Archive

references

Ζω-γράφοντας Οικο-φαντασίες

Dibujando Eco-imaginarios

>>with YanTon

Yannis Kotinopoulos (artist) & Tonia Tzirita Zacharatou (poet)

«Ποταμέ σου» είναι το παράδοξο ποιητικό κάλεσμα προκειμένου να ξαναϋπάρξει για λίγο ένα ποτάμι που έχει ξεραθεί.

“Rio tú” es una extraña poética llamada dedicada a la reaparición de un rio que se secó.

Διαβάζουμε ένα ποίημα γραμμένο στις όχθες ενός ποταμού που λείπει.

Leemos un poema escrito a orillas de un rio desaparecido.

Read More

Este domingo 2 de Mayo, por su cumpleaños, os INVITAMOS a celebrar a Javier.

Bienvenidos a un encuentro performativo de 17h a 22:30h (ES),

donde podamos participar y compartirnos en este experimento lúdico

…con sorpresa,

_______________ emoción

_____________________________y asombro…

Unirse a la reunión Zoom
https://eima-es.zoom.us/j/82091814794?pwd=bXNRankzTDFFK3hlcWRHeFA4YThidz09

Read More

Byung-Chul Han says we are self-exploiting ourselves more than ever [reblogged]

The coronavirus crisis has exacerbated many of the ills of our time. Videoconferences do not provide the same connection as human contact while rituals and community have disappeared. In this essay, the South Korean-born philosopher suggests the pandemic could provide an opportunity to radically rethink our modern way of life

A woman with symptoms of long Covid working from home in Massachusetts in August 2020. Jessica Rinaldi

The SARS-CoV-2 virus is a mirror that reflects our society. It has served to emphasize even more strongly the symptoms of the illnesses our society was suffering from before the pandemic struck. One of those symptoms is exhaustion. In one way or another, we are all feeling more fatigued and drained. This is a primordial fatigue, one that constantly haunts our existence as though it were our own shadow. During the coronavirus pandemic, we have been feeling even more worn out than usual. Even the inactivity forced upon us by lockdowns is exhausting. It is fatigue, not idleness, that reigns in the time of a global pandemic.

In my book “The Burnout Society”, which was published for the first time 10 years ago, I described fatigue as an illness of the neoliberal performance society. We voluntarily and enthusiastically exploit ourselves in the belief that we are fulfilling ourselves. What wrings us dry is not an external coercive force, but an inner imperative to be ever more productive. We are killing ourselves in a quest for fulfillment and optimization, crushing ourselves in order to perform well and give off a good image.

Read More

Dibujar en silencio… con poesía a Javier Seguí,

sábado 10 de abril 2021 a las 20h zoom meeting

Dibujar en silencio…con poesía a Javier Seguí

Es un espacio colectivo de creación artística espontánea donde nos juntamos una vez al mes para dibujar en silencio a Javier Seguí. A veces suena música, su voz, seven dibujos o se leen escritos suyos, otras dibujamos en la pantalla. No hay reglas para dibujar solo querer participar. Un espacio libre de creación artística ingobernable.

Unirse a la reunión Zoom
https://eima-es.zoom.us/j/89390757366?pwd=WHF1NlhUeExTUHQ2L0VnMnY2U0dZZz09

Extrañeza (25/02/12)

Estar solo, sin propósitos y asistir a unacontecer inesperado, incausado.

La muerte no esuna dama quenos viene a buscar, sino la conclusión de un desgaste o un accidente.

La muerte esla detención defluir. Extrañada detención cuando viene del interiror misterioso del cuerpo, o apasionada catástrofe activa llevando el cuerpo al colapso.

Read More

«Pero los dibujos están muertos. Solo hay la acción», decía.

«Μα, τα σχέδια είναι νεκρά. Υπάρχει μόνο η δράση», έλεγε.

Cuánto le gustaban los chistes sobre la muerte.

Πόσο του άρεσαν τα αστεία για το θάνατο.

Un día en un taller, mientras estábamos hablandodibujando, para enfatizar, me tocó la mano.

Μια μέρα, σε ένα εργαστήρι, καθώς σχεδιαζαμεμιλούσαμε, στην κουβέντα για έμφαση μου άγγιξε το χέρι.

Me sorprendió. “Qué manos tan frías”, le dije.

Ξαφνιάστηκα. «Τι κρύα χέρια», είπα.

“Sabes Ansi, estoy muerto …” dijo y empezó a reir.

«Ξέρεις Ανσή εγώ είμαι νεκρός…», είπε και γέλαγε.

Desde los primeros cursos hablaba sobre la muerte. El proyectar es existenciario. “Se proyecta para la muerte”, “vivir es saber morir”, “todo es muerte”, “las obras reclaman la muerte del autor” y otros.

Από τα πρώτα μαθήματα μιλούσε για το θάνατο. Το “προβάλλω-σχεδιάζω” είναι υπαρξιακό. «Σχεδιάζουμε (προβάλουμε) για το θάνατο», «ζω σημαίνει ξέρω να πεθαίνω», «όλα είναι θάνατος», «τα έργα προμηνύουν το θάνατο του δημιουργού τους», και άλλα τέτοια.

Un día encontré a mi amiga Katerina conmocionada. “Dijo a los chicos de primer año (de la carrera) que este semestre trabajaran sobre la muerte”.

Μια μέρα βρήκα την φίλη μου Κατερίνα, ήταν κάπως αναστατωμένη. «Ρε συ είπε στα παιδάκια του πρώτου έτους ότι σε αυτό το εξάμηνο θα ασχοληθούν με το θάνατο».

En un momento también publicó dos o tres libritos titulados “Arte y muerte“.

Κάποια στιγμή έκδωσε επίσης δυο-τρία βιβλιαράκια με τίτλο “τέχνη και θάνατος».

Read More

un encuentro .. en memoria de Javier Seguí de la Riva

Jueves 04/03 a las 21:00 (GMT+1, Madrid)

zoom meeting: https://eima-es.zoom.us/j/84486504305?pwd=cWhKS2JEOXRiY01IUlpoaVI1QkFEUT09

Muerte y arte (25/02/12)

“Muerte del arte.

Muerte para el arte.

El arte es la muerte…eso otro que aparece muerto ya.

Lamuerte está en el arte porque la muerte es lo irreal (Hegel).

Lo muerto es lo absoluto en si.

La muerte no aparece ni se representa en el arte. La muerte es el arte, el abandono del obrar, lo obrado distanciado.

Arte es interrupción de una des-obra, de un hacer que deshace… que acumula abrumando, embarrando, corrompiendo (recordad “la obra maestra” de Balzac).

El Mundo de los muertos (de lo muerto) es nuestro mundo material…

De lo fijo, de lo inmóvil, de lo de’finido, de lo per-manente, … (transcendencia inmanente?).

La muerte es sección, detención, asesinato (?) por falta de suministro vital.

Existir es fluir hacia la muerte, con la muerte al fondo. Muerte como contexto radical.

Read More

un encuentro .. en memoria de Javier Seguí de la Riva

Miercoles 10/02 a las 21:00 (GMT+1, Madrid),

https://eima-es.zoom.us/j/82703803020

“La huella del autor está sólo en la singularidad de su ausencia”. Foucalt en “¿Qué es un autor?

