Archive

drawing narratives

“Drawing as the loss of all the non-expressed

So happy to participate with the article “Drawing process and loss and lost time” at TRACEY Journal | ISSN: 1742-3570 | Drawing and Loss 2022 | Volume 16 | Issue 1 | ojs.lboro.ac.uk/TRACEY

Please find the hole article here and some favorite extracts above:

Drawing and loss can be approached in many ways. Loss, as an expression of a feeling, memory of a loss or literally the loss of a member that is missing, can be a configurational issue or object to configurate. Loss of vision can also be part of an antiocularcentric approach and critique (Jay, 1993).

[..]

In these cases, loss is perceived more as an unfinished image or as an image of the invisible. Lack of detail in representation, in comparison with a photographic or realistic approach, has lost something of the referential object. Or, when loss itself is the referential object, then loss is the formative force to present what cannot be presented.

In this article, we investigate drawing and loss from the process point of view. During drawing as action, an inner experience (Dewey, 2005 and Bataille, 2014) and behavior often require loss of one’s certainties, control, bias and final scopes.

[..]

Read More

Τρία μικρά αγριολούλουδα βρέθηκαν πάνω στο φυλλάδιο.

Three small wildflowers were found on the booklet.

Για την ακρίβεια τρία μικρά αγριολούλουδα βρέθηκαν επάνω από τη φράση, τον τίτλο του Προυστ, «Aναζητώντας το χαμένο χρόνο».

To be more precise, three small wildflowers were found above the phrase, Proust´s title, “In search of lost time“.

Ποιο χρόνο;

What time?

Τον παρόντα χρόνο.

The present time.

Ή, πιο σωστά, εκείνον που σε λίγο θα αναζητώ.

Or, more correctly, the one I will be in search of in a little while.

Το χρόνο που συνέβη σχεδόν ένα ξέσπασμα.

The time when almost an outbreak occurred.

Όταν κοίταξα το τραπέζι και είδα φράουλες να διαλύονται επάνω σε χαρτιά Α4, μήλα να δέχονται μπουνιές με χρώμα, λεμόνια να στύβονται πέρα-δώθε σαν πινέλα που σκορπίζουν κιτρικό οξύ και δροσερή ξινίλα στην αίθουσα, πιπεριές να γίνονται πικάντικες στάμπες, πορτοκάλια να δίνουν ρυθμό και να μετατρέπουν τη βιταμίνη C σε τοπογραφίες.

When I looked at the table, I saw strawberries being dissolved on A4 papers, apples being punched with color, lemons being squeezed back and forth like citrus brushes spreading out citric sour scent in the room, red peppers turning into spicy prints, oranges adding rhythm to convert vitamin C into topographies.

Ποιος πάτησε την μπανανόφλουδα; Πώς γλιστρήσαμε έτσι; Πώς συνέβη αυτή η παραγωγή; Πότε πρόλαβε η φράση «μην πετάτε το φαγητό» να γίνει «η γεύση του φαγητού σε αναπαραστάσεις»; Πότε πρόλαβαν να έρθουν στην επιφάνεια εικόνες όπως τα παιχνίδια που κάνουν τα παιδιά με το φαγητό; Από πότε οι «τελείες» του πουαντιγισμού (τμήμα του Ιμπρεσιονισμού) είναι φτιαγμένες από φράουλες;

Read More

Ονειρευόμενα επί τόπου |

Soñando in situ |

Τοποθεσία: λιμάνι Βόλου 
Lugar: Volos Puerto
2021.10.22
Ομάδα: Αρχ. Σύνθεση ΙΙΙ-IV. T.A.M. Π.Θ.
Grupo: Proyectos ΙΙΙ-IV School of Architecture, University of Thessaly.

______“Για αυτό είναι απαραίτητο να εξασκηθεί το βλέμμα στο άλλο, στη διαφορά.

______Por eso se hace necesario entrenar la mirada en lo otro, en la diferencia.” [1]

Πήγαμε πάλι εκεί. Στην άκρη του λιμανιού. Στο πεδίο της έρευνάς. Από κοντά, μαζί, επί τόπου, η περιοχή ήταν διαφορετική.

Fuimos allí. De nuevo. Al borde del puerto. En el lugar de investigación. De cerca, juntos, in situ, el area era diferente.

Read More

Μια ομάδα ατόμων στην άκρη του λιμανιού βρίσκεται γύρω από ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί.

Un grupo de personas alrededor de un gran papel esta situado al borde del puerto.

Κάποιοι φαίνεται να σχεδιάζουν με κιμωλίες πάνω σε αυτό. Κάποιοι άλλοι απλά παρατηρούν.

Parece que algunas personas están dibujando con tizas. Otros simplemente están mirando.

Μάλλον απορούν. «Για ποιο λόγο; Τί είναι όλα αυτά; Είπαν, λέει, πως ήρθαμε πάλι στο λιμάνι να παρατηρήσουμε την περιοχή μελέτης».

Están bastante sorprendidos. ¿Para qué? ¿Qué es todo esto? Dijeron que venimos al puerto para observar mejor el área de estudio.

«Τώρα φτιάχνουμε ένα χάρτη για να καταγράψουμε τις παρατηρήσεις μας».

“Ahora estamos haciendo un mapa para registrar nuestras observaciones”.

Σε ένα κομμάτι χαρτί χαρτί αποτυπώνονται σε μινιατούρα τα περιγράμματα της περιοχής του λιμανιού που βρισκόμαστε.

En un trozo de papel se van dibujando en miniatura los contornos de la zona del puerto donde nos encontramos.

Τι νόημα έχουν όλα αυτά;

¿Qué sentido tiene todo esto?

Εμείς βρισκόμαστε την ίδια στιγμή στο λιμάνι, σε κλίμακα 1:1, και στο σχεδιασμένο λιμάνι, σχεδόν σε κλίμακα 1: 50.

Estamos al mismo tiempo en el puerto, en una escala de 1: 1, y en el puerto dibujado, casi en una escala de 1:50.

Ασκήσεις κλίμακας; Ασκήσεις σχέσεων, ασκήσεις μεταφοράς.

¿Ejercicios de escala? Ejercicios de relación, ejercicios de transferencia y metáforas.

Read More

Σαν τα μικροδιηγήματα, ένα σχέδιο μπορεί να αποτελείτε από πολλά μικροσχέδια, μικροιστορίες.

Like micro-stories, a drawing can be made up of many micro-drawings, micro-narratives.

anthokosmos 2021

Αυτές μπορεί να στήνονται αυθόρμητα, συχνά εντελώς τυχαία, σχεδόν πάντα όμως είναι παραθετικές, στέκονται δηλαδή η μία δίπλα στην άλλη και έχουν κάποια σχέση με αυτές. Για αυτό συνήθως χρειάζεται πολύ ώρα για να παρατηρήσεις, να «ταξιδέψεις» και να «περιηγηθείς» στις ιστορίες αυτών των σχεδίων.

These can be set up spontaneously, often completely randomly, but they are almost always in apposition. They stand next to each other and have some relationship with them. These drawings usually take a long time to observe, “travel” and “browse” their stories.

Yπάρχουν αφηγηματικά σχέδια όπου η περιγραφή προσπαθεί να πάει πέρα από την αποτύπωση και να φανταστεί νέες καταστάσεις.  Νέες «συγ-κατοικήσεις».

There are narrative drawings where the description tries to go beyond the capture and imagine new situations. New “co-habitations”.

Read More

Ευτυχώς κανένα άτομο δεν ανέφερε τη γεύση του φιλιού.

Afortunadamente, nadie mencionó el sabor del beso.

Αν το έκαναν τότε τα πράγματα θα ήταν κάπως άβολα. Το μάθημα θα αναγκαζόταν να περάσει σε επίπεδα, πιο ιδιωτικά, να αναφερθεί σε πεδία ερωτογενή και γενικά, θα αναγκαζόταν να  «ρίξει τις μάσκες» και να μιλήσει για την συνθετότητα της αίσθησης  της γεύσης. Η παράξενη γεύση του Άλλου ατόμου. Κάποιες φορές τόσο νόστιμη, κάποιες τόσο ξένη, παράξενη. Το ταξίδι στην αίσθηση της γεύσης ή, για κάποιους, της απομάκρυνσης από τις «μητρικές» «νοστιμιές». Όσο μεγαλώνουμε και απομακρυνόμαστε από εκείνες τις πρώτες, τις οικείες, τις παραδοσιακές γεύσεις οι γευστικοί κάλυκες, λένε, διευρύνουν το ρεπερτόριο τους, εκλεπτύνονται.

Si lo huberan, las cosas serían un poco incómodas. El curso se vería obligado a pasar a otros niveles, más privados, a referirse a campos erógenos y en general, a verse obligado a “arrojarse las máscaras” y hablar de la complejidad del sentido del gusto. El extraño gusto de la otra persona. A veces tan delicioso, algunas tan extraño y raro. El viaje al sentido del gusto o, para algunos, la salida de los “manjares” de la “madre”. A medida que envejecemos y nos alejamos de esos primeros sabores tradicionales y familiares, las papilas gustativas, dicen, amplían su repertorio, se vuelven más refinadas.

Read More

Ξαφνικά οι επιφάνειες των σχεδίων έγιναν άλλες, «βγήκαν από τις σελίδες». «Drawing off the page», όπως λένε.

De repente las superficies de los dibujos se convirtieron en otras, “salieron de las páginas”. “Drawing off the page”.

Τα σχέδια έφυγαν από το οριζόντιο χαρτί ή το τετράδιο επάνω στο τραπέζι, αποχαιρέτισαν την οθόνη του υπολογιστή και απλώθηκα παντού, σε μέρη που πριν δεν φανταζόμασταν.

Los dibujos dejaron el papel horizontal o el cuaderno sobre la mesa, se despidieron de la pantalla del ordenador y se expandieron por todos lados, en lugares inimaginables.

Μια κοπέλα έβαψε-έγραψε τον τοίχο του σπιτιού της μητέρας της, κάποιος άλλος μια ντουλάπα γεμάτη «δάκρυα», κάποιος το τραπεζάκι με σκόνη στο μπαλκόνι, άλλος ένα χαρτονόμισμα, η Όλγα το δέρμα της, η Μαρία μια πήλινη επιφάνεια, η Δήμητρα επιφάνειες από πλαστικό, η Εύη ένα ύφασμα, πολλοί δοκίμασαν άλλα είδη χαρτιών όπως χοντρά χαρτόνια, χρωματιστά ή χαρτί από χαρτόκουτα.

Una mujer pintó la pared de la casa de su madre, otro un armario lleno de “lágrimas”, Yannis una mesa llena de polvo que estaba en el balcón, otro un billete, Olga su piel, María una superficie de arcilla, Dimitra pintó en superficies de plástico, Evi en un tejido, muchos probaron diferentes tipos de papel, cartulinas o papel de cartón.

Αλλά αυτό το κείμενο αφορά μια παρατήρηση.

Νο obstante, este texto trata de una observación.

Παρατηρώντας μια πρακτική, αυτή τη σχεδιασμού, της ανάδυσης των εικόνων των σχεδίων.

Observando una práctica, la del dibujar, el aparecer de las imagenes dibujadas.

Στη δική μου περίπτωση, πιο σωστά, παρατηρώντας την παιδαγωγία μιας πρακτικής.

En mi caso, más correctamente, observando la pedagogía de una práctica.

Ακόμα πιο συγκεκριμένα παρατηρώντας μια εικαστική δοκιμή. Μια δοκιμή που προσπάθησε να προκαλέσει μέσα από το απρόβλεπτο τη διαδικασία της μάθησης, μια απρόβλεπτη μάθηση.

Y, aún más específicamente observando un experimento artístico. Una tentativa que intentó provocar a través de lo impredecible el proceso del aprendizaje, un aprendizaje impredecible.

Το παροδικό, το φευγαλέο, το εφήμερο αντικατέστησαν τα σχέδια που γνωρίζαμε.

Lo temporal, lo fugaz, lo efímero reemplazó los dibujos que conocíamos.

Τα σχέδια έγιναν, όχι μόνο, γρήγορα αλλά επίσης περιορισμένης διάρκειας, διαβατάρικα.

Los dibujos se hicieron, no solo rápidamente sino, al mismo tiempo, de duración limitada, pasajeros.

Read More

Αυτό το ποστ αφορά τη χαρά και το παραξένεμα που έφερε μια “στενάχωρη” δημοσίευση. This post is about the joy and strangeness that occurred from a publication.

Για την ακρίβεια η χαρά και το παραξένεμα αφορούν στο πως η στενοχώρια που νιώθουμε και οι στενοί χώροι όπου ζούμε μετατράπηκαν σε λέξεις, σε εικόνες και, εν τέλει, σε κάτι από τέχνη.  To be precise, the joyful and strange feelings emerged as a result of the way we managed to turn our sorrows and griefs into words, images and, ultimately, into a kind of art.  

Ένα κείμενο του ιστολογίου, μαζί με κείμενα και εικόνες από το μάθημα «ειδικά θέματα αναπαραστάσεων» στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας την άνοιξη του 2020 σε συνεργασία με τη Φεδερίκα Μαρτελα έγιναν ένα κείμενο που συμμετείχε στο συλλογικό τόμo, “URBAN CORPORIS: UNEXPECTED”. A text of this blog, with texts and images from the lesson “Special Issues of Representations” at the Department of Architecture of the University of Thessaly in collaboration with Federica Martella formed an article which is included in the collective volume “URBAN CORPORIS: UNEXPECTED”.

Ένα βιβλίο αρχιτεκτονικής, τέχνης, φιλοσοφία και πολεοδομικών σπουδών που μέσα από διαφορετικές συμμετοχές διαπραγματεύεται τις αλλαγές που έφερε στην πραγματικότητάς μας η πανδημία του Sars-Cov2. A book of architecture, art, philosophy and urbanism to nourish the urban body. Through different contributions deals with the changing reality brought by Sars-Cov2 pandemic.

