriel Seguí Mural

 

Read More

BUSCA TRAZOS

I met her 2 years before in a course for online tutoring (AVTM). This Wednesday 24/5, 20.00 – 23.00 UTC-03 (Argentina) we are going to  participate in a drawing performance. From Buenos Aires (Cultural Club Matienzo), Boston & Sparta with live music we will experiment the connection between performance art and online drawing. 

Marcela Rapallo is working on drawing performances and has found the platform for online drawing http://trazos.club/ 

sigue el Evento Online aquí

Trazos Club, plataforma web para dibujo colectivo, se presenta con una performance de artistas conectándose desde distintos países, música en vivo y una jam de dibujo digital abierta al público. Con Andrés Colubri (Boston), Anthi Kosma/Grupo Imprografika (Sparta), Ariel Cusnir, Marcela Rapallo y Villa Sonora (Buenos Aires). Read More

Cambios generacionales, metamorfosis y aperturas de un términocover_issue_334_es_ES

artículo de Anthokosmos al   ARTEOFICIO* 12 “El Dibujo” con dibujos de Alfonso Perez Lopez y Natalia Vime

La acción del dibujar tal y como se acomete en este artículo presenta cambios que se han ido sucediendo tanto en el ámbito de la cultura arquitectónica común como en el mundo del arte en general. Se indaga en la acción misma del dibujar entendido no como representación, ni como técnica propedéutica carente de contenido propio, sino como exploración o modo de búsqueda de situaciones grá cas asombrosas, como medio de experimentación, como apertura de la forma. Se presenta también este dibujar no como resultado de un motivo externo, sino como aparición inmanente a la propia acción, como gesto o ecografía entre el mito y el proyecto, como apertura de los sentidos más allá de la pura visualidad. Un giro hacia la subjetividad, el cuerpo, los sentidos, los procesos y la singularidad que re eja un cambio general en la cultura artística de nuestra época.

Todo el artículo aquí

proceso Natalia Vime Hernandez

Natalia Vime pfc etsam

*La Revista Arteoficio es una publicación editada por la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Santiago de Chile. Nace  el año 2000 a partir de la necesidad de difundir nuestro quehacer académico y la inquietud de crear un lugar de reflexión sobre la enseñanza de la arquitectura y el urbanismo en particular y la técnica y el arte en general.

This is an interview about craft from a big artist. A hand made interview by my beloved Ydroxoiko Oxy!

Είναι κάποιοι άνθρωποι βγαλμένοι από παραμύθι, το ταλέντο τους ξεχειλίζει.Μια καλλιτέχνης ξέρει και απαντά με το δικό της μοναδικό τρόπο. Έτσι και οι απαντήσεις της σε μια συνέντευξη δεν θα μπορούσαν να είναι συνηθισμένες.

Μια μέρα έφτασε ένας φάκελος που μύριζε κάτι από εκείνες τις συλλογές αλληλογραφίας των παιδικών μας χρόνων αλλά και κάτι από ένα κουτί που ήταν προσεκτικά φυλαγμένο για χρόνια στην ντουλάπα. Ο φάκελος περιείχε και άλλους φακέλους.

Δεν ξέρω πόσο καιρό έχετε να λάβετε μια χειρόγραφη κάρτα. Μέσα από αυτή τη σειρά από χειροποίητα γραπτά το Υδροχοϊκό Οξύ ή Βασιλική Ζήτα απαντά στις ερωτήσεις γύρω από την τέχνη των χειροποίητων αντικειμένων.

Μέσα από 12 κάρτες μέσα 12 φακελάκια μιλά για την τέχνη της τη μαμά της, την εφηβεία και το πλέξιμο, την κοινωνία με το φόβο της κατάκρισης, την πίστη, την κατανάλωση και την «κονσερβα», τα σεξουαλικά υπονοούμενα, το Λονδίνο, την σημασία της αναγνώρισης και φυσικά για…

View original post 76 more words

Este post está dedicado a mi amigo Gonzalo y a aquella mañana donde tuvimos la suerte de asistir en el aparecer de la danza de un tribu libre y soñadora.

Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στο φίλο μου Γκονθάλο και σε εκείνο το πρωινό όπου είχαμε την τύχη να βρεθούμε μπροστά στο χορό μιας φυλής ελεύθερης και ονειροπόλας.

imprografika-el-mural-del-gonzalo-navarrete-2017-madrid-20170218_135020s

Este mural se realizó un sábado en un barrio situado en los límites de la ciudad. En los bordes entre la ciudad y el campo, las áreas urbanas y las urbanizables, las construcciones oficiales y las de autoconstrucción, allí donde la ciudad se auto fábrica por necesidad. El mural fue parte de la acción vecinal de “Arquitectura Sin Fronteras” y los vecinos de la Cañada Real como fortalecimiento del sentido de pertenencia.

Αυτή η τοιχογραφία πραγματοποιήθηκε ένα Σάββατο σε μια γειτονιά στα όρια της πόλης. Στα σύνορα ανάμεσα στην πόλη και τον κάμπο, το αστικό τοπίο και την ύπαιθρο, τις νομικές και τις αυθαίρετες κατασκευές εκεί όπου η πόλη γεννιέται και αυτοοργανώνεται, ανεπίσημα και από ανάγκη. Η τοιχογραφία ήταν μέρος της δράσης σε επίπεδο γειτονιάς από τους «Αρχιτέκτονες Χωρίς Σύνορα» και τους κατοίκους της Cañada Real για την ενίσχυση της παραμονής τους.

imprografika-el-mural-del-gonzalo-navarrete-2017-madrid-20170218_134951s

El mural surgió de manera espontánea para decorar el jardín de una pequeña “plaza” que alberga acciones de esta comunidad a los límites.

Η τοιχογραφία προέκυψε αυθόρμητα για να στολίσει τον κήπο μιας μικρής «πλατείας» ενός χώρου που προσπαθεί να στεγάσει-φιλοξενήσει τις δράσεις αυτής της κοινότητας στα όρια.

Se llama “el mural de Gonza” porque fue él que tomo la iniciativa y dio el primer paso para que empiece esta danza.