Mis obras

Hasta ahora no había tenido la nítida sensación de que mis obras son certificados de mi muerte. Puertas infranqueables, estáticas, que proclaman mi ausencia, residuos indestructibles que me relegan a un pasado pretérito inmemorable…inalcanzable.

Estoy frente a mis obras y no soy capaz de imaginarme como su autor…son como todas las demás obras, puras figuras agenas…que ocultan y disulven su producción…dejando la sorpresa de algo que las ejecutó, desdela dinamicidad historificada de alguien ya des-aparecido.

Sólo puedo ver mis obras como productos de un loco enajenado que ya no puedo recordar. Como estadios dinámicos germinales ocurridos en un organismo ausentado.”

Javier Seguí de la Riva en ” Arte y Muerte”,

Fragmento del texto “Exposición (3) (05/10/11) Dibujos de Javier Seguí en el pasillo y aulas de los Másteres de ETSAM” en Cuadernos del Instituto Juan Herrera de la Arquitectura de Madrid. 2012, p.14

El libro de Guillermo, “30 para ser feliz a los 30” me sorprendió.

Los últimos veinte años leí, no pocos, libros de autoayuda-psicología etc. Psicología cognitiva, positiva, de creatividad, de fluir, de escribir mejor, de hacer una tesis, de relaciones, de ganar tu vida, de inteligencia sentimental, una lista sin fin.

Sin embargo, el libro de Guillermo, fue bastante distinto.

Lo leí todo.

Claro sin seguir un orden, del primer capítulo al último y de todas combinaciones.

Me han encantado muchas cosas.

Siempre nos extraña lo que ignoramos.

Escribir en primera persona.

Leer un libro dicen que es, frecuentemente, una conversación con el autor.

Sabía que Guillermo dibujaba bien.

Así que casi nunca le había “escuchado” tanto.

Y fue magnífico este mono[dia]logo a pesar que faltaban los bares madrileños y las cañas.

Los 30 puntos ocultos

Desde luego, en ello, destaca su generosidad y apertura.

Exteriorizar para tener conciencia y compartir lo aprendido, dice.

Pero en este caso se aprende con un ritmo.

Read More

Της Silv Asim

Θέλω να ξυπνήσω με ένα χάδι, ένα φιλί στο μέτωπο και να πιστέψω πως θα είναι αρκετό να γεμίσει τις δεκαετίες απώλειας μετά να πέσω σε βαθύ λήθαργο να μείνω εκεί κρατώντας το άγγιγμα στη μνήμη Γιατί καρδιά μου · Πάλι ψέμα θα είσαι μια εφήμερη ανάταση μέχρι να θυμηθείς πως το κενό δε γεμίζει μόνο στη φυγή θα απαλυνθείς, καρδιά μου.

Με τη Βίκυ Παναγιωτοπούλου στο περιοδικό πολιτιστική αναζήτηση περπατάμε, μιλάμε και μαθαίνουμε για τις πόλεις . 

Ένα κείμενο για τους χρόνους της πόλης, με αφορμή την εμπειρία από την καραντίνα της άνοιξης του 2020 #σπάρτη

δείτε όλο το κείμενο εδώ, σελίδα 14

http://στο περιοδικό πολιτιστική αναζήτηση

της Νικολέττας Πουλλή

Ένας βράχος εκεί, ένας πιο πάνω, άλλος πιο δίπλα. Και να παίρνει κάθε ένας από ‘μας μια θέση στους βράχους, και το κύμα να χτυπάει στα πόδια μας και ο ήλιος να καίει τα πρόσωπά μας.

Να νιώθουμε τη ζεστασιά της πέτρας και τη δροσιά του νερού και να είναι το βλέμμα απλανές και να νιώθεις πως δεν υπάρχει αύριο, δεν υπήρξε καν το χθες, υπάρχει μόνο η αιωνιότητα της στιγμής.

Κάπως έτσι δημιουργούνται οι μνήμες, οι θύμησες μιας στιγμής.

Και όλες οι αισθήσεις στο έπακρο, να νιώθεις τη ζωή,  το νόημα της ύπαρξης κι ας μην μπορείς να το εξηγήσεις.

Και από αυτό το παραδεισένιο αλλά αόριστο τοπίο ξεπηδάνε τόποι, που εμείς οι ίδιοι τους δημιουργούμε, με τις αισθήσεις μας, με την ύπαρξή μας.

Αυτούς τους τόπους θα αναζητούμε ξανά και ξανά.

Y.Γ. Κι όπως λέει ένα πρόσωπο του βιβλίου Όλες οι μέρες:

«Η καλύτερη φωτογραφία είναι αυτή που δεν τράβηξες».

Read More

Jose Rubio Mira s

Tiene casi veinte años. Είναι σχεδόν είκοσι χρονών.

Desconozco la galería donde expone; solo sospecho que será de las mas importantes. Δεν γνωρίζω σε ποια γκαλερί εκθέτει υποψιάζομαι μόνο πως θα είναι από τις πιο σημαντικές.

Aún así me atrevo a escribir sobre su obra. Παρόλα αυτά παίρνω το θάρρος να γράψω για το έργο της.

No sé que piensa mientras dibuja estos paisajes llenos de fragmentos y estratos de lineas que se superponen tampoco de qué materia son estas acuarelas casi fosforescentes. Δεν ξέρω τι σκέφτεται καθώς σχεδιάζει αυτά τα τοπία γεμάτα από θραύσματα και επίπεδα γραμμών που αλληλοκαλύπτονται, ούτε από τι υλικό είναι αυτά τα υδατοχρώματα που σχεδόν φωσφορίζουν;

Tampoco puedo sospechar con qué arte consigue doblar las hojas de un cuaderno para crear estos libros de artista fascinantes. Ούτε μπορώ να υποψιαστώ με ποια τέχνη καταφέρνει να αναδιπλώσει τα φύλλα δημιουργώντας αυτά τα συναρπαστικά καλλιτεχνικά βιβλία.

Solamente me gustaría compartir como mi mirada, que cada vez que se cruzca con su obra, se “atrapa” y empieza a viajar en lugares imaginarios. Μόνο θα ήθελα  να μοιραστώ πως η ματιά μου, κάθε φορά διασταυρώνεται με τα έργα της, «παγιδεύεται» και αρχίζει να ταξιδεύει σε τόπους φανταστικούς.

Los dibujos de Jose me encantan precisamente porque me dejan viajar.  Constelaciones gráficas de universos infinitos.  Τα σχέδια της Χόσε μου προκαλούν μεγάλη ευχαρίστηση γιατί ακριβώς με αφήνουν να ταξιδέψω. Ατελή σύμπαντα από γραφιστικούς αστερισμούς. 

Nada de imagenes prefabricadas y copias. Sin embargo, estas imágenes contienen algo de secretos viejos y una frescura impresionante.  Τίποτα από έτοιμες εικόνες και αναπαραγωγές. Εντούτοις όμως οι εικόνες αυτές έχουν κάτι από παλιά μυστικά και μια απίστευτη φρεσκάδα.

Jose Rubio Mira Reci# ss

“Helo aquí que abre los cofres, que amontona riquezas cósmicas en un exiguo cofrecillo. Si en el cofrecillo hay joyas y piedras preciosas, es un pasado, un largo pasado, un pasado que cruza las generaciones que el poeta va a novelar. Las gemas hablarán de amor, naturalmente. Pero también hablarán de poder, de destino. [..] En el cofrecillo se encuentran las cosas inolvidables, inolvidables para nosotros y también para aquellos a quienes legaremos nuestros tesoros. El pasado, el presente y un porvenir se hallan condensados allí.”

