Είναι από τα πιο όμορφα που μπορεί να συμβούν. Κάποιοι το λένε τέχνη. Άλλοι φτάνουν να πουν ότι έχει κάτι το ερωτικό. Και πώς αλλιώς να μιλήσει κάποιος για εκείνες τις στιγμές που κάτι αρχίζει να αλλάζει για εμάς; Όταν κάτι που έως τώρα ήταν γνωστό αρχίζει να παρουσιάζεται σαν κάτι καινούργιο ή όταν κάτι άγνωστο αρχίζει να έχει μια παράξενη οικειότητα;

Όπως όταν ένα κάδρο παύει να είναι απλά μια παράξενη εικόνα που συναντήσαμε στον τοίχο ενός μουσείου ή όταν το βλέμμα του/της παύει να είναι άγνωστο ή όπως όταν εκείνη η φευγαλέα πρώτη ματιά επιτρέπει σταδιακά να την κοιτάς όλο και πιο κοντά, όλο και πιο «μέσα στα μάτια».

o syn-oikismos allios dora kourkouli 201720170720_195047

Κάπως η επίσκεψη στο συν-οικισμό μιας μικρής πόλη, που νόμιζα ότι γνώριζα, μου αποκάλυψε μια άλλη της πλευρά. Σε μια γειτονιά μακρυά από τα μάτια του κόσμου, σε μια άκρη της Ελλάδας. Εχθές το απόγευμα όταν η Δώρα Κουρκούλη μας κάλεσε να γνωρίσουμε «το συνοικισμό αλλιώς» δεν περίμενα να βρω εκτός των άλλων έναν τρόπο ζωής ξεχασμένο ακόμα ίσως και για τα χωριά της ελληνικής υπαίθρου.

DSCF5013

Το κτίσμα διευκολύνει ή όχι έναν τρόπο ζωής. Είχα νομίζω ξεχάσει την πίστη στο πως κάποιες δομές και τρόποι κτίσματος επηρεάζουν τις σχέσεις μας, το κατοικείν μας. Ή πιο σωστά νομίζω πως από τα πολλά διαμερίσματα, τις πόρτες ασφαλείας, τους πολλούς φράχτες, τις ψηλές μάντρες και τους συναγερμούς, τις αποστάσεις εντός και εκτός εισαγωγικών είχα ξεχάσει.

This slideshow requires JavaScript.

Έτσι ήταν παράξενο όταν είδα μια κυρία να τεντώνει τα πόδια της για να τα ξεκουράσει από μια κοπιαστική μέρα με την καρέκλα της όχι μπροστά στην τηλεόραση αλλά εκεί στο πεζοδρόμιο μπροστά στη γειτονιά Έκανε τη δική της γιόγκα, ήταν η δική της στιγμή προσωπικής γαλήνης, αυτό το «πάρε το χρόνο σου» ή εκείνο το «δεν κάνω τίποτα».

o syn-oikismos allios dora kourkouli 2017 20170720_201945

Σίγουρα οι τρεις γείτονες με τις καρέκλες τους στο δρόμο δεν είχαν χάσει εκείνο το «άρωμα του χρόνου» που τόσο, ίσως μάταια, ψάχνει ο Κορεάτης φιλόσοφος Μπιούνγκ-Τσουλ Χαν (Byung-Chul Han) ζώντας στην Ευρώπη. «Μύριζε» κάτι από την στοχαστική ανατολή αυτή η γειτονιά και, γιατί όχι, κάτι πιο κοντά το κάλεσμα της Άννα Αρεντ (Hannah Arendt) για περισσότερη στοχαστική ζωή.

Είχαν κάτι οι αποστάσεις ανάμεσα στα σπίτια. Δεν ήταν τόσο μεγάλες μα ούτε τόσο μικρές Ήταν ωστόσο αρκετές για να αφήσουν τα απαραίτητα «περάσματα». Εκείνο το «ανάμεσα» που ερευνά η φίλη Έφη, το απαραίτητο «ανάμεσα» σε δύο, αυτό που επιτρέπει μια στοιχειώδη σχέση.

Ο προσφυγικός συνοικισμός στο Γύθειο, τα μοντερνιστικά σπιτάκια ανά δύο με μια κοινή αυλή που αρχικά, τώρα μόνο σε πολύ λίγες περιπτώσεις, ένωνε 2 δρόμους, ένα δίκτυο γεμάτο «ανάμεσα», εκείνους τους in between χώρους που αν και σχετικά κλειστοί πια σήμερα, πόσο θα τους ζήλευε ο Ολλανδός αρχιτέκτονας Aldo Van Eyck.

 

DSCF5045

κάτοψη κατοικία-τύπος Προσφυγικός Συνοικισμός Γυθειο

 

Ο συνοικισμός ανήκει στους Προσφυγικούς Συνοικισμούς που κατασκευάστηκαν μετά την καταστροφή της Σμύρνης εγκαινίασαν την κοινωνική κατοικία στην Ελλάδα. Πρόκειται για περιοχές που ενώ έχουν αδιαμφισβήτητη ιστορική αξία και αποτελούν νησίδες που διαφοροποιούνται έντονα στον υπόλοιπο πυκνοδομημένο και ομογενοποιημένο ιστό των ελληνικών πόλεων είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εγκαταλελειμμένες.

ΣΑΡΩΤΗΣ 455a

Προσφυγικός Συνοικισμός Γύθειο (αρχείο)

 

Συχνά ως τώρα φοβόμουν πως τέτοιες γειτονιές κινδυνεύουν από φαινόμενα όπως το  centrification, εκτοπισμό δηλαδή ενός πληθυσμού από αναπλάσεις και εξωραΐσεις.  Όμως εχθές, μαζί με τα παιδιά που επισκεφτήκαμε το συνοικισμό, ήταν πασιφανές κάτι άλλο. Read More

628d832a-87e9-4b5e-be80-5db615751d3e

“El pájaro y el pez viven en un volumen, mientras que nosotros sólo vivimos sobre una superficie” Gastón Bachelard

This slideshow requires JavaScript.

3/7/2017 #urbanismo #mapear #madrid #deriva #improvisación #fascinantesesión

con Emilio Ontiveros de la Fuente, PDI URJC!!

Pablo Prieto, PDI URJC y

Javier Malo de Molina, PDI URJC

P1240367

ES/GR

De aquello no quedó nada. 

Από εκείνο δεν έμεινε τίποτα.

Solamente un rollo de papel grande encima de una mesa. Un rollo que parecía como una alfombra mal doblada. Una alfombra fuera de la temporada. O como si de todo aquello, de aquellos años de la infancia cuando nos tumbábamos y jugabamos en las alfombras ¿recuerdas?  Ahora quedan solamente memorias y recuerdos borrosos.

Μόνο ένα μεγάλο ρολό χαρτί πάνω στο τραπέζι. Ένα ρολό που έμοιαζε με χαλί τυλιγμένο κάπως πρόχειρα. Ένα χαλί, εκτός εποχής-σε λάθος εποψή. Ή πως όλο εκείνα, εκείνα τα παιδικά χρόνια που κυλιόμασταν και παίζαμε πάνω στα χαλιά, θυμάσαι; Τώρα μένουν μόνο θολές μνήμες, αναμνήνεις.

No recuerdo exactamente qué pasó. De repente todos empezaron a echar colores sobre aquel rollo de papel.

Δεν θυμάμαι τι ακριβώς συνέβει. Ξαφνικά όλοι άρχισαν να πετούν χρώματα πάνω σε εκείνο το ρολό. Read More

Uriel Segui _puertas seguridad_mural_imprografika

Todas las casas en este barrio tenían verjas y puertas de seguridad.

Όλα τα σπίτια σε αυτή τη γειτονιά ειχαν κάγκελα και πόρτες ασφαλείας.

Me es imposible olvidar la seguridad de aquel funcionario de la empresa municipal de la vivienda que decía: “No, la gente quiere puertas de seguridad. Nada de vidrio y ventanas en las puertas de la entrada de la entrada”.

Μου είναι αδύνατο να ξεχάσω εκείνο τον υπάλληλο στη δημοτική επιχείρηση για τις κοινωνικές κατοικίες που μας είχε τονίσει: «Όχι, οι άνθρωποι θέλουν πόρτες ασφαλείας. Τίποτα από τζάμια και πόρτες εισόδου με παράθυρα να ανοίγουν».  

Sin embargo, en la casa donde estaba el taller no había ni verjas, ni puerta de seguridad. Habían solamente cuatro escalones y un mural que tejaba la red de una “verja” impresionante.

Ωστόσο, το σπίτι όπου βρισόταν το εργαστήρι, δεν υπήρχε φράχτης, ούτε πόρτα ασφαλείας. Υπήρχαν μόνο τέσσερα σκαλάκια και μια τοιχογραφία που έπλεκε το σχέδιο μιας εκπληκτικής «καγκελόπορτας»

De estas que te quedas mirando preguntando por el grafitero.

Από αυτές τις καγκελόπορες που σε αναγκάζουν να σταθείς να τις χαζέψεις, αυτές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι για τον γραφιτά που τις έφτιαξε.