Ονομάζεται «η τοιχογραφία του Γκόνθα» γιατί ήταν αυτός που πήρε την πρωτοβουλία κι έκανε το πρώτο βήμα για να «συρθεί» αυτός ο «χορός».

imprografika-el-mural-del-gonzalo-navarrete-2017-madrid-20170218_135023s

Genealógicamente las figuras de Gonza pertenecen a aquellas “familias” pictóricas junto con “el jardín de las delicias” del El Bosco, “la danza” de Henri Matisse, “las mujeres en África” de Miquel Barcelo y, quizás también las agrupaciones de figuras del El Greco .

Γενεαλογικά οι φιγούρες του Γκόνθα θα λέγαμε πως έχουν σχέση με «τον κήπο της Εδεμ» του El Bosco, “τον χορό” του Henri Matisse, τις «αφρικανές» του Miquel Barcelo αλλά και, γιατί όχι, τα συμπλέγματα με φιγούρες του Ελ Γκρέκο.

familias-pictoricas

Lo común entre estas imágenes es que “hablan” de un grupo de personas, de una comunidad. Parece que tienen que ver con el sueño del grupo, del “estar juntos”, del colectivo hasta las luchas sociales, pero también y sobre todo de la fiesta, una “fiesta de pueblo”.

Το κοινό σε όλες αυτές τις εικόνες ειναι ότι «μιλούν» για ένα σύνολο ατόμων, για μια κοινότητα. Μοιάζει να έχουν να κάνουν με το όνειρο της ομαδας, του «βρισκόμαστε μαζί», της συλλογικότητας, γιατί όχι των κοινωνικών αγώνων αλλά πιο πολύ με μια γιορτή, ένα πανηγύρι.

Las figuras del mural participan en una fiesta, pero al mismo tiempo el mural se presenta como lugar de fiesta. Es decir, en el pintar a gran escala-superficie se celebra también la libertad del movimiento de los gestos. 

Οι φιγούρες της τοιχογραφίας συμμετέχουν σε μια γιορτή αλλά και η ίδια η τοιχογραφία είναι μια γιορτή. Γιατί στη ζωγραφική σε μεγάλη κλίμακα-επιφάνεια γιορτάζεται η ελευθερία των κινήσεων του σχεδιαστή.

imprografika-el-mural-del-gonzalo-navarrete-2017-madrid-20170218_145522

Las figuras de Gonzalo bailan en su “jardín”. Son finas y entre ellas no hay jerarquía o una protagonista. Se mueven todas juntas en una dinámica casi etérea. Lo que une y “despega” las figuras no es su esquema/perfil sino más aquellas relaciones que les permiten moverse y soñar el mundo como una fiesta y una manera de co-existir felices.

Οι φιγούρες του Γκονθάλο χορεύουν στον δικό τους «κήπο». Είναι φίνες και ανάμεσά τους δεν υπάρχει ιεραρχία, ούτε κάποιος πρωταγωνιστής/τρια. Κινούνται όλες μαζί σε μια δυναμική σχεδόν αιθέρια. Αυτό που ενώνει και «απογειώνει» τις φιγούρες δεν είναι τόσο το σχήμα τους όσο οι μεταξύ τους σχέσεις αυτές που τις ενώνουν και τους επιτρέπει να κινούνται και να ονειρεύονται έναν κόσμο, μια γιορτή, έναν τρόπο να συνυπάρχουμε ευτυχισμένοι. 

el-mural-del-gonza-gif

//

Gonzalo es parte del grupo improvistos Read More

gif-mat-1

ES/GR

-“¿y qué hacemos?”, preguntó Jose.¨

-«Και τι κάνουμε;», ρώτησε ο Χόσε.

-“Pues nada, tu déjate llevar”, contestó Nora.

-«Τίποτα, εσύ αφέσου ελεύθερος», απάντησε η Νόρα.

20170211_135447ss

A lo largo de la sesión aparecieron varias preguntas. “¿Sois algo?”, “¿Qué tipo de dibujo es esto?”, “¿Venís cada fin de semana?”, “¿Este dibujo de quién es?”.

Στη συνέχεια της συνάντησης εμφανίστηκαν διάφορες ερωτήσεις. «Είστε κάτι;», «Τι τύπου σχέδια είναι αυτά», «Έρχεστε εδώ κάθε εβδομάδα;», « Αυτό το σχέδιο ποιου είναι;». 

-“Y, ¿Qué hacéis aquí?”, preguntó un señor.

-«Και, τι κάνετε εκεί;», ρώτησε ένας κύριος.

-“Nos juntamos y dibujamos”, contestó alguien mientras miraba sus manos que trazaban líneas en una hoja de papel.

-«Μαζευόμαστε και σχεδιάζουμε», απάντησε κάποιος καθώς κοιτούσε τα χέρια του που χάραζαν γραμμές σε ένα φύλλο χαρτί.

20170211_135627ss

En estos encuentros realizamos dibujos colectivos. Cada dibujo era producido entre muchos de manera que pertenece a un autor desconocido.

Σε αυτές τις συναντήσεις πραγματοποιήσαμε συλλογικά σχέδια. Κάθε σχέδιο είναι φτιαγμένο από πολλούς με τρόπο που κάθε εικόνα ανήκει σε έναν άγνωστο συγγραφέα.

En realidad, se trata de un tanteo más para expandir los límites de la experimentación gráfica.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ακόμα προσπάθεια να διευρυνθούν τα όρια του γραφιστικού πειραματισμού.20170211_135346ss

Si en la improvisación musical se demanda la pérdida del control, la disponibilidad y la atención frente a lo improvisto de la “melodía” del Otro,  estas imágenes son piezas de una auténtica banda de jazz gráfica.

Αν στον αυτοσχεδιασμό στη μουσική ζητείται η απώλεια του ελέγχου, η διαθεσιμότητα και η ετοιμότητα απέναντι στο απρόβλεπτο της «μελωδίας» του Άλλου, με αυτή την έννοια αυτές οι εικόνες είναι κομμάτια μιας αυθεντικής μπάντας γραφιστικής τζαζ.

En este caso dibujar es seguir, acoplarse y reincorporarse a las “melodías” de los demás. Y, el dibujo tiene que ver con aquellas huellas que han surgido de manera azarosa e improvista y siempre en relación-respuesta a otras que preexistían.