Το “στενάχωρο”, ξεκίνησε σαν ενα λυρικο κείμενο γύρω από τον αναγκαστικό εγκλεισμό που ακολούθησε το ξεσπασμα της πανδημίας του covid-19 την άνοιξη του 2020. Με αφορμή τη διπλή έννοια που έχει στην ελληνική γλώσσα το  “στενάχωρο”  [stenáchoro] ως “confined space”και ως “στεναχωρημένος”  [steno-choriménos] δηλαδή “being distressed” εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στο φυσικό και τον ανθρωπολογικό χώρο. Πως τα κοινωνικά όρια εκφράζονται στα φυσικά όρια, αλλά και πως τα φυσικά όρια δομούν τις κοινωνικές σχέσεις.  “Stenachoro” began as a lyrical text about the forced closure that followed the lockdown of the covid-19 pandemic in the spring of 2020. On the occasion of the dual meaning that ” stenáchoro ” has in Greek language [stenáchoro] as confined space” and as “saddened” [steno-choriménos] that is, “being distressed” examines the relationship between natural and anthropological space. How social boundaries are expressed in physical boundaries, but also how physical boundaries structure social relations.

Για την  παρουσίαση των “στενάχωρων” ορίων χρησιμοποιείται βιβλιογραφική αναφορά ενώ σαν case study και δεδομένα-μαρτυρίες  έχουν χρησιμοποιηθεί αποσπάσματα κειμένων και εικόνων που πραγματοποιήθηκαν στο μάθημα την περίοδο που εξετάζουμε.  For the presentation of the ” stenáchoro” boundaries, bibliographic references are used while as a case study and data-testimonies, excerpts of texts and images that took place in the course the period we are examining have been used.

Τα κείμενα αυτά προέκυψαν αυθόρμητα στα πλαίσια ενός γραφιστικού-εικαστικού  ημερολογίου που οι σπουδαστές/τριες είχαν να πραγματοποιήσουν. Τα αποσπάσματα που παρουσιάζονται εδώ, τα σχετικά με τον covid και το “στενάχωρο”, είναι εκφράσεις που περιγράφουν αυθόρμητα και “εκ του φυσικού” πτυχές της “αποκλεισμένης” καθημερινότητάς. These texts arose spontaneously in the lesson in the context of a graphic-visual diary that the students had to carry out. The excerpts presented here, about covid and ” stenáchoro “, are expressions that describe spontaneous and “natural” aspects of “excluded” everyday life.

Drawing Federica Martella
Read More

«Στον έξω κόσμο που θα βγεις, έλα και πες τι βρήκες.» “En el  mundo afuera donde vas a salir, ven y di lo que encontraste”.

Βγήκα για μια ανάγνωση κάτω από τον ήλιο. Salí a leer bajo el sol.

Να «διαβάσω» τα καινούργια «γραπτά» της Γιώτας Τεμπρίδου. Para “leer” los nuevos “escritos” de Giota Tembridou.

Βλέπεις αυτή τη φορά “έγραψε” και εικόνες: σχεδιάκια, σκετσάκια, μικροσχόλια, μικροζωγραφιές, μικρογραφίες, πικτογράμματα, γραφιστικές σημειώσεις, σημειάσεις, εικονογραφές, marginalia ή και doodles. Es porque esta vez “escribió” también unas imágenes: dibujitos, bocetos, croquis, micro comentarios, micropinturas, miniaturas, pictogramas, notas gráficas, notas de ilustraciones, marginales o garabatos.

Δηλαδή, αυτή τη φορά, οι γραμμές της πένας της Γιώτας δεν έγιναν γράμματα, δεν θέλησαν να συσχετιστούν με κάποιο φωνήεν ή σύμφωνο, αρνήθηκαν να ζευγαρώσουν και να γίνουν συλλαβές, αντιστάθηκαν σε παρατάξεις που θα τις μετέτρεπαν σε λέξεις και προτίμησαν να κινηθούν απείθαρχα, ασύντακτα, θα λέγαμε ακόμα και άναρχα. Es decir, esta vez, las líneas de la pluma de Giota no se convirtieron en letras, parece que no querían asociarse a una vocal o consonante, se negaron a emparejarse y convertirse en sílabas, se resistieron  a ponerse en fila para formar palabras y preferieron moverse de modo rebelde, sin sintaxis, casi anárquico.

Από την άλλη, οι γραμμές που έγιναν σχέδια, και όχι λέξεις, ίσως κάτι να κρύβουν ή και να κρύβονται γιατί θέλουν να γράψουν για άλλα πράγματα, πιθανότατα ανείπωτα, άλαλα, άρρητα, άφωνα. Por otro lado, las líneas que se convirtieron en dibujos, y no en palabras, quizás están ocultando algo o se esconden porque quieren escribir sobre lo tácito, lo mudo, lo indecible, lo silencioso.

Σίγουρα οι αναγνώστες των ζικ ζακ γραμμών της Γιώτας κάτι από όλα αυτά θα υποψιάζονται και θα νιώθουν καθώς παρακολουθούν τις λαβυρινθώδεις, ζικ ζακ και χωρίς σκοπό διαδρομές. Seguramente los lectores de las líneas zig zag de Giota algo de todo esto sospechan y sienten mientras observan las rutas laberínticas, en zig zag y sin rumbo.

Είναι άραγε οι χαράξεις της οι διαδρομές του εγκλεισμού μας σε μινιατούρα; Acaso, ¿son sus grabados los caminos de nuestro confinamiento en miniatura?

Κλεισμένες στα διαμερίσματα, οριοθετημένες στον «προσωπικό» μας χώρο υποχρεωμένες σε ένα ασταμάτητο πέρα δώθε εδώ δίπλα μονάχα. Encerradxs en los apartamentos, limitadxs a nuestrx espacio “personal”, obligadx a una ida y vuelta solamente aquí y allá.

Οι άναρχες γραμμές της Γιώτας από μια άλλη πλευρά είναι φοβερά πειθαρχημένες (σε ισότητα μεταξύ τους), σε τάξη (τη δική τους φυσικά τάξη), με ρυθμό (τικ τικ τακ, στρίβουμε κάθε δυο ζικ ζακ), σε σταθερή ένταση και τόνο (μια απόχρωση) και κυρίως πάντα εντός κάποιων ορίων, εντός πλαισίων (επιβαλλόμενων ή αυτοεπιβαλλόμενων). Sin embargo las líneas anárquicas de Giota son a la vez terriblemente disciplinadas (en igualdad entre sí), en orden (su propio orden), con ritmo (tick tick, giramos cada dos zigzags), en constante intensidad y tono (un matiz) y principalmente siempre dentro de unos límites y un contexto (impuesto o autoimpuesto).

Μα αν εμείς και οι γραμμές βρισκόμαστε κάπως έτσι, εντός ορίων το σίγουρο είναι πως η Γιώτα έχει ξεφύγει από καιρό από τους περιορισμούς, όπως, και από πολλά δίπολα και στερεότυπα. Pero si nosotrxs y las líneas estamos condenadxs, dentro de unos límites la certeza es que Giota hace tiempo que se ha escapado de ellos como también de muchos dipolos y estereotipos.

Read More

Θυμάσαι την άνοιξη όταν μας έκλεισαν; Remember last spring when they got us closed in?

Λες να μας κλείσουν πάλι μέσα; Do you think they will get us closed in again?

Τελικά μας έκλεισαν μέσα. Eventually, they got us closed in.

Κλειστήκαμε. We got closed in.

Συνήθως λέγαμε κλείστηκε σε μοναστήρι, κλείστηκε στο σπίτι για να διαβάσει, για να παραδώσει, γιατί είναι άρρωστος, για να κάνει φασίνα, να κατεβάσει τα χειμωνιάτικα, να φτιάξει γλυκά, για να προσέχει τα παιδιά, την κατάκοιτη γιαγιά. We used to say, s/he closed her/himself in a monastery, s/he closed her/himself in the house to study, to finish a project, because s/he is sick, to do the housework, to get out the winter wardrobe, to make sweets, to take care of the children, the bedridden granny.

Είχαν αυτά τα κλεισίματα μια βούληση. These closures involved some kind of a will.

Λέγαμε ακόμη πως τxν έκλεισαν στο δωμάτιο τιμωρία, στην φυλακή, στην κλινική, στο κλουβί με τους τρελούς ή (πιο σεξιστικά) στο κλουβί με τις τρελές ή σε άλλα σωφρονιστικά ιδρύματα. Σε αυτή την περίπτωση είναι κλεισίματα επιβαλλόμενα από το νόμο, τους άλλους, τις συνειδήσεις, την κουλτούρα και τις ιδεοληψίες.  We used to say s/he got closed in her/his room for punishment, in prison, in a clinic, in La Cage aux Fous or (in a sexist perspective) aux Folles or other correctional facilities. In this case, closures are imposed by law, others, consciousness, culture and perceptions.

Εκτός από τα επιβαλλόμενα κλεισίματα υπάρχουν και άλλα πιο δύσκολα, σχεδόν ανοσολογικά, ή του χαρακτήρα. Apart from imposed closures, there are other kinds of closures as well, which are harder, almost associated with our immune systems, or with our character.

Κλείστηκε στον εαυτό του, έχει τις κλειστές τxς, είναι κλειστός τύπος, δεν πολυμιλάει, αυτή είναι κλειστή παρέα, κλίκα, κλειστή οικογένεια, κλειστοί κύκλοι, πάρτυ αλλά και άλλες κλειστότητες, όπως κλειστά επαγγέλματα, τμήματα, καταθέσεις, οικονομίες, αγορές, εισιτήρια με κλειστές ημερομηνίες και φυσικά καριέρες και περίοδοι που έκλεισαν. S/He closed her/himself off, s/he has a closed personality, s/he’s not much of a talker, it’s a closed group, a clique, a closed family, closed minds, closed spaces for private parties, and other closed statuses, such as closed professions, departments, economies, markets, tickets with closed dates and, of course, careers and periods which came to a close.

Υπάρχουν και τα πρακτικά κλεισίματα. There are also those practical closures.

Η πλατφόρμα και οι αιτήσεις έκλεισαν, δεν μπορούμε να κλείσουμε πια τραπέζι αφού τραπέζια δεν υπάρχουν, τα ραντεβού περιορίστηκαν, αλλά όλο και πιο συχνά λέμε «κλείσε κάνα «παράθυρο» πόσα έχεις ανοικτά πια….», «τους έκλεισαν την πόρτα», τα σύνορα, την πρόσβαση, όλα παρακολουθούνται από κλειστά κυκλώματα ενώ ίσως το πιο σοβαρό είναι πως οι αυλαίες και οι σκηνές έκλεισαν. The platform and the applications have now closed, we cannot sit around a table close to one another in closed restaurants, dates are restricted, but all too often we say “too many windows open, why don’t you close some”, of course “doors are closed”, borders are closed, access is closed, and everything is monitored by CCTV.   

Φυσικά υπάρχουν οι κλειστοί χώροι. Αυτοί, για να μας προστατέψουν από τα καιρικά φαινόμενα, συνήθως δεν έχουν πολλά ανοίγματα, διεξόδους και φυγές ενώ συχνά έχουν μόνο τεχνητό αερισμό και φωτισμό. Of course, we have closed spaces as well. These are used to protect us from weather phenomena, which is why they don’t have a lot of openings, exits and way outs, while they often have only mechanical ventilation and lighting.

Μέσα στους κλειστούς χώρους, όπως είναι λογικό, συχνά προκύπτουν κλειστοφοβίες, αγοραφοβίες, προφανώς και κοριτσιφοβίες, αδιαμφισβήτητα ομοφοβίες, ξενοφοβίες, υψοφοβίες και ποιος ξέρει πόσες ακόμα φοβίες και άλλες τόσες αγωνίες. Closed spaces naturally give rise to claustrophobia, agoraphobia, evidently phobia of both sexes as well, definitely homophobia, xenophobia, acrophobia and who knows how many other phobias and an equal number of anxieties.

Κλείστηκαν τα σώματα μέσα στα σπίτια και τα διαμερίσματα. Bodies closed in houses and apartments.

Ενώ κάποια μέλη του σώματος έχουν υποστεί επιμέρους κλεισίματα. Parts of the body have at the same time been subject to further closures.

Τα χέρια δεν μπορούν πια να «κλείσουν σε μια αγκαλιά», να «κλείσουν, με χειραψία, μια συμφωνία», ενώ τα χείλη και η μύτη κλείστηκαν μέσα ή κάτω από τις μάσκες. Arms cannot hold anyone close, hands cannot close a deal through a handshake, while lips and the nose have been closed behind or under masks.

Δηλαδή κάπως «τα χέρια κόπηκαν», «τα στόματα έκλεισαν» και οι «μύτες βούλωσαν». Which means, somehow, that “arms got broken”, “mouths got closed” and “noses got congested”.

Read More

Με τη Βίκυ Παναγιωτοπούλου στο περιοδικό πολιτιστική αναζήτηση περπατάμε, μιλάμε και μαθαίνουμε για τις πόλεις . 

Ένα κείμενο για τους χρόνους της πόλης, με αφορμή την εμπειρία από την καραντίνα της άνοιξης του 2020 #σπάρτη

δείτε όλο το κείμενο εδώ, σελίδα 14

http://στο περιοδικό πολιτιστική αναζήτηση

της Νικολέττας Πουλλή

Ένας βράχος εκεί, ένας πιο πάνω, άλλος πιο δίπλα. Και να παίρνει κάθε ένας από ‘μας μια θέση στους βράχους, και το κύμα να χτυπάει στα πόδια μας και ο ήλιος να καίει τα πρόσωπά μας.

Να νιώθουμε τη ζεστασιά της πέτρας και τη δροσιά του νερού και να είναι το βλέμμα απλανές και να νιώθεις πως δεν υπάρχει αύριο, δεν υπήρξε καν το χθες, υπάρχει μόνο η αιωνιότητα της στιγμής.