La puerta de la entrada estaba abierta. Entré en este lugar que parece que lleva años en un estado de obra abierta, obra en proceso, laboratorio de papeles y pasiones y, ante todo, refugio en tiempos de un neoliberalismo cada vez más extremo.  

Η πόρτα εισόδου ήταν ανοιχτή. Μπήκα σε αυτό το μέρος που έμοιαζε να βρίσκεται αρκετά χρόνια σε μια κατάσταση «ανοιχτού έργου», έργου σε εξέλιξη, εργαστηρι για χαρτιά και άλλα γραφιστικά πάθη, κα ικυρίως καταφύγιο στην εποχή ενός κάθε φορά πιο ακραίου νεολιμπεραλισμού.

 

Uriel Segui _puertas seguridad_mural_imprografika 2

Uriel Seguí Mural

 

Read More

 

de 3 – 6 de Julio UNIVERSIDAD REY JUAN CARLOS,

de 10.00-14.00, precio 10 euros, 1 ETCS

director #Emilio Ontiverosde la Fuente co-directora #Anthi Kosma

invitados #JavierSeguídelaRiva #Pablo Prieto #Javier Malo de Molina #improvistos

CALLE QUINTANA 21,MADRID

inscripciones hasta el 19 de Junio

[Improvisación gráfica: Mapear Creativo]

”Imprográfika: Creative mapping (mapear creativo)  invita a estudiantes de arquitectura-urbanismo, de sociología y arte pero también profesionales de estos campos y en general a interesados en el arte de configuración social, a explorar y ampliar las posibilidades/límites del mapa como medio de expresión personal y social, de diseño participativo, de pensamiento crítico, de interpretación y de exploración de nuestro entorno.

El seminario presenta e indaga en la evolución del proceso del mapear a través de una serie de sesiones prácticas con referencias gráficas y bibliográficas utilizando multitud de herramientas desde mapas hechos a mano, usando pintura o materiales reciclados, hasta cartografías digitales y/o mediante combinación de medios y formatos.

En el seminario se aprende el uso del mapa y del mapear como procesos de apertura, la interpretación de mapas como lugares simbólicos y espaciales y del mapear como lugar de encuentro y de creación colectiva.

info y realizarción de la matrícula aquí

Ver programa completo aquí

1 SESIÓN

Título de la sesión: Sensory Maps of the city [Mapas Sensoriales de la ciudad]

Temática: Urbanismo

Bienvenida: Happening: Topografías en A4  

Presentación de la temática:

Introducción al curso -estructura, metodología y programa del curso- y breve presentación de cada participante y docente.

 Presentación I: Cartografías urbanas: entre lo sensible y lo sociocognitvo”.   Emilio Ontiveros de la Fuente, PDI URJC.  Javier Malo de Molina, PDI URJC

 Presentación II: Imágenes de la ciudad”.  Pablo Prieto, PDI URJC

Conversación 

 Descanso (15 minutos)

 Acción

Mapear in situ. Mapeando los “sentidos” del barrio. Capas y variables del olfato, sonidos, texturas, temperatura, higrotérmico, intensidad lumínica, etc.  (

Interpretación: “Introducción a la interpretación de la obra del Arte – Interpretación de los mapas producidos”. Anthi Kosma, Doctora-investigadora, ETSAM, UPM (

2 SESIÓN

Título de la sesión: Geografías de Territorios Emocionales

Temática: Expresión-Autoexpresión

Presentación de la temática:

Presentación I: El arte de Mapear”. Javier Seguí de la Riva, Profesor Emerito, Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, ETSAM, UPM

Read More

Hay gente que es capaz de mover el mundo, poner un aula patas arribas y dar sentido donde aparentemente no lo hay.

Υπάρχει κόσμος που είναι ικανός να αναστατώσει τον υπόλοιπο κόσμο, να φέρει τα πάνω κάτω δίνοντας νόημα εκεί που πριν φαινομενικά δεν υπήρχε.

El siguiente texto describe la metamorfosis y el nacimiento de un lugar a partir de un encuentro musical.

Το παρακάτω κείμενο περιγράφει τη μεταμόρφωση και τη γέννηση ενός τόπου με αφορμή μια μουσική συνάντηση.

texto: Uriel Seguí 

Era el último día de clase, ya estaban los alumnos calificados y allí no había nadie.

Ήταν η τελευταία μέρα του μαθήματος, οι φοιτητές είχαν ήδη βαθμολογηθεί και εκεί δεν υπήρχε κανείς.

Llegué un poco más tarde de lo acordado, pensando que la gente ya habría empezado a celebrarlo, pero la clase estaba perfectamente ordenada, en silencio, vacía, con su iluminación perfectamente convencional funcionando. Como de costumbre, y yo sólo.

Έφτασα λίγο αργότερα από ό, τι είχε συμφωνηθεί, πιστεύοντας ότι θα είχαν ήδη αρχίζει να γιορτάζουν την τελευταία μέρα, αλλά η αίθουσα ήταν απόλυτα οργανωμένη, ήσυχη, άδεια, με το συνήθη φωτισμό της και,  σαν από συνήθεια, εγώ μόνος. 

Me fui a aparcar el coche que había dejado tirado de cualquier forma, esperando que alguien me echara una mano para descargar los instrumentos que portaba en el interior de él.

Πήγα να παρκάρω το αυτοκίνητο που είχα σταθμεύσει κάπως πρόχειρα, περιμένοντας πως κάποιος θα μου βάλει ένα χεράκι για να κατεβάσουμε τα όργανα που υπήρχαν  στο εσωτερικό του.el nido Uriel segui 2

Aparqué, volví y ya estaban Pablo, el violinista y su amigo, el guitarrista. Apareció Anthi, y nos pusimos todos juntos a remover aquel espacio.

Πάρκαρα και στην επιστροφή βρισκόντουσαν ο Πάμπλο, ο βιολιστής και ο φίλος του, ο κιθαρίστας. Εμφανίστηκε η Ανθή, και ξεκινήσαμε όλοι μαζί να αναστατώνουμε εκείνο το χώρο.  

Trajimos de los coches los instrumentos, reorganizamos las mesas, apilándolas unas encima de las otras, tejimos con cinta de carrocero una conexión entre las mesas apiladas, y proyectamos sobre todo aquello, con dos proyectores de diapositivas, luz.

Φέραμε από το αυτοκίνητα τα όργανα, αναδιοργάνωση τους πάγκους, τοποθετώντας τον ένα επάνω στον άλλο, πλέξαμε ταινία ένα πλέγμα ανάμεσα τους, και προβάλαμε πάνω σε αυτά με 2 προβολείς και διαφάνειες.

el nido Uriel Segui 3

Habíamos configurado un “nido” en el que situarnos a hacer música entre destellos de luz y masas de sombras articuladas geométricamente entre los colores de las luces gracias a las cintas y las mesas. Read More

19-23 de Junio 16:00-20:00 Daetsam

Imprográfika special editions es un taller de dibujo. Mediante la técnica de la improvisación diseñaremos ediciones poéticas, analógicas y digitales fuera de los formatos establecidos. En ello se experimentan los límites entre dibujo, escritura y diagrama y se presentan técnicas imaginarias, referencias artísticas y bibliográficas en torno a la edición artística y el mundo del diseño.
 
#1 Sesión
Fuera del formato: ¿Libro, maqueta u obra de arte?
Técnicas mixtas: Adobe illustrator y mano
 
#2 Sesión
Grafías: poemas, escritos, dibujos
Invitado Javier Seguí de la Riva
+visita a la colección de libros de artistas, ivorypress
 
#3 Sesión
Ediciones limitadas: Ilustración, poesía visual y seguimiento gráfico
Técnicas mixtas: Adobe illustrator & mano
 
#4 Sesión
Maquetación creativa: tu estilo
Técnicas: Adobe Indesign
Invitado revista 255
#5 Sesión
Edición colectiva: Proyecto de Editorial participativa
Técnicas mixtas: Adobe illustrator, Indesign & mano
Invitado Uriel Seguí

This slideshow requires JavaScript.

ES/GR

Sobre el taller “Special Editions” en EINA University School of Design and Art

Για το εργαστηρι “Special Editions” στην ΕΙΝΑ University School of Design and Art

Existen algunos momentos en los que las comidas “familiares” llegan a ser insoportables. Por supuesto, es posible que el resto de nuestras vidas no buscamos otra cosa que sentir algo de aquel amor mutuo y evidente en aquellas comidas familiares.

Υπάρχει κάποιες στιγμές που τα «οικογενειακά» γεύματα γίνονται αφόρητα. Βέβαια μπορεί στην υπόλοιπη ζωή μας να μην ψάχνουμε άλλο παρά να νιώσουμε ξανά κάτι από την αμοιβαία αγάπη που ήταν τόσο αυτονόητη στα οικογενειακά εκείνα γεύματα.

EINA-IMPROGRAFIKA-elisa-gif

Así que cuando acabaron las preocupaciones acerca de si la mesa se había puesto bien, si habían sillones, papeles, vasos, colores e instrucciones para todos, si la casa estaba arreglada y qué pasaría si viniera alguien sin invitación empecé a preguntarme.