Σε αυτή την περίπτωση το σχεδιάζω σημαίνει συνεχίζω, ταιριάζω, ενσωματώνομαι στις «μελωδίες» των άλλων. Έτσι, το σχέδιο έχει να κάνει με εκείνα τα ίχνη που προέκυψαν με τρόπο τυχαίο και απρόβλεπτο και πάντα σε σχέση-απάντηση σε αυτά που προϋπήρχαν.

20170211_134307ss

Esta improvisación sin autor-compositor único parece como un proceso de pérdida de identidad de parte de cada dibujante y a la vez con el encuentro con aquella identidad que se fabrica junto con o gracias a los demás.  

Αυτός ο αυτο-σχεδιασμός χωρίς μοναδικό συνθέτη-δημιουργό, μοιάζει με τη διαδικασία απώλειας της ταυτότητας κάθε σχεδιαστή και συνάμα με τη συνάντηση με εκείνη την ταυτότητα που φτιάχνεται μαζί ή χάρη στους Άλλους.

De esta manera estas imágenes indefinidas y sin predeterminada identidad, estilo o compositor consiguen “hablar” sobre aquel lugar de estar y hacer de nuevo y junto con sin que alguien lo pida. Read More

anthokosmos_anthropino-5s

Ανάμεσα σε κάτι απομεινάρια αρώματος αναμένουμε εγκλωβισμένες/οι/x στο βωμό για ένα χάδι και λίγη αποδοχή.

Entre restos de aroma, atrapadas/os/x,  estamos esperando en el altar del sacrificio una caricia y poca aceptación. 

Εικόνα δημοσιευμένη στο περιοδικό “ανθρώπινο” #4ΠόρνεςήΕρωμένες

Imagen publicada en la revista “anthropino” #4ProstitutasoAmantes

anthropino_4_p7hnzzp-1

Εικόνες από την ίδια σειρά // Imagenes de la misma serie

_by anthokosmos en fortuny

anthokosmos_anthropinop-1-1d

anthokosmos_anthropinop-2w

Read More

thumbnail_doorbell-by-com* GR/ES

Όταν οι φόρμες, τα σχήματα, τα χρώματα και τα γράμματα ενός πλάνου αρχίζουν να συνδέονται με τα γύρω τους, με κάποιους μακρινούς “αποστολείς μηνυμάτων”, τότε παύουν να είναι απλά όμορφες συνθέσεις και αρχίζουν να μιλούν για ολοένα και περισσότερες ιστορίες.

Cuando las formas, los esquemas, los colores y las letras de un cuadro empiezan a relacionarse con sus alrededores y con aquellos lejanos “remitentes de mensajes”, dejan de ser simplemente bellas composiciones y empiezan a hablar cada vez de más historias.

Όταν, κατά κάποιο τρόπο, οι φωτογραφίες δεν αρνούνται “τα γύρω” αλλά προσπαθούν να τα βάλουν στο πλάνο τους, είναι ίσως τότε που το πλάνο αρχίζει να αποκτά σχέσεις με τον τόπο, το χρόνο, τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους.

Cuando las fotografías, de alguna manera, dejan de negar sus “alrededores” e intentan insertarlos en su cuadro, el plano empieza a tener relaciones con el lugar, el tiempo, la gente y sus problemas.

Καθώς οι εικόνες προσπαθούν να συσχετίσουν τις φόρμες και τις φιγούρες με τον καιρό** τους, εκείνον δηλαδή το χρόνο που είναι περαστικός, που βιάζεται και εναλλάσσεται συνεχώς είναι ίσως τότε που βρίσκονται πολύ μακρυά, ίσως και σε αντίθεση, με εκείνο το χρόνο που αναζητά το “σταμάτημα” και επιθυμεί διακαώς τη διαχρονικότητα του.

Mientras las imágenes buscan asociar las formas y las figuras con sus kairos*, es decir con el tiempo que es pasajero, que tiene prisa y se altera constantemente, se sitúan lejos, y tal vez del otro lado, de aquel tiempo que busca su “parada” y desea ansiosamente su intemporalidad.

Αγγίζοντας τις πτυχές του καιρού μας είναι τότε που η αισθητική των εικόνων, δηλαδή η αισθησή τους, μας αγγίζει ακόμα περισσότερο. Είναι μάλλον που τότε οι εικόνες με τη φοβερή τους δύναμη ξεγλιστρούν και από απλοί καταγραφείς και αναπαραστάτες καταφέρνουν και μεταφέρουν κάποιες από τις πιο λεπτές πτυχές εκείνων των ιστοριών που συχνά χάνονται ανάμεσα στα νούμερα, τις στατιστικές και την καθημερινότητα.

Tocando los aspectos de nuestro kairos, es cuando la estética de las imágenes, es decir su estesis – su sentir, nos toca aún más. Cuando las imágenes, en lugar de ser como registradores sencillos y representacionales, consiguen deslizar, llevar, trasladarnos y hacen aparecer algunos de los aspectos más sutiles de esas historias que a menudo se pierden entre los números, las estadísticas y la vida cotidiana.

Τις προάλλες είδα αυτό το εκπληκτικό ντοκιμαντέρ, “Γεννημένος στη Συρία“. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. El otro día ví este documental, “Nacido en Syria“. Muy muy recomendable.

Όλοι ξέρουμε τις ιστορίες των προσφύγων. Όλοι λίγο πολύ αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι δίπλα μας κάποιοι υποφέρουν. Ωστόσο, και δυστυχώς, είμαστε εμείς, και όχι κάποιοι άλλοι πρωταγωνιστές από κάποιο βιβλίο της ιστορία, που ζούμε σε αυτές τις κοινωνίες που αποκλείουν, κλείνουν, περιθωριοποιούν και μάλιστα με τρόπο αρκετά βάναυσο.

Todos conocemos las historias de los refugiados. En gran medida,  a todos nos cuesta admitir que al lado hay gente que sufre. Sin embargo, y por desgracia, somos nosotros, y no algún personaje sacado de algún libro de historia, quienes vivimos en estas sociedades que excluyen, cierran, y marginalizan de manera brutal.

Οι εικόνες του ντοκιμαντέρ, εικόνες του καιρού μας, έρχονται όχι από τις ειδήσεις αλλά από τις ιστορίες αυτών που ζουν το δράμα. Μη χάσεις την ταινία και κυρίως μη ξεχνάς να βοηθάς με όποιο τρόπο μπορείς.  Γιατί όλοι, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, είμαστε με κάποιο τρόπο περιθωριοποιημένοι σε αυτή την κοινωνία, κάπου στις ακτές της νοτιοανατολικής Ευρώπης ή και αλλού.