«Εδώ βρίσκεται ότι υπάρχει όταν ανοίγουν τα σεντούκια, όπου συσσωρεύεται ο κοσμικός πλούτος σε ένα μικρό μπαουλάκι. Εάν υπάρχουν κοσμήματα στο κουτί και πολύτιμοι λίθοι, είναι ένα παρελθόν, ένα πολύ μακρινό παρελθόν, ένα παρελθόν που διασχίζει τις γενιές που ο ποιητής πρόκειται να εξιστορήσει. Οι πολύτιμοι λίθοι θα μιλούν φυσικά για αγάπη. Αλλά θα μιλήσουν επίσης για τη δύναμη, το πεπρωμένο.[..] Στο κουτί συναντώνται τα αξέχαστα πράγματα, αξέχαστα για εμάς όπως επίσης για εκείνους που θα κληρονομήσουν τους θησαυρούς μας. Το το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συμπυκνώνονται εκεί ».

Conocí a Jose una tarde en el sótano del aula YG1 en la escuela de arquitectura de Madrid, cuando todavía Javier Seguí y Antonio Verd impartian juntos su famosa clase “Dibujo Natural”.  Γνώρισα τη Χόσε ένα απόγευμα σε μια μεγάλη αίθουσα στο υπόγειο YG1 στην αρχιτεκτονική σχολή της Μαδρίτης, όταν ακόμα ο Javier Seguí και ο Antonio Verd είχαν εκείνο το περίφημο μάθημα «σχέδιο εκ του φυσικού».

Aquella tarde habían invitado a clase un grupo de artistas. Aquel entonces no podía sospechar el valor de un curso interdisciplinario y para todas las edades. Su presencia fue un choque. Εκείνο το απόγευμα είχαν καλέσει μια ομάδα καλλιτεχνών στο μάθημα. Τότε δεν μπορούσα να υποψιαστώ την αξία ενός διατμηματικού και για όλες τις ηλικίες μαθήματος. Η παρουσία τους ήταν ένα σοκ.

Todavía cuando veo las obras de Jose me pregunto lo mismo:¿Como una/ο puede llegar  a este nivel de sutileza, libertad y refinamiento? Y, sobre todo, ¿Cómo unas imágenes pueden ser tan tan contemporáneas?  Από τότε ακόμα κάθε φορά που βλέπω τα έργα της Χόσε αναρωτιέμαι το ίδιο πράγμα: Πώς μπορεί κάποια/oς να φτάσει σε τέτοια επίπεδα λεπτότητας, ελευθερίας και φινέτσας; Και κυρίως πως γίνεται κάποιες εικόνες να  είναι τόσο μα τόσο σύγχρονες;

Podéis seguir Jose Rubio Mira aquí y aquí

Μπορείτε να ακολουθήσετε τη Jose Rubio Mira εδώ κι εδώ

Jose Rubio Mira Fedevida# s - Copy

Read More

Ένα ποστ από τις αγαπημένες αρχιτέκτονες της Φάλαινας This is a post from the beloved  Whale´s architects 93021029_1815828461880556_188065785984319488_o

Σήμερα θα βάψουμε τα παραδοσιακά αυγά των Φαλαινών, τεχνογνωσία που λάβαμε από την προηγούμενη γενιά και της προσθέτουμε κάθε χρόνο ένα τόκε. Today we are going to paint the traditional easter eggs of the Whales. We are continuing a family painting tradition adding ourselves a toque every year.
Φέτος, θα παίξουμε ιντερνετικά, βάφοντας μαζί με πολυαγαπημένους μας φίλους και φίλες και λέγοντας και μερικά εσπερινά αστεία παραλλήλως, παρά τη δραματικότητα της ημέρας και της καραντίνας. Σας φιλούμε όλες και όλους. This year, we are going to share our painting play and craft online with some of our beloved friends. We are planning to exchange tips and evening jokes regardless the dramatic ambience of the Holy Week and quarantine. We send you a very big kiss.

93378716_1817061855090550_6591978654157242368_o

Instructions (find someone near you who speaks greek…)

Υλικά:

Read More

reblog from slus.gr #aninterview

Slus

PROFILE PICSX33

Profile Pics Αρχιτεκτόνων: οι απαντήσεις στο ερωτηματολόγιο του SLUS (33 ερωτήσεις ίδιες για όλους) έρχονται να σκιαγραφήσουν την ιδιαίτερη προσωπικότητα κάθε αρχιτέκτονα και να αφηγηθούν ιστορίες και σκέψεις που ξεκινούν από την αρχιτεκτονική, τον δημόσιο χώρο, την πόλη και την κοινωνία και φτάνουν μέχρι την μουσική, την λογοτεχνία και το σινεμά.

O ανθόκοσμος ή αλλιώς Ανθή Κοσμά, αρχιτέκτονας, απαντά στο ερωτηματολόγιο του SLUS.  

  1. Πότε και πού γεννηθήκατε; Στη γη των 300 πριν, σχεδόν, 40 χρόνια.
  2. Τι σπουδές έχετε κάνει; Όλες όσες ήθελε η μαμά μου και ο μπαμπάς μου και, τελικά, πολλές παραπάνω.
  3. Πού εργάζεστε; Σε ένα γραφείο αλλά και σε μια αρχιτεκτονική σχολή. Συχνά τα βράδια δουλεύω σε ένα αυτοσχέδιο εργαστήρι ζωγραφικής.
  4. Τι είναι αυτό που σας ώθησε στην αρχιτεκτονική; Η έλλειψη έκφρασης.
  5. Πού μένετε; Μάλλον δεν έπρεπε ποτέ να διαβάσω ένα βιβλίο για νομάδες τον καιρό του 2004. Τώρα πια δεν με πειράζει να…

View original post 669 more words

An original and imaginative interpretation of Carolina Verd at Taki’s artwork.

Carolina Verd

En una ocasión, mientras esperaba el tren de París a Londres, a Panayoitis Vassilakis, Takis (1925-2019) ”se le encendió la bombilla”; se quedó asombrado por la incesante coreografía de señales, ruidos y destellos de luces intermitentes que le rodeaban. Así es como este artista autodidacta pasó de la influencia de la estatua clásica de su país de origen, Grecia, y de la influencia de los artistas que más admiraba, entre ellos Picasso y Giacometti, a crear un lenguaje propio. Un lenguaje gracias al cual a sus esculturas, movidas por el aire, por imanes, hechas de varillas largas, flexibles y delgadas, de luces, de plomadas, de gongs, de cuerdas de guitarra…, las dota de sonido, vibran y se articulan funcionando como señales transmisoras de ciertas energías.

Revolución en la historia de la escultura

“Platón habla de un artista que convierte el mundo invisible en visible. Espero que alguien que vea mi…

View original post 307 more words

Είπα μόνο πως πρόκειται για ένα πάρκο.

19s

Και μοιράστηκαν σε φωτοτυπίες δύο κατόψεις του. Η μια, με τη στάθμη πάνω από τις φυλλωσιές των δέντρων, και η άλλη, κάτω από αυτές.

