Archive

drawing narratives//narrativas de dibujar

Για τις ισορροπίες μεταξύ καταστροφής και απεικόνισης

On balance between catastrophe and representations

Απόσπασμα Εxtract:

Deleuze, Gilles, and Francis Bacon. Francis Bacon: The logic of sensation.

Από το μάθημα «Ειδικά θέματα αναπαραστάσεων» στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών  Πανεπστημίου Θεσσαλίας, άνοιξη 2020. From the course “Special Issues of Representations” at the Department of Architecture of the University of Thessaly in spring 2020. Translation: Anthi Kosma & yourtranslator

stella savidou bacon inside me-16 s-16

Savvidou Stella, Strangeness, 2020, Creative Commons License. https://savstelle9.wixsite.com/trac

es

 

«Το πρόβλημα του ζωγράφου δεν είναι το πώς να εισέλθει στον καμβά, αφού είναι ήδη εκεί (στο προεικονιστικό  θέμα), αλλά πώς να βγει από αυτόν, με αποτέλεσμα να βγει από τα κλισέ, ξεφεύγοντας από το προβλέψιμο (του εικονιστικού θέματος).

The painter’s problem is not how to enter into the canvas, since he is already there (the prepictorial task), but how to get out of it, thereby getting out of the cliché, getting out of probability (the pictorial task).

 

[..]

Αυτή είναι η πράξη της ζωγραφικής, ή το σημείο καμπής της ζωγραφικής. Υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους η ζωγραφική μπορεί να αποτύχει: μία φορά οπτικά και μία χειροκίνητα. Μπορεί κανείς να παραμείνει μπλεγμένος στα εικονιστικά δεδομένα και στην οπτική οργάνωση της αναπαράστασης, αλλά μπορεί κανείς να καταστρέψει το διάγραμμα, να το καταστρέψει με το να το υπερφορτώσει τόσο ώστε να αποδυναμωθεί (που είναι ένας άλλος τρόπος να παραμείνει (ο ζωγράφος) στο εικονιστικό: θα έχει απλά ακρωτηριάσει ή κακοποιήσει το κλισέ …). Το διάγραμμα είναι επομένως το λειτουργικό σύνολο δηλωτικών και μη αντιπροσωπευτικών γραμμών και ζωνών, ευθείων πινελιών και χρωμάτων. Και η λειτουργία του διαγράμματος, η λειτουργία του, λέει ο Μπέικον, πρέπει να είναι «υποδηλωτική».

This is the act of painting, or the turning point of the painting. There are two ways in which the painting can fail: once visually and once manually. One can remain entangled in the figurative givens and the optical organization of representation; but one can also spoil the diagram, botch it, so overload it that it is rendered inoperative (which is another way of remaining in the figurative: one will have simply mutilated or mauled the cliche…). The diagram is thus the operative set of asignifying and nonrepresentative lines and zones, linestrokes and color-patches. And the operation of the diagram, its function, says Bacon, is to be “suggestive.”

Francis-Bacon-Study-for-Three-Heads-1962_W640

[..] Read More

anthokosmos_20191117_221312s

Ασταμάτητες κινήσεις.

Movimientos imparables.

Κίνηση, λέει το λεξικό, είναι η μεταβολή της θέσης ενός σώματος μέσα στο χώρο σε σχέση με ένα σταθερό σημείο και σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.

El movimiento, dice el diccionario, es el cambio de la posición de un cuerpo en el espacio en relación con un punto fijo, en un momento dado.

Το αντίθετο, η ακινησία.

Lo contrario, la quietud.

Βέβαια, η γη κινείται κι εγώ νιώθω ακίνητη.

Sin embargo, la tierra se mueve y yo me siento inmóvil.

Είναι και η κίνηση ένα σχετικό μέγεθος.

Es el movimiento un tamaño relativo.

anthokosmos_20191117_221045s

Παρόλα αυτά υπάρχουν πολλές κινήσεις, περισσότερο ή λιγότερο μεταφορικές, όπως: οι κινήσεις των λογαριασμών, αυτές των χορευτών, οι στρατηγικές κινήσεις, εκείνες των οχημάτων αλλά και οι κινήσεις ενός πίνακα ή ενός γλυπτού.

A pesar de todo esto existen muchos movimientos, más o menos metafóricos, como: los movimientos de las cuentas bancarias, los de los bailarines, los movimientos estratégicos, los de los vehículos, pero también los movimientos de un cuadro o una escultura.

Υπάρχουν μέρη με πολύ κίνηση, αλλά και είδη κινήσεων: γραμμικές, διακεκομμένες, τεθλασμένες, ζικ-ζακ, ανάστροφες, κατακόρυφες, διαγώνιες, κάθετες και γενικά προς όλες τις κατευθύνσεις.

Hay lugares con mucho movimiento, pero también hay muchos tipos de movimientos: lineales, discontinuos, curvos, en zigzag, inversos, verticales, diagonales, perpendiculares y, en general, en todas las direcciones.

Υπάρχουν οι εφαπτόμενες, οι πλευρικές, αυτές του αέρα, των ήχων, οι προσεκτικές, οι μετρημένες αλλά και οι αλόγιστες, οι αυθόρμητες, αυτές που έχουν χάρη αλλά κι εκείνες που είναι άνετες κι ελεύθερες.

Existen los tangibles, los laterales, los del aire, de los sonidos, los cuidaditos, los moderados pero también los insensatos, los espontáneos, los que tienen gracia y también los que son cómodos y libres.

Ένα επίσημο κείμενο, για την εκφώνηση ενός μαθήματος αρχιτεκτονικής, θα αναφερόταν στις σχεδιαστικές κινήσεις, στις κινήσεις των «κατοίκων» ενός πρότζεκτ, τις υποχρεωτικές, τις δυναμικές κτλ.

Un texto oficial, para el enunciado de un curso de arquitectura, tendría que referirse a los movimientos proyectuales, los posibles movimientos de los “habitantes” del proyecto, los obligatorios, los dinámicos etc.

Ωστόσο μια τέτοια γραφή, στη δική μας περίπτωση, θα ήταν μάλλον μια λάθος κίνηση.

Sin embargo, probablemente una escritura de este tipo, en nuestro caso, sería un movimiento incorrecto.

anthokosmos_20191117_221041s

Read More

Είπα μόνο πως πρόκειται για ένα πάρκο.

19s

 

Και μοιράστηκαν σε φωτοτυπίες δύο κατόψεις του. Η μια, με τη στάθμη πάνω από τις φυλλωσιές των δέντρων, και η άλλη, κάτω από αυτές.

Και ενώ προσπαθούσα να κάνω μια ανάλυση-παρουσίαση περί «σχεδίων & αναγνώσεων» βλέπω πως κάποιοι/ες/x, αυθόρμητα, να έχουν πιάσει τα χρωματιστά μολύβια και τους μαρκαδόρους και να σχεδιάζουν στην φωτοτυπία.

Κάπως έτσι σχεδιάζοντας επάνω στο επίπεδο της κάτοψης άρχισε το παιχνίδι. Άρχισαν να αναγνωρίζουν, να ερμηνεύουν και να «κατοικούν» με τον δικό τους τρόπο τις κατόψεις. Ενώ, προέκυπταν ερωτήσεις:

«Και αυτές οι γραμμές είναι ισοϋψείς; Αυτό είναι νερό; Οκ, αυτά είναι δέντρα. Και τι σχήματα είναι αυτά; Δεν καταλαβαίνω. Και αυτή η γραμμή; Είναι δρόμος; Μα τι είναι τούτο; Δεν βγαίνει νόημα. Και, σίγουρα αυτό είναι ένα πάρκο; Μήπως αυτός ο αρχιτέκτονας είναι τρελός;».

Μέχρι που επ-ανα-σχεδιάζοντας άρχισαν να προκύπτουν νέες κατόψεις, νέα πάρκα και μάλιστα πάρκα απρόσμενα όμορφα.

Έτσι όταν μετά από ώρα παρουσιάστηκαν οι φωτογραφίες του έργου του Μιράγες «το πάρκο των χρωμάτων», καθώς και εκείνου του χρωματιστού σκίτσου του διαγωνισμού και της αντίστοιχης μακέτας του Ενρίκε, όλα έμοιαζαν πιο φυσικά.

El Croquis 72(II)-Enric_Miralles-112

Dibujo, El parque de los colores. Σχέδιο, το πάρκο των χρωμάτων Enrique Miralles 1993.

Και τότε άρχισαν τα:

«Αααα, ώστε αυτό ήταν σιντριβάνι». «Και οι ισοϋψείς! Αμάν, αυτές νόμιζα πως ήταν ολόκληρη ρεματιά, όχι μικρά σκαλάκια». «Έλα ρε». «Τελικά δεν έχει τόσα δέντρα». «Και αυτά είναι φωτιστικά;». «Πως σκίαστρα;».

Και όσο προχωρούσαν οι φωτογραφίες της παρουσίασης και οι γραμμές των σχεδίων αντιστοιχούσαν πια στις χαράξεις του πάρκου τόσο μεγάλωνε ο ενθουσιασμός.

Ενθουσιασμός γιατί αυτό που αρχικά αποτελούσε ένα ακατανόητο πλέγμα γραμμών είχε γίνει, για καθέναν/μια/x, πιο οικείο, λογικό και κατανοητό μέσα από τα δικά τους σχέδια, τις δικές τους διερευνήσεις.

Και κυρίως, όλα αυτά είχαν προκύψει αυθόρμητα.

Με βάση το ένστικτο, τις ανάγκες ενός πάρκου και όχι κάποιας προκατασκευασμένης εικόνας. Η αμεσότητα της τυχαιότητας, η ελευθερία επιλογών μακριά από αιτιοκρατίες και κάποιο έλεγχο μεταξύ φόρμας και λειτουργικότητας έδωσαν χώρο στο παιχνίδι και κυρίως στην αξία κάθε ερμηνείας, την αξία να προσεγγίζεις τον κόσμο με «τον δικό σου τρόπο».

El Croquis 72(II)-Enric_Miralles-1141

Έμειναν και στην άκρη όλα εκείνα, τα μάλλον βαρετά, που είχα προετοιμάσει να πω:

«Για το ότι επιχειρήσαμε την ερμηνεία και την κατανόηση ενός έργου τέχνης (εδώ αρχιτεκτονικής) από την διαδικασία του σχεδιασμού του και όχι από την τελική-κτισμένη του μορφή.

Ή πως, πιο απλά, αυτή τη φορά ξεκινήσαμε από τα σχέδια και όχι από τις εικόνες ενός έργου.

Και πως με αυτή την προσπάθεια «από το ανάποδο» πραγματοποιήσαμε μια άσκηση «ανάγνωσης των σχεδίων».

Ή πως κάπως έτσι μπορεί ή θα μπορούσε το κτιστό περιβάλλον να «αναγνωστεί» από τα [πιθανά] σχέδια από τα οποία έχει προκύψει.»

Ήταν πιο φυσικό να μιλήσουμε για ότι προέκυψε.

Αυτά τα καινούργια πάρκα, «τα δικά τους» πάρκα. Και, πως τα δικά τους γραφιστικά παιχνίδια στο «πλάνο» της κάτοψης είχαν αποκαλύψει άλλα πράγματα και σημασίες γύρω από το «σχεδιάζω ένα πάρκο».

This slideshow requires JavaScript.