Κάπως έτσι δημιουργούνται οι μνήμες, οι θύμησες μιας στιγμής.

Και όλες οι αισθήσεις στο έπακρο, να νιώθεις τη ζωή,  το νόημα της ύπαρξης κι ας μην μπορείς να το εξηγήσεις.

Και από αυτό το παραδεισένιο αλλά αόριστο τοπίο ξεπηδάνε τόποι, που εμείς οι ίδιοι τους δημιουργούμε, με τις αισθήσεις μας, με την ύπαρξή μας.

Αυτούς τους τόπους θα αναζητούμε ξανά και ξανά.

Y.Γ. Κι όπως λέει ένα πρόσωπο του βιβλίου Όλες οι μέρες:

«Η καλύτερη φωτογραφία είναι αυτή που δεν τράβηξες».

Read More

Παραμετρικές επιφάνειες είναι κατα κάποιο τρόπο επίπεδες επιφάνειες που παραμορφώθηκαν. Las superficies paramétricas son, en gran medida, superficies planas que se han deformado.

Και μάλλον, όσοι οι τρόποι παραμόρφωσης τόσες οι παράμετροι μεταβολής τους. Y más bien, cuanto más los lodos de deformación tantos los parámetros de su cambio.

Περπατώ σε ένα κυκλαδονήσι και παρατηρώ τις επιφάνειες των κτισμάτων του. Camino por una isla de las Cícladas y observo las superficies de sus casitas.

Άραγε πόσα σημεία ελέγχου έχουν οι επιφάνειες των τοίχων και των οροφών στη χώρα της Ανάφης; Acaso, ¿Cuántos puntos de control tienen las superficies de paredes y techos en “la chora” de Anafi?

Εδώ οι οριακές καμπύλες, αυτές δηλαδή που βρίσκονται στις άκρες των επιφανειών, δεν είναι όμοιες. Aquí las curvas límite, es decir, las que están en los bordes de las superficies, no son idénticas entre sí.

Στέγες και τοίχοι καμπύλωσαν, γωνίες κύρτωσαν, πήραν κλίσεις και ξέχασαν τι θα πει κατακορυφότητα. Techos y muros se han curvado, esquinas se han doblado y caído y, desde luego, han olvidado lo que significa verticalidad.

Ποιες λειτουργίες ανάμειξης παρεμβάλλονται για να κυρτώσουν τα τοπικά σημεία παραμόρφωσης των επιφανειών και πόσα παραμετρικά μπαλώματα να έχουν; ¿Qué funciones de mezcla se insertan para curvar los puntos de deformación local de las superficies y cuántos parches paramétricos tienen?

Οι πολλαπλές ενώσεις και οι περιορισμοί της συνέχειας σμιλεύονται, γίνονται υδρορροές, σκαλάκια και πλατώματα. Las múltiples uniones y las restricciones en la continuidad se esculpen y se convierten en  canalones, escalones y mesetas.

Στις επιφάνειες αυτές δεν υπάρχουν απαραίτητα ομοιόμορφα διαστήματα καμπυλότητας. No hay necesariamente intervalos de curvatura uniformes en estas superficies.

Καμπύλα προφίλ και μπαλώματα ενώνουν όλα τα επίπεδα χωρίς ακρίβεια και μάλλον χωρίς καμία θέληση για έλεγχο χάρη μιας απόλυτης γεωμετρίας. Perfiles curvos y parches unen todos los niveles sin precisión y probablemente sin voluntad de control con el fin una geometría absoluta.

Φυσική “αντιεξουσιαστική” δόμηση ή, πιο απλά, επιφάνειες που δεν ντύνονται, δεν επενδύονται, αλλά πλάθονται με πηλό από θηραϊκή γη. Construcción natural “antiautoritaria” o, simplemente, superficies que no están revestidas, ni forradas, sino moldeadas con arcilla de la tierra Theraica.

Read More

Ένα ποστ από τις αγαπημένες αρχιτέκτονες της Φάλαινας This is a post from the beloved  Whale´s architects 93021029_1815828461880556_188065785984319488_o

Σήμερα θα βάψουμε τα παραδοσιακά αυγά των Φαλαινών, τεχνογνωσία που λάβαμε από την προηγούμενη γενιά και της προσθέτουμε κάθε χρόνο ένα τόκε. Today we are going to paint the traditional easter eggs of the Whales. We are continuing a family painting tradition adding ourselves a toque every year.
Φέτος, θα παίξουμε ιντερνετικά, βάφοντας μαζί με πολυαγαπημένους μας φίλους και φίλες και λέγοντας και μερικά εσπερινά αστεία παραλλήλως, παρά τη δραματικότητα της ημέρας και της καραντίνας. Σας φιλούμε όλες και όλους. This year, we are going to share our painting play and craft online with some of our beloved friends. We are planning to exchange tips and evening jokes regardless the dramatic ambience of the Holy Week and quarantine. We send you a very big kiss.

93378716_1817061855090550_6591978654157242368_o

Instructions (find someone near you who speaks greek…)

Υλικά:

Read More

____timelapse_anthokosmos_20200404

Άραγε ο Ιός είναι του Θεού; Is the virus* of God?

Περπατώ στην πόλη, είναι σκοτεινά, ήσυχα, με λίγο φως, άδειοι δρόμοι, άσφαλτος, αρκετή ησυχία..(ακούω τα βήματα μου στην άσφαλτο). I walk in the city, it is dark, quietly, with a little light, empty streets, asphalt, quite quiet … (I hear my footsteps on the asphalt).

Που και που κάποια λακκούβα, τα πεζοδρόμια όπως πάντα ένα κολλάζ με ανεβοκατεβάσματα, λίγα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, υγρασία, που και που μια γάτα ή η μυρωδιά από κάποιο τζάκι. Every now and then a pothole, sidewalks as always look like a collage with ups and downs, a few parked cars, humidity, sometimes a cat or the smell of a fireplace.

**

Θα μπορούσα να περπατώ στη ίδια πόλη, μια νύχτα σας κι αυτή,  πριν περίπου εκατό χρόνια. I could have been walking in the same city, a night like this, about a hundred years ago.

Θα είχε σίγουρα λιγότερο φως. Οι δρόμοι θα ήταν μάλλον χωρίς άσφαλτο, τα παπούτσια μου θα ήταν γεμάτα λάσπη ή σκόνες. It would definitely have had less light. The roads would have been, probably, without any asphalt, my shoes would have been covered in mud or dust.

Σίγουρα θα είχα να αποφύγω περισσότερες λακκούβες. I would have definitely had to avoid more potholes.

Πεζοδρόμια, δηλαδή οριοθετήσεις μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου χώρου για την ασφάλεια των πεζών, μάλλον δεν θα υπήρχαν παντού ή πουθενά. Sidewalks, that is, boundaries between private and public space for pedestrian safety, wouldn´t probably be present everywhere or nowhere.

Η ατμόσφαιρα θα μύριζε περισσότερες ξυλόσομπες ωστόσο η ησυχία θα ήταν παρόμοια. The atmosphere would smell more smock of fireplaces, but the silence would be similar.

Η πόλη μου πριν αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μητροπολιτικής παγκοσμιοποιημένης πόλης έμοιαζε περισσότερο με χωριό. My city, before acquiring the characteristics of a globalized metropolitan center, looked more like a village.

Εγώ θα ήμουν μάλλον ένα άλλο υποκείμενο. I would probably have been another subject.

Θα ζούσα σε μια κοινωνία της πειθαρχίας, όπως λέει και ο Χαν[1]I would have been living in a society of discipline, as Han[1] puts it.

Θα έδειχνα σίγουρα και αναγκαστικά περισσότερο σεβασμό στους μεγαλύτερους, την οικογένεια και γενικά στις αυθεντίες.  I would have certainly and necessarily showed more respect to the elders, family and the authorities in general.

Προφανώς θα πίστευα στο Θεό και θα άναβα ένα κερί στην εκκλησιά αν και σίγουρα κάτι θα είχε πάρει το αυτί μου για τους Άθεους. I would obviously believe in God and light a candle in the church, although surely something would have heard about Atheists.

Και κυρίως, με κάποιο χριστιανό θα με είχαν παντρέψει ή θα είχα ερωτευτοπαντρευτεί. And most importantly, i would have been forced to get married to a Christian or I would have fallen in marriagelove.

Σε κάθε περίπτωση θα ήμουν ένα άλλο υποκείμενο, βέβαια επειδή ακόμα και σε εκείνες τις πόλεις κάποιος έφευγε και ξενιτευόταν μάλλον θα ζούσα, όπως τώρα, θα ονειρευόμουν άλλες πατρίδες, ζωές και αμερικάνικα όνειρα. In any case, I would have been a different subject. But because even in those cities people left and emigrate, I would probably live, as I do now, dreaming of other homelands, lives and ‘American dreams’.

**

Καθώς περπατώ στην πόλη της καραντίνας θυμήθηκα ένα βράδυ που γύριζα στο σπίτι που μεγάλωσα μετά από πολλά χρόνια. Είχε κάτι παρόμοιο εκείνο το βράδυ. As I walk through the city of quarantine, I remembered one night, when I was returning in the house I grew up, after many years. There was something similar to this night.

Read More

imprografika_drawing_performance_duth_2018_0s

Αυτό το κείμενο αφορά το σχέδιο σαν επιτέλεση-περφόρμανς- και όσους αγαπημένους/ες/x, πριν περίπου δύο χρόνια, βρεθήκαμε μαζί και στήσαμε μια αυτοσχέδια θεατρική σχεδιαστική σκηνή. Este texto está dedicado al dibujo como performance y a esos seres queridxs, que hace aproximadamente dos años, nos unimos y creamos una escena improvisada de un dibujo teatral.

Το έργο, σε αυτή την περίπτωση, ήταν μια συλλογική ζωγραφιά σε ζωντανή μετάδοση. Επίσης, ήταν ένα πείραμα να συνδεθούν οι αναλογικοί και οι ψηφιακοί καμβάδες. Kαι κυρίως, ήταν μια δοκιμή του «μεταμορφώνω ένα χώρο», «σχεδιάζω σε μεγάλη κλίμακα», «σχεδιάζω μαζί», παραξενεύω και παραξενεύομαι. La obra, en este caso, fue una pintura colectiva en transmisión en vivo. También fue un experimento para conectar el lienzo analógico con el “digital”. Y, sobre todo, fue una prueba de ‘transformar un espacio’, ‘dibujar a gran escala’, ‘dibujar juntos’, extrañar y extrañarse.

drawing-performace_20181108_191325

Με ψηφιακά μέσα (την ψηφιακή πλατφόρμα ομαδικού σχεδιασμού http://trazos.club/) σε προβολή και με αναλογικά μέσα σε ένα μεγάλο καμβά, ένα ανιαρό κομμάτι του αιθρίου της αρχιτεκτονικής σχολής της Ξάνθης στο ΔΠΘ μετατράπηκε σε θεατρικοζωγραφικό χώρο. Con los medios digitales (la plataforma de dibujo colectivo y digital http://trazos.club/) en proyección y análogicos en un gran lienzo una parte en desuso del patio de la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Democritos se transformó en un espacio teatropictórico.

Χωρίς αμφιβολία θα συνεχίζουν να γράφονται πολλά για την ανεξήγητη χαρά που ωθεί τα σώματα να γράφουν, να κυλιούνται αφήνοντας σημάδια και χαράσσοντας φιγούρες. Sin duda, se continuará escribiendo mucho sobre la inexplicable alegría que impulsa a los cuerpos a escribir, rodar, dejar marcas y trazar figuras. Read More

6-01.imprografika.2020

Για τους στενούς χώρους και τη στενοχώρια. (ΕΛ)

About tight spaces and distress. (ENG)

Ένα παιχνίδι των λέξεων και των φυσικοψυχικών χώρων.

A game of words and psychophysical spaces. 

In greek “being distressed” [steno-choriménos] comes from the words tight-space [stenáchoro].

Στενάχωρο. Eίναι στενάχωρο. Το δωμάτιο είναι στενάχωρο, μα κι εγώ είμαι στενο-χωρημένη. Stená-xoro [tight-space] distressed. It is [tight-space] distressed. Τhe room is [tight-spaced] distressed, but me too I’m distressed [tight -spaced] steno-choriméni.

Το δωμάτιο είναι στενάχωρο, μα πιο στενάχωρο είναι αυτό που συμβαίνει. Αυτό που συμβαίνει στο διπλανό δωμάτιο, στα διπλανά «δωμάτια». The room is tight-spaced [distressed], but more distressed [tight-spaced] is what happens. What happens in the next room, in the next “rooms”.

Είναι στενός ο χώρος και όλο και στενεύει..περιορίζεται. The space is tight and it is getting tightest..limited/restricted. 

Περιορισμοί επιβαλλόμενοι, μα και αυτοπεριορισμοί, περιορισμοί υπευθυνότητας, περιορισμένη υπευθυνότητα, ανευθυνότητα μα ότι και αν λέμε ο βασικός περι-ορισμός είναι  ο θανατηφόρος. Restrictions imposed, but also self-restrictions, restrictions of responsibility, reduction of responsibility, irresponsibility, but whatever we may say the basic restriction is  the fatal one.

Στενός-χώρος και στενο-χώρια, μάλλον για αυτό έλεγε ο Χαβιέρ «βρες μια άλλη λέξη για το χώρο»…κανείς δεν ξέρει σε τι ακριβώς αναφέρεται. “Tight-space” [stenos xoros] and “being distressed” [steno-xorimenos] probably that’s why Javier said “find another word for space” … no one knows exactly what it refers to.

Κάποιοι αναρωτιούνται αν ο χώρος ήταν στενός από πάντα ή αν πριν ήταν ελεύθερος. Some are wondering if  space has  always been tight or if it was free before.

Ίσως να μην ήταν, μάλλον είχε όμως μια κάποια ανεμελιά, άγνοια ή κάτι τέλος πάντων χωρίς όρια ή πιο σωστά που έμοιαζε χωρίς τέλος. It may not have been, but it probably had some negligence, ignorance, or something  without an end or better that looked like endless.