Las imágenes del documental, imágenes de nuestro kairos, no vienen de las noticias sino de las historias de los que están viviendo el drama. No te pierdas este documental porque cuenta las verdaderas historias de los protagonistas. No te pierdas la película, pero ante todo no pierdas la voluntad de ayudar como puedas. Porque de alguna manera todos estamos en un margen de esta sociedad por algún lugar de la costa sureste de Europa, o más allá. 

 

Read More

carta-2017

“Through the magic of the line [trait], what makes the simple contrast between black and white come into appearance is this presence of the extraordinary in the ordinary, that alone grants to man a sojourn.”

Francoise Dastur, At the Birth of the Things

by Com

Υπό άλλες συνθήκες, η διαφορά γλώσσας θα ήταν εμπόδιο.

Bajo otras circunstancias, la diferencia idiomática sería un obstáculo.

Αυτή τη φορά όμως, λειτουργούσε ως στενή πεζογέφυρα που ανάγκαζε δύο αλλότριες ματιές να ερωτοτροπήσουν ισορροπώντας με ασφάλεια ικανή· όχι απαραίτητα αναγκαία. Απ’ τα ηχεία ακουγόταν το αγαπημένο του τραγούδι αλλά δεν έδινε μεγάλη σημασία. Sin embargo, esta vez funcionó como puente peatonal que forzaba las dos miradas extranjeras a flirtear en equilibrio con una seguridad capaz, no necesariamente indispensable.Το βλέμμα του, χαμένο στο βάθος των αντανακλάσεων αργόσβηνε υπνωτισμένο στο λαμπύρισμα των ειδώλων που με σταθερή ταχύτητα εναλλάσσονταν στις γυάλινες επιφάνεια του αυτοκινήτου. Πάσχα ενήντα οκτώ.  Su mirada, perdida en el fondo de los reflejos, cesaba hipnotizada en el centelleo de los ídolos que con velocidad estable alternaban en las superficies de vidrio del coche. Semana Santa del 98.

ak_ss20

p.s.: https://www.youtube.com/watch?v=_jfHalX5atA

“Ζωή είναι να συσσωρεύεις αναμνήσεις. Τέχνη είναι να επεξεργάζεσαι έτσι τις αναμνήσεις σου, ώστε να αφορούν και άλλους, να συμβάλλουν στην άτυπη μα πάντα εν ενεργεία, συγκρότηση αυτής της παγκόσμιας κοινότητας που είναι η Ποίηση, που είναι η αμοιβαιότητα των χαμόγελων και των δακρύων. […]

“Vida es acumular recuerdos. Arte es procesar tus recuerdos de tal manera que afecten a otros, contribuyendo a una atípica pero siempre activa constitución de esta comunidad global que es la Poesía, que es la reciprocidad de las sonrisas y de las lágrimas. [..]

 Ήταν στα 1977, τότε που ήμασταν δεκαεφτά χρονών και υπέροχοι, τότε που όλα τα κορίτσια τα έλεγαν Μόνικα και όλα τα αγόρια Άγγελο, τότε που η μουσική ήδη κυλούσε στο αίμα μας είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο μαζί με τη νικοτίνη και το οινόπνευμα, τότε που διαβάζαμε λαίμαργα, φιλούσαμε λαίμαργα, γελούσαμε λαίμαργα, αγκαλιάζαμε λαίμαργα. Σε μια κάμαρα, στην οδό Τήνου, στην Κυψέλη, επιστρέφουμε απ΄μια τεθλασμένη νυχτερινή περίπολο στην πόλη που λατρεύουμε και μισούμε και πάντα, μα πάντα θα συγχωρούμε […]”

 Alrededor de 1977, en aquel entonces en que  teníamos diecisiete años y éramos  preciosos, en aquel entonces en que todas las chicas se llamaban Mónica y todos los chicos Ángeles, en aquel entonces en que la música ya  circulaba en nuestra sangre veinticuatro horas al día junto con la nicotina y el alcohol, en aquel entonces en que leíamos en un vagón, besábamos en un vagón, reíamos en un vagón, abrazábamos en un vagón. En una habitación, en la calle de Tinos, en Kypseli, regresamos de una sinuosa ronda nocturna en la ciudad que siempre odiamos y siempre, pero para siempre, perdonaremos [..]” 

(Γιώργος- Ίκαρος Μπαμπασάκης, Τροβαδούροι, 2006) (Yiorgos-Ikaros Babasakis, Trovadores, 2006)

ak_ss18

p.s.: Aκάλυπτος, Κρεβάτι. Κυψέλη. Χειμώνας ’15. Read More

Εργαστήρι, αρχιτεκτονικές οργανώσεις και κατασκευές για πολυμήχανα παιδιά (5-9 χρονών). #πράξη #κατασκευές #δημιουργία #φαντασία #ομαδικότητα  Σάββατο 3 Δεκεμβρίου, 12.00-14.00 Παλιό Μεταξουργείο, …

Source: #ΕργαστήριΜακέτας #Μικρόκοσμων & #Παράξενων Αντικειμένων

alf-at-los-seguis

Entramos allí, nos sentamos alrededor de un escenario, dentro de un patio interior lleno de luces. Ellos dijeron solamente que son una familia, padre, tía, hija, hijo * y que admiran la obra de John Cage por ser capaz de fabricar lugares a través de distintas situaciones simultáneas.

Μπήκαμε εκεί και καθίσαμε γύρω από μια σκηνή, μέσα σε ένα εσωτερικό αίθριο γεμάτο φώτα. Αυτοί είπαν μόνο ότι είναι μια οικογένεια, πατέρας, θεία, κόρη, γιος* και πως θαυμάζουν το έργο του John Cage γιατί ήταν ικανός μέσα από διαφορετικές καταστάσεις που συνέβαιναν ταυτόχρονα να φτιάξει τόπους.