Και, εν τέλει, τι σημαίνει τελικά το «επ-ανα-σχεδιάζω» ή το «ξανα-σχεδιάζω»  [redraw (EN), redibujar (ES)]; Τι παραπάνω προσδίδει το πρόθεμα «ξανά», εκείνο το «επ-ανα», το «πάλι»; Καθώς γράφω για εκείνο το τόσο συγκινητικοσημαντικό μάθημα και εκείνα τα πάρκα προέκυψαν διάφορες κατηγορίες γύρω από το «επ-ανα-σχεδιάζω»:

Γιατί σίγουρα «επ-ανα-σχεδιάζω» καθώς περνώ/με ώρες και ώρες δουλεύοντας ένα σχέδιο. Και, ποιός/ά/x δεν έχει δει τα αρχεία του να πολλαπλασιάζονται καθώς τροποποιεί ένα πρότζεκ;

Φυσικά σχεδιάζω ξανά κάτι που προφανώς έχει ήδη χαραχθεί ή έχει ήδη θεωρηθεί τελειωμένο, έχει μπει στο συρτάρι, στο κάδρο, στο φάκελο, στην πολεοδομία, έχει σταλθεί στο μέιλ, με το wetransfer κτλ.

Αλλά και οι χαράξεις σε ένα οικόπεδο είναι και αυτές ένας «επ-ανα-σχεδιασμός». «Ένα κομμάτι γης» επ-ανα-σχεδιάζεται καθώς είναι το «υπόβαθρο», η «βάση», ο «τόπος», το «φόντο» νέων παρεμβάσεων.

Ίσως και αυτά τα «αντι-στρές» βιβλία ζωγραφικής αν και δεν αφήνουν στο σχεδιαστή κάποια βούληση ανήκουν σε αυτή την κατηγορία των επανασχεδιασμών.

Θυμήθηκα, φυσικά, κι εκείνους τους εκπληκτικούς επ-ανα-σχεδιασμούς του Uriel Seguí στην έκθεση με τίτλο «Οριοθετώντας το άμορφο [Bordeando lo informal]» ή όπως το έγραψε «κυνηγώντας όρια, χωρίς σταματημό». Εκεί έφτιαχνε δηλαδή με τις γραμμές του τα όρια των κηλίδων. Όπως γινόταν σε εκείνο το παιχνίδι της φαντασίας που κάναμε ιδίως μικροί καθώς με τη φαντασία «ακολουθούσαμε» τα περιγράμματα των ψηφίδων στο μωσαϊκό, τα πλακάκια ή στις επιφάνειες των ξύλων κτλ.

18474_l

Rebordeando 03, Uriel Segui

Τέλος θυμήθηκα πώς είχα νιώσει όταν άκουσα για πρώτη φορά εκείνο το ρήμα «επ-ανα-σχεδιάζω» [redraw (EN), redibujar (ES)].

Στην αρχή νόμιζα πως δεν ακούω καλά:

-«Πως»;

-«Re…»

-«Τι;»

-«Τι “ρε” και μαλακίες λένε.»

-«Γαμώ τις ξένες γλώσσες.»

-«Τι; Νέες λέξεις-νοήματα;»

-«Ωχ, πάμε πάλι..»

0s

Αφιερωμένο σε όσους/ες/x συμμετείχαν.

https://criticalnotebooks.tumblr.com/

Read More

criticalnotebooks_20180528_18103100asss

Πήραμε το «μονοπάτι της ζωής» και κατεβήκαμε προς την ακροποταμιά.

Ίσως χρειαζόταν μια εισαγωγή για την «εκπαίδευση έξω από τις αίθουσες ή τους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους» ή κάτι για το βίντεο των Eames, που ξεκινά από την κλίμακα ενός πικνίκ, αλλά τελικά δεν είπα κάτι.

Κατάφερα μόνο να ψελλίσω πως: «Το θέμα της επίσκεψης δεν είναι ακριβώς νατουραλιστικό. Και, πως ίσως είναι περισσότερο σχετικό με τις αισθήσεις, τις μυρωδιές, το ρευματάκι του αέρα, τον ήχο των δέντρων, αλλά και πως το έδαφος στη φύση μπορεί να ιδωθεί σαν ένα σώμα σε άλλη κλίμακα..

Απλά καθίσαμε.

Ανοίξαμε τα τετράδια-μπλοκ για να σκιτσάρουμε.

This slideshow requires JavaScript.

Μια κοπέλα άνοιξε ένα βιβλίο: «Θα προτιμούσα να μην». Προτιμούσε να κάνει κάτι άλλο. Ήταν η κοπέλα που στα μαθήματα εμφάνιζε εκείνες τις γραμμές που «δεν θέλουν να είναι απόλυτες», «τις διακεκομμένες γραμμές» και που είχε μια τεχνική να «σχηματίζει όρια ζωγραφίζοντας εκτός περιγραμμάτων», αυτό που λέμε «από το αρνητικό».

Οι υπόλοιποι κάπως ξεκινήσαμε.

Τι ειναι αυτή η χαρά του σχεδιάζω;

Μας κοίταξα λίγο από μακριά. Δεν είχαμε καβαλέτα. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο πικνίκ.

Είχε και μια δυσκολία όλο αυτό το «μάθημα στην εξοχή», το «μη υποχρεωτικό», το «άνευ λόγου», το «δίχως θέμα».

Έχουν συχνά μια αμηχανία «οι αργίες». Όπως και οι στιγμές που η τέχνη προσπαθεί «να βρεί κάποιο καινούργιο νόημα», ή να ενεργεί «χωρίς νόημα», «γιατί έτσι».

Αλλά από την άλλη «πως θα φτιάξουμε ένα στόρυ χωρίς αιτία, αφορμή και προσχεδιασμένο σενάριο;» και άραγε «το αποτέλεσμα θα είναι τρέντυ»;

Ήρθαν στο νου εκείνες οι λέξεις του Χαβιέρ Σεγί: «μέσα από το σχέδιο φτιάχνεις τον εαυτό, εκεί συστήνεται η προσωπικότητα του υποκειμένου[individuation]». Πως το σχέδιο λειτουργεί σαν τον καθρέφτη, η δράση όπου καθένας μπορεί ελεύθερος να δοκιμάζει και να δοκιμάζεται.

Τι θα γινόταν αν έφτανε στα όρια του χαρτιού ή εκείνης της ελευθερίας του να «κινούμαι-χαράσσω» χωρίς σκέψη, του «και αν» και «γιατί όχι», μακριά από επικρίσεις και αγωνίες γυρω από το «μοιάζει;» και το «αρέσει;».

Τα ίχνη των γραμμών μας είχαν περισσότερο να κάνουν με τις αισθήσεις και όλα εκείνα τα ανείπωτα που προσπαθούν «όπως όπως» να «βγουν προς τα έξω» άτσαλα, ακατανόητα, μουτζουρωμένα αλλά και ανέμελα.

Όλα αυτά τα σημάδια στο χαρτί δεν μπορούν να ερμηνευτούν με κάποια ευθεία αντιστοίχιση. Δηλαδή μια γραμμή δεν αντιστοιχούσε απαραίτητα σε κάτι συγκεκριμένο.

Σε αυτούς τους χαραγμένους καθρέφτες, αυτό το αρνητικό αποτύπωμα, «εκεί έξω», «στον καθαρό αέρα», μακρυά από την αίθουσα, την πόλη και τους τύπους, τι κάναμε;

Όλοι κάτι έφτιαχναν, κάτι δοκίμαζαν.

Κάποια στιγμή βλέπω την Μαρία. Η Μαρία θα λέγαμε πως «ζωγραφίζει καλά», έχει εκπληκτικό ταλέντο στις αναπαραστάσεις. Συχνά έχω την εντύπωση πως η ελευθερία και οι «αναγνώσεις» των αφηρημένων σχεδίων την έχουν δυσκολέψει. Αλλά τι κάνει;

Read More

This slideshow requires JavaScript.

ES/GR

Sobre el taller “Special Editions” en EINA University School of Design and Art

Για το εργαστηρι “Special Editions” στην ΕΙΝΑ University School of Design and Art

Existen algunos momentos en los que las comidas “familiares” llegan a ser insoportables. Por supuesto, es posible que el resto de nuestras vidas no buscamos otra cosa que sentir algo de aquel amor mutuo y evidente en aquellas comidas familiares.

Υπάρχει κάποιες στιγμές που τα «οικογενειακά» γεύματα γίνονται αφόρητα. Βέβαια μπορεί στην υπόλοιπη ζωή μας να μην ψάχνουμε άλλο παρά να νιώσουμε ξανά κάτι από την αμοιβαία αγάπη που ήταν τόσο αυτονόητη στα οικογενειακά εκείνα γεύματα.

EINA-IMPROGRAFIKA-elisa-gif

Así que cuando acabaron las preocupaciones acerca de si la mesa se había puesto bien, si habían sillones, papeles, vasos, colores e instrucciones para todos, si la casa estaba arreglada y qué pasaría si viniera alguien sin invitación empecé a preguntarme.

Έτσι αφού τέλειωσαν οι αγωνίες για το αν το τραπέζι στρώθηκε σωστά, αν υπάρχουν θέσεις, χαρτιά, ποτηράκια, χρώματα και οδηγίες για όλους αν το σπίτι είναι συγυρισμένο και για το τι θα γίνει αν έρθει κάποιος απρόσκλητος επισκέπτης άρχισα να αναρωτιέμαι.

EINA-abanico Read More

thumbnail_doorbell-by-com* GR/ES

Όταν οι φόρμες, τα σχήματα, τα χρώματα και τα γράμματα ενός πλάνου αρχίζουν να συνδέονται με τα γύρω τους, με κάποιους μακρινούς “αποστολείς μηνυμάτων”, τότε παύουν να είναι απλά όμορφες συνθέσεις και αρχίζουν να μιλούν για ολοένα και περισσότερες ιστορίες.

Cuando las formas, los esquemas, los colores y las letras de un cuadro empiezan a relacionarse con sus alrededores y con aquellos lejanos “remitentes de mensajes”, dejan de ser simplemente bellas composiciones y empiezan a hablar cada vez de más historias.

Όταν, κατά κάποιο τρόπο, οι φωτογραφίες δεν αρνούνται “τα γύρω” αλλά προσπαθούν να τα βάλουν στο πλάνο τους, είναι ίσως τότε που το πλάνο αρχίζει να αποκτά σχέσεις με τον τόπο, το χρόνο, τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους.

Cuando las fotografías, de alguna manera, dejan de negar sus “alrededores” e intentan insertarlos en su cuadro, el plano empieza a tener relaciones con el lugar, el tiempo, la gente y sus problemas.

Καθώς οι εικόνες προσπαθούν να συσχετίσουν τις φόρμες και τις φιγούρες με τον καιρό** τους, εκείνον δηλαδή το χρόνο που είναι περαστικός, που βιάζεται και εναλλάσσεται συνεχώς είναι ίσως τότε που βρίσκονται πολύ μακρυά, ίσως και σε αντίθεση, με εκείνο το χρόνο που αναζητά το “σταμάτημα” και επιθυμεί διακαώς τη διαχρονικότητα του.

Mientras las imágenes buscan asociar las formas y las figuras con sus kairos*, es decir con el tiempo que es pasajero, que tiene prisa y se altera constantemente, se sitúan lejos, y tal vez del otro lado, de aquel tiempo que busca su “parada” y desea ansiosamente su intemporalidad.

Αγγίζοντας τις πτυχές του καιρού μας είναι τότε που η αισθητική των εικόνων, δηλαδή η αισθησή τους, μας αγγίζει ακόμα περισσότερο. Είναι μάλλον που τότε οι εικόνες με τη φοβερή τους δύναμη ξεγλιστρούν και από απλοί καταγραφείς και αναπαραστάτες καταφέρνουν και μεταφέρουν κάποιες από τις πιο λεπτές πτυχές εκείνων των ιστοριών που συχνά χάνονται ανάμεσα στα νούμερα, τις στατιστικές και την καθημερινότητα.