Ίσως να το ήξερα κατά βάθος. «Τα παιδιά [..] έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα», όπως λέει το τραγούδι. Θα ναι που νόμιζα ότι όλα μπορούν να γίνουν αλλιώς. Αλήθεια, σιγά σιγά όλα γινόντουσαν αλλιώς. Maybe I knew it deep down. “The kids [..] anyway they know everything», a song says.  Yes, I thought that everything could be done differently. Really, slowly everything was changing. 

Στενάχωρη καρδιά, στενάχωρο τύπος, στενάχωροι καιροί και καταστάσεις, αλλά και στενάχωρα δωμάτια. Heart to get upset [tight-space of the heart], worrier [tight-space] guy, worried [tight-space] times and situations, as well as tight-space rooms.

Μάλλον δεν είναι οι τοίχοι που κάνουν τα πράγματα στενάχωρα, εξάλλου από τις «φυλακές» πάντα κάπως δραπετεύαμε. Στενάχωρο μάλλον είναι πως οι τοίχοι έγιναν και πάλι ορατοί. It is not probably the walls that make life feel sad, in fact we have always escaped “prisons” somehow. It is rather sad that walls have become visible again.

Δεν είναι οι τούβλινοι τοίχοι που έγιναν και πάλι ορατοί ούτε οι γυψοσανίδες ή τα άλλα δια-χωριστικά. Πιο θλιβερό είναι που έγιναν ορατά πάλι εκείνα τα διαχωριστικά που νόμιζα πως μια μέρα θα δια-περασω, ξε-περάσω. It is not the brick walls that have become visible again, nor the drywall panels or other dividers. The saddest thing is that have become visible again those dividers that I thought  one day I would pass, pass by, overpass.

Εκείνα τα γαμημένα όρια: τα οικονομικά, τα οικογενειακά, οι περιορισμοί του φύλου, της πόλης, της χώρας κι εκείνες οι ψευτοελπίδες και τα ψευτοξεγελάσματα: «και αν εκείνη η αίτηση», «εκείνο το πάρτι», «εκείνος ο ξανθός», «εκείνη με το ξυρισμένο μαλλί», «εκείνη η δουλειά», «εκείνο το ταξίδι» όλα αυτά τα τόσο απαραίτητα μοιάζουν με ψεκαστήρια από αυτά που «κάνουν τα τζάμια αόρατα». Those fucking limits: financial,  familiar, gender restrictions, city, country and those pseudohopes and lies: “and if that application”, “that party”, “that blonde”, ” the one with the shaved hair “,” that job “,” that trip “all of which look like sprays,  the ones that “make the glass invisible”.

Μα τα τζάμια είναι εκεί ξαναβρώμισαν και φάνηκαν πάλι. Τα τζάμια είναι στον 5ο όροφο, απέναντι έχει πολυκατοικίες, ο ήλιος φαίνεται από το στενό των δρόμων, οι ανεπάρκειες ήταν από πάντα γνωστές, κατά βάθος τις ξέραμε. But the glazed windows are dirty, and it shows again. The glasses are on the 5th floor, in front there are apartment blocks, the sun can be seen from the narrow streets, the deficiencies were always known, deeply we knew them.

Και τώρα στη στενοχώρια δεν υπάρχει άλλη παράταση, διαφυγή.  Αναγκαστικά πρέπει να πω πως «δεν ελπίζω τίποτα». Είμαι, ακόμα εδώ στο στενό-χώρο, του δωματίου, του σώματός μου, της ηλικίας, του φύλου, της «τσέπης». And now in the distress [tight space] there is no further extension, escape. I have to say ‘I hope nothing’. I am still here in the tight space of my room, of my body, my age, my gender, my “pocket”.

Ο στενός-χώρος είναι εδώ και δίπλα, στο δίπλα δωμάτιο, στη διπλανή χώρα που γίνεται κάθε μέρα περισσότερο στενο-χώρα, με στενά-χωριά, στενο-χωριμένους, στενο-χωρισμένους  και δυστυχώς από-χωρισμένους. The tight-space is here and at the next door, in the next room, in the next country [Chora] which every day is becoming more and more confined country [tight-chora], with confined villages [tight-xoriá], distressed [tight-space] and unfortunately segregated [apo-spaced] people.

Σε αυτό το στενό-χωρο «χαρτί» στα όρια της οθόνης, του χαρτιού, των γραφικών χαρακτήρων τα σημάδια της γλώσσας είναι ίχνη που θέλουν να μείνουν εδώ και να εξιχνιάσουν τις στενοχώριες των καιρών. In this tight space [stenó-chóro] of “paper” at the limits of this screen, these graphic characters, these signs of language are traces that would like to stay here and delineate the distress [tight-spaces] of the times.

Αφιερωμένο στην Κατερίνα Μ. που μου μίλησε για αυτό το παιχνίδι των λέξεων, το στενό-χώρο και τη στενοχώρια στο διπλανό της δωμάτιο. Dedicated to Katerina M. who talked to me about this game of words “tight-space=stenochória=distress”, her tight-space [stenó-chóro] and distress [stenochória] in the next room.

imprografika_anthokosmos-3_ventanas_2020.03.07

Οι μετακομίσεις, οι πόλεις, τα σπίτια και τα παράθυρά τους

Las mudanzas, las ciudades, las casas y sus ventanas.

Τα παράθυρα κάδρα, πλαίσια, μα, πιο πολύ ανοίγματα

Las ventanas cuadros, marcos, pero, sobre todo aperturas

Οπές για το φως, τους ήχους, τους θορύβους, τους κλέφτες

Huecos para que entren la luz, los sonidos, los ruidos, los ladrones

Από αυτά οι «θέες» αντικρίζονται μα επίσης ακούγονται

Desde ellos las “vistas” se enfrentan pero también se oyen

Αυτή είναι μια συλλογή με θέες από τα παράθυρά μου

Esta es una colección de vistas desde mis ventantas.

Από αυτά κάτι ακούγεται και ανοίγεται*

Desde ellas algo se oye y se abre*

Athens 2020

Madrid 2013

Madrid 2012

 

*«Άνοιξη < αρχαία ελληνική ἄνοιξις. Σπάνια λέξη της αρχαίας ελληνικής (ἡ ἄνοιξις, -εως). Ετυμολογείται από το ρήμα ἀνοίγνυμι ή ἀνοίγω.»

*”Primavera <en griego antinguo “ἄνοιξις”. Proviene del verbo “ἀνοίγνυμι” ο “ἀνοίγω”, que significa abrir.

anthokosmos_20191117_221312s

Ασταμάτητες κινήσεις.

Movimientos imparables.

Κίνηση, λέει το λεξικό, είναι η μεταβολή της θέσης ενός σώματος μέσα στο χώρο σε σχέση με ένα σταθερό σημείο και σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.

El movimiento, dice el diccionario, es el cambio de la posición de un cuerpo en el espacio en relación con un punto fijo, en un momento dado.

Το αντίθετο, η ακινησία.

Lo contrario, la quietud.

Βέβαια, η γη κινείται κι εγώ νιώθω ακίνητη.

Sin embargo, la tierra se mueve y yo me siento inmóvil.

Είναι και η κίνηση ένα σχετικό μέγεθος.

Es el movimiento un tamaño relativo.

anthokosmos_20191117_221045s

Παρόλα αυτά υπάρχουν πολλές κινήσεις, περισσότερο ή λιγότερο μεταφορικές, όπως: οι κινήσεις των λογαριασμών, αυτές των χορευτών, οι στρατηγικές κινήσεις, εκείνες των οχημάτων αλλά και οι κινήσεις ενός πίνακα ή ενός γλυπτού.

A pesar de todo esto existen muchos movimientos, más o menos metafóricos, como: los movimientos de las cuentas bancarias, los de los bailarines, los movimientos estratégicos, los de los vehículos, pero también los movimientos de un cuadro o una escultura.

Υπάρχουν μέρη με πολύ κίνηση, αλλά και είδη κινήσεων: γραμμικές, διακεκομμένες, τεθλασμένες, ζικ-ζακ, ανάστροφες, κατακόρυφες, διαγώνιες, κάθετες και γενικά προς όλες τις κατευθύνσεις.

Hay lugares con mucho movimiento, pero también hay muchos tipos de movimientos: lineales, discontinuos, curvos, en zigzag, inversos, verticales, diagonales, perpendiculares y, en general, en todas las direcciones.

Υπάρχουν οι εφαπτόμενες, οι πλευρικές, αυτές του αέρα, των ήχων, οι προσεκτικές, οι μετρημένες αλλά και οι αλόγιστες, οι αυθόρμητες, αυτές που έχουν χάρη αλλά κι εκείνες που είναι άνετες κι ελεύθερες.

Existen los tangibles, los laterales, los del aire, de los sonidos, los cuidaditos, los moderados pero también los insensatos, los espontáneos, los que tienen gracia y también los que son cómodos y libres.

Ένα επίσημο κείμενο, για την εκφώνηση ενός μαθήματος αρχιτεκτονικής, θα αναφερόταν στις σχεδιαστικές κινήσεις, στις κινήσεις των «κατοίκων» ενός πρότζεκτ, τις υποχρεωτικές, τις δυναμικές κτλ.

Un texto oficial, para el enunciado de un curso de arquitectura, tendría que referirse a los movimientos proyectuales, los posibles movimientos de los “habitantes” del proyecto, los obligatorios, los dinámicos etc.

Ωστόσο μια τέτοια γραφή, στη δική μας περίπτωση, θα ήταν μάλλον μια λάθος κίνηση.

Sin embargo, probablemente una escritura de este tipo, en nuestro caso, sería un movimiento incorrecto.

anthokosmos_20191117_221041s

Read More

Είπα μόνο πως πρόκειται για ένα πάρκο.

19s

Και μοιράστηκαν σε φωτοτυπίες δύο κατόψεις του. Η μια, με τη στάθμη πάνω από τις φυλλωσιές των δέντρων, και η άλλη, κάτω από αυτές.

Και ενώ προσπαθούσα να κάνω μια ανάλυση-παρουσίαση περί «σχεδίων & αναγνώσεων» βλέπω πως κάποιοι/ες/x, αυθόρμητα, να έχουν πιάσει τα χρωματιστά μολύβια και τους μαρκαδόρους και να σχεδιάζουν στην φωτοτυπία.

Κάπως έτσι σχεδιάζοντας επάνω στο επίπεδο της κάτοψης άρχισε το παιχνίδι. Άρχισαν να αναγνωρίζουν, να ερμηνεύουν και να «κατοικούν» με τον δικό τους τρόπο τις κατόψεις. Ενώ, προέκυπταν ερωτήσεις:

«Και αυτές οι γραμμές είναι ισοϋψείς; Αυτό είναι νερό; Οκ, αυτά είναι δέντρα. Και τι σχήματα είναι αυτά; Δεν καταλαβαίνω. Και αυτή η γραμμή; Είναι δρόμος; Μα τι είναι τούτο; Δεν βγαίνει νόημα. Και, σίγουρα αυτό είναι ένα πάρκο; Μήπως αυτός ο αρχιτέκτονας είναι τρελός;».

Μέχρι που επ-ανα-σχεδιάζοντας άρχισαν να προκύπτουν νέες κατόψεις, νέα πάρκα και μάλιστα πάρκα απρόσμενα όμορφα.

Έτσι όταν μετά από ώρα παρουσιάστηκαν οι φωτογραφίες του έργου του Μιράγες «το πάρκο των χρωμάτων», καθώς και εκείνου του χρωματιστού σκίτσου του διαγωνισμού και της αντίστοιχης μακέτας του Ενρίκε, όλα έμοιαζαν πιο φυσικά.

El Croquis 72(II)-Enric_Miralles-112

Dibujo, El parque de los colores. Σχέδιο, το πάρκο των χρωμάτων Enrique Miralles 1993.

Και τότε άρχισαν τα:

«Αααα, ώστε αυτό ήταν σιντριβάνι». «Και οι ισοϋψείς! Αμάν, αυτές νόμιζα πως ήταν ολόκληρη ρεματιά, όχι μικρά σκαλάκια». «Έλα ρε». «Τελικά δεν έχει τόσα δέντρα». «Και αυτά είναι φωτιστικά;». «Πως σκίαστρα;».

Και όσο προχωρούσαν οι φωτογραφίες της παρουσίασης και οι γραμμές των σχεδίων αντιστοιχούσαν πια στις χαράξεις του πάρκου τόσο μεγάλωνε ο ενθουσιασμός.

Ενθουσιασμός γιατί αυτό που αρχικά αποτελούσε ένα ακατανόητο πλέγμα γραμμών είχε γίνει, για καθέναν/μια/x, πιο οικείο, λογικό και κατανοητό μέσα από τα δικά τους σχέδια, τις δικές τους διερευνήσεις.

Και κυρίως, όλα αυτά είχαν προκύψει αυθόρμητα.

Με βάση το ένστικτο, τις ανάγκες ενός πάρκου και όχι κάποιας προκατασκευασμένης εικόνας. Η αμεσότητα της τυχαιότητας, η ελευθερία επιλογών μακριά από αιτιοκρατίες και κάποιο έλεγχο μεταξύ φόρμας και λειτουργικότητας έδωσαν χώρο στο παιχνίδι και κυρίως στην αξία κάθε ερμηνείας, την αξία να προσεγγίζεις τον κόσμο με «τον δικό σου τρόπο».

El Croquis 72(II)-Enric_Miralles-1141

Έμειναν και στην άκρη όλα εκείνα, τα μάλλον βαρετά, που είχα προετοιμάσει να πω:

«Για το ότι επιχειρήσαμε την ερμηνεία και την κατανόηση ενός έργου τέχνης (εδώ αρχιτεκτονικής) από την διαδικασία του σχεδιασμού του και όχι από την τελική-κτισμένη του μορφή.