Έτσι αφού τέλειωσαν οι αγωνίες για το αν το τραπέζι στρώθηκε σωστά, αν υπάρχουν θέσεις, χαρτιά, ποτηράκια, χρώματα και οδηγίες για όλους αν το σπίτι είναι συγυρισμένο και για το τι θα γίνει αν έρθει κάποιος απρόσκλητος επισκέπτης άρχισα να αναρωτιέμαι.

EINA-abanico Read More

BUSCA TRAZOS

I met her 2 years before in a course for online tutoring (AVTM). This Wednesday 24/5, 20.00 – 23.00 UTC-03 (Argentina) we are going to  participate in a drawing performance. From Buenos Aires (Cultural Club Matienzo), Boston & Sparta with live music we will experiment the connection between performance art and online drawing. 

Marcela Rapallo is working on drawing performances and has found the platform for online drawing http://trazos.club/ 

sigue el Evento Online aquí

Trazos Club, plataforma web para dibujo colectivo, se presenta con una performance de artistas conectándose desde distintos países, música en vivo y una jam de dibujo digital abierta al público. Con Andrés Colubri (Boston), Anthi Kosma/Grupo Imprografika (Sparta), Ariel Cusnir, Marcela Rapallo y Villa Sonora (Buenos Aires). Read More

Cambios generacionales, metamorfosis y aperturas de un términocover_issue_334_es_ES

artículo de Anthokosmos al   ARTEOFICIO* 12 “El Dibujo” con dibujos de Alfonso Perez Lopez y Natalia Vime

La acción del dibujar tal y como se acomete en este artículo presenta cambios que se han ido sucediendo tanto en el ámbito de la cultura arquitectónica común como en el mundo del arte en general. Se indaga en la acción misma del dibujar entendido no como representación, ni como técnica propedéutica carente de contenido propio, sino como exploración o modo de búsqueda de situaciones grá cas asombrosas, como medio de experimentación, como apertura de la forma. Se presenta también este dibujar no como resultado de un motivo externo, sino como aparición inmanente a la propia acción, como gesto o ecografía entre el mito y el proyecto, como apertura de los sentidos más allá de la pura visualidad. Un giro hacia la subjetividad, el cuerpo, los sentidos, los procesos y la singularidad que re eja un cambio general en la cultura artística de nuestra época.

Todo el artículo aquí

proceso Natalia Vime Hernandez

Natalia Vime pfc etsam

*La Revista Arteoficio es una publicación editada por la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Santiago de Chile. Nace  el año 2000 a partir de la necesidad de difundir nuestro quehacer académico y la inquietud de crear un lugar de reflexión sobre la enseñanza de la arquitectura y el urbanismo en particular y la técnica y el arte en general.

SPECIAL_EDITIONS

[dibujo a mano, illustrator e indesign creativo]

19-23 de Junio 16:00-20:00 Daetsam

Imprográfika special editions es un taller de dibujo. Mediante la técnica de la improvisación diseñaremos ediciones poéticas, analógicas y digitales fuera de los formatos establecidos. En ello se experimentan los límites entre dibujo, escritura y diagrama y se presentan técnicas imaginarias, referencias artísticas y bibliográficas en torno a la edición artística y el mundo del diseño. 
 
#1 Sesión
Fuera del formato: ¿Libro, maqueta u obra de arte?
Técnicas mixtas: Adobe illustrator y mano
 
#2 Sesión
Grafías: poemas, escritos, dibujos
Invitado Javier Seguí de la Riva
 
#3 Sesión
Ediciones limitadas: Ilustración, poesía visual y seguimiento gráfico
Técnicas mixtas: Adobe illustrator & mano
 
#4 Sesión
Maquetación creativa: tu estilo
Técnicas: Adobe Indesign
Invitado revista 255
#5 Sesión
Edición colectiva: Proyecto de Editorial participativa
Técnicas mixtas: Adobe illustrator, Indesign & mano
Invitado Uriel Seguí  
autoedicion-anthi-1
autoedicion-azul-1
SPECIAL_EDITIONS22

Estos cursos tienen un precio de 40€ para alumnos de la ETSAM y 60€ para el resto. Son cursos de un máximo de 30 alumnos con un aforo mímino de 15 alumnos para realizarse.

http://daetsam.aq.upm.es/noticias/2017/05/03/bea-184-cursos-junio-2017

Read More

spetial edition 2

Imprográfika Special Editions es un taller de creación de ediciones “automáticas”. La edición “automática”, como la escritura y el dibujo automáticos, consiste en producir formatos de libros mediante un proceso no consciente. En este encuentro llevamos las prácticas creativas de los surrealistas al formato del libro. Mediante la improvisación, sin estudio y preparación, con actos que normalmente escapan a la voluntad diseñaremos ediciones especialmente poéticas, limitadas, fuera de los formatos establecidos.

Imprográfika Special Editions és un taller de creació d’edicions “automàtiques”. L’edició “automàtica”, com l’escriptura i el dibuix automàtics, consisteix a produir formats de llibres mitjançant un procés no conscient. En aquesta trobada es portaran les pràctiques creatives dels surrealistes al format del llibre. Mitjançant la improvisació, sense estudi ni preparació, amb actes que normalment escapen a la nostra voluntat, dissenyarem edicions especialment poètiques, limitades, fora dels formats establerts.

Como actividad paralela a la feria de publicaciones singulares Printed#3, que se celebrará el sábado 22 de abril a EINA Espacio Barra de Ferro, la artista e investigadora griega, Anthi Kosma, miembro de Imprográfika, hará un taller, gratuito, de “Special editions“.

Com a activitat paral·lela a la fira de publicacions singulars PRINTed#3, que se celebrarà el dissabte 22 d’abril a EINA Espai Barra de Ferro, l’artista i investigadora grega, Anthi Kosma, membre d’Imprográfika, farà un taller, gratuït, d'”Special editions“.

  • EINA Espai Barra de Ferro
  • 22/04/17
  • Durada: 3 hores de 16h-19h
  • Nombre màxim de participants: 20
  • Cal prèvia inscripció Inscripción previa
  • Taller obert a tothom

La sol·licitud per participar s’ha d’enviar a espai@eina.cat amb una carta de motivació. En cas de sobredemanda, la selecció d’estudiants es farà en base a la carta de motivació.

autoedicion-lara-1autoedicion-anthi-1autoedicion-anthi-2autoedicion-azul-1

autoedicion-luis-1autoedicion-nasia-1

imprográfika ediciones enero 2017

 

This is an interview about craft from a big artist. A hand made interview by my beloved Ydroxoiko Oxy!

Είναι κάποιοι άνθρωποι βγαλμένοι από παραμύθι, το ταλέντο τους ξεχειλίζει.Μια καλλιτέχνης ξέρει και απαντά με το δικό της μοναδικό τρόπο. Έτσι και οι απαντήσεις της σε μια συνέντευξη δεν θα μπορούσαν να είναι συνηθισμένες.

Μια μέρα έφτασε ένας φάκελος που μύριζε κάτι από εκείνες τις συλλογές αλληλογραφίας των παιδικών μας χρόνων αλλά και κάτι από ένα κουτί που ήταν προσεκτικά φυλαγμένο για χρόνια στην ντουλάπα. Ο φάκελος περιείχε και άλλους φακέλους.

Δεν ξέρω πόσο καιρό έχετε να λάβετε μια χειρόγραφη κάρτα. Μέσα από αυτή τη σειρά από χειροποίητα γραπτά το Υδροχοϊκό Οξύ ή Βασιλική Ζήτα απαντά στις ερωτήσεις γύρω από την τέχνη των χειροποίητων αντικειμένων.

Μέσα από 12 κάρτες μέσα 12 φακελάκια μιλά για την τέχνη της τη μαμά της, την εφηβεία και το πλέξιμο, την κοινωνία με το φόβο της κατάκρισης, την πίστη, την κατανάλωση και την «κονσερβα», τα σεξουαλικά υπονοούμενα, το Λονδίνο, την σημασία της αναγνώρισης και φυσικά για…

View original post 76 more words

silv asim siaries imprografika 2017GR/ES Προφανώς είναι ο συνδυασμός των εικόνων και των λέξεων της.

Obviamente es la combinación de sus imágenes y de sus palabras.

Ανάμεσα στις φωτογραφικές και τις λογοτεχνικές της εικόνες, εκείνες δηλαδή που παρουσιάζουν το τοπίο σαν έναν αφηρημένο ζωγραφικό καμβά, και τις άλλες που «μιλούν γράφοντας» ίσως δεν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά όσο ένα ενδιαφέρον πάντρεμα, μια κοινή αναζήτηση.

Entre sus imágenes fotográficas y literarias, es decir aquellas que presentan el paisaje como un cuadro de pintura abstracta y las que “hablan escribiendo”, quizás no existen tantas diferencias como una combinación interesante, una búsqueda común.

Οι αναζητήσεις φτιάχνουν-ψάχνουν να τοποθετήσουν τη φωτογράφο-συγγραφέα μέσα στον «καμβά» για να μιλήσουν κατά βάση για αυτή την αίσθηση, ίσως πιο σωστά την ανάγκη που έχει το σώμα να συναντήσει και να συναντηθεί με τη φύση (του), το τοπίο (του).

