gif-mat-1

ES/GR

-“¿y qué hacemos?”, preguntó Jose.¨

-«Και τι κάνουμε;», ρώτησε ο Χόσε.

-“Pues nada, tu déjate llevar”, contestó Nora.

-«Τίποτα, εσύ αφέσου ελεύθερος», απάντησε η Νόρα.

20170211_135447ss

A lo largo de la sesión aparecieron varias preguntas. “¿Sois algo?”, “¿Qué tipo de dibujo es esto?”, “¿Venís cada fin de semana?”, “¿Este dibujo de quién es?”.

Στη συνέχεια της συνάντησης εμφανίστηκαν διάφορες ερωτήσεις. «Είστε κάτι;», «Τι τύπου σχέδια είναι αυτά», «Έρχεστε εδώ κάθε εβδομάδα;», « Αυτό το σχέδιο ποιου είναι;». 

-“Y, ¿Qué hacéis aquí?”, preguntó un señor.

-«Και, τι κάνετε εκεί;», ρώτησε ένας κύριος.

-“Nos juntamos y dibujamos”, contestó alguien mientras miraba sus manos que trazaban líneas en una hoja de papel.

-«Μαζευόμαστε και σχεδιάζουμε», απάντησε κάποιος καθώς κοιτούσε τα χέρια του που χάραζαν γραμμές σε ένα φύλλο χαρτί.

20170211_135627ss

En estos encuentros realizamos dibujos colectivos. Cada dibujo era producido entre muchos de manera que pertenece a un autor desconocido.

Σε αυτές τις συναντήσεις πραγματοποιήσαμε συλλογικά σχέδια. Κάθε σχέδιο είναι φτιαγμένο από πολλούς με τρόπο που κάθε εικόνα ανήκει σε έναν άγνωστο συγγραφέα.

En realidad, se trata de un tanteo más para expandir los límites de la experimentación gráfica.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ακόμα προσπάθεια να διευρυνθούν τα όρια του γραφιστικού πειραματισμού.20170211_135346ss

Si en la improvisación musical se demanda la pérdida del control, la disponibilidad y la atención frente a lo improvisto de la “melodía” del Otro,  estas imágenes son piezas de una auténtica banda de jazz gráfica.

Αν στον αυτοσχεδιασμό στη μουσική ζητείται η απώλεια του ελέγχου, η διαθεσιμότητα και η ετοιμότητα απέναντι στο απρόβλεπτο της «μελωδίας» του Άλλου, με αυτή την έννοια αυτές οι εικόνες είναι κομμάτια μιας αυθεντικής μπάντας γραφιστικής τζαζ.

En este caso dibujar es seguir, acoplarse y reincorporarse a las “melodías” de los demás. Y, el dibujo tiene que ver con aquellas huellas que han surgido de manera azarosa e improvista y siempre en relación-respuesta a otras que preexistían.

Σε αυτή την περίπτωση το σχεδιάζω σημαίνει συνεχίζω, ταιριάζω, ενσωματώνομαι στις «μελωδίες» των άλλων. Έτσι, το σχέδιο έχει να κάνει με εκείνα τα ίχνη που προέκυψαν με τρόπο τυχαίο και απρόβλεπτο και πάντα σε σχέση-απάντηση σε αυτά που προϋπήρχαν.

20170211_134307ss

Esta improvisación sin autor-compositor único parece como un proceso de pérdida de identidad de parte de cada dibujante y a la vez con el encuentro con aquella identidad que se fabrica junto con o gracias a los demás.  

Αυτός ο αυτο-σχεδιασμός χωρίς μοναδικό συνθέτη-δημιουργό, μοιάζει με τη διαδικασία απώλειας της ταυτότητας κάθε σχεδιαστή και συνάμα με τη συνάντηση με εκείνη την ταυτότητα που φτιάχνεται μαζί ή χάρη στους Άλλους.

De esta manera estas imágenes indefinidas y sin predeterminada identidad, estilo o compositor consiguen “hablar” sobre aquel lugar de estar y hacer de nuevo y junto con sin que alguien lo pida. Read More

anthokosmos_anthropino-5s

Ανάμεσα σε κάτι απομεινάρια αρώματος αναμένουμε εγκλωβισμένες/οι/x στο βωμό για ένα χάδι και λίγη αποδοχή.

Entre restos de aroma, atrapadas/os/x,  estamos esperando en el altar del sacrificio una caricia y poca aceptación. 

Εικόνα δημοσιευμένη στο περιοδικό “ανθρώπινο” #4ΠόρνεςήΕρωμένες

Imagen publicada en la revista “anthropino” #4ProstitutasoAmantes

anthropino_4_p7hnzzp-1

Εικόνες από την ίδια σειρά // Imagenes de la misma serie

_by anthokosmos en fortuny

anthokosmos_anthropinop-1-1d

anthokosmos_anthropinop-2w

Read More

thumbnail_doorbell-by-com* GR/ES

Όταν οι φόρμες, τα σχήματα, τα χρώματα και τα γράμματα ενός πλάνου αρχίζουν να συνδέονται με τα γύρω τους, με κάποιους μακρινούς “αποστολείς μηνυμάτων”, τότε παύουν να είναι απλά όμορφες συνθέσεις και αρχίζουν να μιλούν για ολοένα και περισσότερες ιστορίες.

Cuando las formas, los esquemas, los colores y las letras de un cuadro empiezan a relacionarse con sus alrededores y con aquellos lejanos “remitentes de mensajes”, dejan de ser simplemente bellas composiciones y empiezan a hablar cada vez de más historias.

Όταν, κατά κάποιο τρόπο, οι φωτογραφίες δεν αρνούνται “τα γύρω” αλλά προσπαθούν να τα βάλουν στο πλάνο τους, είναι ίσως τότε που το πλάνο αρχίζει να αποκτά σχέσεις με τον τόπο, το χρόνο, τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους.

Cuando las fotografías, de alguna manera, dejan de negar sus “alrededores” e intentan insertarlos en su cuadro, el plano empieza a tener relaciones con el lugar, el tiempo, la gente y sus problemas.

Καθώς οι εικόνες προσπαθούν να συσχετίσουν τις φόρμες και τις φιγούρες με τον καιρό** τους, εκείνον δηλαδή το χρόνο που είναι περαστικός, που βιάζεται και εναλλάσσεται συνεχώς είναι ίσως τότε που βρίσκονται πολύ μακρυά, ίσως και σε αντίθεση, με εκείνο το χρόνο που αναζητά το “σταμάτημα” και επιθυμεί διακαώς τη διαχρονικότητα του.

Mientras las imágenes buscan asociar las formas y las figuras con sus kairos*, es decir con el tiempo que es pasajero, que tiene prisa y se altera constantemente, se sitúan lejos, y tal vez del otro lado, de aquel tiempo que busca su “parada” y desea ansiosamente su intemporalidad.

Αγγίζοντας τις πτυχές του καιρού μας είναι τότε που η αισθητική των εικόνων, δηλαδή η αισθησή τους, μας αγγίζει ακόμα περισσότερο. Είναι μάλλον που τότε οι εικόνες με τη φοβερή τους δύναμη ξεγλιστρούν και από απλοί καταγραφείς και αναπαραστάτες καταφέρνουν και μεταφέρουν κάποιες από τις πιο λεπτές πτυχές εκείνων των ιστοριών που συχνά χάνονται ανάμεσα στα νούμερα, τις στατιστικές και την καθημερινότητα.

Tocando los aspectos de nuestro kairos, es cuando la estética de las imágenes, es decir su estesis – su sentir, nos toca aún más. Cuando las imágenes, en lugar de ser como registradores sencillos y representacionales, consiguen deslizar, llevar, trasladarnos y hacen aparecer algunos de los aspectos más sutiles de esas historias que a menudo se pierden entre los números, las estadísticas y la vida cotidiana.

Τις προάλλες είδα αυτό το εκπληκτικό ντοκιμαντέρ, “Γεννημένος στη Συρία“. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. El otro día ví este documental, “Nacido en Syria“. Muy muy recomendable.

Όλοι ξέρουμε τις ιστορίες των προσφύγων. Όλοι λίγο πολύ αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι δίπλα μας κάποιοι υποφέρουν. Ωστόσο, και δυστυχώς, είμαστε εμείς, και όχι κάποιοι άλλοι πρωταγωνιστές από κάποιο βιβλίο της ιστορία, που ζούμε σε αυτές τις κοινωνίες που αποκλείουν, κλείνουν, περιθωριοποιούν και μάλιστα με τρόπο αρκετά βάναυσο.