Tocando los aspectos de nuestro kairos, es cuando la estética de las imágenes, es decir su estesis – su sentir, nos toca aún más. Cuando las imágenes, en lugar de ser como registradores sencillos y representacionales, consiguen deslizar, llevar, trasladarnos y hacen aparecer algunos de los aspectos más sutiles de esas historias que a menudo se pierden entre los números, las estadísticas y la vida cotidiana.

Τις προάλλες είδα αυτό το εκπληκτικό ντοκιμαντέρ, “Γεννημένος στη Συρία“. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. El otro día ví este documental, “Nacido en Syria“. Muy muy recomendable.

Όλοι ξέρουμε τις ιστορίες των προσφύγων. Όλοι λίγο πολύ αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι δίπλα μας κάποιοι υποφέρουν. Ωστόσο, και δυστυχώς, είμαστε εμείς, και όχι κάποιοι άλλοι πρωταγωνιστές από κάποιο βιβλίο της ιστορία, που ζούμε σε αυτές τις κοινωνίες που αποκλείουν, κλείνουν, περιθωριοποιούν και μάλιστα με τρόπο αρκετά βάναυσο.

Todos conocemos las historias de los refugiados. En gran medida,  a todos nos cuesta admitir que al lado hay gente que sufre. Sin embargo, y por desgracia, somos nosotros, y no algún personaje sacado de algún libro de historia, quienes vivimos en estas sociedades que excluyen, cierran, y marginalizan de manera brutal.

Οι εικόνες του ντοκιμαντέρ, εικόνες του καιρού μας, έρχονται όχι από τις ειδήσεις αλλά από τις ιστορίες αυτών που ζουν το δράμα. Μη χάσεις την ταινία και κυρίως μη ξεχνάς να βοηθάς με όποιο τρόπο μπορείς.  Γιατί όλοι, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, είμαστε με κάποιο τρόπο περιθωριοποιημένοι σε αυτή την κοινωνία, κάπου στις ακτές της νοτιοανατολικής Ευρώπης ή και αλλού.

Las imágenes del documental, imágenes de nuestro kairos, no vienen de las noticias sino de las historias de los que están viviendo el drama. No te pierdas este documental porque cuenta las verdaderas historias de los protagonistas. No te pierdas la película, pero ante todo no pierdas la voluntad de ayudar como puedas. Porque de alguna manera todos estamos en un margen de esta sociedad por algún lugar de la costa sureste de Europa, o más allá. 

 

Read More

change

by S I L V    A S I M

Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα τον Οκτώβρη του 2012 στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, μία πόλη που επέλεξα να κάνω το θέμα της Διπλωματικής μου εργασίας για την ολοκλήρωση των αρχιτεκτονικών μου σπουδών στο ΕΜΠ.

Esta fotografía la saqué en octubre del 2012 en la islita del lago de la ciudad de Ioánnina, la ciudad que elegí como el contexto de mi Proyecto Fin de Carrera en la escuela de Arquitectura de Atenas, NTUA.

Αν και έχω καταγωγή από Ήπειρο και κοντινή οικογένεια στα Ιωάννινα, η αλήθεια είναι ότι δεν είχα επισκεφθεί την πόλη από όταν ήμουν 5 ετών – ωστόσο, πολύ συχνά ανέβαινα Πρέβεζα πχ. Στην ηλικία των 5 ετών τα Γιάννενα είχαν αποτελέσει μία στάση σε οικογενειακή μας εκδρομή – ο πατέρας, η μητέρα, ο αδερφός, η αδερφή και εγώ.

Aunque tengo origen en Épirus (región al suroeste de Grecia) y mi familia en Ioánnica, la verdad es que no había visitado la ciudad desde que tenía 5 años. Sin embargo, a menudo visitaba Preveza (ciudad cercana). En Ioánnica estuve con mi padre, mi madre, mi hermano y mi hermana haciendo una parada en un viaje familiar.

Το νησί της λίμνης, ως σημαντικός τουριστικός προορισμός (χρονολογικά ήμαστε κάπου στο 1994), αποτέλεσε σημείο επίσκεψης μας. Φθινώπορο ήταν, κρύο και υπήρχε κόσμος στο νήσι – ή έτσι είχε φανεί στα μάτια του πεντάχρονου τότε εαυτού μου.

La isla, como polo turístico importante (alrededor de 1994), fue el punto de nuestra visita. Era Otoño, hacía frío y había gente en la isla – o así había parecido a los ojos de aquel mismo yo de cinco años.

Ο πατέρας αγόρασε σε όλους μας ένα μικρό τουριστικό ένθυμιο – χαρές, χαμόγελα, κόσμος, φασαρία. Μία χαρακτηριστική ανάμνηση και εικόνα στα στενά του νησιού, στην υγρασία, στη λίμνη. Μετά από αυτό το ταξίδι περίπου μισό χρόνο έπειτα, μάθαμε τα νέα και εμείς, τα παιδιά, ότι ο πατέρας μας ήταν σοβαρά άρρωστος.

Papa compró a todos nosotros un pequeño souvenir turístico – alegría, sonrisas, mundo, ruido. Un recuerdo característico y una imagen en las callecitas de la isla, humedad, en el lado. Después de este viaje casi medio año después, llegaron a nosotros, los chicos, las noticas, que el papa estaba seriamente enfermo.

Read More

 

img-20161023-wa0001

Drawing kind of writing Alfonso Perez Lopez 2016

“Κind of writing” that traverse the aesthetic stereotype. “Converts the surface in an allusive field of writing -allusion, a rhetorical figure, consists in saying one thing with the intention of making another understood-“

IMG-20161023-WA0004.jpg

Drawing kind of writing Alfonso Perez Lopez 2016

[He -Twombly-] “produces all the rest (the “surplus”) without necessarily seeking to produce anything. The artist (let us retain this somewhat kitsch term) is by status an “operator” of gestures: he seeks to produce an effect and at the same time seeks no such thing; he seeks to produce an effect and at the same time seeks no such thing; the effects he produces he has not obligatorily sought out; they are reversed, inadvertent effects which turn back upon him and thereupon provoke certain modifications, deviations, mitigations of the line, of the stroke. […]the artist´s gesture- or the artist as gesture”

alfonso-perez-lopez2

Drawing started from writing Alfonso Perez Lopez 2016

Read More

It is Greek |and therefore| it cannot be read.

για την μυθοπλασία,  sobre la ficción.

graecumest2cnonlegitur1.docx-1

Dibujo por Alfonso Pérez López

“- No obstante, usted padeció en sus diálogos socráticos la influencia de Platón ¿no es cierto?

– Ωστόσο, παραδέχεστε στους Σωκρατικούς σας διαλόγους την επιρροή του Πλάτωνα δεν είναι έτσι;

– No, en absoluto. Sólo había leído algunas páginas. Si hubiese sabido más griego es posible que me hubiese interesado. Pero es más sencillo inventar que recobrar. Graecum est, non legitur.

– Με τίποτα. Είχα διαβάσει μόνο μερικές σελίδες. Αν γνώριζα περισσότερα ελληνικά ίσως να είχα ενδιαφερθεί. Αλλά είναι πιο εύκολο να εφευρεθεί κάτι από το να ανακτηθεί.  Graecum est, non legitur.

– ¿Y no utilizó obras griegas, ni traducciones?

- Και δεν χρησιμοποίησατε ελληνικά έργα ή μεταφράσεις;

– De ningún modo.

– Σε καμία περίπτωση.

Read More

Esta historia de trazar pertenece a la serie de Dibujar Sin Atributos. Sin embargo, lo importante es que es la primera historia en este blog del importante español escritor satírico  .

Αυτή η ιστορία χαράξεων ανήκει στη σειρά Σχεδιάζω Χωρίς Ιδιότητες. Ωστόσο, το σημαντικό είναι πως είναι η πρώτη ιστορία σε αυτό το μπλογκ του μεγάλου σατιρικοκαυστικού ισπανού συγγραφέα .

IMG-20160724-WA00032

El suelo de la casa de la sierra estaba lleno de uno color negro, una especie de resina que se desprende de las hojas muertas de las encinas.

Το δάπεδο του σπιτιού στο βουνό ήταν γεμάτο με ένα μαύρο χρώμα, μια ρητίνη που βγαίνει από τα νεκρά φύλλα της βελανιδιάς.
Alguien trajo una kärcher.

Κάποιος έφερε ένα kärcher.

IMG-20160724-WA00022
Una especie de bomba hidráulica que limpia echando agua a mucha presión con una lanza.

Ένα είδος υδραυλικής αντλίας που καθαρίζει ρίχνοντας νερό με πολλή πίεση με ένα δόρυ.
Dejándolas blancas y relucientes, ¡SIN SALIRME DEL RECUADRO!*

Άφησα το δάπεδο ολόλευκο, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΔΡΟ!*

Read More

“What was new wasn’t the “banlieue revolt,” [..], but the break with its established forms.

[..] “Becoming autonomous,” could just as easily mean learning to fight in the street, to occupy empty houses, to cease working, to love each other madly, and to shoplift.”

Comité Invisible, The Coming Insurrection

impro-fanny-02

Un manifiesto sobre el nacimiento y la libertad del dibujar de Natalia Vime Hernández-Sito*. 

Ένα μανιφέστο για τη γέννηση και την ελευθερία του σχεδιάζω από τη  Natalia Vime Hernández-Sito*.

Y, ¿es posible que algo no sea nada?no, parece que siempre, sólo por el hecho de definirlo como “algo” ya es excluyente de nada. Se puede dibujar la nada?

Και, είναι δυνατό κάτι να μην είναι τίποτα; Όχι, μοιάζει πως πάντα, με το που κάτι ορίζεται σαν “κάτι” να αποκλείεται αυτόματα από το τίποτα. Μπορεί να σχεδιαστεί το τίποτα;  

IMG_20160520_192717-01

“el otro día imprografika se apoderó de mi planta India”

 

 

Al hacer el primer trazo, ya se convierte en algo. Pues es posiblemente en esa búsqueda de la nada, en la que somos capaz de descubrirlo todo.

Κάνοντας την πρώτη χάραξη, αμέσως μετατρέπεται σε κάτι. Σε αυτή την έρευνα του τίποτα, είναι ίσως που είμαστε ικανοί να ανακαλύψουμε τα πάντα. 

Es en ese momento, en el que la razón se desvincula del movimiento de la mano, que algo en el cuerpo se desprende, y que parece que sale de nuestro ser.

Είναι εκείνη τη στιγμή, κατά την οποία η λογική αποσυνδέεται από την κίνηση του χεριού, όπου κάτι από το σώμα χωρίζεται, και μοιάζει να βγαίνει από το είναι μας. Read More

Τα σχέδια δεν είναι οντότητες δεν ενοχοποιούνται. Ενοχές-αισθήματα ευθύνης αποδίδουμε εμείς οι ίδιοι ή οι άλλοι, τις οποίες εμείς υιοθετούμε, για τις πράξεις, τις επιλογές μας, εν προκειμένω για τα έργα μας, επειδή αυτά με κάποιο τρόπο έρχονται σε αντίθεση με τις δήθεν ηθικές μας αρχές. Αλλά θα σου πω τις παρακάτω σκέψεις όπως θα ήθελα, χωρίς πολλές ενοχές.