Ή πως, πιο απλά, αυτή τη φορά ξεκινήσαμε από τα σχέδια και όχι από τις εικόνες ενός έργου.

Και πως με αυτή την προσπάθεια «από το ανάποδο» πραγματοποιήσαμε μια άσκηση «ανάγνωσης των σχεδίων».

Ή πως κάπως έτσι μπορεί ή θα μπορούσε το κτιστό περιβάλλον να «αναγνωστεί» από τα [πιθανά] σχέδια από τα οποία έχει προκύψει.»

Ήταν πιο φυσικό να μιλήσουμε για ότι προέκυψε.

Αυτά τα καινούργια πάρκα, «τα δικά τους» πάρκα. Και, πως τα δικά τους γραφιστικά παιχνίδια στο «πλάνο» της κάτοψης είχαν αποκαλύψει άλλα πράγματα και σημασίες γύρω από το «σχεδιάζω ένα πάρκο».

This slideshow requires JavaScript.

Και, εν τέλει, τι σημαίνει τελικά το «επ-ανα-σχεδιάζω» ή το «ξανα-σχεδιάζω»  [redraw (EN), redibujar (ES)]; Τι παραπάνω προσδίδει το πρόθεμα «ξανά», εκείνο το «επ-ανα», το «πάλι»; Καθώς γράφω για εκείνο το τόσο συγκινητικοσημαντικό μάθημα και εκείνα τα πάρκα προέκυψαν διάφορες κατηγορίες γύρω από το «επ-ανα-σχεδιάζω»:

Γιατί σίγουρα «επ-ανα-σχεδιάζω» καθώς περνώ/με ώρες και ώρες δουλεύοντας ένα σχέδιο. Και, ποιός/ά/x δεν έχει δει τα αρχεία του να πολλαπλασιάζονται καθώς τροποποιεί ένα πρότζεκ;

Φυσικά σχεδιάζω ξανά κάτι που προφανώς έχει ήδη χαραχθεί ή έχει ήδη θεωρηθεί τελειωμένο, έχει μπει στο συρτάρι, στο κάδρο, στο φάκελο, στην πολεοδομία, έχει σταλθεί στο μέιλ, με το wetransfer κτλ.

Αλλά και οι χαράξεις σε ένα οικόπεδο είναι και αυτές ένας «επ-ανα-σχεδιασμός». «Ένα κομμάτι γης» επ-ανα-σχεδιάζεται καθώς είναι το «υπόβαθρο», η «βάση», ο «τόπος», το «φόντο» νέων παρεμβάσεων.

Ίσως και αυτά τα «αντι-στρές» βιβλία ζωγραφικής αν και δεν αφήνουν στο σχεδιαστή κάποια βούληση ανήκουν σε αυτή την κατηγορία των επανασχεδιασμών.

Θυμήθηκα, φυσικά, κι εκείνους τους εκπληκτικούς επ-ανα-σχεδιασμούς του Uriel Seguí στην έκθεση με τίτλο «Οριοθετώντας το άμορφο [Bordeando lo informal]» ή όπως το έγραψε «κυνηγώντας όρια, χωρίς σταματημό». Εκεί έφτιαχνε δηλαδή με τις γραμμές του τα όρια των κηλίδων. Όπως γινόταν σε εκείνο το παιχνίδι της φαντασίας που κάναμε ιδίως μικροί καθώς με τη φαντασία «ακολουθούσαμε» τα περιγράμματα των ψηφίδων στο μωσαϊκό, τα πλακάκια ή στις επιφάνειες των ξύλων κτλ.

18474_l

Rebordeando 03, Uriel Segui

Τέλος θυμήθηκα πώς είχα νιώσει όταν άκουσα για πρώτη φορά εκείνο το ρήμα «επ-ανα-σχεδιάζω» [redraw (EN), redibujar (ES)].

Στην αρχή νόμιζα πως δεν ακούω καλά:

-«Πως»;

-«Re…»

-«Τι;»

-«Τι “ρε” και μαλακίες λένε.»

-«Γαμώ τις ξένες γλώσσες.»

-«Τι; Νέες λέξεις-νοήματα;»

-«Ωχ, πάμε πάλι..»

0s

Αφιερωμένο σε όσους/ες/x συμμετείχαν.

https://criticalnotebooks.tumblr.com/

Read More

criticalnotebooks_20180528_18103100asss

Πήραμε το «μονοπάτι της ζωής» και κατεβήκαμε προς την ακροποταμιά.

Ίσως χρειαζόταν μια εισαγωγή για την «εκπαίδευση έξω από τις αίθουσες ή τους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους» ή κάτι για το βίντεο των Eames, που ξεκινά από την κλίμακα ενός πικνίκ, αλλά τελικά δεν είπα κάτι.

Κατάφερα μόνο να ψελλίσω πως: «Το θέμα της επίσκεψης δεν είναι ακριβώς νατουραλιστικό. Και, πως ίσως είναι περισσότερο σχετικό με τις αισθήσεις, τις μυρωδιές, το ρευματάκι του αέρα, τον ήχο των δέντρων, αλλά και πως το έδαφος στη φύση μπορεί να ιδωθεί σαν ένα σώμα σε άλλη κλίμακα..

Απλά καθίσαμε.

Ανοίξαμε τα τετράδια-μπλοκ για να σκιτσάρουμε.

This slideshow requires JavaScript.

Μια κοπέλα άνοιξε ένα βιβλίο: «Θα προτιμούσα να μην». Προτιμούσε να κάνει κάτι άλλο. Ήταν η κοπέλα που στα μαθήματα εμφάνιζε εκείνες τις γραμμές που «δεν θέλουν να είναι απόλυτες», «τις διακεκομμένες γραμμές» και που είχε μια τεχνική να «σχηματίζει όρια ζωγραφίζοντας εκτός περιγραμμάτων», αυτό που λέμε «από το αρνητικό».

Οι υπόλοιποι κάπως ξεκινήσαμε.

Τι ειναι αυτή η χαρά του σχεδιάζω;

Μας κοίταξα λίγο από μακριά. Δεν είχαμε καβαλέτα. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο πικνίκ.

Είχε και μια δυσκολία όλο αυτό το «μάθημα στην εξοχή», το «μη υποχρεωτικό», το «άνευ λόγου», το «δίχως θέμα».

Έχουν συχνά μια αμηχανία «οι αργίες». Όπως και οι στιγμές που η τέχνη προσπαθεί «να βρεί κάποιο καινούργιο νόημα», ή να ενεργεί «χωρίς νόημα», «γιατί έτσι».

Αλλά από την άλλη «πως θα φτιάξουμε ένα στόρυ χωρίς αιτία, αφορμή και προσχεδιασμένο σενάριο;» και άραγε «το αποτέλεσμα θα είναι τρέντυ»;

Ήρθαν στο νου εκείνες οι λέξεις του Χαβιέρ Σεγί: «μέσα από το σχέδιο φτιάχνεις τον εαυτό, εκεί συστήνεται η προσωπικότητα του υποκειμένου[individuation]». Πως το σχέδιο λειτουργεί σαν τον καθρέφτη, η δράση όπου καθένας μπορεί ελεύθερος να δοκιμάζει και να δοκιμάζεται.

Τι θα γινόταν αν έφτανε στα όρια του χαρτιού ή εκείνης της ελευθερίας του να «κινούμαι-χαράσσω» χωρίς σκέψη, του «και αν» και «γιατί όχι», μακριά από επικρίσεις και αγωνίες γυρω από το «μοιάζει;» και το «αρέσει;».

Τα ίχνη των γραμμών μας είχαν περισσότερο να κάνουν με τις αισθήσεις και όλα εκείνα τα ανείπωτα που προσπαθούν «όπως όπως» να «βγουν προς τα έξω» άτσαλα, ακατανόητα, μουτζουρωμένα αλλά και ανέμελα.

Όλα αυτά τα σημάδια στο χαρτί δεν μπορούν να ερμηνευτούν με κάποια ευθεία αντιστοίχιση. Δηλαδή μια γραμμή δεν αντιστοιχούσε απαραίτητα σε κάτι συγκεκριμένο.

Σε αυτούς τους χαραγμένους καθρέφτες, αυτό το αρνητικό αποτύπωμα, «εκεί έξω», «στον καθαρό αέρα», μακρυά από την αίθουσα, την πόλη και τους τύπους, τι κάναμε;

Όλοι κάτι έφτιαχναν, κάτι δοκίμαζαν.

Κάποια στιγμή βλέπω την Μαρία. Η Μαρία θα λέγαμε πως «ζωγραφίζει καλά», έχει εκπληκτικό ταλέντο στις αναπαραστάσεις. Συχνά έχω την εντύπωση πως η ελευθερία και οι «αναγνώσεις» των αφηρημένων σχεδίων την έχουν δυσκολέψει. Αλλά τι κάνει;

Read More

2

Εκφράζουν τα σχέδια τα συναισθήματα μας; 
¿Expresan los dibujos nuestros sentimientos? Και αν ναι, πως; και σε ποιο βαθμό; Y si es así, ¿Cómo ? Y, ¿Hasta qué punto?

Αυτά δεν επικοινωνούν με λέξεις. Πως μπορούν οι γραμμές, οι φιγούρες και τα χρώματα να εγγυηθούν την μεταφορά, την καταγραφή και πόσο μάλλον τη σωστή μετάφραση των συναισθημάτων;

Ellos no comunican mediante las palabras. ¿Cómo pueden las líneas, las figuras y los colores garantizar la transferencia, la transcripción y, menos aún, una traducción correcta de nuestros sentimientos?

“Αφήνομαι στα χέρια χωρίς να προσπαθώ να ελέγξω τις κινήσεις και τις χειρονομίες τους, μόνο κατασκοπεύω τις αλλαγές τους”, λέει ο Javier Seguí.

“Dejarse llevar por las manos sin intentar controlar sus ademanes, sólo espiando sus vicisitudes”, dice Javier Seguí.

Καθώς τα χέρια κινούνται ελεύθερα, χωρίς μεσολαβητές, κριτές και κανόνες, χωρίς να αναζητούν να αναγνωρίσουν ή να αναγνωριστούν είναι μάλλον πιο κοντά σε εκείνο το σώμα που ξεφεύγει από τα όρια του δέρματος.

Mientras las manos se mueven libremente, sin mediadores, “jueces” y reglas, sin tratar de reconocer o ser reconocidos, parece que están más cerca de ese cuerpo que se escapa de los límites de la piel.

Καθώς “χορεύουν” ελεύθερα βρίσκονται πιο κοντά σε εκείνο το σώμα που νιώθει, ιδρώνει από αγωνία, κλαίει γιατί το άφησαν, χαμογελά γιατί το κοίταξαν, που ξεχνά το “έξω” και το πως φαίνεται.

Mientras “bailan” libremente, están más cerca al cuerpo ese que siente, suda por agonia, llora porque lo dejaron, sonríe porque lo miraron y olvida lo “fuera” y el “¿cómo se ve?”.

Πρόκειται περισσότερο για εκείνο το σώμα που πάντα με κάποιο τρόπο μας διαφεύγει. Αυτό που νιώθουμε παντού αλλά ποτέ δεν βλέπουμε ολόκληρο. Aυτό που κουβαλάμε καρτερικά μαζί μας και που τα όρια, το χρώμα, οι ορμόνες ή οι κληρονομημένες επιθυμίες του οποίου μας βασανίζουν.  [ Jean-Luc Nancy, 58 indicios sobre el cuerpo]

Se trata más de ese cuerpo que de alguna manera siempre se nos escapa. Aquello que sentimos en todas partes, pero nunca vemos en su conjunto. Aquello que llevamos con nosotros con tanta paciencia y cuyos límites, colores,  hormonas o deseos heredados nos torturan. [ Jean-Luc Nancy, 58 indicios sobre el cuerpo]

Είναι εκείνες οι στιγμές που το σώμα κάπως χάνει τον έλεγχο.

Son aquellos momentos donde el cuerpo pierde de alguna manera el control.  

Καθώς οι κινήσεις των χεριών δεν ορίζονται από την γραμματική, το συντακτικό, τις θέσεις των γραμμάτων στο πληκτρολόγιο, τις απαιτήσεις και τους στόχους που πρέπει να φτάσουν αρχίζουν και σχεδιάζουν πιο ελεύθερα.

Mientras los movimientos de las manos no están definidos por la gramática, la sintaxis, las posiciones de las letras en el teclado, los requisitos y los objetivos que deben alcanzar empiezan a trazar con más libertad.

Όπως συμβαίνει όταν τα χέρια ξεχνιούνται καθώς χαϊδεύουν ή γλιστρούν στο σώμα του άλλου. Κάπως έτσι, ανέμελα, αφήνονται και χαράσσουν γραμμές και πολύχρωμα σημάδια.

Como pasa cuando las manos se dejan llevar acariciando y deslizando al cuerpo del otro. De manera parecida, se dejan, un tanto descuidados, y trazan líneas y manchas de colores.

Κάπου εκεί στο αδιαμεσολάβητο, τη ροή, αλλά και στην ανάγκη και την επιθυμία εκείνο το σώμα καταφέρνει να βγει προς τα έξω.

Por allí, en el no intermediado, en el flujo, pero también, la necesidad y el deseo ese cuerpo consigue salir hacia fuera.

Καθώς τα χέρια μεταφέρουν γίνονται, σύμφωνα με τον Aby Warburg, “σεισμογράφοι του ανθρώπινου σώματος”. Συναισθηματογράφοι και τα ίχνη τους είναι ψυχογραφήματα, μικρά ανεξήγητα σημάδια συνδεδεμένα με εκείνο το σώμα που δεν διαγράφεται, που συνήθως δυσκολεύεται να εκφραστεί, που νιώθει, που ξεχειλίζει από συναισθήματα μα που δεν ξέρει πάντα πως να περιγράψει.