Και ενώ προσπαθούσα να κάνω μια ανάλυση-παρουσίαση περί «σχεδίων & αναγνώσεων» βλέπω πως κάποιοι/ες/x, αυθόρμητα, να έχουν πιάσει τα χρωματιστά μολύβια και τους μαρκαδόρους και να σχεδιάζουν στην φωτοτυπία.

Κάπως έτσι σχεδιάζοντας επάνω στο επίπεδο της κάτοψης άρχισε το παιχνίδι. Άρχισαν να αναγνωρίζουν, να ερμηνεύουν και να «κατοικούν» με τον δικό τους τρόπο τις κατόψεις. Ενώ, προέκυπταν ερωτήσεις:

«Και αυτές οι γραμμές είναι ισοϋψείς; Αυτό είναι νερό; Οκ, αυτά είναι δέντρα. Και τι σχήματα είναι αυτά; Δεν καταλαβαίνω. Και αυτή η γραμμή; Είναι δρόμος; Μα τι είναι τούτο; Δεν βγαίνει νόημα. Και, σίγουρα αυτό είναι ένα πάρκο; Μήπως αυτός ο αρχιτέκτονας είναι τρελός;».

Μέχρι που επ-ανα-σχεδιάζοντας άρχισαν να προκύπτουν νέες κατόψεις, νέα πάρκα και μάλιστα πάρκα απρόσμενα όμορφα.

Έτσι όταν μετά από ώρα παρουσιάστηκαν οι φωτογραφίες του έργου του Μιράγες «το πάρκο των χρωμάτων», καθώς και εκείνου του χρωματιστού σκίτσου του διαγωνισμού και της αντίστοιχης μακέτας του Ενρίκε, όλα έμοιαζαν πιο φυσικά.

El Croquis 72(II)-Enric_Miralles-112

Dibujo, El parque de los colores. Σχέδιο, το πάρκο των χρωμάτων Enrique Miralles 1993.

Και τότε άρχισαν τα:

«Αααα, ώστε αυτό ήταν σιντριβάνι». «Και οι ισοϋψείς! Αμάν, αυτές νόμιζα πως ήταν ολόκληρη ρεματιά, όχι μικρά σκαλάκια». «Έλα ρε». «Τελικά δεν έχει τόσα δέντρα». «Και αυτά είναι φωτιστικά;». «Πως σκίαστρα;».

Και όσο προχωρούσαν οι φωτογραφίες της παρουσίασης και οι γραμμές των σχεδίων αντιστοιχούσαν πια στις χαράξεις του πάρκου τόσο μεγάλωνε ο ενθουσιασμός.

Ενθουσιασμός γιατί αυτό που αρχικά αποτελούσε ένα ακατανόητο πλέγμα γραμμών είχε γίνει, για καθέναν/μια/x, πιο οικείο, λογικό και κατανοητό μέσα από τα δικά τους σχέδια, τις δικές τους διερευνήσεις.

Και κυρίως, όλα αυτά είχαν προκύψει αυθόρμητα.

Με βάση το ένστικτο, τις ανάγκες ενός πάρκου και όχι κάποιας προκατασκευασμένης εικόνας. Η αμεσότητα της τυχαιότητας, η ελευθερία επιλογών μακριά από αιτιοκρατίες και κάποιο έλεγχο μεταξύ φόρμας και λειτουργικότητας έδωσαν χώρο στο παιχνίδι και κυρίως στην αξία κάθε ερμηνείας, την αξία να προσεγγίζεις τον κόσμο με «τον δικό σου τρόπο».

El Croquis 72(II)-Enric_Miralles-1141

Έμειναν και στην άκρη όλα εκείνα, τα μάλλον βαρετά, που είχα προετοιμάσει να πω:

«Για το ότι επιχειρήσαμε την ερμηνεία και την κατανόηση ενός έργου τέχνης (εδώ αρχιτεκτονικής) από την διαδικασία του σχεδιασμού του και όχι από την τελική-κτισμένη του μορφή.

Ή πως, πιο απλά, αυτή τη φορά ξεκινήσαμε από τα σχέδια και όχι από τις εικόνες ενός έργου.

Και πως με αυτή την προσπάθεια «από το ανάποδο» πραγματοποιήσαμε μια άσκηση «ανάγνωσης των σχεδίων».

Ή πως κάπως έτσι μπορεί ή θα μπορούσε το κτιστό περιβάλλον να «αναγνωστεί» από τα [πιθανά] σχέδια από τα οποία έχει προκύψει.»

Ήταν πιο φυσικό να μιλήσουμε για ότι προέκυψε.

Αυτά τα καινούργια πάρκα, «τα δικά τους» πάρκα. Και, πως τα δικά τους γραφιστικά παιχνίδια στο «πλάνο» της κάτοψης είχαν αποκαλύψει άλλα πράγματα και σημασίες γύρω από το «σχεδιάζω ένα πάρκο».

This slideshow requires JavaScript.

Και, εν τέλει, τι σημαίνει τελικά το «επ-ανα-σχεδιάζω» ή το «ξανα-σχεδιάζω»  [redraw (EN), redibujar (ES)]; Τι παραπάνω προσδίδει το πρόθεμα «ξανά», εκείνο το «επ-ανα», το «πάλι»; Καθώς γράφω για εκείνο το τόσο συγκινητικοσημαντικό μάθημα και εκείνα τα πάρκα προέκυψαν διάφορες κατηγορίες γύρω από το «επ-ανα-σχεδιάζω»:

Γιατί σίγουρα «επ-ανα-σχεδιάζω» καθώς περνώ/με ώρες και ώρες δουλεύοντας ένα σχέδιο. Και, ποιός/ά/x δεν έχει δει τα αρχεία του να πολλαπλασιάζονται καθώς τροποποιεί ένα πρότζεκ;

Φυσικά σχεδιάζω ξανά κάτι που προφανώς έχει ήδη χαραχθεί ή έχει ήδη θεωρηθεί τελειωμένο, έχει μπει στο συρτάρι, στο κάδρο, στο φάκελο, στην πολεοδομία, έχει σταλθεί στο μέιλ, με το wetransfer κτλ.

Αλλά και οι χαράξεις σε ένα οικόπεδο είναι και αυτές ένας «επ-ανα-σχεδιασμός». «Ένα κομμάτι γης» επ-ανα-σχεδιάζεται καθώς είναι το «υπόβαθρο», η «βάση», ο «τόπος», το «φόντο» νέων παρεμβάσεων.

Ίσως και αυτά τα «αντι-στρές» βιβλία ζωγραφικής αν και δεν αφήνουν στο σχεδιαστή κάποια βούληση ανήκουν σε αυτή την κατηγορία των επανασχεδιασμών.

Θυμήθηκα, φυσικά, κι εκείνους τους εκπληκτικούς επ-ανα-σχεδιασμούς του Uriel Seguí στην έκθεση με τίτλο «Οριοθετώντας το άμορφο [Bordeando lo informal]» ή όπως το έγραψε «κυνηγώντας όρια, χωρίς σταματημό». Εκεί έφτιαχνε δηλαδή με τις γραμμές του τα όρια των κηλίδων. Όπως γινόταν σε εκείνο το παιχνίδι της φαντασίας που κάναμε ιδίως μικροί καθώς με τη φαντασία «ακολουθούσαμε» τα περιγράμματα των ψηφίδων στο μωσαϊκό, τα πλακάκια ή στις επιφάνειες των ξύλων κτλ.