Los dibujos no son entes; no pueden ser culpables. La culpa -un sentimiento de responsabilidad generalmente moral a menudo la achacamos a nosotros mismos u otros, cuya crítica aceptamos, con respecto a nuestras acciones, y en este caso a nuestras obras, porque ellas de alguna manera son contrarias a nuestros supuestos principios morales. Pero intentaré contarte mis reflexiones, sin muchos sentimientos de culpa.

sample 100-01

100 words and an image for you_a selfie

Ένα σχέδιο πέφτει στα χέρια μας. Αν κι αν το καλοσκεφτείς γύρω μας υπάρχουν μόνο χνάρια, ίχνη, “σχέδια” παντού. Ας δούμε τα σχέδια σαν τα απομεινάρια μιας αρχαιολογικής ανασκαφής. Κι εμείς σαν τους αρχαιολόγους θα ψάξουμε στις ανασκαφές για να μιλήσουμε για αυτούς που έχτισαν κι άφησαν αυτόν τον “πολιτισμό”.

Un dibujo cae en nuestras manos. Pero, si lo piensas, a nuestro alrededor existen sólo huellas, signos, “dibujos” por todos lados. Si consideramos los dibujos como las ruinas de una excavación arqueológica, pudiéramos ser los arqueólogos que vamos a buscar en ellas para poder hablar con aquellas personas que “construyeron” esa “civilización”.

Ας κοιτάξουμε αυτό το σχέδιο και ας προσπαθήσουμε να πάμε πίσω σε αυτό που το χάραξε, τον “αρχαίο”, τον “πρωτόγονο της Αλταμίρα”.

Vamos a utilizar este dibujo como medio para ir hacia atrás en busca de quien lo trazó, aquel ” indígena de Altamira” que dejó su rastro.

Θα μπορούσε να μιλήσουμε για το ύφος, το θέμα, τη σύνθεση, το στυλ που χρησιμοποίησε ο σχεδιαστής ιμπρεσιονιστικό, εξπρεσιονιστικό, αφηρημένο, ρεαλισμό, ποπ, για την τεχνική (προοπτική, αξονομετρία,3d, παραμετρικό κτλ.)αλλά τι νόημα έχει άλλη μια ανάλυση για το στυλ, ή σε τι θα χρησίμευε άλλη μια κατηγοριοποίηση ανθρώπων και των έργων τους ανά στυλ; Ας προσπαθήσουμε μια διαφορετική ανάγνωση.

Podríamos hablar sobre el tema del dibujo, su composición, el estilo que utilizó el dibujante -impresionista, expresionista, abstracto, realista, pop…; sobre la técnica utilizada -perspectiva, axonométrica, 3d , paramétrico…; pero ¿qué sentido tiene un análisis más sobre el estilo o la clasificación de la gente y de sus obras según su estilo? Vamos a intentar una lectura diferente.

P1070143-Editar copia

Για να χαραχτεί κάτι χρειάζεται μια μια κίνηση, μια ώθηση. Για να αφεθεί ένα ίχνος σε κάποια επιφάνεια ακόμα κι αν τα ίχνη είναι από πίξελς που για να εμφανιστούν χρειάζονται κάποια εντολή ή το σωστό κώδικα χρειάζεται κάποιος. Υπάρχει δηλαδή κάποιος που που σπρώχνει, κινεί, μεταφέρει τα εργαλεία, χαράσσει πάνω στην επιφάνεια, που κινείται χαράσσοντας. Read More

IMG-20160506-WA0007

Existe una etápa en el proceso creativo donde el artista está completamente metido en su trabajo. Y, es cuando empieza a producir maravillas. Este momento normalmente surge después de muchas vueltas.

Υπάρχει ένα στάδιο στη δημιουργική διαδικασία , όπου ο καλλιτέχνης είναι εντελώς αφοσιωμένος στο έργο. Και είναι τότε που αρχίζει να παράγει θαύματα. Αυτή η στιγμή έρχεται συνήθως μετά από πολύ παίδεμα.

Miren está trabajando en un proyecto cerca de Nilo y la obra del Hassan Fathy. Allí, por las orillas la encontramos buscando captar los esquemas de los cultivos y los flujos del río. Ella fiel en la tradición Vasca. Νo tiene miedo y entra en las “trampas” oteizianas, para “cazar el ser”, como comentaba nuestro querido Antonio Verd.

Η Miren προετοιμάζει ένα πρότζεκτ κοντά στο Νείλο και το έργο του Χασάν Fathy. Εκεί, στις όχθες τη συναντήσαμε να ψάχνει να “συλλάβει” τα σχήματα καλλιεργειών και τη ροή του ποταμού. Είναι κι αυτή πιστή στην παράδοση των Βάσκων. Δεν φοβάται και μπαίνει στις «παγίδες » του Oteiza, για το “κυνήγι όντος”, όπως σημείωνε ο αγαπημένος μας Antonio Verd.

No sé si existe en castellano la expresión  “buena caza”, pero  como se trata de cultivos y cada vez somos más vegetarianos, sin duda esto tiene pinta de ser una buena cosecha!

Δεν ξέρω αν υπάρχει στα ισπανικά η φράση «καλό κυνήγι », αλλά δεδομένου ότι αυτόπρόκυται για καλλιέργειες και κάθε φορά είμαστε περισσότερο χορτοφάγοι, χωρίς αμφιβολία πρόκειται για μια καλή σοδειά!

Partes del proceso del último al primero .. “las vueltas“:

Κομματάκια από τη διαδικασία από το τέλος στα πρώτα.. όλο το “παίδεμα”:

IMG-20160507-WA0000IMG-20160506-WA0007IMG-20160506-WA0006IMG-20160506-WA0005IMG-20160502-WA0000IMG-20160419-WA0004

Read More

 

 

 

¿Qué consejo te puedo dar? No se puede recomendar nada. Sólo existen tanteos. Posiblemente estos tanteos tienen que ver con aquellos sueños viejos, aquellas imágenes. ¿Cómo imaginamos una vez, en tiempos insospechosos, aquellos futuros novios? De qué novela, película o de qué carencia, de qué impresión fuerte o aroma se fabricaron aquellos fantasmas que es posible que uno puede pasar toda la vida buscando encontrarles. A menudo encontramos sus trocitos, por aquí y por allá, normalmente de repente, inesperadamente.  

Τι συμβουλές να σου δώσω; Δεν υπάρχουν συμβουλές. Μόνο δοκιμές. Έχουν μάλλον οι δοκιμές να κάνουν με εκείνα τα παλιά όνειρα, εκείνες τις εικόνες. Πως τους είχαμε φανταστεί εκείνους τους μελλοντικούς συντρόφους; Από ποιο μυθιστόρημα, από ποια ταινία ή από ποιο έλλειμμα,  από  ποια δυνατή εντύπωση, από ποιο άρωμα συστάθηκαν εκείνα τα φαντάσματα που παίζει να ψάχνει κάποιος μια ζωή για να τα συναντήσει; Ή που κομματάκια τους βλέπει που και που, από εδώ και από κει, συνήθως ξαφνικά, αναπάντεχα;httpofficialhenrydarger.com

En algunas ocasiones uno cree que encontró estas criaturas hechas de aquel material fantasmático, pero se equivoca y ellas no son más que caricaturas. A veces parece como si todo esto no fuera más que un juego – caza de fantasmas porque en los viejos fantasmas vienen y se añaden otros nuevos. Figuras fantasmátiCas, un juego sin fin.

Άλλες φορές πάλι νομίζει ότι συναντά εκείνα πλάσματα φτιαγμένα από εκείνο το φαντασματικό υλικό, αλλά που μάλλον κάνει λάθος και δεν είναι άλλο από καρικατούρες. Και μοιάζει ώρες ώρες να μην είναι όλο αυτό άλλο από ένα παιχνίδι-κυνήγι φαντασμάτων γιατί στα παλιά, τα πρώτα φαντάσματα, έρχονται και προστίθενται άλλα καινούργια. Φαντασματικές φιγούρες, ένα παιχνίδι  χωρίς τέλος. Read More

Το άρθρο στολίζει το έργο της Anthos Kosmos
For the time at which a new calendar year will begin 
and for the rest of the year
 imprografika
wishes you happy
graphic
and
bio-graphic
moments
*

Οι χελώνες δεν ανοίγουν σαμπάνιες

 
Text Antonis Androulidakis
Image Anthokosmos
/\\

 from www.thepressproject.gr one of the few independent greek news outlets.

Καθώς δείχνει να ξεμπερδεύουμε και με τούτη τη χρονιά, εγώ πάλι, σχεδόν απ’ το πουθενά, βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν οι χελώνες συστήνουν συλλογικότητες, αν ζουν σε «αγέλες», αν κάνουν παρέες, αν ερωτεύονται, λόγου χάρη, ή αν απλά περιφέρουν τη μοναχικότητα τους σε λαχανόκηπους, αναζητώντας λίγο χόρτο, μέχρις ότου να τουμπάρουν και να βρεθούν με το βαρύ καβούκι τους στο χώμα, οριστικά ανήμπορες να κινηθούν και να αντιδράσουν, καταδικασμένες σ’ έναν αργόσυρτο θάνατο.

Read More

Un dibujo tiene algo de muerto. A veces es lo que queda después de todo lo que importa. Si nos fascina o nos repugna, expuesto en su papel, en su soporte, lo hace de manera forzada y fuera de su naturaleza. Es casi grotesco, como un fallecido en el tanatorio al que por un tiempo se le sigue concediendo el estatus de persona. Como un bicho raro en formol en la estantería de un naturalista.

Un dibujo no es dibujar, sólo su huella incompleta, su resto despojado de vida.

anthitesis1

Al hablar de un libro que nos ha cambiado por completo, que nos ha revuelto y enamorado, con frecuencia decimos sólo generalidades. Divertido, dramático, me gustó mucho. Incluso haciendo un esfuerzo y con práctica apenas llegamos a una frase ingeniosa que parece resumir una impresión de conjunto. Y está bien así, no pretende ser más.

Más, sería el propio libro para ser leído. Sólo su lectura puede hacer vivir y además es difícil que lo haga más de una vez.

Con el dibujo pasa igual pero no parece tan evidente. Tan sólo unas pocas veces vemos algo que nos hace pensar en lo que fue dibujarlo. Dibujar es ser tú en relación, en búsqueda. Es habitar en movimiento, es tocar. En vez de observar, el que dibuja toca y cambia, rechazando o apropiándose de lo que encuentra. Dibujar es un simulacro erótico de la vida, acaso vivir en miniatura sobre el papel.

1-e1449686877324

El descubrimiento, un objeto de deseo, acaba siendo lo de menos sobre todo cuando no sabes lo que buscas. Por suerte se puede dibujar sin saber qué dibujar. Un poco como caminar sin tener que ir de casa al colegio o de la oficina al supermercado pero dispuesto a que algo suceda. Siempre llegarás a alguna parte si caminas lo bastante, decía un gato.

Si sabes algo, si lo conoces bien, no interesa. Lo apasionante es ver qué hacer con lo que no está claro, con lo que hay de incierto en las primeras ideas, las intuiciones, las sospechas de lo que puede ser la vida que vivimos con los otros que es la que merece la pena.

Hemos escrito esta anotación durante un trayecto en el metro. Es parte de la parte lírica del sueño en parte en contrucción que ya es una parte de Improvistos. Algunas ideas en nuestro inconsciente no estarían sin haber leído la tesis de Anthi Kosma, quien sabe mucho y busca más sobre la acción del dibujar ”como lenguaje mudo, práctica común, apertura, exploración, no representación”. Después de mucho leer y dibujar, Anthi aproxima la acción de dibujar ”como exploración, modo de búsqueda, medio de experimentación, como apertura de la forma, como resultado no de un motivo externo sino como aparición inmanente a la propia acción, como gesto, como ecografía entre el mito y el proyecto.