Todos conocemos las historias de los refugiados. En gran medida,  a todos nos cuesta admitir que al lado hay gente que sufre. Sin embargo, y por desgracia, somos nosotros, y no algún personaje sacado de algún libro de historia, quienes vivimos en estas sociedades que excluyen, cierran, y marginalizan de manera brutal.

Οι εικόνες του ντοκιμαντέρ, εικόνες του καιρού μας, έρχονται όχι από τις ειδήσεις αλλά από τις ιστορίες αυτών που ζουν το δράμα. Μη χάσεις την ταινία και κυρίως μη ξεχνάς να βοηθάς με όποιο τρόπο μπορείς.  Γιατί όλοι, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, είμαστε με κάποιο τρόπο περιθωριοποιημένοι σε αυτή την κοινωνία, κάπου στις ακτές της νοτιοανατολικής Ευρώπης ή και αλλού.

Las imágenes del documental, imágenes de nuestro kairos, no vienen de las noticias sino de las historias de los que están viviendo el drama. No te pierdas este documental porque cuenta las verdaderas historias de los protagonistas. No te pierdas la película, pero ante todo no pierdas la voluntad de ayudar como puedas. Porque de alguna manera todos estamos en un margen de esta sociedad por algún lugar de la costa sureste de Europa, o más allá. 

 

Read More

Τα παραμύθια δεν κρίνουν. Όλοι οι ήρωες, ακόμα και οι «κακοί» μπορούν να φανούν συμπαθείς και οικείοι στον ακροατή. Γιατί όλα τα πρόσωπα των Παραμυθιών είναι οι διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας. Τα έχουμε μέσα μας, μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε.

Fairy tales do not judge. All heroes, even the “bad” can seem amiable and familiar to the listener. Because all the faces of Fairytales are different aspects of ourselves. We have them within us, we can recognize them.

Οι «Ιστορίες με κακό τέλος – Παραμύθια για deathάδες» είναι 5 ιστορίες με κοινό μεταξύ τους το κακό τέλος. Κάποιες έχουν σκοτεινή και τρομακτική ατμόσφαιρα και κάποιες θυμίζουν την πραγματικότητα. Κάποιες έχουν μάγισσες και κάποιες καθημερινούς ανθρώπους. 

“Stories with bad end – Tales for deathάδες” are five stories  that they have in common, an evil end. Some are dark and scary atmosphere and some resemble reality. Some contain witches  and some everyday people.

ΛΥΚΟΤΣΑΡΔΑ«Ποιητές εκ του προχείρου»
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΚΑΚΟ ΤΕΛΟΣ, Παραμύθια για deathάδες

Μπορείτε να προμηθευτείτε την έκδοση στις επόμενες παραστάσεις του θιάσου “τα Λυκοτσαδά”ενώ σύντομα θα μπορούν να το προμηθευτούν και όσοι είναι μακριά!

lykotsarda-i-ekdosi-me-ta-keimena-2017

Read More

Anthokosmos and her greek friends are proud to present “3angle-Fluoro installation”
reblog from http://www.archisearch.gr/
3angle_fluoro_general_3_730x10000
Features Triangular Fluorescent Plexiglas Sheets / A. Kosma, D. Kourkouli, F. Fotopoulou
EN / GR

3angle-Fluoro installation consists of triangular fluorescent Plexiglas sheets.

The semi-transparent, triangular folding sheets, which look like fragments scattered around the space, establish a play between light and shadow, between motion and stillness, and also between rigidity and fragility. The UV light, passing through and reflecting on the sheets, distorts the shapes of the prisms and the visitors’ figures, as they wander among them.

There is not only one image to be seen. The visitors move inside the installation and discover, every step of the way, and every time they look, a new perspective. The various ephemeral perceptions created, seem to reflect, among other things, the ever-changing, versatile reality. Read More

anthokosmos_imprografika_umbrella-revolution-_2017Από τα εγχειρίδια ψυχολογίας που σημαδεύουν. Αν υπάρχουν κάποια βιβλία ψυχολογίας που πέφτουν στα χέρια μας και καταφέρνουν να μας αλλάξουν τη ζωή, αυτό είναι σίγουρα ένα. 

Existen manuales de psicología que marcan. Si hay algunos libros de psicología que caen en nuestras manos y consiguen cambiar nuestra vida, este sin duda es uno. Read More

posterakia-desesperadamente-9-09-09

de 23 a 26 de enero

de 16 a 21h  da etsam

1^ Data emocional // Interpretación poética de datos conmensurables_ Diagramas

2^ Ecografías  _ Psicografías // ¿Qué tipo-gráfico eres? _”Autorretratos” en psicoanálisis

3^ Tipografías _ // ¿Es el illustrator un medio poético?_Autoediciones

4^ The Big Data _ // Con-Tacto-Con-Data_ obra colectiva, intervención espacial

Combinación de medios: Mano + Adobe illustrator y otros.

Se aprende : haciendo// dibujando//“desobedeciendo”//utilizando “anti-comandos”// mezclando con otros medios//disfrutando.

 Taller de !mprovisación, Experimentación y Extrañamientos Gráficos. Read More

improgafika-emotional-data-2017

 

de 23 a 26 de enero 

de 16 a 21h  da etsam

Analizamos datos cualitativos, emocionales y poéticos. Taller de !mprovisación, Experimentación y Extrañamientos Gráficos. Técnica mixta analogicodigital.

Combinación de medios: Mano + Adobe illustrator y otros.  

Se aprende Adobe illustrator: haciendo// dibujando//“desobedeciendo”//utilizando “anti-comandos”// mezclando con otros medios//disfrutando. 

Referencias: Bibliográficas Artísticas//Técnicas Imaginarias//Procesos Creativos//. 

1^ Data emocional // Interpretación poética de datos conmensurables_ Diagramas

2^ Ecografías  _ Psicografías // ¿Qué tipo-gráfico eres? _”Autorretratos” en psicoanálisis

3^ Tipografías _ // ¿Es el illustrator un medio poético?_Autoediciones

4^ The Big Data _ // Con-Tacto-Con-Data_ obra colectiva, intervención espacial

Print

Estos cursos tienen un precio de 37€ para alumnos de la ETSAM y 55€ para el resto.

 

andr_exof-1fin-low-1-gif-correctoΣυνήθως οι κριτικές για το βιβλίο ενός φίλου κυμαίνονται από  τυπικές έως διθυραμβικές ή κάτι τέτοιο. Ωστόσο αν περιέχουν κάτι από προσωπικές πληροφορίες-κουτσομπολιό ή τολμήσουν να γράψουν, να παραδεχθούν ή να χαρτογραφήσουν κάτι από τις αδυναμίες του βιβλίου μπορεί να τραβήξουν κάπως την προσοχή ή να εξασφαλίσουν ένα «παράθυρο» στα πως της συγγραφής του. Κι έτσι, το κείμενο για ένα βιβλίο μπορεί να χρησιμεύσει, σε όσους στα κρυφά ή στα φανερά σκαρώνουμε στιχάκια, παραγράφους ή θα θέλαμε να γράψουμε κάτι μεγαλύτερο, γράφοντας για το «Πώς γράφτηκε;».

Πώς γράφτηκε το βιβλίο «Το ελληνικό τραύμα»;  «Σπασμωδικά» θα μπορούσε να πει κάποιος, «με βάση παλιότερα άρθρα». «Σε όλη τη μεταπολίτευση» θα απαντούσε ένας άλλος. «Μη λέτε ότι θέλετε, αυτό είναι ένα κολάζ» φώναξε μια κοπέλα. «Μα καλά δεν βλέπετε;» Αναφώνησε μια μεσόκοπη κυρία με κρητική προφορά, «ο άνθρωπος γράφει από τον καημό του».

Δηλώνεται ήδη από τον τίτλο αλλά είναι πάντα τόσο δύσκολο να το παραδεχθεί κανείς, ή να αρχίσει να υποψιάζεται το τραύμα, την πληγή που ώθησε τη συγγραφή αυτών των κειμένων. Γιατρεύει η γραφή καθώς προσπαθεί να ξεδιπλώσει τον πόνο, να δικαιολογήσει τη φυγή, να μιλήσει για την έλλειψη; Ο συγγραφέας το δίχως άλλο προσπαθεί να πάρει θέση. Ψάχνει να αντικρίσει άλλες παλιότερες να συγκρίνει, να επαληθεύσει, να αναιρέσει, να αξιολογήσει, να παραδεχθεί αδυναμίες, ενοχές, να διαπιστώσει αν έχει ξεστρατίσει.