18474_l

Rebordeando 03, Uriel Segui

Τέλος θυμήθηκα πώς είχα νιώσει όταν άκουσα για πρώτη φορά εκείνο το ρήμα «επ-ανα-σχεδιάζω» [redraw (EN), redibujar (ES)].

Στην αρχή νόμιζα πως δεν ακούω καλά:

-«Πως»;

-«Re…»

-«Τι;»

-«Τι “ρε” και μαλακίες λένε.»

-«Γαμώ τις ξένες γλώσσες.»

-«Τι; Νέες λέξεις-νοήματα;»

-«Ωχ, πάμε πάλι..»

0s

Αφιερωμένο σε όσους/ες/x συμμετείχαν.

https://criticalnotebooks.tumblr.com/

Read More

image Anthi Kosma

image Anthi Kosma

Respatialisation and the Body

Series:

Editor: Nycole Prowse

Intervening Spaces examines the interconnectedness between bodies, time and space – the oscillating and at times political impact that occurs when bodies and space engage in non-conventional ways. Bodies intervene with space, creating place. Likewise, space can reconceptualise notions of the subject-body. Such respatialisation does not occur in a temporal vacuum. The moment can be more significant than a millennia in producing new ways to see corporeal connections with space. Drawing on theorists as diverse as Foucault, Deleuze, Guattari, Heidegger, Merleau-Ponty, Lefebvre and Grosz, temporal and spatial dichotomies are dissolved, disrupted and interrupted via interventions—revealing new ways of inhabiting space. The volume crosses disciplines contributing to the fields of Sociology, Literature, Performance Arts, Visual Arts, Architecture and Urban Design.

Contributors are Burcu Baykan, Pelin Dursun Çebi, Michelle Collins, Christobel Kelly, Anthi Kosma, Ana Carolina Lima e Ferreira, Katerina Mojanchevska, Clementine Monro, Katsuhiko Muramoto, Nycole Prowse, Shelley Smith, Nicolai Steinø and İklim Topaloğlu.

Spacing by Trace: Four Events of an Out of Place Experience

in Intervening Spaces

Read More

oi odes pou den egrapsaGR//ES _ Άφησα το βιβλίο πάνω στο σεντόνι με τις μπλε ρίγες. Dejé el libro en la sábana de las rayas azules. 

Και νομίζω πως ότι και να σκεφτώ για το υπόλοιπο της μέρας θα ακολουθεί τον ρυθμό αυτών των ωδών. Με ωμέγα και όχι με όμικρον, μια παράξενη γενική [για να συνεχίσω το «κλίμα» του βιβλίου και εκείνη την υπόθεση που λέει ότι κανείς δεν ξέρει πότε τελειώνουν τα βιβλία].   Read More

by  S I L V    A S I M* GR/ES

20988147_10155377814120831_2284482212820502121_o

“και όταν μπήκε ο χειμώνας

το χρώμα των μαλλιών σου σκοτείνιασε

μαζί και το βλέμμα σου.

Y cuando empezó el invierno

el color de tu cabello oscureció

junto con tu mirada.

η επιδερμίδα σου χλώμιασε

και έμενες με τις ώρες αφημένη

στα ολόλευκα σεντόνια,

να κοιτάζεις τη γωνία στο ταβάνι

που σκοτείνιαζε κι αυτή

μέρα με τη μέρα

μαζεύοντας τους λυγμούς σου Read More

Hay gente que es capaz de mover el mundo, poner un aula patas arribas y dar sentido donde aparentemente no lo hay.

Υπάρχει κόσμος που είναι ικανός να αναστατώσει τον υπόλοιπο κόσμο, να φέρει τα πάνω κάτω δίνοντας νόημα εκεί που πριν φαινομενικά δεν υπήρχε.

El siguiente texto describe la metamorfosis y el nacimiento de un lugar a partir de un encuentro musical.

Το παρακάτω κείμενο περιγράφει τη μεταμόρφωση και τη γέννηση ενός τόπου με αφορμή μια μουσική συνάντηση.

texto: Uriel Seguí 

Era el último día de clase, ya estaban los alumnos calificados y allí no había nadie.

Ήταν η τελευταία μέρα του μαθήματος, οι φοιτητές είχαν ήδη βαθμολογηθεί και εκεί δεν υπήρχε κανείς.

Llegué un poco más tarde de lo acordado, pensando que la gente ya habría empezado a celebrarlo, pero la clase estaba perfectamente ordenada, en silencio, vacía, con su iluminación perfectamente convencional funcionando. Como de costumbre, y yo sólo.

Έφτασα λίγο αργότερα από ό, τι είχε συμφωνηθεί, πιστεύοντας ότι θα είχαν ήδη αρχίζει να γιορτάζουν την τελευταία μέρα, αλλά η αίθουσα ήταν απόλυτα οργανωμένη, ήσυχη, άδεια, με το συνήθη φωτισμό της και,  σαν από συνήθεια, εγώ μόνος. 

Me fui a aparcar el coche que había dejado tirado de cualquier forma, esperando que alguien me echara una mano para descargar los instrumentos que portaba en el interior de él.

Πήγα να παρκάρω το αυτοκίνητο που είχα σταθμεύσει κάπως πρόχειρα, περιμένοντας πως κάποιος θα μου βάλει ένα χεράκι για να κατεβάσουμε τα όργανα που υπήρχαν  στο εσωτερικό του.el nido Uriel segui 2

Aparqué, volví y ya estaban Pablo, el violinista y su amigo, el guitarrista. Apareció Anthi, y nos pusimos todos juntos a remover aquel espacio.

Πάρκαρα και στην επιστροφή βρισκόντουσαν ο Πάμπλο, ο βιολιστής και ο φίλος του, ο κιθαρίστας. Εμφανίστηκε η Ανθή, και ξεκινήσαμε όλοι μαζί να αναστατώνουμε εκείνο το χώρο.  

Trajimos de los coches los instrumentos, reorganizamos las mesas, apilándolas unas encima de las otras, tejimos con cinta de carrocero una conexión entre las mesas apiladas, y proyectamos sobre todo aquello, con dos proyectores de diapositivas, luz.

Φέραμε από το αυτοκίνητα τα όργανα, αναδιοργάνωση τους πάγκους, τοποθετώντας τον ένα επάνω στον άλλο, πλέξαμε ταινία ένα πλέγμα ανάμεσα τους, και προβάλαμε πάνω σε αυτά με 2 προβολείς και διαφάνειες.

el nido Uriel Segui 3

Habíamos configurado un “nido” en el que situarnos a hacer música entre destellos de luz y masas de sombras articuladas geométricamente entre los colores de las luces gracias a las cintas y las mesas. Read More

silv asim siaries imprografika 2017GR/ES Προφανώς είναι ο συνδυασμός των εικόνων και των λέξεων της.

Obviamente es la combinación de sus imágenes y de sus palabras.

Ανάμεσα στις φωτογραφικές και τις λογοτεχνικές της εικόνες, εκείνες δηλαδή που παρουσιάζουν το τοπίο σαν έναν αφηρημένο ζωγραφικό καμβά, και τις άλλες που «μιλούν γράφοντας» ίσως δεν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά όσο ένα ενδιαφέρον πάντρεμα, μια κοινή αναζήτηση.