Más info: proyectar dibujando

2015-11-02 23

Τον ξαναβρήκα πριν 2 εβδομάδες στην Αθήνα. Έδινε μια μικρή συναυλία κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Είχα να τον δω πάνω από 4 χρόνια. Φυσικά, ποτέ δεν ήμαστε σίγουροι τι είναι αυτό που το παρόν διατηρεί από το παρελθόν. Για παράδειγμα ο ‘Aλεξ προτιμούσε να μιλάμε ελληνικά και μου μίλησε για τα σχέδιά του που πλέον δεν ήταν αρχιτεκτονογραφιστικά αλλά μουσικά.

Le reencontré hace 2 semanas en Atenas. Daba un pequeño concierto por el centro de Atenas. Llevaba más de 4 años sin verle. Claro, nunca estamos seguros qué es lo que el presente mantiene del pasado. Por ejemplo, Alex preferiría hablarme en griego y me habló de sus proyectos que ya no son gráficoarquitectónicos sino más bien musicales.  

anthokosmos imprográfika tocar

anthokosmos imprográfika tocar

Τον Άλεξ, γνωστό στην Ελλάδα και ως Αλεχάντρο, τον γνώρισα στις τάξεις σχεδίου του Antonio Verd πριν πολλά χρόνια στη Μαδρίτη. Άρχισα να προσέχω τα έργα του όταν μια μέρα σε μια συνεδρία αφιερωμένη στο σχέδιο και τη μουσική αυτός πήρε πρωτοβουλία και μαζί με ένα φίλο του έδωσαν ένα ρεσιτάλ μουσικού αυτοσχεδιασμού. Σε ένα περιβάλλον όπου η τέχνη ακόμα διαχωρίζεται  σε τεχνικές και καλλιτεχνικές τέχνες με έμφαση στις πρώτες η ερμηνεία των παιδιών ήταν κάτι παραπάνω από παράταιρα όμορφη. Read More

clarasanmillan

Clara San Millan Santander

With Clara we met by doing things, of course, by drawing. It can be said that our relationship is rooted in practice and in particular in the courses of Free Drawing of the School of Architecture of Madrid (ETSAM). With Clara we repeated, neither for credits nor for any other academic obligation but driven by pure passion and pleasure, the same classes for more than two years -somewhere between 2008 and 2011- .

DOSDE

Clara San Millan DosDE

Read More

I am sure most of you have seen these drawings of  CAD (Autocad) called blocks that represent “happy” people and a certain way of living.people_61743

Some months ago HipoTesis made a call against this kind of graphic stereotypes. Enjoy it: Bloque03HipoTesis, Experimental Digital Magazine, in its last issue explores the architectural project from an insider’s critical point of view. Its Call for Cad-Blocks incites the critical gaze upon commonly used stereotypes reproduced in architectural drawings. In addition, as a result of this “Call for Blocks”, a digital archive of non-stereotypical blocks is being created and shared out to the architectural community. The project is being presented as a 36 pages booklet entitled Blocks Factory that includes 15 CAD drawings with their corresponding comments (CAD drawings + texts) according to HipoTesis editorial project. Read More

Spring is here and the smell of orange blossoms is everywhere in this part of the planet. This is an amazing text by  Amer about the mediterranean flora, the revolution and its perfumes.  

image Amer Imprografika 2013

IN MEDIA RES

Since the first of May in Greece, we have been experiencing the steady rise of temperature that signifies the end of spring and the advent of summer. Now, the time has come for us to say our goodbyes to the most fragrant season of the year, recount it’s graces and feel gratitude for the gifts it has bestowed upon us.

Spring brings life where there was none: from every empty lot in the city, from every crack in the pavement or in the building facades the green tendrils of life spill forth. Every green patch releases in the air the fragrance of growth.

Spring makes time: so the days are now long and can accommodate a thousand activities and there is still time left for daydreaming. The nights are sweet and there is no need to hurry back inside for shelter.

Spring brings openness: houses have been cleaned to welcome it. They are now open and filled with sweet breezes. Balconies and gardens have been reclaimed. We can eat outside! Clothes and shoes became lighter – our steps as well.

Spring awakes the senses: now our eyes are filled with wonder from the transformations that take place daily; our ears filled with the song of the birds. Strawberries are back! The air and the sun kiss us on the forehead and the back of the neck. Flowers are back too! As I am writing this I am high on the fragrances that rise from a nearby unkempt green patch.

At the peak of spring, we are ready to embark on a sea of sensual pleasures that nature has prepared for us from now on, and as summer takes the lead, memories of the cold, the dark and the silence will be locked away in the back of the dustiest cupboard of memory. We can now afford the luxury of fooling ourselves into believing that winter will never come back, but not so long ago we were thinking it would never end. Yes, not too long ago spring was far from what I described above. It was an uncertainty and a fool’s hope at best.

MEMORY DETOUR

I used to wonder, why did you bother?
distanced from one, blind to the other.
But sweetness follows.
– REM

I was leaving the office late in the evening (not an uncommon thing in my line of work) feeling weary and drained. Eyes were puffy from countless hours at the computer, in front of which I sat 10 years ago and it seems I have forgotten to get up (a line stolen from the film Medianeras (2011), watch it!). I was determined to head straight home but instead I stood there for some crucial seconds trying to figure myself out. Have you ever had that moment when you catch your brain thinking and working things out behind your back, not bothering to ask your conscious part for permission?

Springolution3 Amer Imprografika 2013

I decided to play my card of blackmail; I would not head home before I had my moment of clarity. Brain still seemed uncooperative and standing in the door for an hour seemed like a waste of time so I decided to carry my body around the city till he came to his senses. I knew he had been working hard that day so I was counting on him giving up before I did. I avoided all the coffee places and bars bustling with people because I didn’t want to offer him any distractions. The air was humid and cool. It was as if the rhythm of the earth’s breathing had changed and I felt like I was standing over a sleeping person, watching them stir a bit just before they wake up – have you ever tried to grasp what goes on in the mind of a waking person? Drifting through parks and tree-lined streets I was observing the plant life around me with a feeling of deja-vu. Not a big mystery there one might say. The story of spring, no matter how wondrous, can be summarized into three acts that are repeated with relative precision every year. It opens with the blossoms of the almond tree, it reaches its peak with the abundance of flowers and greenery and it concludes with the orange blossoms and the first signs of dry patches in the fields.

I was about to believe this as well and call it a day… if it wasn’t for the moment of clarity. Brain finally gave in and the mysterious recollection he had been holding from me became crystal clear. The restlessness I was experiencing now I had experienced some years ago under very different circumstances…

It was the result of the uproar caused by thousands of people running in the streets of Athens when the air was perfumed with the “subtle sillage” of tear gas (which has a dominant facet of flint and pepper). A peaceful protest march had turned into a riot (let’s leave the details unspecified) and I was caught in the middle. The protesters set fire to garbage bins to nullify the effect of the gas so base notes of burning plastic and tar became suddenly dominant.

I sought refuge along with other people in the subway where an unknown girl put lipstick under my eyes to reduce the burning sensation and showed me how a wet t-shirt can be used as a mask to breathe through, adding the scent of floral-musky fabric softener to the mix. Being from a small town where such events never take place it was the first time I found myself in such a situation. I didn’t know the specifics behind the riot. All I could tell was that this is how a revolution must feel like. A common feeling of discontent culminating in a revolt under the right circumstances and people who would normally have minimal interaction with each other on the street are violently brought together by a rift in the social structure. These people rioting seemed like they had suddenly been awakened from stasis and like madmen who don’t agree with reality, they decide to change it, going against the common feeling of “let it be”. They are those who are usually seen as fools or radicals by the “sane” part of society but throughout history they have been the force of change. It was spring and when the conflict was over and we emerged from the subway, I was greeted with the scent of bitter orange trees in early bloom.

Athens Riot Amer _Boufinas Konstantinos_ Imprografika 2013

Read More

Eva de Miguel Gomez, desigualdad_Galeriademagdalena 2015“In the Virgin Islands they are 830,000 registered companies, even though their total population is only 27,000 persons”.

“En las Islas Virgenes están registradas 830.000 empresas, a pesar de que su población total es de sólo 27.000 personas”.

*
This is the artwork of imprografika for the competition lagaleriademagdalena y Oxfam Intermón#DesigualdART

Esta es la obra de imprografika por el concurso #DesigualdART lagaleriademagdalenaOxfam Intermón #DesigualdART

*

You can vote the work here
Puedes votar la obra aquí 

* Read More

A propósito de la última nieve

un textito sobre el dibujo reverso, la figura y el fondo, la luz y lo plano.

Με αφορμή το τελευταίο χιόνι ένα κειμενάκι για το αντίστροφο σχέδιο, τη φιγούρα και το φόντο, το φως και το πλάνο.

ultima nieve 2015 15s

En concreto la nieve no dibuja, sombrea; solamente que su sombreado no es una zona oscura producida por un objeto que interrumpa la dirección de la luz sino más bien todo lo contrario, una capa luminosa que se genera cuando la caída de los copos de la nieve se interrumpe por una superficie. Desde el reverso la nieve sombrea con blanco las superficies que encuentra revelando su volumen y sus texturas.

Για την ακρίβεια το χιόνι δεν σχεδιάζει, σκιάζει. Μόνο που η σκιά του δεν είναι μια είναι μια σκούρα ζώνη που προκύπτει επειδή ένα αντικείμενο διέκοψε την πορεία του φωτός, αλλά μάλλον το αντίθετο, μια φωτεινή στρώση που δημιουργείται όταν η πτώση των νιφάδων διακοπεί από κάποια επιφάνεια. Από το “αρνητικό”, το χιόνι σκιάζει με λευκό τις επιφάνειες που συναντά   αποκαλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο τον όγκο και την υφή τους.

ultima nieve 2015 10s

Read More

Imprografika dibujar resonancias Eva de Miguel Aleman_2013

A few days ago Pat Thomson wrote “writing, hand writing and pens“, another lovely post about the practice of writing. In search of how, not what, of writing process she mentioned a number of references and some aspects of the process of writing as the rooms of the writers and their relation with writing instruments. From this point through the words of Barthes she describes how writing is a kind of (often tacit) processes where the action of tracing signs over a surface becomes an embody scription, a gestural pleasure similar with that in painting.

But a quote of Roland Barthes about instruments reminds us (in particular, Eva) of an unforgettable session of scriptions: “I would say… that I have an almost obsessive relation to writing instruments.”  and then he comments “In short, I’ve tried everything… except Bics with which I feel no affinity.”

Here are some of the best drawings of Eva Aleman, Carolina Verd and maybe María Barrena made during a great sesion of Imprografika called “Dibujar Resonancias-Drawing Resonances” (2013) where we tryied to “explode” the Bics, this instrument “with which I feel no affinity“.

P1210183sEva de Miguel Aleman_Imprográfika_2013

Eva de Miguel Aleman_Imprográfika_2013

P1210182s Eva de Miguel Aleman_Imprográfika_2013

Eva de Miguel Aleman_Imprográfika_2013

Read More

for Miren Korkuera Iturbe, part II

-Miren, me comentaron que nombrar tus imágenes como imágenes vampiros no era la asociación más acertada. //– Μίρεν, μου είπαν πως η ονομασία των εικόνων σου ως εικόνες-βρικόλακες δεν ήταν και ο πιο πετυχημένος συσχετισμός.

Ja, ja, a mi me da igual. //-Χα, χα , εμένα το ίδιο μου κάνει.