Κάτι που έχουν σχεδόν αναγκαστικά τα τραύματα είναι πως προέκυψαν από ατύχημα, δεν ήταν σχεδιασμένα. Και αυτό το αναπάντεχο, το πάθημα είναι που προσπαθεί με κάποιο τρόπο να γίνει μάθημα. Τα βιβλία και τα έργα προκύπτουν συνήθως από τα πάθη, εδώ από ένα τραύμα, ωστόσο κάπως σχεδιάζονται. Είναι μάλιστα συνήθεια οι δημιουργοί να κρύβουν τα προσχέδια των έργων τους. Αν τυχόν όμως ο συγγραφέας δεν φοβηθεί και μοιραστεί κάποιο από αυτά τα πρώτα «ριζόχαρτα» ή τα πρώτα αρχεία τότε μπορούμε να μιλήσουμε παραπάνω για το «παίδεμα» του συγγραφέα ή αλλιώς για  το πάθος που κρύβεται πίσω από τις χαράξεις των λέξεων και των «γραμμών» του.ex2

Κάπου εκεί σε ένα από τα προ-σχέδια του «τραύματος» έπαθα ένα μικρό σοκ όταν αποκαλύφθηκε πως το λυρικό ύφος, το ύφος της γραφής του Α.Α., αυτό που τόσο αγαπώ, δεν ήταν έτσι από πάντα ή δεν ήταν έτσι στα προσχέδια του βιβλίου. Έτσι στην αρχή αντί για τη συναισθηματική γραφή που τόσο με είχε συγκινήσει υπήρχε μια σειρά από στατιστικές, ποσοστά και νούμερα. «Ποιος ήταν αυτός ο συγγραφέας; Στα πλαίσια μιας έκδοσης είχε «φορέσει» και αυτός τα καλά του;». Στη συνέχεια μάλλον με κάποια ευκολία για αυτόν αλλά για εμάς, τους Άλλους, τόση δυσκολία κάποιες στατιστικές και οι ιστορικές αναλύσεις εξαφανίστηκαν ενώ πολλές παντρεύτηκαν με έναν λόγο λυρικό. Το σίγουρο είχε ληφθεί η απόφαση να μιλήσει ακόμα και για τα αυτονόητα, για αυτά που καμιά φορά δεν τολμούμε να ομολογήσουμε, κάνοντας το βιβλίο σε πολλά σημεία να «ψιθυρίζει» στον αναγνώστη: «Με βλέπεις, προσπαθώ να μην φοβάμαι. Μη φοβάσαι και εσύ». Read More

carta-2017

“Through the magic of the line [trait], what makes the simple contrast between black and white come into appearance is this presence of the extraordinary in the ordinary, that alone grants to man a sojourn.”

Francoise Dastur, At the Birth of the Things

homeless-loveΠου βρίσκεται η στέγη; 

¿Dónde está el techo? 

Το στεγαστικό: ανάγκη, πρόβλημα, συνθήκη, δικαίωμα. Κέλυφος, τοίχος, αγκαλιά, ματιά. Η ανάγκη για εκείνο τον τόπο που τον συναντάς ξαφνικά και νοιώθεις σαν να βρίσκεσαι και πάλι εκεί. Σε εκείνο το γνωστό καταφύγιο. Σε εκείνο το σπίτι που είναι όλοι ευπρόσδεκτοι, που δεν χρειάζεται να πεις πολλά γιατί με κάποιο τρόπο οι «συγκάτοικοι» εκεί σε καταλαβαίνουν, γνωρίζουν ακόμα και εκείνες τις παράξενες πλευρές σου.

Vivienda: es una necesidad, un problema, un condicionante, un derecho. Y un Soporte, un muro, un abrazo, una mirada. Está en la necesidad de aquel lugar que se puede encontrar de repente y en el que te sientes como si estuvieras otra vez allí, ése lugar conocido, ese refugio, esa casa donde todos están bienvenidos, donde no es necesario decir mucho, porque de alguna manera los “compañeros de piso” allí te comprenden, saben de ti hasta tus rarezas y más.

Είναι η «στέγη» εκείνες οι σχέσεις, ή μήπως «στέγη» είναι η ανάμνηση εκείνης της εικόνας. Εκείνα τα παράξενα χνάρια που τα κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε πως ποια δεν είναι τα ίδια, πως δεν έχει απομείνει από εκείνη την «κατασκευή» πια τίποτα. Αλλά εμείς εκεί επιμένουμε, και συχνά παραπονιόμαστε για κάτι που δεν υπάρχει πια. Περπατάμε στην γειτονιά των παιδικών χρόνων, ακούμε τις φωνές από το κρυφτό, αλλά κανείς δεν προσέχει πως η κληματαριά της κυρα Λίτσας είναι πενταώροφη πολυκατοικία ή πώς το λίγο χώμα στην πλατεΐτσα έχει αντικατασταθεί με φρεσκογυαλισμένο ξύλο ιρόκο με το πρόσχημα να αντέχει στο χρόνο.

¿Son el “Techo” aquellas relaciones? ¿O es “Techo” es el recuerdo de aquella imagen? Aquellas huellas raras que a menudo miramos, pero que ya no somos capaces de ver, ya que no son las mismas, de aquellas “construcciones”, ya no queda mucho. Sin embargo, nosotros allí insistimos, y a veces también nos quejamos de que algo ya no existe. Andamos en el barrio de la infancia escuchando todavía las voces de los juegos de escondite. Nadie presta atención en que la terraza de la señora Litsa ya no existe, y que el trocito de tierra en la placita se ha sustituido por madera de iroko, pintada con barniz especial para exteriores porque así  aguantará mejor al paso del tiempo. Read More

by Com

Υπό άλλες συνθήκες, η διαφορά γλώσσας θα ήταν εμπόδιο.

Bajo otras circunstancias, la diferencia idiomática sería un obstáculo.

Αυτή τη φορά όμως, λειτουργούσε ως στενή πεζογέφυρα που ανάγκαζε δύο αλλότριες ματιές να ερωτοτροπήσουν ισορροπώντας με ασφάλεια ικανή· όχι απαραίτητα αναγκαία. Απ’ τα ηχεία ακουγόταν το αγαπημένο του τραγούδι αλλά δεν έδινε μεγάλη σημασία. Sin embargo, esta vez funcionó como puente peatonal que forzaba las dos miradas extranjeras a flirtear en equilibrio con una seguridad capaz, no necesariamente indispensable.Το βλέμμα του, χαμένο στο βάθος των αντανακλάσεων αργόσβηνε υπνωτισμένο στο λαμπύρισμα των ειδώλων που με σταθερή ταχύτητα εναλλάσσονταν στις γυάλινες επιφάνεια του αυτοκινήτου. Πάσχα ενήντα οκτώ.  Su mirada, perdida en el fondo de los reflejos, cesaba hipnotizada en el centelleo de los ídolos que con velocidad estable alternaban en las superficies de vidrio del coche. Semana Santa del 98.

ak_ss20

p.s.: https://www.youtube.com/watch?v=_jfHalX5atA

“Ζωή είναι να συσσωρεύεις αναμνήσεις. Τέχνη είναι να επεξεργάζεσαι έτσι τις αναμνήσεις σου, ώστε να αφορούν και άλλους, να συμβάλλουν στην άτυπη μα πάντα εν ενεργεία, συγκρότηση αυτής της παγκόσμιας κοινότητας που είναι η Ποίηση, που είναι η αμοιβαιότητα των χαμόγελων και των δακρύων. […]

“Vida es acumular recuerdos. Arte es procesar tus recuerdos de tal manera que afecten a otros, contribuyendo a una atípica pero siempre activa constitución de esta comunidad global que es la Poesía, que es la reciprocidad de las sonrisas y de las lágrimas. [..]

 Ήταν στα 1977, τότε που ήμασταν δεκαεφτά χρονών και υπέροχοι, τότε που όλα τα κορίτσια τα έλεγαν Μόνικα και όλα τα αγόρια Άγγελο, τότε που η μουσική ήδη κυλούσε στο αίμα μας είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο μαζί με τη νικοτίνη και το οινόπνευμα, τότε που διαβάζαμε λαίμαργα, φιλούσαμε λαίμαργα, γελούσαμε λαίμαργα, αγκαλιάζαμε λαίμαργα. Σε μια κάμαρα, στην οδό Τήνου, στην Κυψέλη, επιστρέφουμε απ΄μια τεθλασμένη νυχτερινή περίπολο στην πόλη που λατρεύουμε και μισούμε και πάντα, μα πάντα θα συγχωρούμε […]”

 Alrededor de 1977, en aquel entonces en que  teníamos diecisiete años y éramos  preciosos, en aquel entonces en que todas las chicas se llamaban Mónica y todos los chicos Ángeles, en aquel entonces en que la música ya  circulaba en nuestra sangre veinticuatro horas al día junto con la nicotina y el alcohol, en aquel entonces en que leíamos en un vagón, besábamos en un vagón, reíamos en un vagón, abrazábamos en un vagón. En una habitación, en la calle de Tinos, en Kypseli, regresamos de una sinuosa ronda nocturna en la ciudad que siempre odiamos y siempre, pero para siempre, perdonaremos [..]” 