A medida que las manos transmiten, se hacen según Aby Warburg, “sismógrafos del cuerpo humano”  y sus emociones. Emocionográfos cuyas huellas son psicografías, pequeños signos inexplicables vinculados a ese cuerpo que siente  y desbordado de emociones que no sabe cómo describirlas.

“Ουσιαστικά τα σχέδια μας λειτουργούν σαν τον ορό της αλήθειας. Ασυνείδητα, και κατά συνέπεια αναπόφευκτα μαρτυρούν κάτι από ότι συμβαίνει μέσα μας”, έγραψε η Κατερίνα Σαββόγλου. Σαν μια  ειδική γλώσσα, ένα αλφάβητο συναισθηματικών σημείων για όλα  τα ανείπωτα, τα άρρητα, όσα δεν λέγονται, όσα δεν ομολογούμε.

“Básicamente nuestros dibujos actúan como el suero de la verdad. Inconscientemente, y por lo tanto, inevitablemente testifican algo de lo que está sucediendo dentro de nosotros “, dijo Katerina Savvoglou. Como un lenguaje especial, un alfabeto de signos emocionales para todo lo que no se puede contar, lo inefable, lo que nos asusta confesar.

“Εκείνη την ώρα είναι σαν μελωδίες που δεν μπορούν να συγκροτήσουν ούτε καν έναν αυτοσχεδιασμό. Ίσως όταν αυτό τελειώνει, τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα”, συνέχισε.

“En ese momento son como melodías que ni siquiera pueden formar una improvisación. Quizás cuando el dibujar acaba, las cosas se vuelvan más claras”, continuó.

42045451_10155753990151334_5388699443983810560_n

Αυτό το σχέδιο πραγματοποιήθηκε σε μια προσπάθεια να περιγραφεί μια βίαιη απώλεια. Αρχικά πήρε το όνομα “τοπολογίες της βίας” από το βιβλίο του κορεάτη Byung-Chul Han. Ο Han μιλά για μια βία που δεν είναι πια φυσική, που σχεδόν δεν ομολογείται αλλά ωστόσο ενσωματώνεται. Πρόκειται για αυτή τη βία που τόσο συχνά βιώνουμε στην εποχή μας, την εποχή του ανταγωνισμού, του δήθεν δικαίου, της ελεύθερης παγκοσμιοποιημένης αγοράς.

Este dibujo se realizó en el intento de describir una pérdida violenta. Inicialmente, se llamaba “topologías de la violencia” como el título del libro del coreano Byung-Chul Han quien habla de la violencia que no es física y que pocas veces se habla de ella. Esta violencia que a menudo sentimos e incorporamos silenciosamente en nuestros tiempos, tiempos de competencia, supuesta justicia, del mercado libre y global.

Όταν όμως, λίγο αργότερα, ο Αντώνης αποκάλεσε το σχέδιο “Μελανίες” τα σημάδια από σινική μελάνη των σχεδίων ταυτίστηκαν με τα σημάδια των τραυμάτων μελανού χρώματος στο ανθρώπινο δέρμα.

Sin embargo, cuando, más tarde, Antonis llamó el dibujo “hematomas” [melanies], que en griego también significa manchas de tinta negra, los signos de la tinta se identificaron con los de acumulación de sangre en la piel humana.

Οι μελανιές, που σε αυτή την περίπτωση ήταν εσωτερικές, από τα “έσω”,  με την βοήθεια  της μελάνης, μεταφέρθηκαν στο “χαρτί”-”προς τα έξω”.

Los hematomas que en este caso eran interiores y “desde dentro”, con la ayuda de la tinta, se “transportaron” “hacia fuera” al “papel”.

Οι λέξεις ήρθαν να ερμηνεύσουν και να αποκαλύψουν: Τα χτυπήματα ήταν πολλά, σε διαφορετικές στρώσεις, κάποια καλύφθηκαν από “πηχτό χρώμα”, άλλα πήραν την “μορφή λέξεων” και άλλα εμφανίστηκαν σαν “χαρακιές”.

Las palabras vinieron a interpretar y revelar: Los golpes eran muchos, en distintas capas, algunos se taparon de “color denso”, otros cogieron la “forma de letras” y otros de “cortes”.

Το σίγουρο είναι πως όλα αυτά τα σημάδια έχουν μια σχέση με τη βία που το σώμα βίωσε και δεν μπόρεσε να εκφράσει.

Lo cierto es que todos estos signos tienen una relación con la violencia que el cuerpo ha sufrido y no pudo expresar.

“Μην ξεχνάς ότι σε αγγίζω”, είπε. Και, δεν κατάλαβα αν το σχέδιο μίλησε, αν είπα τη φράση αυτή στο σώμα μου ή σε σένα που είδες αυτό το σχέδιο και ίσως και τις “μελανίες” μου.  

“No olvides que te estoy tocando”, dijo. Υ, no sé si el dibujo habló, si dirijí esta frase a mi cuerpo o a tí que viste este dibujo y tal vez viste mis “hematomas”.

Read More

00

Gr/Es__Αυτό είναι ένα κειμενάκι για τα ίχνη. Este es un textito sobre las huellas.

Τα ίχνη που αφήνουμε και δεν φαίνονται, τα αόρατα. Για τα ίχνη που σχεδιάζουμε αλλά και για όσα σχεδιάζουμε και κατόπιν δεν φαίνονται. Περάσματα, κινήσεις, κυκλοφορίες, διάδρομοι, μεταφορές, συνδέσεις, μηνύματα, ροές. Σχεδιάζω από το αρνητικό. Πρώτα τα ίχνη και μετά τα όρια, τα περιγράμματα εκείνα που θα εξασφαλίσουν τις στοιχειώδεις κινήσεις, τα αναγκαστικά περάσματα, τις βέλτιστες κυκλοφορίες, τις γρήγορες μεταφορές, τις ικανοποιητικές συνδέσεις, τις απαραίτητες ροές.

Las huellas que dejamos y no se ven, las invisibles. Sobre las huellas que diseñamos pero también, sobre las que después desaparecen. Pasajes, movimientos, lanzamientos, pasillos, conexiones, enlaces, mensajes, flujos. Dibujar desde lo negativo. Primero las huellas y después los límites, los contornos que asegurarán el paso de los movimientos elementales, los pases forzados, las circulaciones óptimas, las transferencias rápidas, las conexiones satisfactorias, los flujos necesarios.

 

Anthi Kosma&amp;Stavros Dendrinos_experimentación-las-huellas-de-los-movimientos invisibles_Critical Notebooks_arch_DUTH 21/05/2018

experimentación-las-huellas-de-los-movimientos invisibles_Critical Notebooks_arch_DUTH πειραματισμός_τα_ίχνη_των_αόρατων_κινήσεων_ΤΑΜ_ΔΠΘ. Anthi Kosma & Stavros Dendrinos 21/05/2018 

«Τα πάντα ρει» και «ποτέ δεν μπαίνουμε στο ίδιο ποτάμι» (Ηράκλειτος). Mutatis mutandis, κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές. «Τα πουλιά κινούνται στον αιθέρα, τα ψάρια στο νερό, εμείς στο επίπεδο» (Bachelard). Η γη είναι σφαιρική από τον καιρό του Ερατοσθένη κι όσο αν η φαντασία και η τεχνολογία προσπαθούν είμαστε δέσμιοι, εκείνης της αυθαίρετης μονάδας, της βαρύτητας. Τόποι γεωγραφικοί, μα και τόποι φανταστικοί, μεταφορικοί, κυβερνητικοί και, ίσως, υπερβολικά βολικοί.

“Panta rei” y “nunca entramos en el mismo río” (Heráclito). Mutatis mutandis, haciendo los cambios necesarios. “Las aves se mueven en el éter, los peces en el agua, nosotros en la superficie” (Bachelard). La tierra es esférica desde la época de Eratóstenes y, a pesar de que la imaginación y la tecnología ayudan, todavía estamos condenados de esta medida arbitraria, de la gravedad. Lugares geográficos, pero también lugares ficticios, metafóricos, cibernéticos y, quizás, demasiado cómodos.

Η φαντασία κινείται σίγουρα πιο γρήγορα από εμάς, χωρίς τα εμπόδια και τις αντιστάσεις των υλικών. Συχνά νομίζουμε πως δεν αφήνει ίχνη και πως παράγει μόνο εικόνες. Μα τα ίχνη των εικόνων της είναι ικανά να μπερδεύουν το εδώ με το εκεί, το πραγματικό με το φανταστικό, να κάνουν το φανταστικό ελκυστικό και το πραγματικό συχνά αβάσταχτα ρεαλιστικό.
La imaginación, seguro, se mueve más rápido que nosotros, sin los obstáculos y la resistencia de los materiales. Uno piensa que la imaginación, no deja huellas que, solo produce imágenes. Sin embargo, las huellas de sus imágenes son capaces de confundir el aquí con el allí, lo real con lo ficticio, hacer el imaginario atractivo y a menudo lo real espantosamente pragmático.

Η Αριάδνη έδωσε στον Θησέα το κουβάρι. Για την  Beatriz Colomina,  η Αριάδνη είναι η πρώτη αρχιτέκτονας. Κι αυτό, όχι επειδή έκτισε αλλά, γιατί κατάλαβε «πώς λειτουργούν τα ίχνη;». Πως για να κτίσεις πρώτα πρέπει να καταλάβεις εκείνες τις κινήσεις, τις κινήσεις όσων είναι χαμένοι στις σπείρες των λαβυρίνθων. Για να μην πούμε βέβαια πως, για να καταλάβεις πρώτα πρέπει να αγαπήσεις.

Ariadne le dio a Thesea el hilo. Para Beatriz Colomina, Ariadne es la primera arquitecta. Y eso, no porque construyó, sino porque entendió “¿cómo funcionan las huellas?”. Y que para construir uno/a/x primero, tiene que entender esos movimientos, los movimientos de aquellos que están perdidos en las espirales de los labirintos. Para no decir que, para poder entender primero debes amar.

imprografika_anthokosmos_traces_2018_797

Είναι και εκείνα τα ίχνη που μας αφήνουν οι άλλοι. Το άγγιγμα τους, οι λέξεις τους, οι κινήσεις τους.  Και τι να κάνεις με αυτά τα ίχνη; Έτσι που έγραψαν επάνω σου σαν να ήσουν πηλός; Τα ίχνη απέμειναν σαν ένα αρνητικό, η ανάγλυφη επιφάνεια μιας συνάντησης.

Existen también aquellas huellas que los “Otros” nos dejaron. Sus toques, sus palabras, sus movimientos. ¿Y qué puede uno hacer con estas huellas? Que se han escrito en ti como si estuvieras de barro. Las huellas permanecen como un negativo, la superficie, el relieve de un encuentro.

imprografika anthokosmos huellas 2018

Είναι τα ίχνη των σχεδίων και αυτά ένα αρνητικό αφού αυτός/η/x που τα χάραξε δεν είναι πια εδώ μαζί τους. Είναι το ανάποδο. Ό,τι διαφαίνεται από μια κίνηση που γράφτηκε κάποτε. Από κάποιον που χάραξε και δεν βλέπουμε πια. Μένουν τα σχέδια σαν ίχνη από εκείνο το σώμα που δεν φαίνεται, που δεν μιλάει, που παρακολουθεί, που δεν σταματά να νιώθει, που κάτι θέλει να πει, που τόσα θέλω να του πω, που ωθεί, που δεν ξέρει πως. Τα ίχνη μεσολαβητές για τα ανείπωτα και τα αόρατα κυρίως όμως για όσα νιώθουμε, τα αισθητά, τα αισθητικά όσα δεν μπαίνουν στους αριθμούς και τις στατιστικές.

Son las huellas de los dibujos también un negativo, ya quien las trazó ya no está aquí con ellos. Son el reverso. Lo que se queda de un movimiento que una vez fue escrito. De alguien que los trazó y no vemos más. Los dibujos permanecen como rastros de ese cuerpo que no se ve, no habla, no deja de observar y sentir, de algo que quiere decir, que tanto quiero decirle, quién empuja y no sabe cómo. Las huellas mediadoras de lo indecible, lo invisible, pero sobre todo del sentir, de los sentimientos, lo sentido, la ‘aesthesis’ , la estética y todo que no encaja en los números y las estadísticas.

imprografika_anthokosmos_traces_2018_ 165722

Read More

Hay gente que es capaz de mover el mundo, poner un aula patas arribas y dar sentido donde aparentemente no lo hay.

Υπάρχει κόσμος που είναι ικανός να αναστατώσει τον υπόλοιπο κόσμο, να φέρει τα πάνω κάτω δίνοντας νόημα εκεί που πριν φαινομενικά δεν υπήρχε.

El siguiente texto describe la metamorfosis y el nacimiento de un lugar a partir de un encuentro musical.

Το παρακάτω κείμενο περιγράφει τη μεταμόρφωση και τη γέννηση ενός τόπου με αφορμή μια μουσική συνάντηση.

texto: Uriel Seguí 

Era el último día de clase, ya estaban los alumnos calificados y allí no había nadie.

Ήταν η τελευταία μέρα του μαθήματος, οι φοιτητές είχαν ήδη βαθμολογηθεί και εκεί δεν υπήρχε κανείς.

Llegué un poco más tarde de lo acordado, pensando que la gente ya habría empezado a celebrarlo, pero la clase estaba perfectamente ordenada, en silencio, vacía, con su iluminación perfectamente convencional funcionando. Como de costumbre, y yo sólo.

Έφτασα λίγο αργότερα από ό, τι είχε συμφωνηθεί, πιστεύοντας ότι θα είχαν ήδη αρχίζει να γιορτάζουν την τελευταία μέρα, αλλά η αίθουσα ήταν απόλυτα οργανωμένη, ήσυχη, άδεια, με το συνήθη φωτισμό της και,  σαν από συνήθεια, εγώ μόνος. 

Me fui a aparcar el coche que había dejado tirado de cualquier forma, esperando que alguien me echara una mano para descargar los instrumentos que portaba en el interior de él.