-Parece que sería más adecuado conectar tus imágenes etéreas con otros seres mitológicos, más delicados, como las ninfas. // – Μάλλον θα ήταν πιο πετυχημένο αν συνέδεα τις αιθέριες εικόνες σου με άλλα μυθολογικά πλάσματα, πιο εκλεπτυσμένα, όπως π.χ. οι νύμφες.

-Pero en ese caso…mira lo que significa LAMIA. Mitología Vasca!”//- Σε αυτή την περίπτωση … κοίτα τι σημαίνει Λάμια. Μυθολογία Βάσκων! “

“¿Pero una Lamia?”, me pregunté.//“Μα μια Λάμια; “, αναρωτήθηκα.

Sin duda Lamia es otro ser mitológico. Su encanto parece que depende de la cultura. Para los grecolatinos fue una mujer hermosa que finalmente se convirtió en un “monstruo que devoraba los hijos de otras madres, porque Hera mató a sus hijos y desde entonces se puso celosa”. Pero para los vascos, como Miren, Lamia no es un monstruo. “Las lamias (lamiak o laminak) son genios mitológicos a menudo descritos con pies de pato, cola de pescado o garras de algún tipo de ave. Casi siempre femeninos, de una extraordinaria belleza”. Tal vez por eso Miren pensó  asociar sus imágenes con Lamia y no con las ninfas.

Αναμφισβήτητα η Λάμια είναι άλλη μια μυθολογική οντότητα. Αλλά η γοητεία της μάλλον εξαρτάται από ποια κουλτούρα την κοιτάς. Στην ελληνορωμαϊκή μυθολογία η Λάμια ήταν μια όμορφη γυναίκα που τελικά έγινε ένα “τέρας που καταβρόχθιζε τα παιδιά που είχαν άλλες μητέρες”.  Για τη μεταμόρφωση ευθύνεται η  Ήρα που σκότωσε τα παιδιά της και από τότε η Λάμια έγινε ζηλιάρα-δολοφόνος. Αλλά για τους Βάσκους, όπως η Μίρεν, η Λάμια δεν είναι ένα τέρας. “Η Λαμία ( lamiak ή laminak) είναι μυθολογικά όντα που συχνά οι περιγραφές αναφέρουν ότι έχουν πατούσες πάπιας, ουρά ψαριού ή τα νύχια κάποιου πουλιού. Σχεδόν πάντα είναι θηλυκό, εκπληκτικής ομορφιάς”.  Ίσως γι ‘αυτό η Μίρεν σκέφτηκε να συνδέσει τις φωτογραφίες της με τη Λαμία και όχι με τις νύμφες.

Miren Korkuera Iturbe Eh Style  2 - Αντίγραφο

Y con esta proposición de Miren para la Lamia se me estropearon los planes para asociar sus imágenes con las “Ninfas” estas creaturas especiales tratadas por Aby Warburg y por Giorgio Agamben con la preciosa frase: como “pausas cargadas de tensiones entre sí”.

Και με αυτήν την πρόταση της Μίρεν για τη Λάμια χάλασαν και τα σχέδιά μου να συνδέσω τις εικόνες της με τις νύμφες αυτά τα μυθικά πλάσματα ερμηνευμένα Aby Warburg και τον Giorgio Agamben με την υπέροχη φράση του: “σαν παύσεις φορτισμένες από τάσεις που δημιουργούνται μεταξύ τους”.

Miren Korkuera Iturbe Eh Style 1 - Αντίγραφο

Pero, ¿por qué demonios necesitamos estos seres? ¿Qué hacen los Vampiros, las Ninfas, la Lamia u otros seres mitológicos-ficticios en un blog sobre el dibujar y sus imágenes? ¿Por qué tanta manía para asociar las imágenes con ellos? Y finalmente qué semejanza tienen estas criaturas ficticias con las imágenes? Y de manera más sencilla ¿cual es su imagen? Alguna conexión tendrán todas estas preguntas con las obras de Didi Huberman con célebre “La imagen superviviente” y otras como “La imagen que arde”, “La imagen mariposa”, “Imágenes pesa a todo”, “Cuando las imágenes toman posición” y muchos más, pero cerramos este textito con una frase de Agamben sobre las ninfas y las imágenes del movimiento.

Αλλά γιατί διάολο χρειάζεται να καταφεύγουμε σε  αυτά τα πλάσματα;  Τι κάνουν οι Βρικόλακες, οι Νύμφες, η Λάμια και άλλα μυθολογικοφανταστικά όντα σε ένα blog για το σχεδιασμό και τις εικόνες του; Γιατί τόση μανία να συνδεθούν οι εικόνες με αυτά τα πλάσματα; Και εν τέλει τι ομοιότητα έχουν αυτά τα φανταστικά όντα με τις εικόνες; Αλλά και πιο απλά, ποια είναι η εικόνα τους; Κάποια σχέση θα έχουν όλες αυτές οι ερωτήσεις για τις εικόνες με τα έργα του  Didi Huberman με διασημότερο το L’Image survivante και αλλά όπως Devant l’image, L’Image ouverte, Images malgré tout,  και πολλά πολλά άλλα επί του θέματος, αλλά θα κλείσουμε με μια φράση του Αγάμπεν για τις νύμφες και τις εικόνες της κίνησης.   

Miren Korkuera Iturbe Eh Style  3

“La ambigua relación entre los hombres y las ninfas es la historia de la difícil relación entre el hombre y sus imágenes”.   

” Η διφορούμενη σχέση του ανθρώπου με τις νύμφες είναι η ιστορία της δύσκολης σχέσης ανάμεσα στον άνθρωπο και τις εικόνες του ” .

Read More

grand-jeté-en-tournantAlfonso-Perez-Lopez-by-anthokosmos

Text & images Alfonso Perez Lopez

Probablemente, cuando quieres expresar (no analizar) un movimiento, mediante el dibujo, tiendes a pensar que debes hacer tuyo el aprendizaje tácito que ha llevado al ejecutante a llevarlo a cabo de esa manera. Pero una vez que comprendes que no es posible, es cuando acudes a tu propio conocimiento tácito, a tus recursos de expresión.

Πιθανότατα, όταν θέλεις να εκφράσεις (όχι να αναλύσεις) μια κίνηση, μέσω του σχεδίου, έχεις την τάση να νομίζεις ότι πρέπει να κατέχεις την άρρητη γνώση (tacit knowledge) που οδήγησε τον σχεδιαστή να την  πραγματοποιήσει με αυτό τον τρόπο. Αλλά τη στιγμή που καταλάβεις ότι αυτό δεν είναι δυνατό, τότε πλησιάζεις τη δική σου άρρητη γνώση, τα “όπλα” της έκφρασής σου.

Es aquí cuando comprendes que un dibujo no es un paso de baile, porque se dibuja, cada vez, una sola vez. Cuando entiendes que no se trata del baile, sino de tu baile (si es que quieres expresar, no representar), dejas de analizar para comenzar a expresar. Read More

café müller. planta Alfonso Perez Lopez

de Alfonso Perez López

Al dibujar, todos registramos ciertas compulsiones, y convulsiones, que nos hacen sentir el dibujo como nuestro.

Κατά τη σχεδίαση, όλους μας διακατέχουν κάποιοι καταναγκασμοί-συνήθειες, και σπασμοί, που μας κάνουν να νιώθουμε το σχέδιο σαν δικό μας .

Nuestros tics nos dan seguridad entre intervalos de movimientos de búsqueda, y nos arrastran a componer el dibujo como un todo tranquilizador.

Τα τικ μας είναι αυτά που στα κενά ανάμεσα στις διερευνητικές κινήσεις μας δίνουν εμπιστοσύνη, και μας παρασύρουν να συνθέσουμε ένα σχέδιο σαν ένα όλο καθησυχαστικό (ελεγχόμενο).

Eso que tanto trabajo nos ha costado construir y que llamamos ego se acerca y se aleja de nosotros al tantear, dejando al descubierto un cierto autómata que toma las riendas en caso de un posible desastre. Read More

"Me apetecía hacer un dibujo pero no sabía sobre qué dibujar...  
 Ήθελα να σχεδιάσω κάτι , αλλά δεν ήξερα τι...
Se me ha ocurrido hacer algo que no había hecho nunca...
Σκέφτηκα να κάνω κάτι που δεν είχα ξανακάνει ...
No sé si te va a gustar... Pero es interesante las cosas (buenas y malas) que se 
descubren sobre uno mismo en las decisiones que se van tomando sobre el papel.
Δεν ξέρω αν θα αρέσει ...Αλλά έχουν ενδιαφέρον τα πράγματα (καλά και κακά) που ανακαλύπτει 
κάποιος για τον εαυτό του στις αποφάσεις που αναγκαστικά παίρνει πάνω στο χαρτί.    
Un ejercicio de análisis y extrañamiento…
Μια άσκηση ανάλυσης και παραξενέματος ..." 
Alfonso Pérez López

No podemos saber qué exactamente fue lo más extraño para Alfonso. ¿El hecho que no sabía qué iba a dibujar, que no tenía un tema concreto, que dibujaba con la mano izquierda, que después de cada trazo intentaba hacer algo distinto e imprevisible?

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιο ακριβώς ήταν το πιο παράξενο για τον Αλφόνσο. Το ότι δεν ήξερε τι να σχεδιάσει, ότι δεν είχε ένα συγκεκριμένο θέμα, το ότι σχεδίαζε με το αριστερό χέρι, ότι μετά από κάθε χάραξη προσπαθούσε να κάνει κάτι διαφορετικό και απρόσμενο; Read More

As you might have noticed we have a strong interest for narratives about making and makers in this blog. We also have a strong interest in exploring and thinking about techniques on graphic improvisation. The exhibition Crafting Narrative at the Pitzhanger Manor Gallery, London ticks all of the boxes above.

Artworks, films, photography and texts managed to tell us the stories of the exposed objects by uniting different aspects of them, with a non-linear narrative way, like a collage. Among the stories told above the work of Zhenhan Hao “imitation imitation” drew our attention:

imprografika for crafts narratives exposition 2014 4s“Imitation, imitation by Zhenhan Hao is a series of improvised products produced with craftspeople in the Dafen and Jingdezhen villages in China that explores personal imagination and creativity in relation to social, political and economic implications of Chinese imitation culture.”  

imprografika for crafts narratives exposition 2014  6sA pair of shoes and a suit made by mixing different brands logos and styles manage to break up the sovereignty of the very same brands and styles they incorporate in their design.

imprografika for crafts narratives exposition 2014 2s

Imitation art is a huge industry in China, where entire villages are given over to reproducing the works of masters. Above: a Van Gogh expert imitator with a portrait of his bedroom done in the Dutch master’s style.

Read More

tatiana's-studio-by-!mprografika-sEste post está dedicado a un amor, un amor que pertenece a los amores aquellos que surgen y se evolucionan en el ambiente de un taller en una escuela de arte o de arquitectura, haciendo-dibujando.

Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο σε μια αγάπη. Η αγάπη αυτή ανήκει στις αγάπες εκείνες που γεννιούνται και εξελίσσονται στο περιβάλλον ενός εργαστηρίου σε κάποια σχολή τέχνης ή αρχιτεκτονικής, κάνοντας-σχεδιάζοντας. 

Estas relaciones amorosas crecen entre aquellas personas que cuando trabajas a su lado nada es igual y que por su contagio puedes a nivel personal o colectivo asombrarte y hacer cosas inimaginables. Normalmente en este tipo de amores no surgen asuntos de monogamia, y por eso Eva de Miguel* no se va a molestar que este post no es para ella sino para Tatiana, una pareja gráfica inolvidable.