Sin embargo, y como suele pasar, no dijeron lo más importante, que su arte familiar es mágico. Así aquellos cuatro entes, dos sentados en sofás y dos como doríforos empezaron a emitir palabras, sonidos, imágenes, luces y proyecciones convirtiendo aquella hora y media en una experiencia interior inolvidable, inclasificable, casi completa y sin duda en esa especie de obra que se siente, que sin darse cuenta entra por la piel. 

Ωστόσο, όπως συνήθως συμβαίνει, δεν  είπαν το πιο σημαντικό, πως η οικογενειακή τους τέχνη είναι μαγική. Έτσι εκείνα τα τέσσερα πλάσματα, δυο καθισμένα στους καναπέδες της σκηνής και δύο σαν δορυφόροι που γύριζαν τριγύρω άρχισαν να μεταδίδουν λέξεις, ήχους, εικόνες, φώτα και προβολές μετατρέποντας εκείνη την μιάμιση ώρα σε μια εσωτερική, αξέχαστη, δύσκολα κατηγοριοποιήσιμη, πλήρη εμπειρία και το δίχως άλλο σε ένα έργο τέχνης από αυτά που τα νιώθεις, που χωρίς να το καταλάβεις “μπαίνουν” από τους πόρους του δέρματος.

De pequeña tenía esta idea sobre lo que la obra de arte es, algo capaz de trasladarnos-conectarnos a otros lugares, que tiene un poder magicometafísico. De mayor no se pueden confesar estas creencias “infantiles”.

Μικρή είχα αυτή την πεποίθηση πως το έργο τέχνης είναι ικανό να μας μεταφέρει να μας ενώσει με άλλους τόπους, που έχουν μια μαγικομεταφυσική δύναμη. Σαν «μεγάλος/η» δεν μπορείς να εκμυστηρευτείς τέτοια «παιδικά» πιστεύω, αλλά ήμουν σίγουρη ότι αυτό το έργο είχε κάτι από εκείνη τη μαγεία.

20161116_194043

 Αsí que frases sobre bocetos o el vacío en las matemáticas dieron paso a sentencias más poéticas sobre el silencio y el vacío, envueltas en imágenes abstractas, indefinidas, difusas, que se proyectaban en la pared, se dibujaban en un caballete, acompañadas de sonidos y música hasta que en un determinado momento me encontré hundida en una música rara, en unas proyecciones que ya no mantenían relación con la gravedad. Y, no sé qué ocurrió pero llegó un momento en que levanté la mirada y estábamos todos hundidos en la oscuridad. De repente estos entes metidos en una sala una tarde de noviembre en Madrid estábamos unidos por algo. Como si alguien nos hubiera transportado a otro sitio. Read More

Text and photos by Com (Γ.Μ.)

p.s.: “Καταλαβαίνεις πάντα πολύ αργά αυτό θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει πολύ νωρίς.

P.D.: Entiendes siempre demasiado tarde lo que deberías haber entendido mucho antes.

ak_ss08

p.s.: “Καταλαβαίνεις πάντα πολύ αργά αυτό θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει πολύ νωρίς. Καταλαβαίνεις πάντα εκ των υστέρων αυτό που θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει εκ των προτέρων, ακριβώς επειδή είχες την εντύπωση ότι τα πράγματα ήταν αυτά που είχες καταλάβει εξ αρχής. Τα πράγματα δεν ήταν άλλα από αυτά που κατάλαβες ότι ήταν εκ των υστέρων. Τα πράγματα ήταν ακριβώς αυτά που ήταν εκ των προτέρων. Εντούτοις, η διαπίστωση αυτή γίνεται πάντα εκ των υστέρων, όταν ήδη είναι πολύ αργά […]”. (Θ. Σταθόπουλος, La Folie, 2014)

P.D.: Entiendes siempre demasiado tarde lo que deberías haber entendido mucho antes. Entiendes siempre a posteriori lo que deberías haber comprendido antes, precisamente porque tenías la impresión de que las cosas eran las que habías comprendido desde el principio. Las cosas no eran otras que las que comprendiste después. Las cosas eran exactamente las mismas del principio. Sin embargo, esta observación se hace siempre a posteriori, cuando ya es demasiado tarde […] (T. Stathopoulos ,La Folie, 2014)

ak_ss09

p.s.: Πολύ δύσκολο project-άκι o Μυστράς. Τα ποτάμια κόσμου, δεν άφηναν το βλέμμα να ηρεμήσει. Έχω βέβαια κάτι “πορτραίτα” που θέλω να δουλέψω κάποια στιγμή (κυρίως γι’ αυτά πήγα). Αυτή την εξαίρεσα από τις προηγούμενες, αλλά μιας και το statement είναι τόσο δυνατό κι εσύ φαίνεσαι κορίτσι που εκτιμάς τα λιπαρά, είπα τελικά να στη στείλω.

P.D.: Fue difícil este pequeño proyecto fotográfico en Mistras (fiesta popular). Los ríos de la gente no dejaban la mirada tranquila. Sin embargo, tengo unos retratos sobre los que me gustaría trabajar en algún momento (para ellos fui allí). Ésta la excluí de las anteriores, pero dado que la declaración es tan fuerte y tú una chica que aprecias la grasa, decidí finalmente enviártela.

ak_ss14

cochinillo 12 euros

p.s.: Λόγω καιρού και της παλιάς σου “φορεσιάς”… 

P.D.: a causa del tiempo y de tu viejo “traje”…

ak_ss12 Read More

change

by S I L V    A S I M

Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα τον Οκτώβρη του 2012 στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, μία πόλη που επέλεξα να κάνω το θέμα της Διπλωματικής μου εργασίας για την ολοκλήρωση των αρχιτεκτονικών μου σπουδών στο ΕΜΠ.

Esta fotografía la saqué en octubre del 2012 en la islita del lago de la ciudad de Ioánnina, la ciudad que elegí como el contexto de mi Proyecto Fin de Carrera en la escuela de Arquitectura de Atenas, NTUA.

Αν και έχω καταγωγή από Ήπειρο και κοντινή οικογένεια στα Ιωάννινα, η αλήθεια είναι ότι δεν είχα επισκεφθεί την πόλη από όταν ήμουν 5 ετών – ωστόσο, πολύ συχνά ανέβαινα Πρέβεζα πχ. Στην ηλικία των 5 ετών τα Γιάννενα είχαν αποτελέσει μία στάση σε οικογενειακή μας εκδρομή – ο πατέρας, η μητέρα, ο αδερφός, η αδερφή και εγώ.

