Taller Imprografika_Emotional_data

improgafika-emotional-data-2017

 

de 23 a 26 de enero 

de 16 a 21h  da etsam

Analizamos datos cualitativos, emocionales y poéticos. Taller de !mprovisación, Experimentación y Extrañamientos Gráficos. Técnica mixta analogicodigital.

Combinación de medios: Mano + Adobe illustrator y otros.  

Se aprende Adobe illustrator: haciendo// dibujando//“desobedeciendo”//utilizando “anti-comandos”// mezclando con otros medios//disfrutando. 

Referencias: Bibliográficas Artísticas//Técnicas Imaginarias//Procesos Creativos//. 

1^ Data emocional // Interpretación poética de datos conmensurables_ Diagramas

2^ Ecografías  _ Psicografías // ¿Qué tipo-gráfico eres? _”Autorretratos” en psicoanálisis

3^ Tipografías _ // ¿Es el illustrator un medio poético?_Autoediciones

4^ The Big Data _ // Con-Tacto-Con-Data_ obra colectiva, intervención espacial

Print

Estos cursos tienen un precio de 37€ para alumnos de la ETSAM y 55€ para el resto.

 

Για το τραύμα, βιβλιοκριτική

andr_exof-1fin-low-1-gif-correctoΣυνήθως οι κριτικές για το βιβλίο ενός φίλου κυμαίνονται από  τυπικές έως διθυραμβικές ή κάτι τέτοιο. Ωστόσο αν περιέχουν κάτι από προσωπικές πληροφορίες-κουτσομπολιό ή τολμήσουν να γράψουν, να παραδεχθούν ή να χαρτογραφήσουν κάτι από τις αδυναμίες του βιβλίου μπορεί να τραβήξουν κάπως την προσοχή ή να εξασφαλίσουν ένα «παράθυρο» στα πως της συγγραφής του. Κι έτσι, το κείμενο για ένα βιβλίο μπορεί να χρησιμεύσει, σε όσους στα κρυφά ή στα φανερά σκαρώνουμε στιχάκια, παραγράφους ή θα θέλαμε να γράψουμε κάτι μεγαλύτερο, γράφοντας για το «Πώς γράφτηκε;».

Πώς γράφτηκε το βιβλίο «Το ελληνικό τραύμα»;  «Σπασμωδικά» θα μπορούσε να πει κάποιος, «με βάση παλιότερα άρθρα». «Σε όλη τη μεταπολίτευση» θα απαντούσε ένας άλλος. «Μη λέτε ότι θέλετε, αυτό είναι ένα κολάζ» φώναξε μια κοπέλα. «Μα καλά δεν βλέπετε;» Αναφώνησε μια μεσόκοπη κυρία με κρητική προφορά, «ο άνθρωπος γράφει από τον καημό του».

Δηλώνεται ήδη από τον τίτλο αλλά είναι πάντα τόσο δύσκολο να το παραδεχθεί κανείς, ή να αρχίσει να υποψιάζεται το τραύμα, την πληγή που ώθησε τη συγγραφή αυτών των κειμένων. Γιατρεύει η γραφή καθώς προσπαθεί να ξεδιπλώσει τον πόνο, να δικαιολογήσει τη φυγή, να μιλήσει για την έλλειψη; Ο συγγραφέας το δίχως άλλο προσπαθεί να πάρει θέση. Ψάχνει να αντικρίσει άλλες παλιότερες να συγκρίνει, να επαληθεύσει, να αναιρέσει, να αξιολογήσει, να παραδεχθεί αδυναμίες, ενοχές, να διαπιστώσει αν έχει ξεστρατίσει.

Κάτι που έχουν σχεδόν αναγκαστικά τα τραύματα είναι πως προέκυψαν από ατύχημα, δεν ήταν σχεδιασμένα. Και αυτό το αναπάντεχο, το πάθημα είναι που προσπαθεί με κάποιο τρόπο να γίνει μάθημα. Τα βιβλία και τα έργα προκύπτουν συνήθως από τα πάθη, εδώ από ένα τραύμα, ωστόσο κάπως σχεδιάζονται. Είναι μάλιστα συνήθεια οι δημιουργοί να κρύβουν τα προσχέδια των έργων τους. Αν τυχόν όμως ο συγγραφέας δεν φοβηθεί και μοιραστεί κάποιο από αυτά τα πρώτα «ριζόχαρτα» ή τα πρώτα αρχεία τότε μπορούμε να μιλήσουμε παραπάνω για το «παίδεμα» του συγγραφέα ή αλλιώς για  το πάθος που κρύβεται πίσω από τις χαράξεις των λέξεων και των «γραμμών» του.ex2