Πήγα να παρκάρω το αυτοκίνητο που είχα σταθμεύσει κάπως πρόχειρα, περιμένοντας πως κάποιος θα μου βάλει ένα χεράκι για να κατεβάσουμε τα όργανα που υπήρχαν  στο εσωτερικό του.el nido Uriel segui 2

Aparqué, volví y ya estaban Pablo, el violinista y su amigo, el guitarrista. Apareció Anthi, y nos pusimos todos juntos a remover aquel espacio.

Πάρκαρα και στην επιστροφή βρισκόντουσαν ο Πάμπλο, ο βιολιστής και ο φίλος του, ο κιθαρίστας. Εμφανίστηκε η Ανθή, και ξεκινήσαμε όλοι μαζί να αναστατώνουμε εκείνο το χώρο.  

Trajimos de los coches los instrumentos, reorganizamos las mesas, apilándolas unas encima de las otras, tejimos con cinta de carrocero una conexión entre las mesas apiladas, y proyectamos sobre todo aquello, con dos proyectores de diapositivas, luz.

Φέραμε από το αυτοκίνητα τα όργανα, αναδιοργάνωση τους πάγκους, τοποθετώντας τον ένα επάνω στον άλλο, πλέξαμε ταινία ένα πλέγμα ανάμεσα τους, και προβάλαμε πάνω σε αυτά με 2 προβολείς και διαφάνειες.

el nido Uriel Segui 3

Habíamos configurado un “nido” en el que situarnos a hacer música entre destellos de luz y masas de sombras articuladas geométricamente entre los colores de las luces gracias a las cintas y las mesas. Read More

This slideshow requires JavaScript.

ES/GR

Sobre el taller “Special Editions” en EINA University School of Design and Art

Για το εργαστηρι “Special Editions” στην ΕΙΝΑ University School of Design and Art

Existen algunos momentos en los que las comidas “familiares” llegan a ser insoportables. Por supuesto, es posible que el resto de nuestras vidas no buscamos otra cosa que sentir algo de aquel amor mutuo y evidente en aquellas comidas familiares.

Υπάρχει κάποιες στιγμές που τα «οικογενειακά» γεύματα γίνονται αφόρητα. Βέβαια μπορεί στην υπόλοιπη ζωή μας να μην ψάχνουμε άλλο παρά να νιώσουμε ξανά κάτι από την αμοιβαία αγάπη που ήταν τόσο αυτονόητη στα οικογενειακά εκείνα γεύματα.

EINA-IMPROGRAFIKA-elisa-gif

Así que cuando acabaron las preocupaciones acerca de si la mesa se había puesto bien, si habían sillones, papeles, vasos, colores e instrucciones para todos, si la casa estaba arreglada y qué pasaría si viniera alguien sin invitación empecé a preguntarme.

Έτσι αφού τέλειωσαν οι αγωνίες για το αν το τραπέζι στρώθηκε σωστά, αν υπάρχουν θέσεις, χαρτιά, ποτηράκια, χρώματα και οδηγίες για όλους αν το σπίτι είναι συγυρισμένο και για το τι θα γίνει αν έρθει κάποιος απρόσκλητος επισκέπτης άρχισα να αναρωτιέμαι.

EINA-abanico Read More

silv asim siaries imprografika 2017GR/ES Προφανώς είναι ο συνδυασμός των εικόνων και των λέξεων της.

Obviamente es la combinación de sus imágenes y de sus palabras.

Ανάμεσα στις φωτογραφικές και τις λογοτεχνικές της εικόνες, εκείνες δηλαδή που παρουσιάζουν το τοπίο σαν έναν αφηρημένο ζωγραφικό καμβά, και τις άλλες που «μιλούν γράφοντας» ίσως δεν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά όσο ένα ενδιαφέρον πάντρεμα, μια κοινή αναζήτηση.

Entre sus imágenes fotográficas y literarias, es decir aquellas que presentan el paisaje como un cuadro de pintura abstracta y las que “hablan escribiendo”, quizás no existen tantas diferencias como una combinación interesante, una búsqueda común.

Οι αναζητήσεις φτιάχνουν-ψάχνουν να τοποθετήσουν τη φωτογράφο-συγγραφέα μέσα στον «καμβά» για να μιλήσουν κατά βάση για αυτή την αίσθηση, ίσως πιο σωστά την ανάγκη που έχει το σώμα να συναντήσει και να συναντηθεί με τη φύση (του), το τοπίο (του).

Estas exploraciones buscan colocar la fotógrafa-escritora en el “lienzo” para hablar acerca de esta sensación (aisthesis), quizás más correctamente esta necesidad que tiene el cuerpo de encontrar y encontrarse con la/su naturaleza, la/su paisaje.

sundaywalk london

Είναι αυτή η αίσθηση που έχουμε μετά από μια βόλτα στη φύση. Αυτή η αίσθηση που παύουμε να νιώθουμε πολύ σύντομα αλλά που όταν είμαστε εκεί πιστεύουμε ότι δεν θα χάσουμε ποτέ, μια παράξενη πληρότητα, ένα γέμισμα.

Es esta sensación que tenemos después de una caminata en la naturaleza. Esta sensación que pronto dejamos de sentir que sin embargo mientras estamos allí creemos que no vamos a perder nunca, una plenitud extraña.

Θα’ ναι που το σώμα είναι και αυτό νερό, είναι κι αυτό από φυσικό υλικό και που, όπως λένε οι βιολόγοι, είναι ένα συγκοινωνούν δοχείο, σε συνεχή σύνδεση με ότι το περιβάλλει.

Será porque el cuerpo está también hecho del agua, esto también es de un material natural y, como dicen los biólogos, es un vaso comunicante, siempre conectado con que lo rodea.
Το θέμα μοιάζει να είναι ερωτικό. Δίχως αμφιβολία το τοπίο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτό το σώμα που ψάχνει τόσο πολύ, που δεν παύει να αναζητά αυτή την επιστροφή στα φαινόμενα.

El asunto parece ser erótico. Sin duda, el paisaje no puede existir sin aquel cuerpo que tanto está buscando, que no para de buscar este retorno a los fenómenos.

Οι λογοτεχνικοφωτογραφικές αφηγήσεις της Silv Asim έχουν κάτι από τους περιπάτους του flâneur, ωστόσο το θέμα της δεν είναι αμιγώς λογοτεχνικό, ούτε είναι μια απλή περιγραφή να κοσμήσει κάποιο από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης σύμφωνα με τις συνήθεις συμβουλές κάποιου coach.

Las narrativas literariográfikas de Silv Asim tienen algo de los paseos de flâneur, pero su asunto no es puramente literario, ni son una simple descripción para “decorar” algún medio de comunicación social, según las indicaciones de un coach.

Νομίζω πως είναι περισσότερο ένα ημερολόγιο ή ένα σημειωματάριο γεμάτο εικόνες, σκέψεις, σχήματα που περνούν από τη μια σελίδα στην άλλη. Οι «γραφές» αυτές προσπαθούν να καταγράψουν αυτή την αίσθηση, την ανάγκη για αυτές τις συναντήσεις που ποτέ οι εικόνες, όσο άρτιες και αν είναι φωτογραφικά ή λογοτεχνικά, δεν καταφέρουν να περιγράψουν.

Creo que es más de un diario o un cuaderno lleno de imágenes, pensamientos y esquemas que pasan de una página a otra. Estas “escrituras” buscan transcribir este sentimiento (aesthesis), la necesidad de tales encuentros que nunca las imágenes por excelentes que sean a nivel fotográfico o literario, no consiguen describir.

 

Πάντα θα είναι ελλειπείς. Για αυτό και αναγκαστικά εμφανίζονται και οι ίδιες κάπως ατελείς και μάλλον σχεδόν πάντα θα μιλούν για αυτή την έλλειψη και την αδυνατότητα αποτύπωσης αυτής της εμπειρίας.

Serán siempre incompletas. Por esto y necesariamente ellas mismas aparecen incompletas y más bien casi siempre hablarán de esta falta y la imposibilidad de captar/trascribir esta experiencia.

16716261_10154785563695831_8870133816548343692_o

Μοngolia

Read More

Τα παραμύθια δεν κρίνουν. Όλοι οι ήρωες, ακόμα και οι «κακοί» μπορούν να φανούν συμπαθείς και οικείοι στον ακροατή. Γιατί όλα τα πρόσωπα των Παραμυθιών είναι οι διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας. Τα έχουμε μέσα μας, μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε.

Fairy tales do not judge. All heroes, even the “bad” can seem amiable and familiar to the listener. Because all the faces of Fairytales are different aspects of ourselves. We have them within us, we can recognize them.

Οι «Ιστορίες με κακό τέλος – Παραμύθια για deathάδες» είναι 5 ιστορίες με κοινό μεταξύ τους το κακό τέλος. Κάποιες έχουν σκοτεινή και τρομακτική ατμόσφαιρα και κάποιες θυμίζουν την πραγματικότητα. Κάποιες έχουν μάγισσες και κάποιες καθημερινούς ανθρώπους. 

“Stories with bad end – Tales for deathάδες” are five stories  that they have in common, an evil end. Some are dark and scary atmosphere and some resemble reality. Some contain witches  and some everyday people.

ΛΥΚΟΤΣΑΡΔΑ«Ποιητές εκ του προχείρου»
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΚΑΚΟ ΤΕΛΟΣ, Παραμύθια για deathάδες

Μπορείτε να προμηθευτείτε την έκδοση στις επόμενες παραστάσεις του θιάσου “τα Λυκοτσαδά”ενώ σύντομα θα μπορούν να το προμηθευτούν και όσοι είναι μακριά!

lykotsarda-i-ekdosi-me-ta-keimena-2017

Read More

Anthokosmos and her greek friends are proud to present “3angle-Fluoro installation”
reblog from http://www.archisearch.gr/
3angle_fluoro_general_3_730x10000
Features Triangular Fluorescent Plexiglas Sheets / A. Kosma, D. Kourkouli, F. Fotopoulou
EN / GR

3angle-Fluoro installation consists of triangular fluorescent Plexiglas sheets.

The semi-transparent, triangular folding sheets, which look like fragments scattered around the space, establish a play between light and shadow, between motion and stillness, and also between rigidity and fragility. The UV light, passing through and reflecting on the sheets, distorts the shapes of the prisms and the visitors’ figures, as they wander among them.

There is not only one image to be seen. The visitors move inside the installation and discover, every step of the way, and every time they look, a new perspective. The various ephemeral perceptions created, seem to reflect, among other things, the ever-changing, versatile reality. Read More

Deny, in the era of performance and positivity

Estoy escribiendo estas palabras un poco antes de medianoche, y sigo trabajando, sin que nadie me obligue // I am writing these words just before midnight, I am still working, without being forced by someone else

15002417_1502743726419129_3947220834347527166_o

Vacío, sustracción y silencio | Empty, subtraction and silence. 
Resta y Renuncia en el proceso creativo |Subtract and Waiver in the creative process
Una mirada interdisciplinar | from an interdisciplinary look
16-17 de noviembre 2016
La Casa Encendida | Madrid

>Resumen > Abstract >

En el contexto de la sociedad del rendimiento, de la hiperactividad, de una creciente obsesión por la positividad ¿cabe un lugar para la negatividad, o para la negación, para la voluntad de negar, de renunciar y de rechazar? En una sociedad donde hasta el arte mismo y sus procesos se visualizan constantemente en representaciones cuantitativas y cuantificables, siguiendo un determinismo mercantilista en el que cesar significaría el fin de la evolución y la provocación de una muerte súbita, surge la pregunta de cómo se usa el sentido de la negatividad, del vacío, del silencio, tal y como se heredaron del pensamiento del siglo XX.

In the context of the society of efficiency, hyperactivity, a growing obsession with positivity: Is there a place for negativity, or denial, for the will to deny, to resign and to refuse? In a society that even the art itself and its processes are constantly displayed in quantitative and measurable representations, following a mercantilist determinism in which every stop means the end of the development and aggravation of a sudden death, the question of how the sense of negativity, emptiness, silence, as inherited from the twentieth century thought, is arised.

¿Bajo qué condiciones, o cómo en un contexto donde las emociones negativas se esconden, se bloquean o se usan abiertamente como formas de shock, donde las condiciones y la masividad provocan más inercia, más entumecimiento que movilización, se puede encontrar alguna posibilidad de negar un papel al aparecer de la obra de arte?

Under what conditions, or how, in a context where negative emotions are hidden, blocked or openly used as forms of shock, where the conditions and the massiveness cause more inertia, more numbness mobilization, you can find any chance of denying paper to appear in the artwork?

Read More

Πως είναι ένα “τραυματισμένο εξώφυλλο”; Μαρτυρά κάτι για τον πόνο που το προκάλεσε. Βάζει σε υποψίες. Το τραύμα βρίσκεται στην επιφάνεια. Στην αρχή κανείς δεν ξέρει πως έγινε ή πόσο βάθος έχει. Μόνο υποψίες μπορούμε να κάνουμε. Κάπως σαν τα σχέδια, τις χαράξεις. Δεν ξέρουμε πάντα ποιος ή τι τις προκάλεσε. Είναι και το τραύμα μια χάραξη. Υπάρχουν έργα χιλιοχαραγμένα και πληγές που ανοίγουν συνεχώς. “Μιλούν” και αυτά για τα συμβάντα, τις χειρονομίες που τα προκάλεσαν. Τα σχέδια ευτυχώς δεν πονούν. “Μιλούν” ωστόσο για τις “δυνάμεις” που τα έφεραν στο φως, που τα χάραξαν και με αυτή την έννοια “μιλούν” συχνά για τον πόνο. Ο πόνος έχει, το πιο πιθανό, τις δικές του εικόνες.