Aunque tengo origen en Épirus (región al suroeste de Grecia) y mi familia en Ioánnica, la verdad es que no había visitado la ciudad desde que tenía 5 años. Sin embargo, a menudo visitaba Preveza (ciudad cercana). En Ioánnica estuve con mi padre, mi madre, mi hermano y mi hermana haciendo una parada en un viaje familiar.

Το νησί της λίμνης, ως σημαντικός τουριστικός προορισμός (χρονολογικά ήμαστε κάπου στο 1994), αποτέλεσε σημείο επίσκεψης μας. Φθινώπορο ήταν, κρύο και υπήρχε κόσμος στο νήσι – ή έτσι είχε φανεί στα μάτια του πεντάχρονου τότε εαυτού μου.

La isla, como polo turístico importante (alrededor de 1994), fue el punto de nuestra visita. Era Otoño, hacía frío y había gente en la isla – o así había parecido a los ojos de aquel mismo yo de cinco años.

Ο πατέρας αγόρασε σε όλους μας ένα μικρό τουριστικό ένθυμιο – χαρές, χαμόγελα, κόσμος, φασαρία. Μία χαρακτηριστική ανάμνηση και εικόνα στα στενά του νησιού, στην υγρασία, στη λίμνη. Μετά από αυτό το ταξίδι περίπου μισό χρόνο έπειτα, μάθαμε τα νέα και εμείς, τα παιδιά, ότι ο πατέρας μας ήταν σοβαρά άρρωστος.

Papa compró a todos nosotros un pequeño souvenir turístico – alegría, sonrisas, mundo, ruido. Un recuerdo característico y una imagen en las callecitas de la isla, humedad, en el lado. Después de este viaje casi medio año después, llegaron a nosotros, los chicos, las noticas, que el papa estaba seriamente enfermo.

Read More

gif-7-manzanas.gif

Un poeta eficaz no es el que nos habla de la luna, ni siquiera el que consigue crear la ilusión de que estamos contemplando la luna; un poeta eficaz es el que nos explica algo que no sabíamos acerca de ella, el que consigue que nunca más podamos mirarla como lo hacíamos antes, sino de un modo más completo, igual que si supiéramos algo que antes ignorábamos sobre el cielo y, tal vez, incluso sobre nosotros mismos. Y eso se puede lograr hablando de [cualquier cosa].

Ένας ποιητής που συγκινεί δεν είναι αυτός που μιλά για το φεγγάρι, ούτε αυτός που καταφέρνει να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι παρατηρούμε το φεγγάρι· ένας ποιητής που συγκινεί είναι αυτός που μας εξηγεί κάτι που δεν γνωρίζαμε για αυτό, που καταφέρνει να μην το κοιτάξουμε ποτέ πια με τον ίδιο τρόπο, αλλά με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό, σαν να γνωρίζουμε πια κάτι που πριν αγνοούσαμε για τον ουρανό και, ίσως, ακόμα και για εμάς τους ίδιους. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μιλώντας για [οποιοδήποτε πράγμα].  Read More

Una aproximación al mundo de las imágenes y su poder poético y mítico” con Anthi Kosma

el-canto-de-las-sirenas-2-1-702x336

Δωρεάν Διαδικτυακό Σεμινάριο: Το τραγούδι των σειρήνων. Μια προσέγγιση στον κόσμο των εικόνων και στην μυθοποιητική τους δύναμη. 

“¿De qué naturaleza era el canto de las Sirenas?, ¿en qué consistía su defecto? [..] este se limitaba a reproducir el canto habitual de los hombres, y dado que las Sirenas, que no eran sino animales extremadamente bellos a causa del reflejo de la belleza femenina, podían cantar como cantan los hombres, tornaban el canto tan insólito que hacían nacer, en quien lo oía, la sospecha de la inhumanidad de todo canto humano”.

Maurice Blanchot, “El canto de las sirenas” en “El libro por venir”

“Ποια ήταν  η φύση του τραγουδιού των Σειρήνων; Σε τι οφείλονταν η ισχύ τους; [..] Αυτή περιοριζόταν στο να αναπαράγει τα συνηθισμένα τραγούδια των ανθρώπων, και δεδομένου ότι οι Σειρήνες, δεν ήταν μόνο εξαιρετικά όμορφα ζώα, λόγω της αντανάκλασης της γυναικείας ομορφιάς, μπορούσαν να τραγουδήσουν σαν τους ανθρώπους, τραγουδώντας μια ωδή τόσο ασυνήθιστη στο άκουσμα της οποίας, αυτός που την άκουγε, είχε την υποψία του μη-ανθρώπινου σε κάθε ανθρώπινο τραγούδι. “

Maurice Blanchot, “El canto de las sirenas” en “El libro por venir”

El canto de las sirenas, de estas bestias de extrema belleza, invita a continuar y seguir las voces en sus territorios. Pero la llamada de estas voces invitaban también la entrada en un territorio de la pérdida de uno mismo, de cambio y de metamorfosis.

Το τραγούδι των σειρήνων, αυτών των θηρίων της ακραίας ομορφιάς, καλεί να συνεχίσουν και να ακολουθήσουν τις φωνές στο έδαφός τους. Αλλά η κλήση αυτών των φωνών καλεί επίσης την είσοδο σε έδαφος της απώλειας του εαυτού, της αλλαγής και της μεταμόρφωσης.

¿Las imágenes hablan?

Οι εικόνες μιλούν;

Read More

carte-postale*

A veces nos sentimos más libres escribiendo algo mientras estamos “fuera de la línea” oficial, “fuera del formato”.

Πολλές φορές νιώθουμε πιο ελεύθεροι γράφοντας κάτι καθώς βρισκόμαστε “εκτός γραμμής”, “εκτός πλαισίου”.

“Com Truise”, su nickname, empezó dejando comentarios en el blog de imprográfika. Comentarios son estos textos pequeños que se sitúan al final de los posts donde se comparten consideraciones acerca del texto. Pero Com Truise al final de estos comentarios empezó a dejar una serie de postdata,  “información posterior”, en griego “ ysterógrafo”. En este tipo de comentarios a los comentarios aparecieron trocitos de su lado poético. Un lado que también, supongo, en su vida cotidiana queda fuera, almargen, fuera de la línea de su perfil “oficial”.