Κάπου εκεί σε ένα από τα προ-σχέδια του «τραύματος» έπαθα ένα μικρό σοκ όταν αποκαλύφθηκε πως το λυρικό ύφος, το ύφος της γραφής του Α.Α., αυτό που τόσο αγαπώ, δεν ήταν έτσι από πάντα ή δεν ήταν έτσι στα προσχέδια του βιβλίου. Έτσι στην αρχή αντί για τη συναισθηματική γραφή που τόσο με είχε συγκινήσει υπήρχε μια σειρά από στατιστικές, ποσοστά και νούμερα. «Ποιος ήταν αυτός ο συγγραφέας; Στα πλαίσια μιας έκδοσης είχε «φορέσει» και αυτός τα καλά του;». Στη συνέχεια μάλλον με κάποια ευκολία για αυτόν αλλά για εμάς, τους Άλλους, τόση δυσκολία κάποιες στατιστικές και οι ιστορικές αναλύσεις εξαφανίστηκαν ενώ πολλές παντρεύτηκαν με έναν λόγο λυρικό. Το σίγουρο είχε ληφθεί η απόφαση να μιλήσει ακόμα και για τα αυτονόητα, για αυτά που καμιά φορά δεν τολμούμε να ομολογήσουμε, κάνοντας το βιβλίο σε πολλά σημεία να «ψιθυρίζει» στον αναγνώστη: «Με βλέπεις, προσπαθώ να μην φοβάμαι. Μη φοβάσαι και εσύ».Read More »

for a magic new year

carta-2017

“Through the magic of the line [trait], what makes the simple contrast between black and white come into appearance is this presence of the extraordinary in the ordinary, that alone grants to man a sojourn.”

Francoise Dastur, At the Birth of the Things

homeless love

homeless-loveΠου βρίσκεται η στέγη; 

¿Dónde está el techo? 

Το στεγαστικό: ανάγκη, πρόβλημα, συνθήκη, δικαίωμα. Κέλυφος, τοίχος, αγκαλιά, ματιά. Η ανάγκη για εκείνο τον τόπο που τον συναντάς ξαφνικά και νοιώθεις σαν να βρίσκεσαι και πάλι εκεί. Σε εκείνο το γνωστό καταφύγιο. Σε εκείνο το σπίτι που είναι όλοι ευπρόσδεκτοι, που δεν χρειάζεται να πεις πολλά γιατί με κάποιο τρόπο οι «συγκάτοικοι» εκεί σε καταλαβαίνουν, γνωρίζουν ακόμα και εκείνες τις παράξενες πλευρές σου.

Vivienda: es una necesidad, un problema, un condicionante, un derecho. Y un Soporte, un muro, un abrazo, una mirada. Está en la necesidad de aquel lugar que se puede encontrar de repente y en el que te sientes como si estuvieras otra vez allí, ése lugar conocido, ese refugio, esa casa donde todos están bienvenidos, donde no es necesario decir mucho, porque de alguna manera los “compañeros de piso” allí te comprenden, saben de ti hasta tus rarezas y más.

Είναι η «στέγη» εκείνες οι σχέσεις, ή μήπως «στέγη» είναι η ανάμνηση εκείνης της εικόνας. Εκείνα τα παράξενα χνάρια που τα κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε πως ποια δεν είναι τα ίδια, πως δεν έχει απομείνει από εκείνη την «κατασκευή» πια τίποτα. Αλλά εμείς εκεί επιμένουμε, και συχνά παραπονιόμαστε για κάτι που δεν υπάρχει πια. Περπατάμε στην γειτονιά των παιδικών χρόνων, ακούμε τις φωνές από το κρυφτό, αλλά κανείς δεν προσέχει πως η κληματαριά της κυρα Λίτσας είναι πενταώροφη πολυκατοικία ή πώς το λίγο χώμα στην πλατεΐτσα έχει αντικατασταθεί με φρεσκογυαλισμένο ξύλο ιρόκο με το πρόσχημα να αντέχει στο χρόνο.

¿Son el “Techo” aquellas relaciones? ¿O es “Techo” es el recuerdo de aquella imagen? Aquellas huellas raras que a menudo miramos, pero que ya no somos capaces de ver, ya que no son las mismas, de aquellas “construcciones”, ya no queda mucho. Sin embargo, nosotros allí insistimos, y a veces también nos quejamos de que algo ya no existe. Andamos en el barrio de la infancia escuchando todavía las voces de los juegos de escondite. Nadie presta atención en que la terraza de la señora Litsa ya no existe, y que el trocito de tierra en la placita se ha sustituido por madera de iroko, pintada con barniz especial para exteriores porque así  aguantará mejor al paso del tiempo.Read More »

Singularity of time

by Com

Υπό άλλες συνθήκες, η διαφορά γλώσσας θα ήταν εμπόδιο.