Entre sus imágenes fotográficas y literarias, es decir aquellas que presentan el paisaje como un cuadro de pintura abstracta y las que “hablan escribiendo”, quizás no existen tantas diferencias como una combinación interesante, una búsqueda común.

Οι αναζητήσεις φτιάχνουν-ψάχνουν να τοποθετήσουν τη φωτογράφο-συγγραφέα μέσα στον «καμβά» για να μιλήσουν κατά βάση για αυτή την αίσθηση, ίσως πιο σωστά την ανάγκη που έχει το σώμα να συναντήσει και να συναντηθεί με τη φύση (του), το τοπίο (του).

Estas exploraciones buscan colocar la fotógrafa-escritora en el “lienzo” para hablar acerca de esta sensación (aisthesis), quizás más correctamente esta necesidad que tiene el cuerpo de encontrar y encontrarse con la/su naturaleza, la/su paisaje.

sundaywalk london

Είναι αυτή η αίσθηση που έχουμε μετά από μια βόλτα στη φύση. Αυτή η αίσθηση που παύουμε να νιώθουμε πολύ σύντομα αλλά που όταν είμαστε εκεί πιστεύουμε ότι δεν θα χάσουμε ποτέ, μια παράξενη πληρότητα, ένα γέμισμα.

Es esta sensación que tenemos después de una caminata en la naturaleza. Esta sensación que pronto dejamos de sentir que sin embargo mientras estamos allí creemos que no vamos a perder nunca, una plenitud extraña.

Θα’ ναι που το σώμα είναι και αυτό νερό, είναι κι αυτό από φυσικό υλικό και που, όπως λένε οι βιολόγοι, είναι ένα συγκοινωνούν δοχείο, σε συνεχή σύνδεση με ότι το περιβάλλει.

Será porque el cuerpo está también hecho del agua, esto también es de un material natural y, como dicen los biólogos, es un vaso comunicante, siempre conectado con que lo rodea.
Το θέμα μοιάζει να είναι ερωτικό. Δίχως αμφιβολία το τοπίο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτό το σώμα που ψάχνει τόσο πολύ, που δεν παύει να αναζητά αυτή την επιστροφή στα φαινόμενα.

El asunto parece ser erótico. Sin duda, el paisaje no puede existir sin aquel cuerpo que tanto está buscando, que no para de buscar este retorno a los fenómenos.

Οι λογοτεχνικοφωτογραφικές αφηγήσεις της Silv Asim έχουν κάτι από τους περιπάτους του flâneur, ωστόσο το θέμα της δεν είναι αμιγώς λογοτεχνικό, ούτε είναι μια απλή περιγραφή να κοσμήσει κάποιο από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης σύμφωνα με τις συνήθεις συμβουλές κάποιου coach.

Las narrativas literariográfikas de Silv Asim tienen algo de los paseos de flâneur, pero su asunto no es puramente literario, ni son una simple descripción para “decorar” algún medio de comunicación social, según las indicaciones de un coach.

Νομίζω πως είναι περισσότερο ένα ημερολόγιο ή ένα σημειωματάριο γεμάτο εικόνες, σκέψεις, σχήματα που περνούν από τη μια σελίδα στην άλλη. Οι «γραφές» αυτές προσπαθούν να καταγράψουν αυτή την αίσθηση, την ανάγκη για αυτές τις συναντήσεις που ποτέ οι εικόνες, όσο άρτιες και αν είναι φωτογραφικά ή λογοτεχνικά, δεν καταφέρουν να περιγράψουν.

Creo que es más de un diario o un cuaderno lleno de imágenes, pensamientos y esquemas que pasan de una página a otra. Estas “escrituras” buscan transcribir este sentimiento (aesthesis), la necesidad de tales encuentros que nunca las imágenes por excelentes que sean a nivel fotográfico o literario, no consiguen describir.

 

Πάντα θα είναι ελλειπείς. Για αυτό και αναγκαστικά εμφανίζονται και οι ίδιες κάπως ατελείς και μάλλον σχεδόν πάντα θα μιλούν για αυτή την έλλειψη και την αδυνατότητα αποτύπωσης αυτής της εμπειρίας.

Serán siempre incompletas. Por esto y necesariamente ellas mismas aparecen incompletas y más bien casi siempre hablarán de esta falta y la imposibilidad de captar/trascribir esta experiencia.

16716261_10154785563695831_8870133816548343692_o

Μοngolia

Read More

Τα παραμύθια δεν κρίνουν. Όλοι οι ήρωες, ακόμα και οι «κακοί» μπορούν να φανούν συμπαθείς και οικείοι στον ακροατή. Γιατί όλα τα πρόσωπα των Παραμυθιών είναι οι διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας. Τα έχουμε μέσα μας, μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε.

Fairy tales do not judge. All heroes, even the “bad” can seem amiable and familiar to the listener. Because all the faces of Fairytales are different aspects of ourselves. We have them within us, we can recognize them.

Οι «Ιστορίες με κακό τέλος – Παραμύθια για deathάδες» είναι 5 ιστορίες με κοινό μεταξύ τους το κακό τέλος. Κάποιες έχουν σκοτεινή και τρομακτική ατμόσφαιρα και κάποιες θυμίζουν την πραγματικότητα. Κάποιες έχουν μάγισσες και κάποιες καθημερινούς ανθρώπους. 

“Stories with bad end – Tales for deathάδες” are five stories  that they have in common, an evil end. Some are dark and scary atmosphere and some resemble reality. Some contain witches  and some everyday people.

ΛΥΚΟΤΣΑΡΔΑ«Ποιητές εκ του προχείρου»
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΚΑΚΟ ΤΕΛΟΣ, Παραμύθια για deathάδες

Μπορείτε να προμηθευτείτε την έκδοση στις επόμενες παραστάσεις του θιάσου “τα Λυκοτσαδά”ενώ σύντομα θα μπορούν να το προμηθευτούν και όσοι είναι μακριά!

lykotsarda-i-ekdosi-me-ta-keimena-2017

Read More

anthokosmos_imprografika_umbrella-revolution-_2017Από τα εγχειρίδια ψυχολογίας που σημαδεύουν. Αν υπάρχουν κάποια βιβλία ψυχολογίας που πέφτουν στα χέρια μας και καταφέρνουν να μας αλλάξουν τη ζωή, αυτό είναι σίγουρα ένα. 

Existen manuales de psicología que marcan. Si hay algunos libros de psicología que caen en nuestras manos y consiguen cambiar nuestra vida, este sin duda es uno. Read More

andr_exof-1fin-low-1-gif-correctoΣυνήθως οι κριτικές για το βιβλίο ενός φίλου κυμαίνονται από  τυπικές έως διθυραμβικές ή κάτι τέτοιο. Ωστόσο αν περιέχουν κάτι από προσωπικές πληροφορίες-κουτσομπολιό ή τολμήσουν να γράψουν, να παραδεχθούν ή να χαρτογραφήσουν κάτι από τις αδυναμίες του βιβλίου μπορεί να τραβήξουν κάπως την προσοχή ή να εξασφαλίσουν ένα «παράθυρο» στα πως της συγγραφής του. Κι έτσι, το κείμενο για ένα βιβλίο μπορεί να χρησιμεύσει, σε όσους στα κρυφά ή στα φανερά σκαρώνουμε στιχάκια, παραγράφους ή θα θέλαμε να γράψουμε κάτι μεγαλύτερο, γράφοντας για το «Πώς γράφτηκε;».