Ο “Com Truise”, ψευδώνυμο, ξεκίνησε να αφήνει σχόλια στο μπλογκ του imprográfika. Τα σχόλια είναι επίσης εκείνα τα μικρά κειμενάκια που μπορεί να γράψει-αφήσει κάποιος στο τέλος των κειμένων ενός ιστολογίου. Ωστόσο, ο Com Truise στο τέλος των σχολίων του άρχισε να αφήνει μια σειρά άλλων σχολίων, υστερόγραφων. Εκεί σε αυτά τα υστερόγραφα, εκτός της “γραμμής” του αρχικού του κειμένου, εμφανίστηκαν πτυχές μιας ποιητικής γραφής. Εκείνη την γραφή του που, υποθέτω πως, και στην καθημερινότητά του αφήνει, όπως και στα κείμενα έξω, στο περιθώριο, εκτός του επίσημου προφίλ του. 

Sacando sus ysterógrafos fuera de su lugar original y marginal y colocándolos sin orden aparece un nuevo tipo de texto  conformado por aforismos sin orden o tema central excepto aquél  que remite a su lado poético, que por mucho que quiera ya no es ni aislado, ni oculto. Com Truise, gracias por compartir tus grafías las posteriores, y desde luego las venideras.  

Βγάζοντας αυτά τα υστερόγραφα από το αρχική τους περιθωριακή θέση κάτω από τα κείμενα του μπλογκ και τοποθετώντας τα χωρίς σειρά φτιάχτηκε ένα καινούργιο κείμενο. Τα υστερόγραφα σε αυτό μοιάζουν με αφορισμούς χωρις σειρά και θέμα. Ή ίσως υπάρχει ένα θέμα αυτό που μιλά για την ποιητική πλευρά του Com Truise και που, όσο και αν θέλει, τώρα πια δεν είναι τόσο απομονωμένη, ούτε τόσο κρυφή. Com Truise, σε ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες αυτές τις “ύστερες”, τις “εκτός γραμμής” “γραφές” σου και, πιστεύω, αυτό να είναι μόνο η αρχή για τις άλλες, “αυτές που έρχονται”.  

P.D. _ Υ.Γ.

P.D.: El viaje empieza el día que entras en el bosque. Hay una hermosa palabra alemana: Waldeinsamkeit, la sensación de estar  perdido en el bosque. El viaje no se hace para descubrir algo, para encontrar cosas. Se hace para perder, perder lo que sabes. Y si eres bueno para perderse en los bosques, las ciudades y las personas “. (K. Pittas, Imágenes de Otra Europa ’85-’89).

p.s.: “Tο ταξίδι αρχίζει την ημέρα που μπεις στο δάσος. Υπάρχει μια όμορφη γερμανική λέξη: Waldeinsamkeit, η αίσθηση ότι είσαι χαμένος στο δάσος. Το ταξίδι δε γίνεται για να ανακλύψεις κάτι, για να βρεις πράγματα. Γίνεται για να χάσεις, να χάσεις αυτά που ήξερες. Κι αν είσαι καλός, για να χαθείς, στα δάση, στις πόλεις και στους ανθρώπους.” (K. Πίττας, Εικόνες μιας άλλης Ευρώπης ’85-’89)

P.D.: Verano del ’12. Unos días antes, había caído de la Vespa y mi mano izquierda estaba atada y pesaba como ninguna otra cosa. El calor era insoportable en el centro (aquel día de temperaturas altas) y la sola idea del ascenso, desde la oficina hacia el teatro de Lykabetos (Atenas), parecía un martirio. Me resulta imposible transmitir el estado de ánimo de aquella noche. Para quien hubiera estado en este concierto de Morrissey, lo es. Read More

laboratorio-de-dibujar-y-escribir-gif

En el Laboratorio de dibujar y escribir se experimenta con las imágenes gráficas y literarias en su aparecer y en su relación con el cuerpo, en su doble vertiente práctica y teórica.

En realidad se trata de un taller creativo donde el mundo de las imágenes y de la literatura se aproximan empíricamente mediante los sentidos y las emociones.

En esta pequeña comunidad artística cibernética se procura que cada participante despliegue libremente sus destrezas y talentos preparando así el terreno para el advenimiento de asombros y sorpresas creativas tanto para los demás como para uno mismo.

Las obras y los acercamientos al mundo de las imágenes que se experimentan pueden entenderse como parte de una investigación personal acerca de los procesos creativos y el autoconocimiento de cada artista.

Es un taller muy adecuado para personas curiosas y conscientes de que su talento personal puede desarrollarse a cotas más altas en una situación de methexis que permite co-aprender y que en la existencia de múltiples caminos entre el arte globalizado de la artisticidad -arte institucional- y el de la artistización -underground estético o artístico-, confían en que sus posibilidades artísticas aún están lejos de agotarse.

>>>>Inscríbete aquí 

Tendrás 80 horas de acción educativa en 8 semanas que incluyen materiales didácticos (videos, lecturas y otros), foros de reflexión, actividades de lecto-escritura, un video-encuentro grupal con el tutor/a y tus compañeros y retroalimentación de parte del tutor/a.

>>>>información detallada aquí

laboratorio-de-dibujar-y-escribir-2-702x336

Fechas: Noviembre 23 de 2016  – Febrero 7 del 2017
Duración: 80 horas de acción educativa.
Inscripción: Hasta 22 de Noviembre 2016
Imparte: Anthi Kosma
Costo: $4,944.00 MXN (aprox. 257 Dólares o 229 Euros). Opción de 1, 2 y 3 pagos.
Cupo máximo: 25 personas
Idioma: Español
Informes: aulavirtual@tallermultinacional.org

CUPON DE DESCUENTO: 15% descuento por pago anticipado, utiliza el cupón: A48C75B4 antes del 7 de Noviembre del 2016

TEMARIO DETALLADO:

Sesión 1: Estética del aparecer

1.1 La imagen del cuerpo. Sobre la antropología de la imagen 1.2 Tanteos gráficos sobre el nacimiento de la imagen 1.3 Serie de textos sobre el cuerpo frente al asombrο del aparecer de la imagen.