Estas exploraciones buscan colocar la fotógrafa-escritora en el “lienzo” para hablar acerca de esta sensación (aisthesis), quizás más correctamente esta necesidad que tiene el cuerpo de encontrar y encontrarse con la/su naturaleza, la/su paisaje.

sundaywalk london

Είναι αυτή η αίσθηση που έχουμε μετά από μια βόλτα στη φύση. Αυτή η αίσθηση που παύουμε να νιώθουμε πολύ σύντομα αλλά που όταν είμαστε εκεί πιστεύουμε ότι δεν θα χάσουμε ποτέ, μια παράξενη πληρότητα, ένα γέμισμα.

Es esta sensación que tenemos después de una caminata en la naturaleza. Esta sensación que pronto dejamos de sentir que sin embargo mientras estamos allí creemos que no vamos a perder nunca, una plenitud extraña.

Θα’ ναι που το σώμα είναι και αυτό νερό, είναι κι αυτό από φυσικό υλικό και που, όπως λένε οι βιολόγοι, είναι ένα συγκοινωνούν δοχείο, σε συνεχή σύνδεση με ότι το περιβάλλει.

Será porque el cuerpo está también hecho del agua, esto también es de un material natural y, como dicen los biólogos, es un vaso comunicante, siempre conectado con que lo rodea.
Το θέμα μοιάζει να είναι ερωτικό. Δίχως αμφιβολία το τοπίο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτό το σώμα που ψάχνει τόσο πολύ, που δεν παύει να αναζητά αυτή την επιστροφή στα φαινόμενα.

El asunto parece ser erótico. Sin duda, el paisaje no puede existir sin aquel cuerpo que tanto está buscando, que no para de buscar este retorno a los fenómenos.

Οι λογοτεχνικοφωτογραφικές αφηγήσεις της Silv Asim έχουν κάτι από τους περιπάτους του flâneur, ωστόσο το θέμα της δεν είναι αμιγώς λογοτεχνικό, ούτε είναι μια απλή περιγραφή να κοσμήσει κάποιο από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης σύμφωνα με τις συνήθεις συμβουλές κάποιου coach.

Las narrativas literariográfikas de Silv Asim tienen algo de los paseos de flâneur, pero su asunto no es puramente literario, ni son una simple descripción para “decorar” algún medio de comunicación social, según las indicaciones de un coach.

Νομίζω πως είναι περισσότερο ένα ημερολόγιο ή ένα σημειωματάριο γεμάτο εικόνες, σκέψεις, σχήματα που περνούν από τη μια σελίδα στην άλλη. Οι «γραφές» αυτές προσπαθούν να καταγράψουν αυτή την αίσθηση, την ανάγκη για αυτές τις συναντήσεις που ποτέ οι εικόνες, όσο άρτιες και αν είναι φωτογραφικά ή λογοτεχνικά, δεν καταφέρουν να περιγράψουν.

Creo que es más de un diario o un cuaderno lleno de imágenes, pensamientos y esquemas que pasan de una página a otra. Estas “escrituras” buscan transcribir este sentimiento (aesthesis), la necesidad de tales encuentros que nunca las imágenes por excelentes que sean a nivel fotográfico o literario, no consiguen describir.

 

Πάντα θα είναι ελλειπείς. Για αυτό και αναγκαστικά εμφανίζονται και οι ίδιες κάπως ατελείς και μάλλον σχεδόν πάντα θα μιλούν για αυτή την έλλειψη και την αδυνατότητα αποτύπωσης αυτής της εμπειρίας.

Serán siempre incompletas. Por esto y necesariamente ellas mismas aparecen incompletas y más bien casi siempre hablarán de esta falta y la imposibilidad de captar/trascribir esta experiencia.

16716261_10154785563695831_8870133816548343692_o

Μοngolia

Read More

Este post está dedicado a mi amigo Gonzalo y a aquella mañana donde tuvimos la suerte de asistir en el aparecer de la danza de un tribu libre y soñadora.

Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στο φίλο μου Γκονθάλο και σε εκείνο το πρωινό όπου είχαμε την τύχη να βρεθούμε μπροστά στο χορό μιας φυλής ελεύθερης και ονειροπόλας.

imprografika-el-mural-del-gonzalo-navarrete-2017-madrid-20170218_135020s

Este mural se realizó un sábado en un barrio situado en los límites de la ciudad. En los bordes entre la ciudad y el campo, las áreas urbanas y las urbanizables, las construcciones oficiales y las de autoconstrucción, allí donde la ciudad se auto fábrica por necesidad. El mural fue parte de la acción vecinal de “Arquitectura Sin Fronteras” y los vecinos de la Cañada Real como fortalecimiento del sentido de pertenencia.

Αυτή η τοιχογραφία πραγματοποιήθηκε ένα Σάββατο σε μια γειτονιά στα όρια της πόλης. Στα σύνορα ανάμεσα στην πόλη και τον κάμπο, το αστικό τοπίο και την ύπαιθρο, τις νομικές και τις αυθαίρετες κατασκευές εκεί όπου η πόλη γεννιέται και αυτοοργανώνεται, ανεπίσημα και από ανάγκη. Η τοιχογραφία ήταν μέρος της δράσης σε επίπεδο γειτονιάς από τους «Αρχιτέκτονες Χωρίς Σύνορα» και τους κατοίκους της Cañada Real για την ενίσχυση της παραμονής τους.

imprografika-el-mural-del-gonzalo-navarrete-2017-madrid-20170218_134951s

El mural surgió de manera espontánea para decorar el jardín de una pequeña “plaza” que alberga acciones de esta comunidad a los límites.

Η τοιχογραφία προέκυψε αυθόρμητα για να στολίσει τον κήπο μιας μικρής «πλατείας» ενός χώρου που προσπαθεί να στεγάσει-φιλοξενήσει τις δράσεις αυτής της κοινότητας στα όρια.

Se llama “el mural de Gonza” porque fue él que tomo la iniciativa y dio el primer paso para que empiece esta danza.

Ονομάζεται «η τοιχογραφία του Γκόνθα» γιατί ήταν αυτός που πήρε την πρωτοβουλία κι έκανε το πρώτο βήμα για να «συρθεί» αυτός ο «χορός».

imprografika-el-mural-del-gonzalo-navarrete-2017-madrid-20170218_135023s

Genealógicamente las figuras de Gonza pertenecen a aquellas “familias” pictóricas junto con “el jardín de las delicias” del El Bosco, “la danza” de Henri Matisse, “las mujeres en África” de Miquel Barcelo y, quizás también las agrupaciones de figuras del El Greco .

Γενεαλογικά οι φιγούρες του Γκόνθα θα λέγαμε πως έχουν σχέση με «τον κήπο της Εδεμ» του El Bosco, “τον χορό” του Henri Matisse, τις «αφρικανές» του Miquel Barcelo αλλά και, γιατί όχι, τα συμπλέγματα με φιγούρες του Ελ Γκρέκο.

familias-pictoricas

Lo común entre estas imágenes es que “hablan” de un grupo de personas, de una comunidad. Parece que tienen que ver con el sueño del grupo, del “estar juntos”, del colectivo hasta las luchas sociales, pero también y sobre todo de la fiesta, una “fiesta de pueblo”.

Το κοινό σε όλες αυτές τις εικόνες ειναι ότι «μιλούν» για ένα σύνολο ατόμων, για μια κοινότητα. Μοιάζει να έχουν να κάνουν με το όνειρο της ομαδας, του «βρισκόμαστε μαζί», της συλλογικότητας, γιατί όχι των κοινωνικών αγώνων αλλά πιο πολύ με μια γιορτή, ένα πανηγύρι.

Las figuras del mural participan en una fiesta, pero al mismo tiempo el mural se presenta como lugar de fiesta. Es decir, en el pintar a gran escala-superficie se celebra también la libertad del movimiento de los gestos. 

Οι φιγούρες της τοιχογραφίας συμμετέχουν σε μια γιορτή αλλά και η ίδια η τοιχογραφία είναι μια γιορτή. Γιατί στη ζωγραφική σε μεγάλη κλίμακα-επιφάνεια γιορτάζεται η ελευθερία των κινήσεων του σχεδιαστή.

imprografika-el-mural-del-gonzalo-navarrete-2017-madrid-20170218_145522

Las figuras de Gonzalo bailan en su “jardín”. Son finas y entre ellas no hay jerarquía o una protagonista. Se mueven todas juntas en una dinámica casi etérea. Lo que une y “despega” las figuras no es su esquema/perfil sino más aquellas relaciones que les permiten moverse y soñar el mundo como una fiesta y una manera de co-existir felices.

Οι φιγούρες του Γκονθάλο χορεύουν στον δικό τους «κήπο». Είναι φίνες και ανάμεσά τους δεν υπάρχει ιεραρχία, ούτε κάποιος πρωταγωνιστής/τρια. Κινούνται όλες μαζί σε μια δυναμική σχεδόν αιθέρια. Αυτό που ενώνει και «απογειώνει» τις φιγούρες δεν είναι τόσο το σχήμα τους όσο οι μεταξύ τους σχέσεις αυτές που τις ενώνουν και τους επιτρέπει να κινούνται και να ονειρεύονται έναν κόσμο, μια γιορτή, έναν τρόπο να συνυπάρχουμε ευτυχισμένοι. 

el-mural-del-gonza-gif

//

Gonzalo es parte del grupo improvistos Read More

gif-mat-1

ES/GR

-“¿y qué hacemos?”, preguntó Jose.¨

-«Και τι κάνουμε;», ρώτησε ο Χόσε.