(Γιώργος- Ίκαρος Μπαμπασάκης, Τροβαδούροι, 2006) (Yiorgos-Ikaros Babasakis, Trovadores, 2006)

ak_ss18

p.s.: Aκάλυπτος, Κρεβάτι. Κυψέλη. Χειμώνας ’15. Read More

by Alfonso Pérez López..

Comprendía que no tenía derecho a dramatizar, dado que era él mismo quien se había impuesto aquel reto y que cuanto la situación tenía de preocupante era entera responsabilidad suya. ‘No está mal’, de dijo, y sintió que los músculos de la cara ya no respondían a las órdenes de su cerebro y no eran capaces de expresar nada, ni temor, ni cólera, ni desprecio, pues estaban congelados. ‘¿Qué hacer ahora? ¿Descender por aquí, en diagonal, y orientarme por instinto, ir siempre en contra del viento sin más?’

Thomas Mann. La montaña mágica.

“Καταλάβαινε πως δεν είχε δικαίωμα να δραματοποιεί, δεδομένου ότι ήταν αυτός ο ίδιος που είχε προτείνει αυτό την πρόκληση και αν η κατάσταση ήταν ανησυχητική η ευθύνη ήταν αποκλειστικά δική του. “Δεν είναι άσχημα”, σου λέω, και ένοιωσε πως οι μύες του προσώπου του δεν ακολουθούσαν τις εντολές του εγκεφάλου του και δεν ήταν ικανές να εκφράσουν τίποτα, ούτε φόβο, ούτε χολή, ούτε σνομπισμό, ήταν παγωμένοι. Τι να κάνει τώρα; Να κατέβει από εδώ, διαγώνια, και να κατευθυνθεί από ένστικτο, όπως πάντα το δίχως άλλο κόντρα στον άνεμο;”

Thomas Mann. Το μαγικό βουνό.

1-2

Broken flowers, Alfonso Pérez López

by Alfonso Perez Lopez on diagrams,  incomplete process and pleasure. 2015d982-8c20-494d-9ac2-f52ff454d3de

(The artist’s sorrow, suffering, weariness, and discouragement. Certainly there is a whole romantic pathos surrounding the pain of engendering art, inflected as if in response to traditional legends about the pleasures of young artists. But in spite of the complacent excess of this pathos, one cannot misrecognize the tension and thus the sorrow that the work demands – in other words, the harassing and inherently impossible calculation of an achievement without end, a completion without closure and totality.)

Jean-Luc Nancy, The pleasure in drawing, 2013

Read More

Εργαστήρι, αρχιτεκτονικές οργανώσεις και κατασκευές για πολυμήχανα παιδιά (5-9 χρονών). #πράξη #κατασκευές #δημιουργία #φαντασία #ομαδικότητα  Σάββατο 3 Δεκεμβρίου, 12.00-14.00 Παλιό Μεταξουργείο, …

Source: #ΕργαστήριΜακέτας #Μικρόκοσμων & #Παράξενων Αντικειμένων

9bb17d85-666e-46a1-afdd-9ce659db9ee0

M.K.: Cuanto echaba de menos esto. 😍

M.K.: Πόσο μου έλειπε. 😍

Alf: 😍😍😍
M.K.: Estoy pisando nieve fresca😍

8cccf01a-b8a5-462a-abce-2e50b50971dd

M.K.: Πατώ φρέσκο χιόνι😍
Αnthos: Wao 
Alf: Joder q envidia hostia.

Alf: Γαμώτο πόσο ζηλεύω.

ad81fc47-53d8-44a3-91df-cf086a97cf0d

a11e12a1-4a19-47be-8e01-fa659ef05da4c371a7d3-1db1-45a6-aae1-04caabb44e94

M.K.: Ya tiene para un post 😂 Esto con un móvil. Me llevo la cámara buena y no vuelvoo😂

M.K.: Ορίστε έχεις υλικό για ένα ποστ. Αυτά με ένα κινητό Αν πάρω καλή μηχανή δεν θα επιστρέψω ποτέ.
Alf: Esta está entre la nieve y la espuma… entre thomas mann y lucrecio…
Las de paisaje más Brueghel … 😬 Si fuera yo no volvía hoy a casa 

Alf: Αυτή βρίσκεται ανάμεσα στο χιόνι και τον αφρό…ανάμεσα στον Τόμας Μαν και τον Λουκρέτιο .. αυτές του τοπίου του Brueghel  …στη θέση σου δεν θα επέστρεφα στο σπίτι..
M.K.: Se ha puesto ha llover….. he sido una privilegiada 
M.K.: Άρχισε να βρέχει .. ήμουν τυχερή
Alf: Esto es Brueghel.

Alf: Αυτό είναι Brueghel

d6749971-b338-4841-ae4c-56b988be7971

Alf: Y esto Tarkovsky.

Alf: Και αυτό Tarkovsky.

1c870955-0997-498a-95db-59a35710f39c
Alf: Miren ha desencadenado el aparecer  Read More

alf-at-los-seguis

Entramos allí, nos sentamos alrededor de un escenario, dentro de un patio interior lleno de luces. Ellos dijeron solamente que son una familia, padre, tía, hija, hijo * y que admiran la obra de John Cage por ser capaz de fabricar lugares a través de distintas situaciones simultáneas.

Μπήκαμε εκεί και καθίσαμε γύρω από μια σκηνή, μέσα σε ένα εσωτερικό αίθριο γεμάτο φώτα. Αυτοί είπαν μόνο ότι είναι μια οικογένεια, πατέρας, θεία, κόρη, γιος* και πως θαυμάζουν το έργο του John Cage γιατί ήταν ικανός μέσα από διαφορετικές καταστάσεις που συνέβαιναν ταυτόχρονα να φτιάξει τόπους.

Sin embargo, y como suele pasar, no dijeron lo más importante, que su arte familiar es mágico. Así aquellos cuatro entes, dos sentados en sofás y dos como doríforos empezaron a emitir palabras, sonidos, imágenes, luces y proyecciones convirtiendo aquella hora y media en una experiencia interior inolvidable, inclasificable, casi completa y sin duda en esa especie de obra que se siente, que sin darse cuenta entra por la piel. 

Ωστόσο, όπως συνήθως συμβαίνει, δεν  είπαν το πιο σημαντικό, πως η οικογενειακή τους τέχνη είναι μαγική. Έτσι εκείνα τα τέσσερα πλάσματα, δυο καθισμένα στους καναπέδες της σκηνής και δύο σαν δορυφόροι που γύριζαν τριγύρω άρχισαν να μεταδίδουν λέξεις, ήχους, εικόνες, φώτα και προβολές μετατρέποντας εκείνη την μιάμιση ώρα σε μια εσωτερική, αξέχαστη, δύσκολα κατηγοριοποιήσιμη, πλήρη εμπειρία και το δίχως άλλο σε ένα έργο τέχνης από αυτά που τα νιώθεις, που χωρίς να το καταλάβεις “μπαίνουν” από τους πόρους του δέρματος.

De pequeña tenía esta idea sobre lo que la obra de arte es, algo capaz de trasladarnos-conectarnos a otros lugares, que tiene un poder magicometafísico. De mayor no se pueden confesar estas creencias “infantiles”.

Μικρή είχα αυτή την πεποίθηση πως το έργο τέχνης είναι ικανό να μας μεταφέρει να μας ενώσει με άλλους τόπους, που έχουν μια μαγικομεταφυσική δύναμη. Σαν «μεγάλος/η» δεν μπορείς να εκμυστηρευτείς τέτοια «παιδικά» πιστεύω, αλλά ήμουν σίγουρη ότι αυτό το έργο είχε κάτι από εκείνη τη μαγεία.