Bajo otras circunstancias, la diferencia idiomática sería un obstáculo.

Αυτή τη φορά όμως, λειτουργούσε ως στενή πεζογέφυρα που ανάγκαζε δύο αλλότριες ματιές να ερωτοτροπήσουν ισορροπώντας με ασφάλεια ικανή· όχι απαραίτητα αναγκαία. Απ’ τα ηχεία ακουγόταν το αγαπημένο του τραγούδι αλλά δεν έδινε μεγάλη σημασία. Sin embargo, esta vez funcionó como puente peatonal que forzaba las dos miradas extranjeras a flirtear en equilibrio con una seguridad capaz, no necesariamente indispensable.Το βλέμμα του, χαμένο στο βάθος των αντανακλάσεων αργόσβηνε υπνωτισμένο στο λαμπύρισμα των ειδώλων που με σταθερή ταχύτητα εναλλάσσονταν στις γυάλινες επιφάνεια του αυτοκινήτου. Πάσχα ενήντα οκτώ.  Su mirada, perdida en el fondo de los reflejos, cesaba hipnotizada en el centelleo de los ídolos que con velocidad estable alternaban en las superficies de vidrio del coche. Semana Santa del 98.

ak_ss20

p.s.: https://www.youtube.com/watch?v=_jfHalX5atA

“Ζωή είναι να συσσωρεύεις αναμνήσεις. Τέχνη είναι να επεξεργάζεσαι έτσι τις αναμνήσεις σου, ώστε να αφορούν και άλλους, να συμβάλλουν στην άτυπη μα πάντα εν ενεργεία, συγκρότηση αυτής της παγκόσμιας κοινότητας που είναι η Ποίηση, που είναι η αμοιβαιότητα των χαμόγελων και των δακρύων. […]

“Vida es acumular recuerdos. Arte es procesar tus recuerdos de tal manera que afecten a otros, contribuyendo a una atípica pero siempre activa constitución de esta comunidad global que es la Poesía, que es la reciprocidad de las sonrisas y de las lágrimas. [..]

 Ήταν στα 1977, τότε που ήμασταν δεκαεφτά χρονών και υπέροχοι, τότε που όλα τα κορίτσια τα έλεγαν Μόνικα και όλα τα αγόρια Άγγελο, τότε που η μουσική ήδη κυλούσε στο αίμα μας είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο μαζί με τη νικοτίνη και το οινόπνευμα, τότε που διαβάζαμε λαίμαργα, φιλούσαμε λαίμαργα, γελούσαμε λαίμαργα, αγκαλιάζαμε λαίμαργα. Σε μια κάμαρα, στην οδό Τήνου, στην Κυψέλη, επιστρέφουμε απ΄μια τεθλασμένη νυχτερινή περίπολο στην πόλη που λατρεύουμε και μισούμε και πάντα, μα πάντα θα συγχωρούμε […]”

 Alrededor de 1977, en aquel entonces en que  teníamos diecisiete años y éramos  preciosos, en aquel entonces en que todas las chicas se llamaban Mónica y todos los chicos Ángeles, en aquel entonces en que la música ya  circulaba en nuestra sangre veinticuatro horas al día junto con la nicotina y el alcohol, en aquel entonces en que leíamos en un vagón, besábamos en un vagón, reíamos en un vagón, abrazábamos en un vagón. En una habitación, en la calle de Tinos, en Kypseli, regresamos de una sinuosa ronda nocturna en la ciudad que siempre odiamos y siempre, pero para siempre, perdonaremos [..]” 

(Γιώργος- Ίκαρος Μπαμπασάκης, Τροβαδούροι, 2006) (Yiorgos-Ikaros Babasakis, Trovadores, 2006)

ak_ss18

p.s.: Aκάλυπτος, Κρεβάτι. Κυψέλη. Χειμώνας ’15.Read More »

Broken Flowers

by Alfonso Pérez López..

Comprendía que no tenía derecho a dramatizar, dado que era él mismo quien se había impuesto aquel reto y que cuanto la situación tenía de preocupante era entera responsabilidad suya. ‘No está mal’, de dijo, y sintió que los músculos de la cara ya no respondían a las órdenes de su cerebro y no eran capaces de expresar nada, ni temor, ni cólera, ni desprecio, pues estaban congelados. ‘¿Qué hacer ahora? ¿Descender por aquí, en diagonal, y orientarme por instinto, ir siempre en contra del viento sin más?’

