Negar en la era del rendimiento y de la positividad

Deny, in the era of performance and positivity

Estoy escribiendo estas palabras un poco antes de medianoche, y sigo trabajando, sin que nadie me obligue // I am writing these words just before midnight, I am still working, without being forced by someone else

15002417_1502743726419129_3947220834347527166_o

Vacío, sustracción y silencio | Empty, subtraction and silence. 
Resta y Renuncia en el proceso creativo |Subtract and Waiver in the creative process
Una mirada interdisciplinar | from an interdisciplinary look
16-17 de noviembre 2016
La Casa Encendida | Madrid

>Resumen > Abstract >

En el contexto de la sociedad del rendimiento, de la hiperactividad, de una creciente obsesión por la positividad ¿cabe un lugar para la negatividad, o para la negación, para la voluntad de negar, de renunciar y de rechazar? En una sociedad donde hasta el arte mismo y sus procesos se visualizan constantemente en representaciones cuantitativas y cuantificables, siguiendo un determinismo mercantilista en el que cesar significaría el fin de la evolución y la provocación de una muerte súbita, surge la pregunta de cómo se usa el sentido de la negatividad, del vacío, del silencio, tal y como se heredaron del pensamiento del siglo XX.

In the context of the society of efficiency, hyperactivity, a growing obsession with positivity: Is there a place for negativity, or denial, for the will to deny, to resign and to refuse? In a society that even the art itself and its processes are constantly displayed in quantitative and measurable representations, following a mercantilist determinism in which every stop means the end of the development and aggravation of a sudden death, the question of how the sense of negativity, emptiness, silence, as inherited from the twentieth century thought, is arised.

¿Bajo qué condiciones, o cómo en un contexto donde las emociones negativas se esconden, se bloquean o se usan abiertamente como formas de shock, donde las condiciones y la masividad provocan más inercia, más entumecimiento que movilización, se puede encontrar alguna posibilidad de negar un papel al aparecer de la obra de arte?

Under what conditions, or how, in a context where negative emotions are hidden, blocked or openly used as forms of shock, where the conditions and the massiveness cause more inertia, more numbness mobilization, you can find any chance of denying paper to appear in the artwork?

Read More »

Προβλήματα Tαυτότητας_Self Identity Problems

This is a text of anthokosmos first published at pitsirikos.net .

The text is about Greece, Identity & Αlexis Tsipras accompanied by the artwork of Chara Stergiou!

Xαρά Στεργίου Imprografika. identidad 3 desaparecido
Chara Stergiou 2013_DNI griego

(Γεια σου πιτσιρίκο)
Μετά τις διαπραγματεύσεις του Φλεβάρη, ο συγγραφέας Tariq Ali -θερμός υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά- έγραψε τη δική του φανταστική δήλωση, αυτή που κατά τη γνώμη του ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να βγει και να ανακοινώσει μετά τις πρώτες διαπραγματεύσεις.

Αν τότε ο φανταστικός αυτός λόγος ξένιζε ή ήταν υπερβολικά ειλικρινής, 5 μήνες μετά μοιάζει σωτήριος και φυσικά οιωνός για το τι μας περίμενε.

Η ομιλία που ο Τσίπρας θα έπρεπε να κάνει:

«Προσπαθήσαμε, διαπραγματευτήκαμε ειλικρινά, αλλά ήταν αποφασισμένοι να εκκενώσουν πάνω από τα κεφάλια μας. Πρώτα οι Γερμανοί και, στη συνέχεια, οι οπαδοί τους. Αυτό ήταν ιδιαίτερα ανώμαλο για τον υπουργό Οικονομικών μας[..]. Ήταν στο χέρι του να αποφασίσει. Έτσι δε φέραμε πίσω τίποτα.Read More »

bankers…the only Anarchists

until victory or death s

SOLIDARITY WITH NIKOS ROMANOS  on hunger strike since 10/11/14

reblog from pitsirikos

«Είχαμε τελειώσει το δείπνο. Απέναντί μου καθόταν ο φίλος μου ο τραπεζίτης, μέγας έμπορος και ξακουστός κομπιναδόρος [.] Στράφηκα χαμογελαστός προς το μέρος του:

«Αλήθεια! Κάποιος μου διηγήθηκε ότι παλιότερα ήσαστε αναρχικός».

«Όχι μόνο ήμουν, αλλά και παραμένω. Απ΄ αυτή τη σκοπιά δεν έχω αλλάξει. Είμαι αναρχικός».

«Μα τι μου λέτε τώρα..»