Πρόκειται για αυτούς τους ανθρώπους που όταν δουλεύεις δίπλα τους σε κάνουν να βγάζεις τον καλύτερο σου εαυτό, έναν εαυτό που δεν γνώριζες ότι είχες και που μαζί μπορείτε να φτιάξετε πράγματα που πριν ήταν αδύνατο να φανταστείς. Σε αυτού του είδους τις σχέσεις συνήθως δεν υπάρχει ζήτημα μονογαμίας, οπότε η Eva de Miguel* δεν θα παρεξηγηθεί που αυτό το ποστ δεν είναι για εκείνη αλλά για την Τατιάνα, ένα αξέχαστο σχεδιαστικό ταίρι. 

Read More

gif-Maria-Barrena-imprografika-2014

 

“Quería hablar de la Traición, de cómo duele, cómo desgarra cual puñal, más cuando éste puede matarte o ser el clavo ardiendo del que con gusto colgaríamos con rotar algo menos de doscientos grados;  cómo la luz no es tal sin la sombra que la empaña que a la vez le da la vida; los claroscuros de muerte en la misma,  el terror a no ser,  desaparecer desasido por aquel a quien con gusto besarías.”

-MB

“Ήθελα να μιλήσω για την Προδοσία, πώς πονά, πώς διαλύει σαν μαχαίρι, ειδικά όταν αυτό μπορεί να σκοτώσει ή μπορεί να είναι το αναμμένο καρφί (έκφραση απελπισίας), πώς το φως δεν είναι τίποτα χωρίς τη σκιά που ρίχνει αυτής που την ίδια στιγμή της δίνει ζωή, το εφέ των σκιών του θανάτου στον ίδιο, ο τρόμος να μην υπάρχεις, εξαφανίζεται από εκείνον τον οποίο με χαρά θα φιλούσες.”

-ΜΒ

María empieza a interpretar el mito de la traición de Judas con la imagen de dos labios o de un beso tachada con una línea vertical en negro. Con este gesto fuerte y significativo la imagen simbólica del beso se “rompe”. El beso “a quien con gusto besarías” se convierte en “zona prohibida”, paisaje abismal entre el deseo y el deseo de dejar de desear. Trazos de sensación entre  la traición y el deseo de la liberación. Elementos de dibujo técnico complementan la “atmosfera” y el fondo de la imágen que a lo largo del proceso del dibujar se transforma continuamente hasta que los trazados lleguen a formar un paisaje extraño y extrañamente tranquilo. Read More

MIREN-en-busqueda-del-tiempo-perdido

 

La belleza de estos collage es indudable. Sin embargo aquí, por ser un poco subnormales, no vamos a hablar de ella sino de su carencia (de la belleza). Pero a la larga el apartamiento puede ser eficaz. Aunque lo que pasó pasó y es imposible revivirlo sin embargo en muchos casos no paramos de hablar de lo sucedido y querer de alguna manera desesperada repetirlo. En este caso lo que causa nostalgia a la autora de estas imágenes está relacionado con la capacidad de asombrarse por sí misma, por las manos que revelaron estas figuras espectaculares, este momento de trazar, de cortar y pegar estos papelitos.

Η ομορφιά αυτών των κολάζ είναι αναμφισβήτητη. Ωστόσο εδώ, επειδή κατά κάποιο είμαστε τρόπο ανώμαλοι, δεν θα μιλήσουμε για αυτήν αλλά για την έλλειψη της. Τελικά όμως η απομάκρυνση μπορεί να είναι αποτελεσματική. Αν και ότι έγινε έγινε και είναι αδύνατο να το ξαναζήσουμε παρόλα αυτά δεν παύουμε να μιλάμε για αυτό ή να προσπαθούμε με κάποιο απελπισμένο τρόπο να το επαναλάβουμε. Σε αυτή την περίπτωση η νοσταλγία προκύπτει από την απιθανότητα να ξαναζήσουμε ή πιο σωστά να ξαναζήσει η δημιουργός τους αυτό το εκπληκτικό «κόψε-ράψε», το ξάφνιασμα μπροστά σε αυτό που τα χέρια της ήταν ικανά να φτιάξουν. Read More

gif-leave-the-frame-Imprografika-2014

“El tercero es mi favorito […] qué opinas?”, me comentó Eva enviándome estas tres imágenes (a la izquerda). Pero esta frase se puede traducir también “Anthokosmos, es hora que te pongas a escribir unas frases. Empieza con esos dibujos. Llevas casi una semana sin escribir seriamente!”. Bajo estas demandas (algunas interpretadas otras no) y dado que Eva es mi alma gemela gráfica y la cuido, me temo que tendré que  inventar una historia para interpretar esta última serie de “estallidos” de Eva.

En su mensaje dice también que “son sólo restos, pero para mí es como si se fueran dos pequeños hijos.” Cosa que primero aclara que sus autora está bastante consciente de que estos signos son restos que quedan después de un movimiento corporal en una superficie o que son lo que salió y se ex-scribió (Nancy) de su cuerpo moviéndose tocándo la superficie. Segundo, y más importante, la frase casi declara la existencia de un sentimiento de amor inseparable o algo de posesión maternal lo cual significa que estos restos son especiales para ella o que el proceso de “parir” fue especial. Ahora porque los siente que tiene dos hijos y no tres, “vete a saber”, como decís en España.

για ελληνικά πατηστε

Supongo, como ocurre en muchos embarazos el primer “hijo”está bastante planteado. De manera parecida el primer dibujo de Eva, fue bastante planteado (esta metáfora, entre dibujos y hijos, es infantil y de charlatanería pero se hace solamente para llamar la atención al lector por si se abura de tanto parloteo que viene).  Así que el primer dibujo de Eva, aunque es lo más impresionante por la soltura de los gestos, la mezcla de los colores, la transparencia que le da el agua, los contrastes, por ser tan dinámico que me hace imaginar sus gestos saltando con armonía de un lado del papel al otro  sin embargo, no es nada novedoso.  El primer dibujo tiene referencia y es muy parecido a otros dibujos suyos, una serie de gran éxito.

Eva está consciente de esto y por eso en gran medida decide abandonar los hábitos de lo conocido y se lanza a encontrar nuevos produciendo dos dibujos más. Para este cambio, a nivel técnico, parece que cambia pincel. A nivel de gestos parece que sigue moviéndose en otras frecuencias, otro ritmo “saltando” sobre el papel. Un gesto provoca el siguiente en una “danza frenética” sin duda impresionante.

Sin embargo, por desgracia, después de 380 palabras que lleva este texto Eva todavía no ha encontrado una respuesta sobre los restos del tercer dibujo, su favorito. ¿Será porque para interpretar a veces no se sabe por dónde empezar o porque existe algo que me impide compartir su amor? Aunque sospecho que su amor está relacionado con con lo más importante “el placer del dibujar“, de moverse en una superficie disfrutando el aparecer de las figuras sin embargo a pesar de todos estos argumentos algo me pasa y por mucho que lo intento algo me impide compartir la frase  “el tercero es mi favorito”.

Nuestros comentarios no suelen “caer del cielo” siempre tienen referencias  sean gráficas, bibliográficas, de  experiencias personales, etc. Así que lo que reprime mis ganas de compartir el amor por el tercer hijo está relacionado con algunas “herencias”.

eva interpretación

Al ver los tres dibujos abriendo el correo me llamó la atención algo bastante común entre las tres imágenes. En los tres casos los gestos de trazar parece que giraron alrededor de un centro, permaneciendo dentro de la superficie sin llegar a tocar o expandir a los bordes del papel. Cosa bastante curiosa conociendo los cuadros de las imágenes fotográficas de Eva o de sus cuadros digitales. Para provocar a Eva buscar nuevos desafíos y por supuesto para mantener nuestra “alimentación” imaginaria siempre nutriente (es decir por razones claramente egoístas) se lanza aquí una frase de Antonio Verd Herrero, extraída de sus clases en la ETSAM, la misma que titula un “acontecimiento” en la tesis:  “tienes que salir del cuadro!” 

Y justo cuando se escribía esto, apareció por correo una imagen de Aggelos Tsap con unas letras que necesitaban traducción. Decicadas a un love for Evar:

Cuando estos labios mios pegados a la luna/Όταν αυτά τα χείλη κολλημένα στο φεγγάρι

dejen de ser voz de arena y misterio / πάψουν να είναι φωνή στην άμμο και μυστήριο

mi cuerpo irá a mi entierro bailando/το σώμα μου θα πάει να κηδευτεί χορεύοντας 

como sólo un angel sabe bailar./όπως μόνο ένας άγγελος ξέρει να χορεύει.

aggelos tsap www.capturemoments.gr

για ελληνικά πατηστε

Read More

mapas-residuales-eva-de-miguel-2014

Eva de Miguel, 2014

“Quería compartir contigo una historia que me pasó esta mañana. Te he mandado las imágenes.

Resulta que estaba empaquetando las láminas que he hecho para la chica que quería un cuadro. 

Entonces he hecho un par de dibujos más antes de enviar el paquete porque necesitaba una tercera serie, con un sabor distinto.

En fin, cuando he terminado de recoger me he encontrado con la mesa llena de basura, ya sabes, todo sucio y manchado. Y recogiendo restos he encontrado estos seres –  en la mesa. 

Antes de tirarlos he tenido una gran idea: voy a abrirlos  […]

Y claro, con esta movida que me he encontrado, empecé a hacer fotos. Y aparecieron estas montañas y me vi paseando en la luna o algo. Ha sido bonito.

Seguro que a ti te gusta el amarillo. El del sol”. 

/////\\\\//////\\\\\\////\\\///\\\\\\\\//////\\//\\\\//\\\////\\\\\\\\///\\//\\\\//\\//\\\////\\\\\\\\///\\//\\\\/

” Ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μια ιστορία που μου συνέβη σήμερα το πρωί. Έχω στείλει εικόνες.

Καθώς πακετάριζα τα φύλλα για την κοπέλα που ήθελε ένα σχέδιο, πριν στείλω το πακέτο, έκανα ένα ζευγάρι σχέδια ακόμα. Χρειαζόμουν μια τρίτη σειρά, με διαφορετική «γεύση».

Τέλος πάντων, όταν τελείωσα να μαζεύω βρήκα το τραπέζι χάλια, ξέρεις όλα βρώμικα γεμάτα κηλίδες. Και καθώς μάζευα τα υπολείμματα συνάντησα αυτά τα όντα στο τραπέζι μου.

Πριν από τα πετάξω είχα μια μεγάλη ιδέα: θα τα ανοίξω […]

Και βέβαια, μπροστά σε αυτό που συνάντησα, άρχισα να βγάζω φωτογραφίες. Και εμφανίστηκαν αυτά τα «βουνά» και με «είδα» να περπατώ στο φεγγάρι ή κάτι τέτοιο. Ήταν ωραία.

Σίγουρα εσένα θα σου αρέσει το κίτρινο. Αυτό του ήλιου” .

Read More

!mprografika, anthokosmos, education from nowhere 2014

“Well, the youngsters here will be all the fresher for school when the summer gets over and they have to go back again.”

 “School?” he said; “yes, what do you mean by that word? I don’t see how it can have anything to do with children. We talk, indeed, of a school of herring, and a school of painting, and in the former sense we might talk of a school of children—but otherwise,” said he, laughing, “I must own myself beaten.”

Hang it! thought I, I can’t open my mouth without digging up some new complexity. […] so I said after a little fumbling, “I was using the word in the sense of a system of education.”

“Education?” said he, meditatively,  […]

“Well, education means a system of teaching young people.”