-“Pues nada, tu déjate llevar”, contestó Nora.

-«Τίποτα, εσύ αφέσου ελεύθερος», απάντησε η Νόρα.

20170211_135447ss

A lo largo de la sesión aparecieron varias preguntas. “¿Sois algo?”, “¿Qué tipo de dibujo es esto?”, “¿Venís cada fin de semana?”, “¿Este dibujo de quién es?”.

Στη συνέχεια της συνάντησης εμφανίστηκαν διάφορες ερωτήσεις. «Είστε κάτι;», «Τι τύπου σχέδια είναι αυτά», «Έρχεστε εδώ κάθε εβδομάδα;», « Αυτό το σχέδιο ποιου είναι;». 

-“Y, ¿Qué hacéis aquí?”, preguntó un señor.

-«Και, τι κάνετε εκεί;», ρώτησε ένας κύριος.

-“Nos juntamos y dibujamos”, contestó alguien mientras miraba sus manos que trazaban líneas en una hoja de papel.

-«Μαζευόμαστε και σχεδιάζουμε», απάντησε κάποιος καθώς κοιτούσε τα χέρια του που χάραζαν γραμμές σε ένα φύλλο χαρτί.

20170211_135627ss

En estos encuentros realizamos dibujos colectivos. Cada dibujo era producido entre muchos de manera que pertenece a un autor desconocido.

Σε αυτές τις συναντήσεις πραγματοποιήσαμε συλλογικά σχέδια. Κάθε σχέδιο είναι φτιαγμένο από πολλούς με τρόπο που κάθε εικόνα ανήκει σε έναν άγνωστο συγγραφέα.

En realidad, se trata de un tanteo más para expandir los límites de la experimentación gráfica.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ακόμα προσπάθεια να διευρυνθούν τα όρια του γραφιστικού πειραματισμού.20170211_135346ss

Si en la improvisación musical se demanda la pérdida del control, la disponibilidad y la atención frente a lo improvisto de la “melodía” del Otro,  estas imágenes son piezas de una auténtica banda de jazz gráfica.

Αν στον αυτοσχεδιασμό στη μουσική ζητείται η απώλεια του ελέγχου, η διαθεσιμότητα και η ετοιμότητα απέναντι στο απρόβλεπτο της «μελωδίας» του Άλλου, με αυτή την έννοια αυτές οι εικόνες είναι κομμάτια μιας αυθεντικής μπάντας γραφιστικής τζαζ.

En este caso dibujar es seguir, acoplarse y reincorporarse a las “melodías” de los demás. Y, el dibujo tiene que ver con aquellas huellas que han surgido de manera azarosa e improvista y siempre en relación-respuesta a otras que preexistían.

Σε αυτή την περίπτωση το σχεδιάζω σημαίνει συνεχίζω, ταιριάζω, ενσωματώνομαι στις «μελωδίες» των άλλων. Έτσι, το σχέδιο έχει να κάνει με εκείνα τα ίχνη που προέκυψαν με τρόπο τυχαίο και απρόβλεπτο και πάντα σε σχέση-απάντηση σε αυτά που προϋπήρχαν.

20170211_134307ss

Esta improvisación sin autor-compositor único parece como un proceso de pérdida de identidad de parte de cada dibujante y a la vez con el encuentro con aquella identidad que se fabrica junto con o gracias a los demás.  

Αυτός ο αυτο-σχεδιασμός χωρίς μοναδικό συνθέτη-δημιουργό, μοιάζει με τη διαδικασία απώλειας της ταυτότητας κάθε σχεδιαστή και συνάμα με τη συνάντηση με εκείνη την ταυτότητα που φτιάχνεται μαζί ή χάρη στους Άλλους.

De esta manera estas imágenes indefinidas y sin predeterminada identidad, estilo o compositor consiguen “hablar” sobre aquel lugar de estar y hacer de nuevo y junto con sin que alguien lo pida. Read More

anthokosmos_anthropino-5s

Ανάμεσα σε κάτι απομεινάρια αρώματος αναμένουμε εγκλωβισμένες/οι/x στο βωμό για ένα χάδι και λίγη αποδοχή.

Entre restos de aroma, atrapadas/os/x,  estamos esperando en el altar del sacrificio una caricia y poca aceptación. 

Εικόνα δημοσιευμένη στο περιοδικό “ανθρώπινο” #4ΠόρνεςήΕρωμένες

Imagen publicada en la revista “anthropino” #4ProstitutasoAmantes

anthropino_4_p7hnzzp-1

Εικόνες από την ίδια σειρά // Imagenes de la misma serie

_by anthokosmos en fortuny

anthokosmos_anthropinop-1-1d

anthokosmos_anthropinop-2w

Read More

thumbnail_doorbell-by-com* GR/ES

Όταν οι φόρμες, τα σχήματα, τα χρώματα και τα γράμματα ενός πλάνου αρχίζουν να συνδέονται με τα γύρω τους, με κάποιους μακρινούς “αποστολείς μηνυμάτων”, τότε παύουν να είναι απλά όμορφες συνθέσεις και αρχίζουν να μιλούν για ολοένα και περισσότερες ιστορίες.

Cuando las formas, los esquemas, los colores y las letras de un cuadro empiezan a relacionarse con sus alrededores y con aquellos lejanos “remitentes de mensajes”, dejan de ser simplemente bellas composiciones y empiezan a hablar cada vez de más historias.

Όταν, κατά κάποιο τρόπο, οι φωτογραφίες δεν αρνούνται “τα γύρω” αλλά προσπαθούν να τα βάλουν στο πλάνο τους, είναι ίσως τότε που το πλάνο αρχίζει να αποκτά σχέσεις με τον τόπο, το χρόνο, τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους.

Cuando las fotografías, de alguna manera, dejan de negar sus “alrededores” e intentan insertarlos en su cuadro, el plano empieza a tener relaciones con el lugar, el tiempo, la gente y sus problemas.

Καθώς οι εικόνες προσπαθούν να συσχετίσουν τις φόρμες και τις φιγούρες με τον καιρό** τους, εκείνον δηλαδή το χρόνο που είναι περαστικός, που βιάζεται και εναλλάσσεται συνεχώς είναι ίσως τότε που βρίσκονται πολύ μακρυά, ίσως και σε αντίθεση, με εκείνο το χρόνο που αναζητά το “σταμάτημα” και επιθυμεί διακαώς τη διαχρονικότητα του.

Mientras las imágenes buscan asociar las formas y las figuras con sus kairos*, es decir con el tiempo que es pasajero, que tiene prisa y se altera constantemente, se sitúan lejos, y tal vez del otro lado, de aquel tiempo que busca su “parada” y desea ansiosamente su intemporalidad.

Αγγίζοντας τις πτυχές του καιρού μας είναι τότε που η αισθητική των εικόνων, δηλαδή η αισθησή τους, μας αγγίζει ακόμα περισσότερο. Είναι μάλλον που τότε οι εικόνες με τη φοβερή τους δύναμη ξεγλιστρούν και από απλοί καταγραφείς και αναπαραστάτες καταφέρνουν και μεταφέρουν κάποιες από τις πιο λεπτές πτυχές εκείνων των ιστοριών που συχνά χάνονται ανάμεσα στα νούμερα, τις στατιστικές και την καθημερινότητα.

Tocando los aspectos de nuestro kairos, es cuando la estética de las imágenes, es decir su estesis – su sentir, nos toca aún más. Cuando las imágenes, en lugar de ser como registradores sencillos y representacionales, consiguen deslizar, llevar, trasladarnos y hacen aparecer algunos de los aspectos más sutiles de esas historias que a menudo se pierden entre los números, las estadísticas y la vida cotidiana.

Τις προάλλες είδα αυτό το εκπληκτικό ντοκιμαντέρ, “Γεννημένος στη Συρία“. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. El otro día ví este documental, “Nacido en Syria“. Muy muy recomendable.

Όλοι ξέρουμε τις ιστορίες των προσφύγων. Όλοι λίγο πολύ αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι δίπλα μας κάποιοι υποφέρουν. Ωστόσο, και δυστυχώς, είμαστε εμείς, και όχι κάποιοι άλλοι πρωταγωνιστές από κάποιο βιβλίο της ιστορία, που ζούμε σε αυτές τις κοινωνίες που αποκλείουν, κλείνουν, περιθωριοποιούν και μάλιστα με τρόπο αρκετά βάναυσο.

Todos conocemos las historias de los refugiados. En gran medida,  a todos nos cuesta admitir que al lado hay gente que sufre. Sin embargo, y por desgracia, somos nosotros, y no algún personaje sacado de algún libro de historia, quienes vivimos en estas sociedades que excluyen, cierran, y marginalizan de manera brutal.

Οι εικόνες του ντοκιμαντέρ, εικόνες του καιρού μας, έρχονται όχι από τις ειδήσεις αλλά από τις ιστορίες αυτών που ζουν το δράμα. Μη χάσεις την ταινία και κυρίως μη ξεχνάς να βοηθάς με όποιο τρόπο μπορείς.  Γιατί όλοι, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, είμαστε με κάποιο τρόπο περιθωριοποιημένοι σε αυτή την κοινωνία, κάπου στις ακτές της νοτιοανατολικής Ευρώπης ή και αλλού.