Με αυτό το διάλογο ξεκινά η ιστορία και με τα παρακάτω λόγια του τραπεζίτη, όταν σηκώνονται από το τραπέζι, τελειώνει:Read More »

walking stories//Περπατώντας στην χώρα των προδομένων προφητών

Πεζοδρόμιο1-440x329Πιτσιρίκο, περπατώ στην πόλη μου που βρίσκεται και αυτή «στην χώρα που ο καθένας είναι προφήτης και όλοι καρτερούν την έλευση του Μεσσία. Στην χώρα των προδομένων προφητών»και έχω αρχίσει να κάνω σκέψεις για το πώς θα γίνει να βελτιώσουμε την τεχνική μας στο «μπάλωμα».Βλέπω τα χιλιομπαλωμένα πεζοδρόμια αυτές τις παρατημένες, χιλιοχαραγμένες επιφάνειες, και με τον καιρό έχω σταματήσει να βλέπω την ατσαλοσύνη των προδομένων και βλέπω φιγούρες, εκπληκτικά κολάζ, αφηρημένα «κάδρα», πολλές φορές γεμάτα συνθήματα, αδύνατο να τα σχεδιάσει ή προγραμματίσει κάποιος.Πεζοδρόμιο2-290x290Κοιτώ τα πεζοδρόμια και οι υποθέσεις επιβεβαιώνονται. Όλα πάνε ρολόι. Δεν υπάρχει ένα πεζοδρόμιο ίδιο με το άλλο, δεν γίνεται να προχωρήσεις πέντε μέτρα και να μην δεις ένα «μπάλωμα». Απίστευτο. Όσες πιο πολλές φορές έχει σπάσει και έχει «μπαλωθεί» ένα πεζοδρόμιο τόσο καλύτερο είναι.Αφήνουμε απέξω τις άπειρες κηλίδες από τσιχλόφουσκες, λεκέδες από σκουπίδια και άλλα. Ενώ δεν συζητάμε για το πώς καταλήγουν κάτι «δήθεν», για τα μάτια του κόσμου μίζερες ράμπες που ξεπερνούν κάθε φαντασία.Πεζοδρόμιο3-290x290Βέβαια, οι υποθέσεις για ένα πεζοδρόμιο-κολάζ σκοντάφτουν στο ότι συνεχίζουμε να κάνουμε τα πεζοδρόμια 18 ή 20 πόντους ύψος ενώ στον υπόλοιπο κόσμο προσπαθούν να μειώσουν τη διαφορά γύρω στα 8 εκατοστά με στόχο το μηδέν, δηλαδή την εξαφάνιση του δρόμου (και όχι του πεζοδρομίου), αλλά ας μην υπερβάλλουμε.Μετά, περπατώ εκτός Ελλάδας βλέπω τα πεζοδρόμια τους και επιβεβαιώνεται η πρωτοτυπία μας. Κάποιοι άνθρωποι δεν ξέρουν να «μπαλώνουν». Οι πλάκες τέλεια κομμένες, η βάση από άμμο και όχι μπετόν, οι ράμπες τέλειες, οι αρμοί σχεδόν εξαφανισμένοι. Και δεν είναι η ποιότητα των υλικών ή το μέγεθος της πόλης, αν είναι πρωτεύουσα ή όχι, κατά πλειοψηφία φοβερά φινιρίσματα.

Και καθώς με τα χρόνια βλέπω όλα αυτά και υποψιάζομαι το πώς είναι εκεί οι τεχνίτες, οι μηχανικοί, οι ελεγκτές, δεν ανησυχώ ιδιαίτερα για το μέλλον τον πεζοδρομίων κολάζ. Η εργολαβίστικη κουλτούρα της αρπαχτής και της τεχνογνωσίας του «τα ξέρω όλα» και του «επαναλαμβάνω τα ίδια» εγγυώνται τη διαιώνιση του «μπαλώματος».

Οπότε, περπατώ, κοιτώ, ξανακοιτώ τα πεζοδρόμια και μια και ο μεσσίας δεν θα έρθει, ο θεός πέθανε από καιρό, ο Ηλίας, όπως και ένα σωρό άλλοι, έχει ήδη μάθει να ζει με το ένα πόδι εδώ και την καρδιά αλλού, και προσπαθώ να δω πώς μπορεί να εξελιχθεί η μέθοδος πεζοδρόμια-κολάζ.

Και τα κολάζ θέλουν τη φινέτσα τους, αλλά δεν θα είναι τόσο δύσκολο, δεν θα έχουμε ανάγκη κανέναν προφήτη, μόνο περισσότερη ατσαλοσύνη.

Α.

Υ.Γ.: Με αφορμή το κείμενό σου «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών»και το σούπερ σχόλιο ότι «οι Τέχνες δεν περιέχουν τα Γράμματα. Ούτε τα Γράμματα τις Τέχνες» να συμπληρώσουμε πως με το πέρασμα των χρόνων φαίνεται πως εξαλείφονται γενικότερα οι διαιρέσεις. Έτσι, ολοένα και περισσότεροι στοχαστές αναφέρονται πλέον στην Τέχνη και όχι στις Τέχνες. Οπότε, γενικά παρατηρείται η τάση να μην έχουμε τέχνες και φυσικά ούτε και τους χαρακτηρισμούς τους: στέγες, σχολές, καλές, κακές, εφαρμοσμένες, οπτικές, θεατρικές και ο κατάλογος δεν τελειώνει, και να έχουμε απλά Τέχνη.