Πώς γράφτηκε το βιβλίο «Το ελληνικό τραύμα»;  «Σπασμωδικά» θα μπορούσε να πει κάποιος, «με βάση παλιότερα άρθρα». «Σε όλη τη μεταπολίτευση» θα απαντούσε ένας άλλος. «Μη λέτε ότι θέλετε, αυτό είναι ένα κολάζ» φώναξε μια κοπέλα. «Μα καλά δεν βλέπετε;» Αναφώνησε μια μεσόκοπη κυρία με κρητική προφορά, «ο άνθρωπος γράφει από τον καημό του».

Δηλώνεται ήδη από τον τίτλο αλλά είναι πάντα τόσο δύσκολο να το παραδεχθεί κανείς, ή να αρχίσει να υποψιάζεται το τραύμα, την πληγή που ώθησε τη συγγραφή αυτών των κειμένων. Γιατρεύει η γραφή καθώς προσπαθεί να ξεδιπλώσει τον πόνο, να δικαιολογήσει τη φυγή, να μιλήσει για την έλλειψη; Ο συγγραφέας το δίχως άλλο προσπαθεί να πάρει θέση. Ψάχνει να αντικρίσει άλλες παλιότερες να συγκρίνει, να επαληθεύσει, να αναιρέσει, να αξιολογήσει, να παραδεχθεί αδυναμίες, ενοχές, να διαπιστώσει αν έχει ξεστρατίσει.

Κάτι που έχουν σχεδόν αναγκαστικά τα τραύματα είναι πως προέκυψαν από ατύχημα, δεν ήταν σχεδιασμένα. Και αυτό το αναπάντεχο, το πάθημα είναι που προσπαθεί με κάποιο τρόπο να γίνει μάθημα. Τα βιβλία και τα έργα προκύπτουν συνήθως από τα πάθη, εδώ από ένα τραύμα, ωστόσο κάπως σχεδιάζονται. Είναι μάλιστα συνήθεια οι δημιουργοί να κρύβουν τα προσχέδια των έργων τους. Αν τυχόν όμως ο συγγραφέας δεν φοβηθεί και μοιραστεί κάποιο από αυτά τα πρώτα «ριζόχαρτα» ή τα πρώτα αρχεία τότε μπορούμε να μιλήσουμε παραπάνω για το «παίδεμα» του συγγραφέα ή αλλιώς για  το πάθος που κρύβεται πίσω από τις χαράξεις των λέξεων και των «γραμμών» του.ex2

Κάπου εκεί σε ένα από τα προ-σχέδια του «τραύματος» έπαθα ένα μικρό σοκ όταν αποκαλύφθηκε πως το λυρικό ύφος, το ύφος της γραφής του Α.Α., αυτό που τόσο αγαπώ, δεν ήταν έτσι από πάντα ή δεν ήταν έτσι στα προσχέδια του βιβλίου. Έτσι στην αρχή αντί για τη συναισθηματική γραφή που τόσο με είχε συγκινήσει υπήρχε μια σειρά από στατιστικές, ποσοστά και νούμερα. «Ποιος ήταν αυτός ο συγγραφέας; Στα πλαίσια μιας έκδοσης είχε «φορέσει» και αυτός τα καλά του;». Στη συνέχεια μάλλον με κάποια ευκολία για αυτόν αλλά για εμάς, τους Άλλους, τόση δυσκολία κάποιες στατιστικές και οι ιστορικές αναλύσεις εξαφανίστηκαν ενώ πολλές παντρεύτηκαν με έναν λόγο λυρικό. Το σίγουρο είχε ληφθεί η απόφαση να μιλήσει ακόμα και για τα αυτονόητα, για αυτά που καμιά φορά δεν τολμούμε να ομολογήσουμε, κάνοντας το βιβλίο σε πολλά σημεία να «ψιθυρίζει» στον αναγνώστη: «Με βλέπεις, προσπαθώ να μην φοβάμαι. Μη φοβάσαι και εσύ». Read More

by Alfonso Pérez López..

Comprendía que no tenía derecho a dramatizar, dado que era él mismo quien se había impuesto aquel reto y que cuanto la situación tenía de preocupante era entera responsabilidad suya. ‘No está mal’, de dijo, y sintió que los músculos de la cara ya no respondían a las órdenes de su cerebro y no eran capaces de expresar nada, ni temor, ni cólera, ni desprecio, pues estaban congelados. ‘¿Qué hacer ahora? ¿Descender por aquí, en diagonal, y orientarme por instinto, ir siempre en contra del viento sin más?’

Thomas Mann. La montaña mágica.

“Καταλάβαινε πως δεν είχε δικαίωμα να δραματοποιεί, δεδομένου ότι ήταν αυτός ο ίδιος που είχε προτείνει αυτό την πρόκληση και αν η κατάσταση ήταν ανησυχητική η ευθύνη ήταν αποκλειστικά δική του. “Δεν είναι άσχημα”, σου λέω, και ένοιωσε πως οι μύες του προσώπου του δεν ακολουθούσαν τις εντολές του εγκεφάλου του και δεν ήταν ικανές να εκφράσουν τίποτα, ούτε φόβο, ούτε χολή, ούτε σνομπισμό, ήταν παγωμένοι. Τι να κάνει τώρα; Να κατέβει από εδώ, διαγώνια, και να κατευθυνθεί από ένστικτο, όπως πάντα το δίχως άλλο κόντρα στον άνεμο;”

Thomas Mann. Το μαγικό βουνό.

1-2

Broken flowers, Alfonso Pérez López

Yesterday, I received this lovely catalogue.

20161028_125104

Exposition: “Jo Milne. I don’t make predictions, only excuses“. Fundació Vila Casas, Barcelona 15/09 – 18/12/2016

Text: Beyond the invisible: Painting and the estrangement of visualization in Jo Milne’s Art”  _ by Octavi Rofes 

On drawing, images, scientific and artistic representations. Between familiarity and desfamiliarization and other research methodologies. Exposition and text are both strongly recommended.

20161028_125425

[..] It is not however, about retracing the path of a linear process to describe a “production line” of artistic objects, so much as about detecting the ruptures, the misunderstandings and changes in meaning propitiated by the emergence of elements differentiating from traditional conventions. 

20161028_125718

[..] From here we understand a second essential point in the distinction which Milne estabes between the scientific and the artistic image: the former uses perduasive “falsehoods” to attain an increased degree of familiarity, whereas artistic echantments is, in constrast, a product of defamiliarization. 

20161028_125550

[..] Milne suggests distinguishing the sciences inscriptions are produced of actions that are made material to become instruments of persuasion, the indexes of artistic intention give rise to material agents of enchantment. 
Read More

Πως είναι ένα “τραυματισμένο εξώφυλλο”; Μαρτυρά κάτι για τον πόνο που το προκάλεσε. Βάζει σε υποψίες. Το τραύμα βρίσκεται στην επιφάνεια. Στην αρχή κανείς δεν ξέρει πως έγινε ή πόσο βάθος έχει. Μόνο υποψίες μπορούμε να κάνουμε. Κάπως σαν τα σχέδια, τις χαράξεις. Δεν ξέρουμε πάντα ποιος ή τι τις προκάλεσε. Είναι και το τραύμα μια χάραξη. Υπάρχουν έργα χιλιοχαραγμένα και πληγές που ανοίγουν συνεχώς. “Μιλούν” και αυτά για τα συμβάντα, τις χειρονομίες που τα προκάλεσαν. Τα σχέδια ευτυχώς δεν πονούν. “Μιλούν” ωστόσο για τις “δυνάμεις” που τα έφεραν στο φως, που τα χάραξαν και με αυτή την έννοια “μιλούν” συχνά για τον πόνο. Ο πόνος έχει, το πιο πιθανό, τις δικές του εικόνες.