Las imágenes del documental, imágenes de nuestro kairos, no vienen de las noticias sino de las historias de los que están viviendo el drama. No te pierdas este documental porque cuenta las verdaderas historias de los protagonistas. No te pierdas la película, pero ante todo no pierdas la voluntad de ayudar como puedas. Porque de alguna manera todos estamos en un margen de esta sociedad por algún lugar de la costa sureste de Europa, o más allá. 

 

Read More

Τα παραμύθια δεν κρίνουν. Όλοι οι ήρωες, ακόμα και οι «κακοί» μπορούν να φανούν συμπαθείς και οικείοι στον ακροατή. Γιατί όλα τα πρόσωπα των Παραμυθιών είναι οι διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας. Τα έχουμε μέσα μας, μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε.

Fairy tales do not judge. All heroes, even the “bad” can seem amiable and familiar to the listener. Because all the faces of Fairytales are different aspects of ourselves. We have them within us, we can recognize them.

Οι «Ιστορίες με κακό τέλος – Παραμύθια για deathάδες» είναι 5 ιστορίες με κοινό μεταξύ τους το κακό τέλος. Κάποιες έχουν σκοτεινή και τρομακτική ατμόσφαιρα και κάποιες θυμίζουν την πραγματικότητα. Κάποιες έχουν μάγισσες και κάποιες καθημερινούς ανθρώπους. 

“Stories with bad end – Tales for deathάδες” are five stories  that they have in common, an evil end. Some are dark and scary atmosphere and some resemble reality. Some contain witches  and some everyday people.

ΛΥΚΟΤΣΑΡΔΑ«Ποιητές εκ του προχείρου»
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΚΑΚΟ ΤΕΛΟΣ, Παραμύθια για deathάδες

Μπορείτε να προμηθευτείτε την έκδοση στις επόμενες παραστάσεις του θιάσου “τα Λυκοτσαδά”ενώ σύντομα θα μπορούν να το προμηθευτούν και όσοι είναι μακριά!

lykotsarda-i-ekdosi-me-ta-keimena-2017

Read More

Anthokosmos and her greek friends are proud to present “3angle-Fluoro installation”
reblog from http://www.archisearch.gr/
3angle_fluoro_general_3_730x10000
Features Triangular Fluorescent Plexiglas Sheets / A. Kosma, D. Kourkouli, F. Fotopoulou
EN / GR

3angle-Fluoro installation consists of triangular fluorescent Plexiglas sheets.

The semi-transparent, triangular folding sheets, which look like fragments scattered around the space, establish a play between light and shadow, between motion and stillness, and also between rigidity and fragility. The UV light, passing through and reflecting on the sheets, distorts the shapes of the prisms and the visitors’ figures, as they wander among them.

There is not only one image to be seen. The visitors move inside the installation and discover, every step of the way, and every time they look, a new perspective. The various ephemeral perceptions created, seem to reflect, among other things, the ever-changing, versatile reality. Read More

anthokosmos_imprografika_umbrella-revolution-_2017Από τα εγχειρίδια ψυχολογίας που σημαδεύουν. Αν υπάρχουν κάποια βιβλία ψυχολογίας που πέφτουν στα χέρια μας και καταφέρνουν να μας αλλάξουν τη ζωή, αυτό είναι σίγουρα ένα. 

Existen manuales de psicología que marcan. Si hay algunos libros de psicología que caen en nuestras manos y consiguen cambiar nuestra vida, este sin duda es uno. Read More

posterakia-desesperadamente-9-09-09

de 23 a 26 de enero

de 16 a 21h  da etsam

1^ Data emocional // Interpretación poética de datos conmensurables_ Diagramas

2^ Ecografías  _ Psicografías // ¿Qué tipo-gráfico eres? _”Autorretratos” en psicoanálisis

3^ Tipografías _ // ¿Es el illustrator un medio poético?_Autoediciones

4^ The Big Data _ // Con-Tacto-Con-Data_ obra colectiva, intervención espacial

Combinación de medios: Mano + Adobe illustrator y otros.

Se aprende : haciendo// dibujando//“desobedeciendo”//utilizando “anti-comandos”// mezclando con otros medios//disfrutando.

 Taller de !mprovisación, Experimentación y Extrañamientos Gráficos. Read More

improgafika-emotional-data-2017

 

de 23 a 26 de enero 

de 16 a 21h  da etsam

Analizamos datos cualitativos, emocionales y poéticos. Taller de !mprovisación, Experimentación y Extrañamientos Gráficos. Técnica mixta analogicodigital.

Combinación de medios: Mano + Adobe illustrator y otros.  

Se aprende Adobe illustrator: haciendo// dibujando//“desobedeciendo”//utilizando “anti-comandos”// mezclando con otros medios//disfrutando. 

Referencias: Bibliográficas Artísticas//Técnicas Imaginarias//Procesos Creativos//. 

1^ Data emocional // Interpretación poética de datos conmensurables_ Diagramas

2^ Ecografías  _ Psicografías // ¿Qué tipo-gráfico eres? _”Autorretratos” en psicoanálisis

3^ Tipografías _ // ¿Es el illustrator un medio poético?_Autoediciones

4^ The Big Data _ // Con-Tacto-Con-Data_ obra colectiva, intervención espacial

Print

Estos cursos tienen un precio de 37€ para alumnos de la ETSAM y 55€ para el resto.

 

andr_exof-1fin-low-1-gif-correctoΣυνήθως οι κριτικές για το βιβλίο ενός φίλου κυμαίνονται από  τυπικές έως διθυραμβικές ή κάτι τέτοιο. Ωστόσο αν περιέχουν κάτι από προσωπικές πληροφορίες-κουτσομπολιό ή τολμήσουν να γράψουν, να παραδεχθούν ή να χαρτογραφήσουν κάτι από τις αδυναμίες του βιβλίου μπορεί να τραβήξουν κάπως την προσοχή ή να εξασφαλίσουν ένα «παράθυρο» στα πως της συγγραφής του. Κι έτσι, το κείμενο για ένα βιβλίο μπορεί να χρησιμεύσει, σε όσους στα κρυφά ή στα φανερά σκαρώνουμε στιχάκια, παραγράφους ή θα θέλαμε να γράψουμε κάτι μεγαλύτερο, γράφοντας για το «Πώς γράφτηκε;».

Πώς γράφτηκε το βιβλίο «Το ελληνικό τραύμα»;  «Σπασμωδικά» θα μπορούσε να πει κάποιος, «με βάση παλιότερα άρθρα». «Σε όλη τη μεταπολίτευση» θα απαντούσε ένας άλλος. «Μη λέτε ότι θέλετε, αυτό είναι ένα κολάζ» φώναξε μια κοπέλα. «Μα καλά δεν βλέπετε;» Αναφώνησε μια μεσόκοπη κυρία με κρητική προφορά, «ο άνθρωπος γράφει από τον καημό του».

Δηλώνεται ήδη από τον τίτλο αλλά είναι πάντα τόσο δύσκολο να το παραδεχθεί κανείς, ή να αρχίσει να υποψιάζεται το τραύμα, την πληγή που ώθησε τη συγγραφή αυτών των κειμένων. Γιατρεύει η γραφή καθώς προσπαθεί να ξεδιπλώσει τον πόνο, να δικαιολογήσει τη φυγή, να μιλήσει για την έλλειψη; Ο συγγραφέας το δίχως άλλο προσπαθεί να πάρει θέση. Ψάχνει να αντικρίσει άλλες παλιότερες να συγκρίνει, να επαληθεύσει, να αναιρέσει, να αξιολογήσει, να παραδεχθεί αδυναμίες, ενοχές, να διαπιστώσει αν έχει ξεστρατίσει.