(Αγαπητή φίλη, οι Έλληνες δεν ενδιαφέρονται για τα πεζοδρόμια και για τους δρόμους επειδή κοιτάνε συνέχεια τον ουρανό. Είμαστε Έλληνες, παιδιά του Ήλιου, οπότε θα έπρεπε να ήμασταν πουλιά. Μπεκάτσες. Αφού δεν φτιάχτηκαν τα πεζοδρόμια και οι δρόμοι, όταν υπήρχαν τα χρήματα, λογικά δεν θα φτιαχτούν ποτέ. Θα βγει το χώμα σε λίγο κάτω από τους δρόμους της Αθήνας. Πάντως, τα πεζοδρόμια του Δημήτρη Πικιώνη -κολάζ και αυτά από τον ίδιο τον δημιουργό τους- μια χαρά αντέχουν 60 χρόνια μετά την δημιουργία τους στο χώρο γύρω από την Ακρόπολη και στο Λόφο του Φιλοπάππου, και είναι πανέμορφα, σε αντίθεση με τις πρόσφατες επεκτάσεις πεζοδρομίων στην περιοχή και τα υπόλοιπα πεζοδρόμια της Αθήνας που έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Περιμένω να αναστηθεί ο Πικιώνης. Να είστε καλά.)

 

Esta historia, escrita principalmente en griego, publicada en el blog de www.pitsirikos.net es una historia de andar.La historia tiene que ver con las aceras. Empieza diciendo cómo caminando por las calles de mi ciudad en Grecia y en otras ciudades de este país decadente mirando las superficies de las aceras, todas en malas condiciones, empiezan una serie de reflexiones.Principalmente se plantea cómo la imposibilidad de construir por estas tierras un pavimento que pueda cumplir con las mínimas especificaciones técnicas revela la posibilidad de hablar sobre una acera-collage. Estas aceras que a lo largo del tiempo y de las constantes intervenciones –corta y pega- se han convertido en collages, cuadros no figurativos, llenos de rayas, manchas, huellas, a veces mensajes escritos generan decepción pero también (de tanto mirar y contra la decepción que provican) la posibilidad de realizar aceras-collage.

Estas reflexiones entre realidad y sueño hacen patente un caso más de superficies trazadas, de soportes para dibujar, donde dibujamos dejando nuestras huellas.  

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

Read More »

Η δολοφονία του Ίκαρου (Για τον Παύλο Φύσσα, τον ποιητή)

!mprografika at pitsirikos.net, un texto para Pavlos Fissas. El texto será pronto traducido en ES.

vuelo fissas 3Αγαπητέ Πιτσιρίκο, ενώ τόσα και τόσα ειπώθηκαν και άλλα τόσα γράφτηκαν για το χαμό του, αν δεν με προδίδουν οι έρευνες στο διαδίκτυο και οι βόλτες στα βιβλιοπωλεία, λίγα, εξαιρετικά λίγα, αφιερώθηκαν στην τέχνη του και ακόμα πιο λίγα στην τέχνη των στίχων του και την δυναμική των εικόνων τους. Για αυτό θα κάνω μια απόπειρα.

 

Οι λέξεις φτιάχνουν εικόνες και οι δικές του εικόνες είναι προσεκτικά διαλεγμένες. Το δικό του «ανέγγιχτο βασίλειο» βρίσκεται στον αιθέρα.

Φίλος του είναι ο ήλιος, συνηθίζει να απλώνει τα φτερά του, να κινείται πετώντας μεταφέροντας μας συναισθήματα ανάτασης, αιώρησης και ελευθερίας.

vuelo fissas 2«Ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου», «Όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα, θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί», «Να “ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω», «Γι’ αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια, για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια».

Κάποιος σπάει τα δεσμά και μέσω των στίχων του και των ήχων του με το φαντασιακό του να «κατοικεί» σε επικράτεια και πεδίο ελευθερίας, κινείται όχι από τις δυνάμεις της βαρύτητας αλλά από το αυτές του αέρα.

Γνωρίζει καλά αυτόν τον τόπο, τα στοιχεία αυτά τον τραβούν και τον έλκουν, για αυτό και τα χρησιμοποιεί συνέχεια. Οι εικόνες εναλλάσσονται, μεταφέρουν βιογραφικά στοιχεία, καταστάσεις και φόβους, οι στίχοι, αλλά και ο ίδιος ο τίτλος του άλμπουμ «ηλιοκαψήματα» κάνουν νύξεις για ένα φαντασιακό της αιώρησης, του αέρα (Μπασελάρ) που όσο εξελίσσεται η μουσική του γίνεται όλο και πιο συνειδητό.Read More »