¿Cómo es una “cubierta herida”? Manifiesta algo del dolor que la causó. Pone bajo sospecha. La herida está en la superficie. Al principio nadie sabe cómo sucedió o lo profunda que es. Existen sólo sospechas. De alguna manera sucede como con los dibujos y los grabados. No siempre sabemos quién o qué los causó. Existen obras trazadas una y otra vez, y heridas que constantemente se reabren y “hablan” de los acontecimientos y gestos que las causaron. Los dibujos, afortunadamente, no duelen. Sin embargo, “hablan” de las “fuerzas” que los trajeron a la luz, que los trazaron, y en este sentido “hablan” a menudo del dolor.

%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b3%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf

Read More

ejercicio de frivolidad doblemente gráfico-articulado

Texto y dibujo(s) por Alfonso Pérez López

Para anthokosmos

Me hubiera gustado ser ladrón, es una filosofía ecléctica.

Théophile Gautier, Les Jeunes-France

1

En febrero nuestra querida anthokosmos estuvo en Madrid y tuvimos la oportunidad de visitar una exposición dedicada a Kandinsky; un poco de todo, un poco de siempre: sin duda una de las jornadas más interesantes del año (sin excluir el café-tertulia de la noche anterior, que de toda la vida una jornada ha tenido veinticuatro horas).

Una excusa.

Para reflexionar sobre aspectos de la naturaleza ambigua de un término tan trasnochado como indispensable (de puro obstinado): Expresionismo.

Y estamos aquí porque creemos (como todo el mundo) que es Kandinsky quien desencadenó, acaso sin pretenderlo (acaso lo supiéramos), la más fecunda eclosión de corrientes y obras dentro de un estilo que ha terminado por convertirse en todo un mundo y que, dicen algunos que, de siempre, fue una de las dos formas de entender el arte, que también son ganas (a vueltas con Grünewald, con El Greco y con lo que nos echen).

Y nos salpica en cuanto dibuj-antes, y en cuanto dibuj-ahoras, porque no es sino a través de la sacudida informalista que estamos aquí, previamente empaquetada para la docencia, auspiciada por el irresistible (a ver si no) influjo de colonización cultural que, por primera vez en sentido levógiro (vamos, que venía en la letra pequeña del Plan Marshall), se extendió como una mancha de aceite por el hemisferio norte, dejándonos una pléyade de magníficos pintores que poblaron desde entonces paredes, muros o suelos (Pollock) de extrañas e insólitas obras, en el que quizá fuese el canto de cisne del arte moderno (la cosa está ya muy pastosa…).  

Y aun siendo Kandinsky quien nos ha traído aquí (a todos), no es sino a través de él que aprovecharemos para zarpar hacia el expresionismo, el bueno, el abstracto (si hablamos de Bacon o de Kiefer será porque nos convenga), para después atravesar los peligrosos lodazales de la metafísica, la cual, a nuestro juicio, nos permitirá acercarnos, siquiera de soslayo (o al menos alejarnos del psicologismo), al problema central en el que, en realidad, estamos pensando: ¿qué hacemos aquí dibujando como locos?… sí, como hacen los locos… como dirían que hacen los locos… o como decían que hacían los locos, porque, hoy, ya casi toda la peña semiculta dibuja así, y, aunque sólo sea por mainstream, la ocasión merece salpimentarse con un poco de crítica.

2 (1)

Intentaremos por lo tanto en este escrito (no vamos a ser tan pedantes como para llamarlo texto) redactado a vuelapluma (nosotros queríamos un post, no un paper), a través de esta experiencia con la obra de Kandinsky acercarnos a cuestiones centrales en torno a lo que el dibujo (informalístico modo) puede ofrecernos como vago modo de comunicación una vez despojado de la misión figurativa, y más allá de la representación, como arte autónomo (que ya era hora) más allá de su papel de código (indispensable para otros muchos menesteres que gracias a dios están a salvo del prurito estético, no nos pongamos fundamentalistas) o de vasariana herramienta universal para moverse por la república de las artes.

¿Qué son esos/nuestros gestos, trazos… rastros, creo que los llaman también? ¿Qué nos ha quedado cuando se fueron los prejuicios, cuando cayeron las antiguas metafísicas de la forma?

Podríamos decir que no tanto como quisiéramos, podríamos decir que bastante más de lo que pensamos; pero también decía Skinner que la educación es aquello que nos queda cuando todo lo aprendido se ha olvidado; algo nos quedará, por lo tanto, de todo esto. La ambigüedad con ambigüedad se paga, y por eso esta manera de manchar papeles, genial por lo ambigua, puede dar lugar a muy diversas interpretaciones.

3 (1)

Pero,

la primera en la frente, vamos a por Kandinsky: Read More

Πεζοδρόμιο1-440x329Πιτσιρίκο, περπατώ στην πόλη μου που βρίσκεται και αυτή «στην χώρα που ο καθένας είναι προφήτης και όλοι καρτερούν την έλευση του Μεσσία. Στην χώρα των προδομένων προφητών»και έχω αρχίσει να κάνω σκέψεις για το πώς θα γίνει να βελτιώσουμε την τεχνική μας στο «μπάλωμα».Βλέπω τα χιλιομπαλωμένα πεζοδρόμια αυτές τις παρατημένες, χιλιοχαραγμένες επιφάνειες, και με τον καιρό έχω σταματήσει να βλέπω την ατσαλοσύνη των προδομένων και βλέπω φιγούρες, εκπληκτικά κολάζ, αφηρημένα «κάδρα», πολλές φορές γεμάτα συνθήματα, αδύνατο να τα σχεδιάσει ή προγραμματίσει κάποιος.Πεζοδρόμιο2-290x290Κοιτώ τα πεζοδρόμια και οι υποθέσεις επιβεβαιώνονται. Όλα πάνε ρολόι. Δεν υπάρχει ένα πεζοδρόμιο ίδιο με το άλλο, δεν γίνεται να προχωρήσεις πέντε μέτρα και να μην δεις ένα «μπάλωμα». Απίστευτο. Όσες πιο πολλές φορές έχει σπάσει και έχει «μπαλωθεί» ένα πεζοδρόμιο τόσο καλύτερο είναι.Αφήνουμε απέξω τις άπειρες κηλίδες από τσιχλόφουσκες, λεκέδες από σκουπίδια και άλλα. Ενώ δεν συζητάμε για το πώς καταλήγουν κάτι «δήθεν», για τα μάτια του κόσμου μίζερες ράμπες που ξεπερνούν κάθε φαντασία.Πεζοδρόμιο3-290x290Βέβαια, οι υποθέσεις για ένα πεζοδρόμιο-κολάζ σκοντάφτουν στο ότι συνεχίζουμε να κάνουμε τα πεζοδρόμια 18 ή 20 πόντους ύψος ενώ στον υπόλοιπο κόσμο προσπαθούν να μειώσουν τη διαφορά γύρω στα 8 εκατοστά με στόχο το μηδέν, δηλαδή την εξαφάνιση του δρόμου (και όχι του πεζοδρομίου), αλλά ας μην υπερβάλλουμε.Μετά, περπατώ εκτός Ελλάδας βλέπω τα πεζοδρόμια τους και επιβεβαιώνεται η πρωτοτυπία μας. Κάποιοι άνθρωποι δεν ξέρουν να «μπαλώνουν». Οι πλάκες τέλεια κομμένες, η βάση από άμμο και όχι μπετόν, οι ράμπες τέλειες, οι αρμοί σχεδόν εξαφανισμένοι. Και δεν είναι η ποιότητα των υλικών ή το μέγεθος της πόλης, αν είναι πρωτεύουσα ή όχι, κατά πλειοψηφία φοβερά φινιρίσματα.

Και καθώς με τα χρόνια βλέπω όλα αυτά και υποψιάζομαι το πώς είναι εκεί οι τεχνίτες, οι μηχανικοί, οι ελεγκτές, δεν ανησυχώ ιδιαίτερα για το μέλλον τον πεζοδρομίων κολάζ. Η εργολαβίστικη κουλτούρα της αρπαχτής και της τεχνογνωσίας του «τα ξέρω όλα» και του «επαναλαμβάνω τα ίδια» εγγυώνται τη διαιώνιση του «μπαλώματος».

Οπότε, περπατώ, κοιτώ, ξανακοιτώ τα πεζοδρόμια και μια και ο μεσσίας δεν θα έρθει, ο θεός πέθανε από καιρό, ο Ηλίας, όπως και ένα σωρό άλλοι, έχει ήδη μάθει να ζει με το ένα πόδι εδώ και την καρδιά αλλού, και προσπαθώ να δω πώς μπορεί να εξελιχθεί η μέθοδος πεζοδρόμια-κολάζ.

Και τα κολάζ θέλουν τη φινέτσα τους, αλλά δεν θα είναι τόσο δύσκολο, δεν θα έχουμε ανάγκη κανέναν προφήτη, μόνο περισσότερη ατσαλοσύνη.

Α.

Υ.Γ.: Με αφορμή το κείμενό σου «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών»και το σούπερ σχόλιο ότι «οι Τέχνες δεν περιέχουν τα Γράμματα. Ούτε τα Γράμματα τις Τέχνες» να συμπληρώσουμε πως με το πέρασμα των χρόνων φαίνεται πως εξαλείφονται γενικότερα οι διαιρέσεις. Έτσι, ολοένα και περισσότεροι στοχαστές αναφέρονται πλέον στην Τέχνη και όχι στις Τέχνες. Οπότε, γενικά παρατηρείται η τάση να μην έχουμε τέχνες και φυσικά ούτε και τους χαρακτηρισμούς τους: στέγες, σχολές, καλές, κακές, εφαρμοσμένες, οπτικές, θεατρικές και ο κατάλογος δεν τελειώνει, και να έχουμε απλά Τέχνη.

(Αγαπητή φίλη, οι Έλληνες δεν ενδιαφέρονται για τα πεζοδρόμια και για τους δρόμους επειδή κοιτάνε συνέχεια τον ουρανό. Είμαστε Έλληνες, παιδιά του Ήλιου, οπότε θα έπρεπε να ήμασταν πουλιά. Μπεκάτσες. Αφού δεν φτιάχτηκαν τα πεζοδρόμια και οι δρόμοι, όταν υπήρχαν τα χρήματα, λογικά δεν θα φτιαχτούν ποτέ. Θα βγει το χώμα σε λίγο κάτω από τους δρόμους της Αθήνας. Πάντως, τα πεζοδρόμια του Δημήτρη Πικιώνη -κολάζ και αυτά από τον ίδιο τον δημιουργό τους- μια χαρά αντέχουν 60 χρόνια μετά την δημιουργία τους στο χώρο γύρω από την Ακρόπολη και στο Λόφο του Φιλοπάππου, και είναι πανέμορφα, σε αντίθεση με τις πρόσφατες επεκτάσεις πεζοδρομίων στην περιοχή και τα υπόλοιπα πεζοδρόμια της Αθήνας που έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Περιμένω να αναστηθεί ο Πικιώνης. Να είστε καλά.)

 

Esta historia, escrita principalmente en griego, publicada en el blog de www.pitsirikos.net es una historia de andar.La historia tiene que ver con las aceras. Empieza diciendo cómo caminando por las calles de mi ciudad en Grecia y en otras ciudades de este país decadente mirando las superficies de las aceras, todas en malas condiciones, empiezan una serie de reflexiones.Principalmente se plantea cómo la imposibilidad de construir por estas tierras un pavimento que pueda cumplir con las mínimas especificaciones técnicas revela la posibilidad de hablar sobre una acera-collage. Estas aceras que a lo largo del tiempo y de las constantes intervenciones –corta y pega- se han convertido en collages, cuadros no figurativos, llenos de rayas, manchas, huellas, a veces mensajes escritos generan decepción pero también (de tanto mirar y contra la decepción que provican) la posibilidad de realizar aceras-collage.

Estas reflexiones entre realidad y sueño hacen patente un caso más de superficies trazadas, de soportes para dibujar, donde dibujamos dejando nuestras huellas.  

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

Read More

!mprografika at pitsirikos.net, un texto para Pavlos Fissas. El texto será pronto traducido en ES.

vuelo fissas 3Αγαπητέ Πιτσιρίκο, ενώ τόσα και τόσα ειπώθηκαν και άλλα τόσα γράφτηκαν για το χαμό του, αν δεν με προδίδουν οι έρευνες στο διαδίκτυο και οι βόλτες στα βιβλιοπωλεία, λίγα, εξαιρετικά λίγα, αφιερώθηκαν στην τέχνη του και ακόμα πιο λίγα στην τέχνη των στίχων του και την δυναμική των εικόνων τους. Για αυτό θα κάνω μια απόπειρα.

 

Οι λέξεις φτιάχνουν εικόνες και οι δικές του εικόνες είναι προσεκτικά διαλεγμένες. Το δικό του «ανέγγιχτο βασίλειο» βρίσκεται στον αιθέρα.

Φίλος του είναι ο ήλιος, συνηθίζει να απλώνει τα φτερά του, να κινείται πετώντας μεταφέροντας μας συναισθήματα ανάτασης, αιώρησης και ελευθερίας.

vuelo fissas 2«Ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου», «Όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα, θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί», «Να “ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω», «Γι’ αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια, για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια».

Κάποιος σπάει τα δεσμά και μέσω των στίχων του και των ήχων του με το φαντασιακό του να «κατοικεί» σε επικράτεια και πεδίο ελευθερίας, κινείται όχι από τις δυνάμεις της βαρύτητας αλλά από το αυτές του αέρα.

Γνωρίζει καλά αυτόν τον τόπο, τα στοιχεία αυτά τον τραβούν και τον έλκουν, για αυτό και τα χρησιμοποιεί συνέχεια. Οι εικόνες εναλλάσσονται, μεταφέρουν βιογραφικά στοιχεία, καταστάσεις και φόβους, οι στίχοι, αλλά και ο ίδιος ο τίτλος του άλμπουμ «ηλιοκαψήματα» κάνουν νύξεις για ένα φαντασιακό της αιώρησης, του αέρα (Μπασελάρ) που όσο εξελίσσεται η μουσική του γίνεται όλο και πιο συνειδητό. Read More