20161116_194043

 Αsí que frases sobre bocetos o el vacío en las matemáticas dieron paso a sentencias más poéticas sobre el silencio y el vacío, envueltas en imágenes abstractas, indefinidas, difusas, que se proyectaban en la pared, se dibujaban en un caballete, acompañadas de sonidos y música hasta que en un determinado momento me encontré hundida en una música rara, en unas proyecciones que ya no mantenían relación con la gravedad. Y, no sé qué ocurrió pero llegó un momento en que levanté la mirada y estábamos todos hundidos en la oscuridad. De repente estos entes metidos en una sala una tarde de noviembre en Madrid estábamos unidos por algo. Como si alguien nos hubiera transportado a otro sitio. Read More

Deny, in the era of performance and positivity

Estoy escribiendo estas palabras un poco antes de medianoche, y sigo trabajando, sin que nadie me obligue // I am writing these words just before midnight, I am still working, without being forced by someone else

15002417_1502743726419129_3947220834347527166_o

Vacío, sustracción y silencio | Empty, subtraction and silence. 
Resta y Renuncia en el proceso creativo |Subtract and Waiver in the creative process
Una mirada interdisciplinar | from an interdisciplinary look
16-17 de noviembre 2016
La Casa Encendida | Madrid

>Resumen > Abstract >

En el contexto de la sociedad del rendimiento, de la hiperactividad, de una creciente obsesión por la positividad ¿cabe un lugar para la negatividad, o para la negación, para la voluntad de negar, de renunciar y de rechazar? En una sociedad donde hasta el arte mismo y sus procesos se visualizan constantemente en representaciones cuantitativas y cuantificables, siguiendo un determinismo mercantilista en el que cesar significaría el fin de la evolución y la provocación de una muerte súbita, surge la pregunta de cómo se usa el sentido de la negatividad, del vacío, del silencio, tal y como se heredaron del pensamiento del siglo XX.

In the context of the society of efficiency, hyperactivity, a growing obsession with positivity: Is there a place for negativity, or denial, for the will to deny, to resign and to refuse? In a society that even the art itself and its processes are constantly displayed in quantitative and measurable representations, following a mercantilist determinism in which every stop means the end of the development and aggravation of a sudden death, the question of how the sense of negativity, emptiness, silence, as inherited from the twentieth century thought, is arised.

¿Bajo qué condiciones, o cómo en un contexto donde las emociones negativas se esconden, se bloquean o se usan abiertamente como formas de shock, donde las condiciones y la masividad provocan más inercia, más entumecimiento que movilización, se puede encontrar alguna posibilidad de negar un papel al aparecer de la obra de arte?

Under what conditions, or how, in a context where negative emotions are hidden, blocked or openly used as forms of shock, where the conditions and the massiveness cause more inertia, more numbness mobilization, you can find any chance of denying paper to appear in the artwork?

Read More

Text and photos by Com (Γ.Μ.)

p.s.: “Καταλαβαίνεις πάντα πολύ αργά αυτό θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει πολύ νωρίς.

P.D.: Entiendes siempre demasiado tarde lo que deberías haber entendido mucho antes.

ak_ss08

p.s.: “Καταλαβαίνεις πάντα πολύ αργά αυτό θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει πολύ νωρίς. Καταλαβαίνεις πάντα εκ των υστέρων αυτό που θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει εκ των προτέρων, ακριβώς επειδή είχες την εντύπωση ότι τα πράγματα ήταν αυτά που είχες καταλάβει εξ αρχής. Τα πράγματα δεν ήταν άλλα από αυτά που κατάλαβες ότι ήταν εκ των υστέρων. Τα πράγματα ήταν ακριβώς αυτά που ήταν εκ των προτέρων. Εντούτοις, η διαπίστωση αυτή γίνεται πάντα εκ των υστέρων, όταν ήδη είναι πολύ αργά […]”. (Θ. Σταθόπουλος, La Folie, 2014)

P.D.: Entiendes siempre demasiado tarde lo que deberías haber entendido mucho antes. Entiendes siempre a posteriori lo que deberías haber comprendido antes, precisamente porque tenías la impresión de que las cosas eran las que habías comprendido desde el principio. Las cosas no eran otras que las que comprendiste después. Las cosas eran exactamente las mismas del principio. Sin embargo, esta observación se hace siempre a posteriori, cuando ya es demasiado tarde […] (T. Stathopoulos ,La Folie, 2014)

ak_ss09

p.s.: Πολύ δύσκολο project-άκι o Μυστράς. Τα ποτάμια κόσμου, δεν άφηναν το βλέμμα να ηρεμήσει. Έχω βέβαια κάτι “πορτραίτα” που θέλω να δουλέψω κάποια στιγμή (κυρίως γι’ αυτά πήγα). Αυτή την εξαίρεσα από τις προηγούμενες, αλλά μιας και το statement είναι τόσο δυνατό κι εσύ φαίνεσαι κορίτσι που εκτιμάς τα λιπαρά, είπα τελικά να στη στείλω.

P.D.: Fue difícil este pequeño proyecto fotográfico en Mistras (fiesta popular). Los ríos de la gente no dejaban la mirada tranquila. Sin embargo, tengo unos retratos sobre los que me gustaría trabajar en algún momento (para ellos fui allí). Ésta la excluí de las anteriores, pero dado que la declaración es tan fuerte y tú una chica que aprecias la grasa, decidí finalmente enviártela.

ak_ss14

cochinillo 12 euros

p.s.: Λόγω καιρού και της παλιάς σου “φορεσιάς”… 

P.D.: a causa del tiempo y de tu viejo “traje”…

ak_ss12 Read More

change

by S I L V    A S I M

Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα τον Οκτώβρη του 2012 στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, μία πόλη που επέλεξα να κάνω το θέμα της Διπλωματικής μου εργασίας για την ολοκλήρωση των αρχιτεκτονικών μου σπουδών στο ΕΜΠ.

Esta fotografía la saqué en octubre del 2012 en la islita del lago de la ciudad de Ioánnina, la ciudad que elegí como el contexto de mi Proyecto Fin de Carrera en la escuela de Arquitectura de Atenas, NTUA.

Αν και έχω καταγωγή από Ήπειρο και κοντινή οικογένεια στα Ιωάννινα, η αλήθεια είναι ότι δεν είχα επισκεφθεί την πόλη από όταν ήμουν 5 ετών – ωστόσο, πολύ συχνά ανέβαινα Πρέβεζα πχ. Στην ηλικία των 5 ετών τα Γιάννενα είχαν αποτελέσει μία στάση σε οικογενειακή μας εκδρομή – ο πατέρας, η μητέρα, ο αδερφός, η αδερφή και εγώ.

Aunque tengo origen en Épirus (región al suroeste de Grecia) y mi familia en Ioánnica, la verdad es que no había visitado la ciudad desde que tenía 5 años. Sin embargo, a menudo visitaba Preveza (ciudad cercana). En Ioánnica estuve con mi padre, mi madre, mi hermano y mi hermana haciendo una parada en un viaje familiar.

Το νησί της λίμνης, ως σημαντικός τουριστικός προορισμός (χρονολογικά ήμαστε κάπου στο 1994), αποτέλεσε σημείο επίσκεψης μας. Φθινώπορο ήταν, κρύο και υπήρχε κόσμος στο νήσι – ή έτσι είχε φανεί στα μάτια του πεντάχρονου τότε εαυτού μου.

La isla, como polo turístico importante (alrededor de 1994), fue el punto de nuestra visita. Era Otoño, hacía frío y había gente en la isla – o así había parecido a los ojos de aquel mismo yo de cinco años.

Ο πατέρας αγόρασε σε όλους μας ένα μικρό τουριστικό ένθυμιο – χαρές, χαμόγελα, κόσμος, φασαρία. Μία χαρακτηριστική ανάμνηση και εικόνα στα στενά του νησιού, στην υγρασία, στη λίμνη. Μετά από αυτό το ταξίδι περίπου μισό χρόνο έπειτα, μάθαμε τα νέα και εμείς, τα παιδιά, ότι ο πατέρας μας ήταν σοβαρά άρρωστος.

Papa compró a todos nosotros un pequeño souvenir turístico – alegría, sonrisas, mundo, ruido. Un recuerdo característico y una imagen en las callecitas de la isla, humedad, en el lado. Después de este viaje casi medio año después, llegaron a nosotros, los chicos, las noticas, que el papa estaba seriamente enfermo.

Read More

gif-7-manzanas.gif

Un poeta eficaz no es el que nos habla de la luna, ni siquiera el que consigue crear la ilusión de que estamos contemplando la luna; un poeta eficaz es el que nos explica algo que no sabíamos acerca de ella, el que consigue que nunca más podamos mirarla como lo hacíamos antes, sino de un modo más completo, igual que si supiéramos algo que antes ignorábamos sobre el cielo y, tal vez, incluso sobre nosotros mismos. Y eso se puede lograr hablando de [cualquier cosa].