Thomas Mann. La montaña mágica.

“Καταλάβαινε πως δεν είχε δικαίωμα να δραματοποιεί, δεδομένου ότι ήταν αυτός ο ίδιος που είχε προτείνει αυτό την πρόκληση και αν η κατάσταση ήταν ανησυχητική η ευθύνη ήταν αποκλειστικά δική του. “Δεν είναι άσχημα”, σου λέω, και ένοιωσε πως οι μύες του προσώπου του δεν ακολουθούσαν τις εντολές του εγκεφάλου του και δεν ήταν ικανές να εκφράσουν τίποτα, ούτε φόβο, ούτε χολή, ούτε σνομπισμό, ήταν παγωμένοι. Τι να κάνει τώρα; Να κατέβει από εδώ, διαγώνια, και να κατευθυνθεί από ένστικτο, όπως πάντα το δίχως άλλο κόντρα στον άνεμο;”

Thomas Mann. Το μαγικό βουνό.

1-2
Broken flowers, Alfonso Pérez López

How to draw a building improperly

by Alfonso Perez Lopez on diagrams,  incomplete process and pleasure. 2015d982-8c20-494d-9ac2-f52ff454d3de

(The artist’s sorrow, suffering, weariness, and discouragement. Certainly there is a whole romantic pathos surrounding the pain of engendering art, inflected as if in response to traditional legends about the pleasures of young artists. But in spite of the complacent excess of this pathos, one cannot misrecognize the tension and thus the sorrow that the work demands – in other words, the harassing and inherently impossible calculation of an achievement without end, a completion without closure and totality.)

Jean-Luc Nancy, The pleasure in drawing, 2013

Read More »

#ΕργαστήριΜακέτας #Μικρόκοσμων & #Παράξενων Αντικειμένων

Εργαστήρι, αρχιτεκτονικές οργανώσεις και κατασκευές για πολυμήχανα παιδιά (5-9 χρονών). #πράξη #κατασκευές #δημιουργία #φαντασία #ομαδικότητα  Σάββατο 3 Δεκεμβρίου, 12.00-14.00 Παλιό Μεταξουργείο, …

Source: #ΕργαστήριΜακέτας #Μικρόκοσμων & #Παράξενων Αντικειμένων

Whatsapp Gossip, Snow & Αrt Critique

9bb17d85-666e-46a1-afdd-9ce659db9ee0

M.K.: Cuanto echaba de menos esto. 😍

M.K.: Πόσο μου έλειπε. 😍

Alf: 😍😍😍
M.K.: Estoy pisando nieve fresca😍

8cccf01a-b8a5-462a-abce-2e50b50971dd

M.K.: Πατώ φρέσκο χιόνι😍
Αnthos: Wao 
Alf: Joder q envidia hostia.

Alf: Γαμώτο πόσο ζηλεύω.

ad81fc47-53d8-44a3-91df-cf086a97cf0d

a11e12a1-4a19-47be-8e01-fa659ef05da4c371a7d3-1db1-45a6-aae1-04caabb44e94

M.K.: Ya tiene para un post 😂 Esto con un móvil. Me llevo la cámara buena y no vuelvoo😂

M.K.: Ορίστε έχεις υλικό για ένα ποστ. Αυτά με ένα κινητό Αν πάρω καλή μηχανή δεν θα επιστρέψω ποτέ.
Alf: Esta está entre la nieve y la espuma… entre thomas mann y lucrecio…
Las de paisaje más Brueghel … 😬 Si fuera yo no volvía hoy a casa 

Alf: Αυτή βρίσκεται ανάμεσα στο χιόνι και τον αφρό…ανάμεσα στον Τόμας Μαν και τον Λουκρέτιο .. αυτές του τοπίου του Brueghel  …στη θέση σου δεν θα επέστρεφα στο σπίτι..
M.K.: Se ha puesto ha llover….. he sido una privilegiada 
M.K.: Άρχισε να βρέχει .. ήμουν τυχερή
Alf: Esto es Brueghel.

Alf: Αυτό είναι Brueghel

d6749971-b338-4841-ae4c-56b988be7971

Alf: Y esto Tarkovsky.

Alf: Και αυτό Tarkovsky.

1c870955-0997-498a-95db-59a35710f39c
Alf: Miren ha desencadenado el aparecer Read More »