“Why not old people also?” said he with a twinkle in his eye. Read More

Πεζοδρόμιο1-440x329Πιτσιρίκο, περπατώ στην πόλη μου που βρίσκεται και αυτή «στην χώρα που ο καθένας είναι προφήτης και όλοι καρτερούν την έλευση του Μεσσία. Στην χώρα των προδομένων προφητών»και έχω αρχίσει να κάνω σκέψεις για το πώς θα γίνει να βελτιώσουμε την τεχνική μας στο «μπάλωμα».Βλέπω τα χιλιομπαλωμένα πεζοδρόμια αυτές τις παρατημένες, χιλιοχαραγμένες επιφάνειες, και με τον καιρό έχω σταματήσει να βλέπω την ατσαλοσύνη των προδομένων και βλέπω φιγούρες, εκπληκτικά κολάζ, αφηρημένα «κάδρα», πολλές φορές γεμάτα συνθήματα, αδύνατο να τα σχεδιάσει ή προγραμματίσει κάποιος.Πεζοδρόμιο2-290x290Κοιτώ τα πεζοδρόμια και οι υποθέσεις επιβεβαιώνονται. Όλα πάνε ρολόι. Δεν υπάρχει ένα πεζοδρόμιο ίδιο με το άλλο, δεν γίνεται να προχωρήσεις πέντε μέτρα και να μην δεις ένα «μπάλωμα». Απίστευτο. Όσες πιο πολλές φορές έχει σπάσει και έχει «μπαλωθεί» ένα πεζοδρόμιο τόσο καλύτερο είναι.Αφήνουμε απέξω τις άπειρες κηλίδες από τσιχλόφουσκες, λεκέδες από σκουπίδια και άλλα. Ενώ δεν συζητάμε για το πώς καταλήγουν κάτι «δήθεν», για τα μάτια του κόσμου μίζερες ράμπες που ξεπερνούν κάθε φαντασία.Πεζοδρόμιο3-290x290Βέβαια, οι υποθέσεις για ένα πεζοδρόμιο-κολάζ σκοντάφτουν στο ότι συνεχίζουμε να κάνουμε τα πεζοδρόμια 18 ή 20 πόντους ύψος ενώ στον υπόλοιπο κόσμο προσπαθούν να μειώσουν τη διαφορά γύρω στα 8 εκατοστά με στόχο το μηδέν, δηλαδή την εξαφάνιση του δρόμου (και όχι του πεζοδρομίου), αλλά ας μην υπερβάλλουμε.Μετά, περπατώ εκτός Ελλάδας βλέπω τα πεζοδρόμια τους και επιβεβαιώνεται η πρωτοτυπία μας. Κάποιοι άνθρωποι δεν ξέρουν να «μπαλώνουν». Οι πλάκες τέλεια κομμένες, η βάση από άμμο και όχι μπετόν, οι ράμπες τέλειες, οι αρμοί σχεδόν εξαφανισμένοι. Και δεν είναι η ποιότητα των υλικών ή το μέγεθος της πόλης, αν είναι πρωτεύουσα ή όχι, κατά πλειοψηφία φοβερά φινιρίσματα.

Και καθώς με τα χρόνια βλέπω όλα αυτά και υποψιάζομαι το πώς είναι εκεί οι τεχνίτες, οι μηχανικοί, οι ελεγκτές, δεν ανησυχώ ιδιαίτερα για το μέλλον τον πεζοδρομίων κολάζ. Η εργολαβίστικη κουλτούρα της αρπαχτής και της τεχνογνωσίας του «τα ξέρω όλα» και του «επαναλαμβάνω τα ίδια» εγγυώνται τη διαιώνιση του «μπαλώματος».

Οπότε, περπατώ, κοιτώ, ξανακοιτώ τα πεζοδρόμια και μια και ο μεσσίας δεν θα έρθει, ο θεός πέθανε από καιρό, ο Ηλίας, όπως και ένα σωρό άλλοι, έχει ήδη μάθει να ζει με το ένα πόδι εδώ και την καρδιά αλλού, και προσπαθώ να δω πώς μπορεί να εξελιχθεί η μέθοδος πεζοδρόμια-κολάζ.

Και τα κολάζ θέλουν τη φινέτσα τους, αλλά δεν θα είναι τόσο δύσκολο, δεν θα έχουμε ανάγκη κανέναν προφήτη, μόνο περισσότερη ατσαλοσύνη.

Α.

Υ.Γ.: Με αφορμή το κείμενό σου «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών»και το σούπερ σχόλιο ότι «οι Τέχνες δεν περιέχουν τα Γράμματα. Ούτε τα Γράμματα τις Τέχνες» να συμπληρώσουμε πως με το πέρασμα των χρόνων φαίνεται πως εξαλείφονται γενικότερα οι διαιρέσεις. Έτσι, ολοένα και περισσότεροι στοχαστές αναφέρονται πλέον στην Τέχνη και όχι στις Τέχνες. Οπότε, γενικά παρατηρείται η τάση να μην έχουμε τέχνες και φυσικά ούτε και τους χαρακτηρισμούς τους: στέγες, σχολές, καλές, κακές, εφαρμοσμένες, οπτικές, θεατρικές και ο κατάλογος δεν τελειώνει, και να έχουμε απλά Τέχνη.

(Αγαπητή φίλη, οι Έλληνες δεν ενδιαφέρονται για τα πεζοδρόμια και για τους δρόμους επειδή κοιτάνε συνέχεια τον ουρανό. Είμαστε Έλληνες, παιδιά του Ήλιου, οπότε θα έπρεπε να ήμασταν πουλιά. Μπεκάτσες. Αφού δεν φτιάχτηκαν τα πεζοδρόμια και οι δρόμοι, όταν υπήρχαν τα χρήματα, λογικά δεν θα φτιαχτούν ποτέ. Θα βγει το χώμα σε λίγο κάτω από τους δρόμους της Αθήνας. Πάντως, τα πεζοδρόμια του Δημήτρη Πικιώνη -κολάζ και αυτά από τον ίδιο τον δημιουργό τους- μια χαρά αντέχουν 60 χρόνια μετά την δημιουργία τους στο χώρο γύρω από την Ακρόπολη και στο Λόφο του Φιλοπάππου, και είναι πανέμορφα, σε αντίθεση με τις πρόσφατες επεκτάσεις πεζοδρομίων στην περιοχή και τα υπόλοιπα πεζοδρόμια της Αθήνας που έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Περιμένω να αναστηθεί ο Πικιώνης. Να είστε καλά.)

 

Esta historia, escrita principalmente en griego, publicada en el blog de www.pitsirikos.net es una historia de andar.La historia tiene que ver con las aceras. Empieza diciendo cómo caminando por las calles de mi ciudad en Grecia y en otras ciudades de este país decadente mirando las superficies de las aceras, todas en malas condiciones, empiezan una serie de reflexiones.Principalmente se plantea cómo la imposibilidad de construir por estas tierras un pavimento que pueda cumplir con las mínimas especificaciones técnicas revela la posibilidad de hablar sobre una acera-collage. Estas aceras que a lo largo del tiempo y de las constantes intervenciones –corta y pega- se han convertido en collages, cuadros no figurativos, llenos de rayas, manchas, huellas, a veces mensajes escritos generan decepción pero también (de tanto mirar y contra la decepción que provican) la posibilidad de realizar aceras-collage.

Estas reflexiones entre realidad y sueño hacen patente un caso más de superficies trazadas, de soportes para dibujar, donde dibujamos dejando nuestras huellas.  

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

Read More

de camino a casa mad city 2014

La pequeña figura es muy peculiar. Me llama solo de vuelta a casa, nunca en el camino de ida. Será la inclinación del terreno o el hecho que ya no estoy dormida y puedo observar las cosas a mi alrededor o porque ya no tengo prisa (casi siempre llego tarde) o porque esta orientación favorece su perfil y me permite observarla.

La figura es una carita, un rastro caricaturesco. Hacen falta solamente dos agujeros (los ojos) y un tercero (-pero no necesariamente-la boca) para trazar un rastro, me dijo  una mañana J.Seguí enseñándome un dibujito lleno de líneas zigzag y puntitos.

“La cabeza no está hecha más que de agujeros cuyo centro vacío representa muy bien el espíritu, el punto, la infinita concentración en sí. Pupilas, fosas nasales, boca, orejas, son agujeros, evasiones cavadas fuera del cuerpo[i]

Aunque un día al andar en la ciudad bastante lejos encontré cerca de un semáforo otra mancha parecida sigo sin poder sospechar cómo se formó esta figurita.

La mancha no tiene que ver con el color de la pared que está a su lado. Su material solo parece a lo de las líneas de los peatones que están por allí. Como si al pintar estas líneas un cubo de pintura o un pincel desviaron de su trabajo y empezaron a chorrear como Jackson Pollock.

Posiblemente vosotros no veis ningún rostro en esta destrozada línea al suelo. Pero será a causa de algunas extrañas sinapsis o células cerebrales que para mí esta mancha está vinculada con la vuelta a casa….  

para mis compis en la calle Santa María…..

jack.

.

 

Η μικρή φιγούρα είναι πολύ παράξενη. Με φωνάζει μόνο όταν επιστρέφω στο σπίτι. Ποτέ όταν φεύγω. Θα είναι η κλίση του εδάφους ή το γεγονός ότι στην επιστροφή δεν είμαι πια κοιμισμένη και μπορώ να παρατηρώ τα γύρω ή ότι δεν βιάζομαι (σχεδόν πάντα πάω καθυστερημένη) ή πως από αυτή την πλευρά η όψη της φιγούρας φαίνεται καλύτερα.

Η φιγούρα είναι ένα πρόσωπο ή καλύτερα μια καρικατούρα. Χρειάζονται μόνο δύο οπές ( μάτια ) και ένα τρίτο ( -όχι κατ ‘ανάγκη – το στόμα) για να χαραχθεί ένα πρόσωπο, μου είπε ένα πρωί ο J.Seguí δείχνοντας μου ένα σχεδιάκι γεμάτο τεθλασμένες γραμμές και κουκίδες.

“Το κεφάλι δεν αποτελείτε παρά μόνο από τρύπες το κενό των οποίων αναπαριστά πολύ καλά το πνεύμα, το σημείο, την άπειρη συγκέντρωση προς τον εαυτό της. Οι κόρες των ματιών, οι ρινικές κοιλότητες, το στόμα, τα αυτιά, είναι  τρύπες, φυγές σκαμμένες έξω από το σώμα “[ii].

Δεν ξέρω πώς σχηματίστηκε αυτή η φιγούρα. Αυτή η κηλίδα δεν έχει άλλες παρόμοιες τριγύρω, ούτε έχει χρωματικά κάποια σχέση με τον τοίχο δίπλα της. Το υλικό της μοιάζει με αυτό που έχουν οι γραμμές για τους πεζούς που βρίσκονται πιο πέρα. Λες και κάποιος κουβάς με μπογιά ή κάποιο πινέλο παρέκκλιναν από την εργασία τους και άρχισαν να στάζουν κηλίδες σαν τον Jackson Pollock.

Βέβαια το πιθανότερο είναι εσείς να κοιτάτε αυτή τη φιγούρα και να μην παρατηρείτε τίποτα από όλα όσα σας αραδιάζω. Ωστόσο για εμένα, μάλλον λόγω κάποιων παράξενων εγκεφαλικών συνάψεων, αυτή η φιγούρα σημαίνει την επιστροφή στο σπίτι…

αφιερωμένο στους συγκατοίκους μου στη οδό Santa María…

1 mancha-anthokosmos imprografika2014

Read More