Ένας ποιητής που συγκινεί δεν είναι αυτός που μιλά για το φεγγάρι, ούτε αυτός που καταφέρνει να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι παρατηρούμε το φεγγάρι· ένας ποιητής που συγκινεί είναι αυτός που μας εξηγεί κάτι που δεν γνωρίζαμε για αυτό, που καταφέρνει να μην το κοιτάξουμε ποτέ πια με τον ίδιο τρόπο, αλλά με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό, σαν να γνωρίζουμε πια κάτι που πριν αγνοούσαμε για τον ουρανό και, ίσως, ακόμα και για εμάς τους ίδιους. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μιλώντας για [οποιοδήποτε πράγμα].  Read More

Una aproximación al mundo de las imágenes y su poder poético y mítico” con Anthi Kosma

el-canto-de-las-sirenas-2-1-702x336

Δωρεάν Διαδικτυακό Σεμινάριο: Το τραγούδι των σειρήνων. Μια προσέγγιση στον κόσμο των εικόνων και στην μυθοποιητική τους δύναμη. 

“¿De qué naturaleza era el canto de las Sirenas?, ¿en qué consistía su defecto? [..] este se limitaba a reproducir el canto habitual de los hombres, y dado que las Sirenas, que no eran sino animales extremadamente bellos a causa del reflejo de la belleza femenina, podían cantar como cantan los hombres, tornaban el canto tan insólito que hacían nacer, en quien lo oía, la sospecha de la inhumanidad de todo canto humano”.

Maurice Blanchot, “El canto de las sirenas” en “El libro por venir”

“Ποια ήταν  η φύση του τραγουδιού των Σειρήνων; Σε τι οφείλονταν η ισχύ τους; [..] Αυτή περιοριζόταν στο να αναπαράγει τα συνηθισμένα τραγούδια των ανθρώπων, και δεδομένου ότι οι Σειρήνες, δεν ήταν μόνο εξαιρετικά όμορφα ζώα, λόγω της αντανάκλασης της γυναικείας ομορφιάς, μπορούσαν να τραγουδήσουν σαν τους ανθρώπους, τραγουδώντας μια ωδή τόσο ασυνήθιστη στο άκουσμα της οποίας, αυτός που την άκουγε, είχε την υποψία του μη-ανθρώπινου σε κάθε ανθρώπινο τραγούδι. “

Maurice Blanchot, “El canto de las sirenas” en “El libro por venir”

El canto de las sirenas, de estas bestias de extrema belleza, invita a continuar y seguir las voces en sus territorios. Pero la llamada de estas voces invitaban también la entrada en un territorio de la pérdida de uno mismo, de cambio y de metamorfosis.

Το τραγούδι των σειρήνων, αυτών των θηρίων της ακραίας ομορφιάς, καλεί να συνεχίσουν και να ακολουθήσουν τις φωνές στο έδαφός τους. Αλλά η κλήση αυτών των φωνών καλεί επίσης την είσοδο σε έδαφος της απώλειας του εαυτού, της αλλαγής και της μεταμόρφωσης.

¿Las imágenes hablan?

Οι εικόνες μιλούν;

Read More

carte-postale*

A veces nos sentimos más libres escribiendo algo mientras estamos “fuera de la línea” oficial, “fuera del formato”.

Πολλές φορές νιώθουμε πιο ελεύθεροι γράφοντας κάτι καθώς βρισκόμαστε “εκτός γραμμής”, “εκτός πλαισίου”.

“Com Truise”, su nickname, empezó dejando comentarios en el blog de imprográfika. Comentarios son estos textos pequeños que se sitúan al final de los posts donde se comparten consideraciones acerca del texto. Pero Com Truise al final de estos comentarios empezó a dejar una serie de postdata,  “información posterior”, en griego “ ysterógrafo”. En este tipo de comentarios a los comentarios aparecieron trocitos de su lado poético. Un lado que también, supongo, en su vida cotidiana queda fuera, almargen, fuera de la línea de su perfil “oficial”.

Ο “Com Truise”, ψευδώνυμο, ξεκίνησε να αφήνει σχόλια στο μπλογκ του imprográfika. Τα σχόλια είναι επίσης εκείνα τα μικρά κειμενάκια που μπορεί να γράψει-αφήσει κάποιος στο τέλος των κειμένων ενός ιστολογίου. Ωστόσο, ο Com Truise στο τέλος των σχολίων του άρχισε να αφήνει μια σειρά άλλων σχολίων, υστερόγραφων. Εκεί σε αυτά τα υστερόγραφα, εκτός της “γραμμής” του αρχικού του κειμένου, εμφανίστηκαν πτυχές μιας ποιητικής γραφής. Εκείνη την γραφή του που, υποθέτω πως, και στην καθημερινότητά του αφήνει, όπως και στα κείμενα έξω, στο περιθώριο, εκτός του επίσημου προφίλ του. 

Sacando sus ysterógrafos fuera de su lugar original y marginal y colocándolos sin orden aparece un nuevo tipo de texto  conformado por aforismos sin orden o tema central excepto aquél  que remite a su lado poético, que por mucho que quiera ya no es ni aislado, ni oculto. Com Truise, gracias por compartir tus grafías las posteriores, y desde luego las venideras.  

Βγάζοντας αυτά τα υστερόγραφα από το αρχική τους περιθωριακή θέση κάτω από τα κείμενα του μπλογκ και τοποθετώντας τα χωρίς σειρά φτιάχτηκε ένα καινούργιο κείμενο. Τα υστερόγραφα σε αυτό μοιάζουν με αφορισμούς χωρις σειρά και θέμα. Ή ίσως υπάρχει ένα θέμα αυτό που μιλά για την ποιητική πλευρά του Com Truise και που, όσο και αν θέλει, τώρα πια δεν είναι τόσο απομονωμένη, ούτε τόσο κρυφή. Com Truise, σε ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες αυτές τις “ύστερες”, τις “εκτός γραμμής” “γραφές” σου και, πιστεύω, αυτό να είναι μόνο η αρχή για τις άλλες, “αυτές που έρχονται”.  

P.D. _ Υ.Γ.

P.D.: El viaje empieza el día que entras en el bosque. Hay una hermosa palabra alemana: Waldeinsamkeit, la sensación de estar  perdido en el bosque. El viaje no se hace para descubrir algo, para encontrar cosas. Se hace para perder, perder lo que sabes. Y si eres bueno para perderse en los bosques, las ciudades y las personas “. (K. Pittas, Imágenes de Otra Europa ’85-’89).

p.s.: “Tο ταξίδι αρχίζει την ημέρα που μπεις στο δάσος. Υπάρχει μια όμορφη γερμανική λέξη: Waldeinsamkeit, η αίσθηση ότι είσαι χαμένος στο δάσος. Το ταξίδι δε γίνεται για να ανακλύψεις κάτι, για να βρεις πράγματα. Γίνεται για να χάσεις, να χάσεις αυτά που ήξερες. Κι αν είσαι καλός, για να χαθείς, στα δάση, στις πόλεις και στους ανθρώπους.” (K. Πίττας, Εικόνες μιας άλλης Ευρώπης ’85-’89)

P.D.: Verano del ’12. Unos días antes, había caído de la Vespa y mi mano izquierda estaba atada y pesaba como ninguna otra cosa. El calor era insoportable en el centro (aquel día de temperaturas altas) y la sola idea del ascenso, desde la oficina hacia el teatro de Lykabetos (Atenas), parecía un martirio. Me resulta imposible transmitir el estado de ánimo de aquella noche. Para quien hubiera estado en este concierto de Morrissey, lo es. Read More

Yesterday, I received this lovely catalogue.

20161028_125104

Exposition: “Jo Milne. I don’t make predictions, only excuses“. Fundació Vila Casas, Barcelona 15/09 – 18/12/2016

Text: Beyond the invisible: Painting and the estrangement of visualization in Jo Milne’s Art”  _ by Octavi Rofes 

On drawing, images, scientific and artistic representations. Between familiarity and desfamiliarization and other research methodologies. Exposition and text are both strongly recommended.

20161028_125425

[..] It is not however, about retracing the path of a linear process to describe a “production line” of artistic objects, so much as about detecting the ruptures, the misunderstandings and changes in meaning propitiated by the emergence of elements differentiating from traditional conventions. 

20161028_125718

[..] From here we understand a second essential point in the distinction which Milne estabes between the scientific and the artistic image: the former uses perduasive “falsehoods” to attain an increased degree of familiarity, whereas artistic echantments is, in constrast, a product of defamiliarization. 