¿Cómo es una “cubierta herida”? Manifiesta algo del dolor que la causó. Pone bajo sospecha. La herida está en la superficie. Al principio nadie sabe cómo sucedió o lo profunda que es. Existen sólo sospechas. De alguna manera sucede como con los dibujos y los grabados. No siempre sabemos quién o qué los causó. Existen obras trazadas una y otra vez, y heridas que constantemente se reabren y “hablan” de los acontecimientos y gestos que las causaron. Los dibujos, afortunadamente, no duelen. Sin embargo, “hablan” de las “fuerzas” que los trajeron a la luz, que los trazaron, y en este sentido “hablan” a menudo del dolor.

%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b3%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf

Read More

ejercicio de frivolidad doblemente gráfico-articulado

Texto y dibujo(s) por Alfonso Pérez López

Para anthokosmos

Me hubiera gustado ser ladrón, es una filosofía ecléctica.

Théophile Gautier, Les Jeunes-France

1

En febrero nuestra querida anthokosmos estuvo en Madrid y tuvimos la oportunidad de visitar una exposición dedicada a Kandinsky; un poco de todo, un poco de siempre: sin duda una de las jornadas más interesantes del año (sin excluir el café-tertulia de la noche anterior, que de toda la vida una jornada ha tenido veinticuatro horas).

Una excusa.

Para reflexionar sobre aspectos de la naturaleza ambigua de un término tan trasnochado como indispensable (de puro obstinado): Expresionismo.

Y estamos aquí porque creemos (como todo el mundo) que es Kandinsky quien desencadenó, acaso sin pretenderlo (acaso lo supiéramos), la más fecunda eclosión de corrientes y obras dentro de un estilo que ha terminado por convertirse en todo un mundo y que, dicen algunos que, de siempre, fue una de las dos formas de entender el arte, que también son ganas (a vueltas con Grünewald, con El Greco y con lo que nos echen).

Y nos salpica en cuanto dibuj-antes, y en cuanto dibuj-ahoras, porque no es sino a través de la sacudida informalista que estamos aquí, previamente empaquetada para la docencia, auspiciada por el irresistible (a ver si no) influjo de colonización cultural que, por primera vez en sentido levógiro (vamos, que venía en la letra pequeña del Plan Marshall), se extendió como una mancha de aceite por el hemisferio norte, dejándonos una pléyade de magníficos pintores que poblaron desde entonces paredes, muros o suelos (Pollock) de extrañas e insólitas obras, en el que quizá fuese el canto de cisne del arte moderno (la cosa está ya muy pastosa…).  

Y aun siendo Kandinsky quien nos ha traído aquí (a todos), no es sino a través de él que aprovecharemos para zarpar hacia el expresionismo, el bueno, el abstracto (si hablamos de Bacon o de Kiefer será porque nos convenga), para después atravesar los peligrosos lodazales de la metafísica, la cual, a nuestro juicio, nos permitirá acercarnos, siquiera de soslayo (o al menos alejarnos del psicologismo), al problema central en el que, en realidad, estamos pensando: ¿qué hacemos aquí dibujando como locos?… sí, como hacen los locos… como dirían que hacen los locos… o como decían que hacían los locos, porque, hoy, ya casi toda la peña semiculta dibuja así, y, aunque sólo sea por mainstream, la ocasión merece salpimentarse con un poco de crítica.

2 (1)

Intentaremos por lo tanto en este escrito (no vamos a ser tan pedantes como para llamarlo texto) redactado a vuelapluma (nosotros queríamos un post, no un paper), a través de esta experiencia con la obra de Kandinsky acercarnos a cuestiones centrales en torno a lo que el dibujo (informalístico modo) puede ofrecernos como vago modo de comunicación una vez despojado de la misión figurativa, y más allá de la representación, como arte autónomo (que ya era hora) más allá de su papel de código (indispensable para otros muchos menesteres que gracias a dios están a salvo del prurito estético, no nos pongamos fundamentalistas) o de vasariana herramienta universal para moverse por la república de las artes.

¿Qué son esos/nuestros gestos, trazos… rastros, creo que los llaman también? ¿Qué nos ha quedado cuando se fueron los prejuicios, cuando cayeron las antiguas metafísicas de la forma?

Podríamos decir que no tanto como quisiéramos, podríamos decir que bastante más de lo que pensamos; pero también decía Skinner que la educación es aquello que nos queda cuando todo lo aprendido se ha olvidado; algo nos quedará, por lo tanto, de todo esto. La ambigüedad con ambigüedad se paga, y por eso esta manera de manchar papeles, genial por lo ambigua, puede dar lugar a muy diversas interpretaciones.

3 (1)

Pero,

la primera en la frente, vamos a por Kandinsky: Read More

This is a text of anthokosmos first published at pitsirikos.net .

The text is about Greece, Identity & Αlexis Tsipras accompanied by the artwork of Chara Stergiou!

Xαρά Στεργίου Imprografika. identidad 3 desaparecido

Chara Stergiou 2013_DNI griego

(Γεια σου πιτσιρίκο)
Μετά τις διαπραγματεύσεις του Φλεβάρη, ο συγγραφέας Tariq Ali -θερμός υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά- έγραψε τη δική του φανταστική δήλωση, αυτή που κατά τη γνώμη του ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να βγει και να ανακοινώσει μετά τις πρώτες διαπραγματεύσεις.

Αν τότε ο φανταστικός αυτός λόγος ξένιζε ή ήταν υπερβολικά ειλικρινής, 5 μήνες μετά μοιάζει σωτήριος και φυσικά οιωνός για το τι μας περίμενε.

Η ομιλία που ο Τσίπρας θα έπρεπε να κάνει:

«Προσπαθήσαμε, διαπραγματευτήκαμε ειλικρινά, αλλά ήταν αποφασισμένοι να εκκενώσουν πάνω από τα κεφάλια μας. Πρώτα οι Γερμανοί και, στη συνέχεια, οι οπαδοί τους. Αυτό ήταν ιδιαίτερα ανώμαλο για τον υπουργό Οικονομικών μας[..]. Ήταν στο χέρι του να αποφασίσει. Έτσι δε φέραμε πίσω τίποτα. Read More

product_thumbnail

Poetry&Paint: Memory – out now!.

 Poetry&Paint: Memory is out now. This edition features Sophie Chei, Jan See King, Dean Atta, Ethan Taylor, Matthew Dickerson, Jackie Biggs, Eloise Govier, Charles Bane Jr, Keir Yansen, Louise Saunders and Anthokosmos (imprografika).

You can buy a copy of the full-colour edition for £10.99, by clicking hereRemember you can also get the cheaper monochrome option for just £4.99, and the digital version for £1.99.

Have a read and get inspired for the next theme, on the opposite end of the spectrum… Future.

anthokosmos paint and memory 2015

“Beyond the Image”_2 images & 1 poem

Read More