Sesión 2: Autobio-grafías Read More

 

img-20161023-wa0001

Drawing kind of writing Alfonso Perez Lopez 2016

“Κind of writing” that traverse the aesthetic stereotype. “Converts the surface in an allusive field of writing -allusion, a rhetorical figure, consists in saying one thing with the intention of making another understood-“

IMG-20161023-WA0004.jpg

Drawing kind of writing Alfonso Perez Lopez 2016

[He -Twombly-] “produces all the rest (the “surplus”) without necessarily seeking to produce anything. The artist (let us retain this somewhat kitsch term) is by status an “operator” of gestures: he seeks to produce an effect and at the same time seeks no such thing; he seeks to produce an effect and at the same time seeks no such thing; the effects he produces he has not obligatorily sought out; they are reversed, inadvertent effects which turn back upon him and thereupon provoke certain modifications, deviations, mitigations of the line, of the stroke. […]the artist´s gesture- or the artist as gesture”

alfonso-perez-lopez2

Drawing started from writing Alfonso Perez Lopez 2016

Read More

MUY muy recomendado 

Curso de postgrado de especialización:

“Infografía. Diseño multimedia para la comunicación arquitectónica”

img-20161022-wa0001

Página oficial: http://infografia.aq.upm.es/
Preinscripción: https://www.upm.es/atenea/?idioma=E
Contacto: Infografia.arquitectura@upm.es
Facebook: https://www.facebook.com/infografiaenarquitectura.ETSAM.UPM/
Página institucional: http://etsamadrid.aq.upm.es/…/posgrado/tp/especializacion/23
Clases: enero de 2017 – junio de 2017
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Universidad Politécnica de Madrid

Entre sus líneas de investigación “Hiperabstraction”: Digital-Analógical  by !mprográfika

miau-research-line-17-hiperabstraction

Read More

The last 2 years she has been working on a project related with Egypt. Besides that, her images still “speak” about her homeland.

“O, what land is the Land of Dreams?
What are its mountains, and what are its streams? [..]

“Father, O Father, what do we here,
In this land of unbelief and fear?
The Land of Dreams is better far
Above the light of the Morning Star.”

William Blake, The Land of Dreams

Images by Miren Korkuera Iturbe

miren-korkuera-iturbeimg-20161007-wa0002

miren-korkuera-iturbeimg-20161007-wa00002

Read More

This is a great post from brainkpickings.org   on poetic data illustration.  

Print

Dear Data: A Lyrical Illustrated Serenade to How Our Attention Shapes Our Reality

A celebration of the infinitesimal, incomplete, imperfect, yet marvelously human details through which we wrest meaning out of the incomprehensible vastness of all possible experience that is life.

Dear Data: A Lyrical Illustrated Serenade to How Our Attention Shapes Our Reality

“Information is what our world runs on: the blood and the fuel, the vital principle,” James Gleick wrote in his indispensable history of how the age of data and human consciousness shaped one another. A generation earlier, the great theoretical physicist John Archibald Wheeler proclaimed in what remains the most resonant chorus to our age: “All things physical are information-theoretic in origin and this is a participatory universe… Observer-participancy gives rise to information.”What we measure, monitor, record, and attend to is what colors our view of life. And so it is that “observer-participancy” has become the hallmark — the chief currency, the focal lens — of our Information Age: The quality of our attention and the nature of its recorded representation have become the informational infrastructure of our reality.

In the spring of 2015, I wrote about Dear Data — a wonderful project addressing this dependency with uncommon lyrical elegance. In their yearlong correspondence,Giorgia Lupi, an Italian woman living in New York, and Stefanie Posavec, an American woman living in London, chose a weekly locus of attention, visualized their respective data points on the back of a postcard, and mailed these self-portraits in data across the Atlantic.

dd_giorgia_week1

dd_stefanie_week1

Read More

It is Greek |and therefore| it cannot be read.

για την μυθοπλασία,  sobre la ficción.

graecumest2cnonlegitur1.docx-1

Dibujo por Alfonso Pérez López

“- No obstante, usted padeció en sus diálogos socráticos la influencia de Platón ¿no es cierto?

– Ωστόσο, παραδέχεστε στους Σωκρατικούς σας διαλόγους την επιρροή του Πλάτωνα δεν είναι έτσι;

– No, en absoluto. Sólo había leído algunas páginas. Si hubiese sabido más griego es posible que me hubiese interesado. Pero es más sencillo inventar que recobrar. Graecum est, non legitur.

– Με τίποτα. Είχα διαβάσει μόνο μερικές σελίδες. Αν γνώριζα περισσότερα ελληνικά ίσως να είχα ενδιαφερθεί. Αλλά είναι πιο εύκολο να εφευρεθεί κάτι από το να ανακτηθεί.  Graecum est, non legitur.

– ¿Y no utilizó obras griegas, ni traducciones?

- Και δεν χρησιμοποίησατε ελληνικά έργα ή μεταφράσεις;

– De ningún modo.

– Σε καμία περίπτωση.

Read More

Esta historia de trazar pertenece a la serie de Dibujar Sin Atributos. Sin embargo, lo importante es que es la primera historia en este blog del importante español escritor satírico  .

Αυτή η ιστορία χαράξεων ανήκει στη σειρά Σχεδιάζω Χωρίς Ιδιότητες. Ωστόσο, το σημαντικό είναι πως είναι η πρώτη ιστορία σε αυτό το μπλογκ του μεγάλου σατιρικοκαυστικού ισπανού συγγραφέα .

IMG-20160724-WA00032

El suelo de la casa de la sierra estaba lleno de uno color negro, una especie de resina que se desprende de las hojas muertas de las encinas.

Το δάπεδο του σπιτιού στο βουνό ήταν γεμάτο με ένα μαύρο χρώμα, μια ρητίνη που βγαίνει από τα νεκρά φύλλα της βελανιδιάς.
Alguien trajo una kärcher.

Κάποιος έφερε ένα kärcher.

IMG-20160724-WA00022
Una especie de bomba hidráulica que limpia echando agua a mucha presión con una lanza.

Ένα είδος υδραυλικής αντλίας που καθαρίζει ρίχνοντας νερό με πολλή πίεση με ένα δόρυ.
Dejándolas blancas y relucientes, ¡SIN SALIRME DEL RECUADRO!*

Άφησα το δάπεδο ολόλευκο, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΔΡΟ!*

Read More