Κάτι που έχουν σχεδόν αναγκαστικά τα τραύματα είναι πως προέκυψαν από ατύχημα, δεν ήταν σχεδιασμένα. Και αυτό το αναπάντεχο, το πάθημα είναι που προσπαθεί με κάποιο τρόπο να γίνει μάθημα. Τα βιβλία και τα έργα προκύπτουν συνήθως από τα πάθη, εδώ από ένα τραύμα, ωστόσο κάπως σχεδιάζονται. Είναι μάλιστα συνήθεια οι δημιουργοί να κρύβουν τα προσχέδια των έργων τους. Αν τυχόν όμως ο συγγραφέας δεν φοβηθεί και μοιραστεί κάποιο από αυτά τα πρώτα «ριζόχαρτα» ή τα πρώτα αρχεία τότε μπορούμε να μιλήσουμε παραπάνω για το «παίδεμα» του συγγραφέα ή αλλιώς για  το πάθος που κρύβεται πίσω από τις χαράξεις των λέξεων και των «γραμμών» του.ex2

Κάπου εκεί σε ένα από τα προ-σχέδια του «τραύματος» έπαθα ένα μικρό σοκ όταν αποκαλύφθηκε πως το λυρικό ύφος, το ύφος της γραφής του Α.Α., αυτό που τόσο αγαπώ, δεν ήταν έτσι από πάντα ή δεν ήταν έτσι στα προσχέδια του βιβλίου. Έτσι στην αρχή αντί για τη συναισθηματική γραφή που τόσο με είχε συγκινήσει υπήρχε μια σειρά από στατιστικές, ποσοστά και νούμερα. «Ποιος ήταν αυτός ο συγγραφέας; Στα πλαίσια μιας έκδοσης είχε «φορέσει» και αυτός τα καλά του;». Στη συνέχεια μάλλον με κάποια ευκολία για αυτόν αλλά για εμάς, τους Άλλους, τόση δυσκολία κάποιες στατιστικές και οι ιστορικές αναλύσεις εξαφανίστηκαν ενώ πολλές παντρεύτηκαν με έναν λόγο λυρικό. Το σίγουρο είχε ληφθεί η απόφαση να μιλήσει ακόμα και για τα αυτονόητα, για αυτά που καμιά φορά δεν τολμούμε να ομολογήσουμε, κάνοντας το βιβλίο σε πολλά σημεία να «ψιθυρίζει» στον αναγνώστη: «Με βλέπεις, προσπαθώ να μην φοβάμαι. Μη φοβάσαι και εσύ». Read More

carta-2017

“Through the magic of the line [trait], what makes the simple contrast between black and white come into appearance is this presence of the extraordinary in the ordinary, that alone grants to man a sojourn.”

Francoise Dastur, At the Birth of the Things

homeless-loveΠου βρίσκεται η στέγη; 

¿Dónde está el techo? 

Το στεγαστικό: ανάγκη, πρόβλημα, συνθήκη, δικαίωμα. Κέλυφος, τοίχος, αγκαλιά, ματιά. Η ανάγκη για εκείνο τον τόπο που τον συναντάς ξαφνικά και νοιώθεις σαν να βρίσκεσαι και πάλι εκεί. Σε εκείνο το γνωστό καταφύγιο. Σε εκείνο το σπίτι που είναι όλοι ευπρόσδεκτοι, που δεν χρειάζεται να πεις πολλά γιατί με κάποιο τρόπο οι «συγκάτοικοι» εκεί σε καταλαβαίνουν, γνωρίζουν ακόμα και εκείνες τις παράξενες πλευρές σου.

Vivienda: es una necesidad, un problema, un condicionante, un derecho. Y un Soporte, un muro, un abrazo, una mirada. Está en la necesidad de aquel lugar que se puede encontrar de repente y en el que te sientes como si estuvieras otra vez allí, ése lugar conocido, ese refugio, esa casa donde todos están bienvenidos, donde no es necesario decir mucho, porque de alguna manera los “compañeros de piso” allí te comprenden, saben de ti hasta tus rarezas y más.

Είναι η «στέγη» εκείνες οι σχέσεις, ή μήπως «στέγη» είναι η ανάμνηση εκείνης της εικόνας. Εκείνα τα παράξενα χνάρια που τα κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε πως ποια δεν είναι τα ίδια, πως δεν έχει απομείνει από εκείνη την «κατασκευή» πια τίποτα. Αλλά εμείς εκεί επιμένουμε, και συχνά παραπονιόμαστε για κάτι που δεν υπάρχει πια. Περπατάμε στην γειτονιά των παιδικών χρόνων, ακούμε τις φωνές από το κρυφτό, αλλά κανείς δεν προσέχει πως η κληματαριά της κυρα Λίτσας είναι πενταώροφη πολυκατοικία ή πώς το λίγο χώμα στην πλατεΐτσα έχει αντικατασταθεί με φρεσκογυαλισμένο ξύλο ιρόκο με το πρόσχημα να αντέχει στο χρόνο.

¿Son el “Techo” aquellas relaciones? ¿O es “Techo” es el recuerdo de aquella imagen? Aquellas huellas raras que a menudo miramos, pero que ya no somos capaces de ver, ya que no son las mismas, de aquellas “construcciones”, ya no queda mucho. Sin embargo, nosotros allí insistimos, y a veces también nos quejamos de que algo ya no existe. Andamos en el barrio de la infancia escuchando todavía las voces de los juegos de escondite. Nadie presta atención en que la terraza de la señora Litsa ya no existe, y que el trocito de tierra en la placita se ha sustituido por madera de iroko, pintada con barniz especial para exteriores porque así  aguantará mejor al paso del tiempo. Read More

by Com

Υπό άλλες συνθήκες, η διαφορά γλώσσας θα ήταν εμπόδιο.

Bajo otras circunstancias, la diferencia idiomática sería un obstáculo.

Αυτή τη φορά όμως, λειτουργούσε ως στενή πεζογέφυρα που ανάγκαζε δύο αλλότριες ματιές να ερωτοτροπήσουν ισορροπώντας με ασφάλεια ικανή· όχι απαραίτητα αναγκαία. Απ’ τα ηχεία ακουγόταν το αγαπημένο του τραγούδι αλλά δεν έδινε μεγάλη σημασία. Sin embargo, esta vez funcionó como puente peatonal que forzaba las dos miradas extranjeras a flirtear en equilibrio con una seguridad capaz, no necesariamente indispensable.Το βλέμμα του, χαμένο στο βάθος των αντανακλάσεων αργόσβηνε υπνωτισμένο στο λαμπύρισμα των ειδώλων που με σταθερή ταχύτητα εναλλάσσονταν στις γυάλινες επιφάνεια του αυτοκινήτου. Πάσχα ενήντα οκτώ.  Su mirada, perdida en el fondo de los reflejos, cesaba hipnotizada en el centelleo de los ídolos que con velocidad estable alternaban en las superficies de vidrio del coche. Semana Santa del 98.

ak_ss20

p.s.: https://www.youtube.com/watch?v=_jfHalX5atA

“Ζωή είναι να συσσωρεύεις αναμνήσεις. Τέχνη είναι να επεξεργάζεσαι έτσι τις αναμνήσεις σου, ώστε να αφορούν και άλλους, να συμβάλλουν στην άτυπη μα πάντα εν ενεργεία, συγκρότηση αυτής της παγκόσμιας κοινότητας που είναι η Ποίηση, που είναι η αμοιβαιότητα των χαμόγελων και των δακρύων. […]

“Vida es acumular recuerdos. Arte es procesar tus recuerdos de tal manera que afecten a otros, contribuyendo a una atípica pero siempre activa constitución de esta comunidad global que es la Poesía, que es la reciprocidad de las sonrisas y de las lágrimas. [..]

 Ήταν στα 1977, τότε που ήμασταν δεκαεφτά χρονών και υπέροχοι, τότε που όλα τα κορίτσια τα έλεγαν Μόνικα και όλα τα αγόρια Άγγελο, τότε που η μουσική ήδη κυλούσε στο αίμα μας είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο μαζί με τη νικοτίνη και το οινόπνευμα, τότε που διαβάζαμε λαίμαργα, φιλούσαμε λαίμαργα, γελούσαμε λαίμαργα, αγκαλιάζαμε λαίμαργα. Σε μια κάμαρα, στην οδό Τήνου, στην Κυψέλη, επιστρέφουμε απ΄μια τεθλασμένη νυχτερινή περίπολο στην πόλη που λατρεύουμε και μισούμε και πάντα, μα πάντα θα συγχωρούμε […]”

 Alrededor de 1977, en aquel entonces en que  teníamos diecisiete años y éramos  preciosos, en aquel entonces en que todas las chicas se llamaban Mónica y todos los chicos Ángeles, en aquel entonces en que la música ya  circulaba en nuestra sangre veinticuatro horas al día junto con la nicotina y el alcohol, en aquel entonces en que leíamos en un vagón, besábamos en un vagón, reíamos en un vagón, abrazábamos en un vagón. En una habitación, en la calle de Tinos, en Kypseli, regresamos de una sinuosa ronda nocturna en la ciudad que siempre odiamos y siempre, pero para siempre, perdonaremos [..]” 

(Γιώργος- Ίκαρος Μπαμπασάκης, Τροβαδούροι, 2006) (Yiorgos-Ikaros Babasakis, Trovadores, 2006)

ak_ss18

p.s.: Aκάλυπτος, Κρεβάτι. Κυψέλη. Χειμώνας ’15. Read More

by Alfonso Pérez López..

Comprendía que no tenía derecho a dramatizar, dado que era él mismo quien se había impuesto aquel reto y que cuanto la situación tenía de preocupante era entera responsabilidad suya. ‘No está mal’, de dijo, y sintió que los músculos de la cara ya no respondían a las órdenes de su cerebro y no eran capaces de expresar nada, ni temor, ni cólera, ni desprecio, pues estaban congelados. ‘¿Qué hacer ahora? ¿Descender por aquí, en diagonal, y orientarme por instinto, ir siempre en contra del viento sin más?’

Thomas Mann. La montaña mágica.