20161028_125550

[..] Milne suggests distinguishing the sciences inscriptions are produced of actions that are made material to become instruments of persuasion, the indexes of artistic intention give rise to material agents of enchantment. 
Read More

laboratorio-de-dibujar-y-escribir-gif

En el Laboratorio de dibujar y escribir se experimenta con las imágenes gráficas y literarias en su aparecer y en su relación con el cuerpo, en su doble vertiente práctica y teórica.

En realidad se trata de un taller creativo donde el mundo de las imágenes y de la literatura se aproximan empíricamente mediante los sentidos y las emociones.

En esta pequeña comunidad artística cibernética se procura que cada participante despliegue libremente sus destrezas y talentos preparando así el terreno para el advenimiento de asombros y sorpresas creativas tanto para los demás como para uno mismo.

Las obras y los acercamientos al mundo de las imágenes que se experimentan pueden entenderse como parte de una investigación personal acerca de los procesos creativos y el autoconocimiento de cada artista.

Es un taller muy adecuado para personas curiosas y conscientes de que su talento personal puede desarrollarse a cotas más altas en una situación de methexis que permite co-aprender y que en la existencia de múltiples caminos entre el arte globalizado de la artisticidad -arte institucional- y el de la artistización -underground estético o artístico-, confían en que sus posibilidades artísticas aún están lejos de agotarse.

>>>>Inscríbete aquí 

Tendrás 80 horas de acción educativa en 8 semanas que incluyen materiales didácticos (videos, lecturas y otros), foros de reflexión, actividades de lecto-escritura, un video-encuentro grupal con el tutor/a y tus compañeros y retroalimentación de parte del tutor/a.

>>>>información detallada aquí

laboratorio-de-dibujar-y-escribir-2-702x336

Fechas: Noviembre 23 de 2016  – Febrero 7 del 2017
Duración: 80 horas de acción educativa.
Inscripción: Hasta 22 de Noviembre 2016
Imparte: Anthi Kosma
Costo: $4,944.00 MXN (aprox. 257 Dólares o 229 Euros). Opción de 1, 2 y 3 pagos.
Cupo máximo: 25 personas
Idioma: Español
Informes: aulavirtual@tallermultinacional.org

CUPON DE DESCUENTO: 15% descuento por pago anticipado, utiliza el cupón: A48C75B4 antes del 7 de Noviembre del 2016

TEMARIO DETALLADO:

Sesión 1: Estética del aparecer

1.1 La imagen del cuerpo. Sobre la antropología de la imagen 1.2 Tanteos gráficos sobre el nacimiento de la imagen 1.3 Serie de textos sobre el cuerpo frente al asombrο del aparecer de la imagen.

Sesión 2: Autobio-grafías Read More

 

img-20161023-wa0001

Drawing kind of writing Alfonso Perez Lopez 2016

“Κind of writing” that traverse the aesthetic stereotype. “Converts the surface in an allusive field of writing -allusion, a rhetorical figure, consists in saying one thing with the intention of making another understood-“

IMG-20161023-WA0004.jpg

Drawing kind of writing Alfonso Perez Lopez 2016

[He -Twombly-] “produces all the rest (the “surplus”) without necessarily seeking to produce anything. The artist (let us retain this somewhat kitsch term) is by status an “operator” of gestures: he seeks to produce an effect and at the same time seeks no such thing; he seeks to produce an effect and at the same time seeks no such thing; the effects he produces he has not obligatorily sought out; they are reversed, inadvertent effects which turn back upon him and thereupon provoke certain modifications, deviations, mitigations of the line, of the stroke. […]the artist´s gesture- or the artist as gesture”

alfonso-perez-lopez2

Drawing started from writing Alfonso Perez Lopez 2016

Read More

MUY muy recomendado 

Curso de postgrado de especialización:

“Infografía. Diseño multimedia para la comunicación arquitectónica”

img-20161022-wa0001

Página oficial: http://infografia.aq.upm.es/
Preinscripción: https://www.upm.es/atenea/?idioma=E
Contacto: Infografia.arquitectura@upm.es
Facebook: https://www.facebook.com/infografiaenarquitectura.ETSAM.UPM/
Página institucional: http://etsamadrid.aq.upm.es/…/posgrado/tp/especializacion/23
Clases: enero de 2017 – junio de 2017
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Universidad Politécnica de Madrid

Entre sus líneas de investigación “Hiperabstraction”: Digital-Analógical  by !mprográfika

miau-research-line-17-hiperabstraction

Read More

The last 2 years she has been working on a project related with Egypt. Besides that, her images still “speak” about her homeland.

“O, what land is the Land of Dreams?
What are its mountains, and what are its streams? [..]

“Father, O Father, what do we here,
In this land of unbelief and fear?
The Land of Dreams is better far
Above the light of the Morning Star.”

William Blake, The Land of Dreams

Images by Miren Korkuera Iturbe

miren-korkuera-iturbeimg-20161007-wa0002

miren-korkuera-iturbeimg-20161007-wa00002

Read More

Πως είναι ένα “τραυματισμένο εξώφυλλο”; Μαρτυρά κάτι για τον πόνο που το προκάλεσε. Βάζει σε υποψίες. Το τραύμα βρίσκεται στην επιφάνεια. Στην αρχή κανείς δεν ξέρει πως έγινε ή πόσο βάθος έχει. Μόνο υποψίες μπορούμε να κάνουμε. Κάπως σαν τα σχέδια, τις χαράξεις. Δεν ξέρουμε πάντα ποιος ή τι τις προκάλεσε. Είναι και το τραύμα μια χάραξη. Υπάρχουν έργα χιλιοχαραγμένα και πληγές που ανοίγουν συνεχώς. “Μιλούν” και αυτά για τα συμβάντα, τις χειρονομίες που τα προκάλεσαν. Τα σχέδια ευτυχώς δεν πονούν. “Μιλούν” ωστόσο για τις “δυνάμεις” που τα έφεραν στο φως, που τα χάραξαν και με αυτή την έννοια “μιλούν” συχνά για τον πόνο. Ο πόνος έχει, το πιο πιθανό, τις δικές του εικόνες.

¿Cómo es una “cubierta herida”? Manifiesta algo del dolor que la causó. Pone bajo sospecha. La herida está en la superficie. Al principio nadie sabe cómo sucedió o lo profunda que es. Existen sólo sospechas. De alguna manera sucede como con los dibujos y los grabados. No siempre sabemos quién o qué los causó. Existen obras trazadas una y otra vez, y heridas que constantemente se reabren y “hablan” de los acontecimientos y gestos que las causaron. Los dibujos, afortunadamente, no duelen. Sin embargo, “hablan” de las “fuerzas” que los trajeron a la luz, que los trazaron, y en este sentido “hablan” a menudo del dolor.

%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b3%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf

Read More

+ +

Venice 26th of August 2016, 15th Biennale of Architecture, Greek Pavilion, Event #together? #ImageriesOfSocialActions

by AnthiKosma

Print

“What we are doing together? Is this another artistic meeting about “the usefulness of the useless” as Nuccio Ordine put it?”

“Τι κάνουμε εδώ όλοι μαζί; Πρόκειται για άλλη μια συνάντηση καλλιτεχνών γύρω από τη “χρησιμότητα του άχρηστου”,  όπως λέει ο Nuccio Ordine;”

I would like to talk about images, images of social action as “aniconic icons”, moving images, non static. I will attempt to talk about them through a series of favorite authors and books, for this way it is more likely to create a diagram around them. But also because through these references a new community will be diagrammed; a community consisting of all of us being here. One of those untold communities –inconfessable community as Maurice Blanchot put it- the silent communities of strangers.

Θα ήθελα να μιλήσω για τις εικόνες, τις εικόνες των κοινωνικών δράσεων σαν ανεικονικές εικόνες, εικόνες κινούμενες, μη στατικές. Θα επιχειρήσω να μιλήσω για αυτές μέσα από μια σειρά αγαπημένων συγγραφέων και βιβλίων γιατί κάπως έτσι είναι ίσως πιο πιθανό να διαγραφεί (diagram) κάτι γύρω από αυτές. Αλλά, και γιατί μέσα από τις αναφορές αυτές θα διαγραφεί κάτι από μια άλλη κοινότητα, που αποτελούμε όσοι βρισκόμαστε εδώ. Μια από εκείνες τις ανομολόγητες κοινότητες- “inconfessable community”- του Maurice Blanchot, τις σιωπηλές κοινότητες των αναγνωστών.