“Καταλάβαινε πως δεν είχε δικαίωμα να δραματοποιεί, δεδομένου ότι ήταν αυτός ο ίδιος που είχε προτείνει αυτό την πρόκληση και αν η κατάσταση ήταν ανησυχητική η ευθύνη ήταν αποκλειστικά δική του. “Δεν είναι άσχημα”, σου λέω, και ένοιωσε πως οι μύες του προσώπου του δεν ακολουθούσαν τις εντολές του εγκεφάλου του και δεν ήταν ικανές να εκφράσουν τίποτα, ούτε φόβο, ούτε χολή, ούτε σνομπισμό, ήταν παγωμένοι. Τι να κάνει τώρα; Να κατέβει από εδώ, διαγώνια, και να κατευθυνθεί από ένστικτο, όπως πάντα το δίχως άλλο κόντρα στον άνεμο;”

Thomas Mann. Το μαγικό βουνό.

1-2

Broken flowers, Alfonso Pérez López

by Alfonso Perez Lopez on diagrams,  incomplete process and pleasure. 2015d982-8c20-494d-9ac2-f52ff454d3de

(The artist’s sorrow, suffering, weariness, and discouragement. Certainly there is a whole romantic pathos surrounding the pain of engendering art, inflected as if in response to traditional legends about the pleasures of young artists. But in spite of the complacent excess of this pathos, one cannot misrecognize the tension and thus the sorrow that the work demands – in other words, the harassing and inherently impossible calculation of an achievement without end, a completion without closure and totality.)

Jean-Luc Nancy, The pleasure in drawing, 2013

Read More

Εργαστήρι, αρχιτεκτονικές οργανώσεις και κατασκευές για πολυμήχανα παιδιά (5-9 χρονών). #πράξη #κατασκευές #δημιουργία #φαντασία #ομαδικότητα  Σάββατο 3 Δεκεμβρίου, 12.00-14.00 Παλιό Μεταξουργείο, …

Source: #ΕργαστήριΜακέτας #Μικρόκοσμων & #Παράξενων Αντικειμένων

9bb17d85-666e-46a1-afdd-9ce659db9ee0

M.K.: Cuanto echaba de menos esto. 😍

M.K.: Πόσο μου έλειπε. 😍

Alf: 😍😍😍
M.K.: Estoy pisando nieve fresca😍

8cccf01a-b8a5-462a-abce-2e50b50971dd

M.K.: Πατώ φρέσκο χιόνι😍
Αnthos: Wao 
Alf: Joder q envidia hostia.

Alf: Γαμώτο πόσο ζηλεύω.

ad81fc47-53d8-44a3-91df-cf086a97cf0d

a11e12a1-4a19-47be-8e01-fa659ef05da4c371a7d3-1db1-45a6-aae1-04caabb44e94

M.K.: Ya tiene para un post 😂 Esto con un móvil. Me llevo la cámara buena y no vuelvoo😂

M.K.: Ορίστε έχεις υλικό για ένα ποστ. Αυτά με ένα κινητό Αν πάρω καλή μηχανή δεν θα επιστρέψω ποτέ.
Alf: Esta está entre la nieve y la espuma… entre thomas mann y lucrecio…
Las de paisaje más Brueghel … 😬 Si fuera yo no volvía hoy a casa 

Alf: Αυτή βρίσκεται ανάμεσα στο χιόνι και τον αφρό…ανάμεσα στον Τόμας Μαν και τον Λουκρέτιο .. αυτές του τοπίου του Brueghel  …στη θέση σου δεν θα επέστρεφα στο σπίτι..
M.K.: Se ha puesto ha llover….. he sido una privilegiada 
M.K.: Άρχισε να βρέχει .. ήμουν τυχερή
Alf: Esto es Brueghel.

Alf: Αυτό είναι Brueghel

d6749971-b338-4841-ae4c-56b988be7971

Alf: Y esto Tarkovsky.

Alf: Και αυτό Tarkovsky.

1c870955-0997-498a-95db-59a35710f39c
Alf: Miren ha desencadenado el aparecer  Read More

alf-at-los-seguis

Entramos allí, nos sentamos alrededor de un escenario, dentro de un patio interior lleno de luces. Ellos dijeron solamente que son una familia, padre, tía, hija, hijo * y que admiran la obra de John Cage por ser capaz de fabricar lugares a través de distintas situaciones simultáneas.

Μπήκαμε εκεί και καθίσαμε γύρω από μια σκηνή, μέσα σε ένα εσωτερικό αίθριο γεμάτο φώτα. Αυτοί είπαν μόνο ότι είναι μια οικογένεια, πατέρας, θεία, κόρη, γιος* και πως θαυμάζουν το έργο του John Cage γιατί ήταν ικανός μέσα από διαφορετικές καταστάσεις που συνέβαιναν ταυτόχρονα να φτιάξει τόπους.

Sin embargo, y como suele pasar, no dijeron lo más importante, que su arte familiar es mágico. Así aquellos cuatro entes, dos sentados en sofás y dos como doríforos empezaron a emitir palabras, sonidos, imágenes, luces y proyecciones convirtiendo aquella hora y media en una experiencia interior inolvidable, inclasificable, casi completa y sin duda en esa especie de obra que se siente, que sin darse cuenta entra por la piel. 

Ωστόσο, όπως συνήθως συμβαίνει, δεν  είπαν το πιο σημαντικό, πως η οικογενειακή τους τέχνη είναι μαγική. Έτσι εκείνα τα τέσσερα πλάσματα, δυο καθισμένα στους καναπέδες της σκηνής και δύο σαν δορυφόροι που γύριζαν τριγύρω άρχισαν να μεταδίδουν λέξεις, ήχους, εικόνες, φώτα και προβολές μετατρέποντας εκείνη την μιάμιση ώρα σε μια εσωτερική, αξέχαστη, δύσκολα κατηγοριοποιήσιμη, πλήρη εμπειρία και το δίχως άλλο σε ένα έργο τέχνης από αυτά που τα νιώθεις, που χωρίς να το καταλάβεις “μπαίνουν” από τους πόρους του δέρματος.

De pequeña tenía esta idea sobre lo que la obra de arte es, algo capaz de trasladarnos-conectarnos a otros lugares, que tiene un poder magicometafísico. De mayor no se pueden confesar estas creencias “infantiles”.

Μικρή είχα αυτή την πεποίθηση πως το έργο τέχνης είναι ικανό να μας μεταφέρει να μας ενώσει με άλλους τόπους, που έχουν μια μαγικομεταφυσική δύναμη. Σαν «μεγάλος/η» δεν μπορείς να εκμυστηρευτείς τέτοια «παιδικά» πιστεύω, αλλά ήμουν σίγουρη ότι αυτό το έργο είχε κάτι από εκείνη τη μαγεία.

20161116_194043

 Αsí que frases sobre bocetos o el vacío en las matemáticas dieron paso a sentencias más poéticas sobre el silencio y el vacío, envueltas en imágenes abstractas, indefinidas, difusas, que se proyectaban en la pared, se dibujaban en un caballete, acompañadas de sonidos y música hasta que en un determinado momento me encontré hundida en una música rara, en unas proyecciones que ya no mantenían relación con la gravedad. Y, no sé qué ocurrió pero llegó un momento en que levanté la mirada y estábamos todos hundidos en la oscuridad. De repente estos entes metidos en una sala una tarde de noviembre en Madrid estábamos unidos por algo. Como si alguien nos hubiera transportado a otro sitio. Read More

Deny, in the era of performance and positivity

Estoy escribiendo estas palabras un poco antes de medianoche, y sigo trabajando, sin que nadie me obligue // I am writing these words just before midnight, I am still working, without being forced by someone else

15002417_1502743726419129_3947220834347527166_o

Vacío, sustracción y silencio | Empty, subtraction and silence. 
Resta y Renuncia en el proceso creativo |Subtract and Waiver in the creative process
Una mirada interdisciplinar | from an interdisciplinary look
16-17 de noviembre 2016
La Casa Encendida | Madrid

>Resumen > Abstract >

En el contexto de la sociedad del rendimiento, de la hiperactividad, de una creciente obsesión por la positividad ¿cabe un lugar para la negatividad, o para la negación, para la voluntad de negar, de renunciar y de rechazar? En una sociedad donde hasta el arte mismo y sus procesos se visualizan constantemente en representaciones cuantitativas y cuantificables, siguiendo un determinismo mercantilista en el que cesar significaría el fin de la evolución y la provocación de una muerte súbita, surge la pregunta de cómo se usa el sentido de la negatividad, del vacío, del silencio, tal y como se heredaron del pensamiento del siglo XX.

In the context of the society of efficiency, hyperactivity, a growing obsession with positivity: Is there a place for negativity, or denial, for the will to deny, to resign and to refuse? In a society that even the art itself and its processes are constantly displayed in quantitative and measurable representations, following a mercantilist determinism in which every stop means the end of the development and aggravation of a sudden death, the question of how the sense of negativity, emptiness, silence, as inherited from the twentieth century thought, is arised.

¿Bajo qué condiciones, o cómo en un contexto donde las emociones negativas se esconden, se bloquean o se usan abiertamente como formas de shock, donde las condiciones y la masividad provocan más inercia, más entumecimiento que movilización, se puede encontrar alguna posibilidad de negar un papel al aparecer de la obra de arte?

Under what conditions, or how, in a context where negative emotions are hidden, blocked or openly used as forms of shock, where the conditions and the massiveness cause more inertia, more numbness mobilization, you can find any chance of denying paper to appear in the artwork?

Read More