Thousands of images surround us. I will talk more, directly or indirectly, about those that I know better: those with a trace that seems to be more free, those that are often connected to our childhood, those non signified signs, those that do not correspond to a phoneme, or, as Agamben writes in history of infancy, those that are the signs that talk to us for those years without phonemes, within those limits, just before a meaning is attached to a scream, there where lessons are passionate, adventurous mishaps. Passionate. Passion. That which isn’t yet speech, therefore isn’t yet someone Else (Another), and yet I am not alone with myself, as Jean-Luc Nancy characteristically describes it (Images, Mimesis & Methexis). Perhaps something similar happens with social actions, these collective ventures, like this one hosting us, they cannot yet articulate or describe what is happening to them and maybe many times in vain, but perforce, look for a correspondence between passion, action and their signifiers. Perhaps of course in this case the correspondence is almost impossible, for how can we match something that is now being born to things already known. Read More

This is a great post from brainkpickings.org   on poetic data illustration.  

Print

Dear Data: A Lyrical Illustrated Serenade to How Our Attention Shapes Our Reality

A celebration of the infinitesimal, incomplete, imperfect, yet marvelously human details through which we wrest meaning out of the incomprehensible vastness of all possible experience that is life.

Dear Data: A Lyrical Illustrated Serenade to How Our Attention Shapes Our Reality

“Information is what our world runs on: the blood and the fuel, the vital principle,” James Gleick wrote in his indispensable history of how the age of data and human consciousness shaped one another. A generation earlier, the great theoretical physicist John Archibald Wheeler proclaimed in what remains the most resonant chorus to our age: “All things physical are information-theoretic in origin and this is a participatory universe… Observer-participancy gives rise to information.”What we measure, monitor, record, and attend to is what colors our view of life. And so it is that “observer-participancy” has become the hallmark — the chief currency, the focal lens — of our Information Age: The quality of our attention and the nature of its recorded representation have become the informational infrastructure of our reality.

In the spring of 2015, I wrote about Dear Data — a wonderful project addressing this dependency with uncommon lyrical elegance. In their yearlong correspondence,Giorgia Lupi, an Italian woman living in New York, and Stefanie Posavec, an American woman living in London, chose a weekly locus of attention, visualized their respective data points on the back of a postcard, and mailed these self-portraits in data across the Atlantic.

dd_giorgia_week1

dd_stefanie_week1

Read More

It is Greek |and therefore| it cannot be read.

για την μυθοπλασία,  sobre la ficción.

graecumest2cnonlegitur1.docx-1

Dibujo por Alfonso Pérez López

“- No obstante, usted padeció en sus diálogos socráticos la influencia de Platón ¿no es cierto?

– Ωστόσο, παραδέχεστε στους Σωκρατικούς σας διαλόγους την επιρροή του Πλάτωνα δεν είναι έτσι;

– No, en absoluto. Sólo había leído algunas páginas. Si hubiese sabido más griego es posible que me hubiese interesado. Pero es más sencillo inventar que recobrar. Graecum est, non legitur.

– Με τίποτα. Είχα διαβάσει μόνο μερικές σελίδες. Αν γνώριζα περισσότερα ελληνικά ίσως να είχα ενδιαφερθεί. Αλλά είναι πιο εύκολο να εφευρεθεί κάτι από το να ανακτηθεί.  Graecum est, non legitur.

– ¿Y no utilizó obras griegas, ni traducciones?

- Και δεν χρησιμοποίησατε ελληνικά έργα ή μεταφράσεις;

– De ningún modo.

– Σε καμία περίπτωση.

Read More

Descubriendo el Mediterráneo

drawing by Alfonso Pere Lopez

descubriendo el mediterráneo.docx-1

 “But the question remains: At what point does the repetition of a technique lose its force? Well after Pollock had died, his manner of painting maintained prominence in the American art schools. This is not necessarily a good thing! When a style hardens into a mannered or rigid doctrine, it becomes necessary to reexamine its efficacy in speaking to the current circumstances in painting. As distinguished as the abstract expressionist movement was, the time for its evaluation is now necessary. Because of its reliance on feeling, the New York School always had a slight tendency to overstate the case, visually speaking. In the hands of the best of the artists of Pollock’s time, the emotionalism was kept in check. […]New, highly politicized mythologies have usurped the legend of the tormented individual, beholden to the dictates of his imagination. In a way a communal mindset has replaced the task of an individualistic integrity, although this kind of thinking has mostly occurred outside the boundaries of painting. But the attack on individualism for political reasons has not resulted in outstanding art. Instead, much contemporary art has become too abstract—that is, too conceptual—and too literal at the same time.”

“Pero la pregunta persiste: Read More

Esta historia de trazar pertenece a la serie de Dibujar Sin Atributos. Sin embargo, lo importante es que es la primera historia en este blog del importante español escritor satírico  .

Αυτή η ιστορία χαράξεων ανήκει στη σειρά Σχεδιάζω Χωρίς Ιδιότητες. Ωστόσο, το σημαντικό είναι πως είναι η πρώτη ιστορία σε αυτό το μπλογκ του μεγάλου σατιρικοκαυστικού ισπανού συγγραφέα .

IMG-20160724-WA00032

El suelo de la casa de la sierra estaba lleno de uno color negro, una especie de resina que se desprende de las hojas muertas de las encinas.

Το δάπεδο του σπιτιού στο βουνό ήταν γεμάτο με ένα μαύρο χρώμα, μια ρητίνη που βγαίνει από τα νεκρά φύλλα της βελανιδιάς.
Alguien trajo una kärcher.

Κάποιος έφερε ένα kärcher.

IMG-20160724-WA00022
Una especie de bomba hidráulica que limpia echando agua a mucha presión con una lanza.

Ένα είδος υδραυλικής αντλίας που καθαρίζει ρίχνοντας νερό με πολλή πίεση με ένα δόρυ.
Dejándolas blancas y relucientes, ¡SIN SALIRME DEL RECUADRO!*

Άφησα το δάπεδο ολόλευκο, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΔΡΟ!*

Read More

20160621_163608Dibujando el tacto de un saludo. Trazando el sentir del tacto. Sesión dedicada a Antonio Verd

00

La filosofía del Entre y la filosofía del Ser 

de Efi Giannopoulou*

todo el texto aquí  Filosofia del Entre y Filosofia del Ser

[..] El verdadero encuentro entre dos personas sucede, según Buber, cuando no existe ninguna mediación; cuando la relación con el tú es directa; cuando entre el Yo y el Tú no se interpone ningún sistema de ideas, ningún esquema, ninguna imagen previa (…); cuando entre el Yo y el Tú no se interponen fines, ni placer ni prejuicio; y el deseo mismo se transforma, pues pasa de sueño a presencia. Todo medio es obstáculo. Sólo cuando todo medio está abolido acaece el encuentro24

20160621_164211

El verdadero encuentro, la conversación verdadera – la conversación espontánea -, el abrazo verdadero y no lo que se basa en la formalidad, el duelo verdadero y no su simulación, todo eso sucede en la “esfera del entre”;

20160621_164029

lo que se sucede no ocurre solo en uno de los participantes, ni tampoco en el mundo que abarca a los dos y a todas las demás cosas, sino en el sentido más preciso, “entre” los dos, como si dijéramos, en una dimensión a la que sólo los dos tienen acceso25.

20160621_164700

El lugar donde sucede esta reciprocidad verdadera es la tercera esfera de la relación, la “esfera del entre” o del “auténtico tercero”.  

20160621_163938

“La relación está allí envuelta en nube, pero se desvela poco a poco; es muda, pero suscita una voz. No distinguimos ningún Tú, pero nos sentimos llamados y respondemos, creando formas, pensando, actuando. Todo nuestro ser dice entonces la palabra primordial, aunque no podamos pronunciar Tú con nuestros labios”.26 

20160621_164119

según Aldo van Eyck.  “El hecho fundamental de la existencia humana no es ni el individuo en cuanto tal ni la colectividad en cuanto tal. (…) El individuo es un hecho de la existencia en la medida en que entra en relaciones vivas con otros individuos; (…)  El hecho fundamental de la existencia humana es el hombre con el hombre. Lo que singulariza al mundo humano es, por encima de todo, que en él ocurre entre ser y ser algo que no ocurre parigualmente en ningún otro rincón de la naturaleza”29

[..] En la filosofía del Entre, en Oriente, lo invisible, aparentemente el vacío de las cosas, es lo fundamental, el fondo de las cosas; Fondo y a la vez Fuente de todos los seres. El vacío, lo sin – forma  no solo precede a lo que tiene forma, como su punto de partida y origen, sino que representa también el fundamento operador, generador, del que procede continuamente2. Lo esencial para la filosofía del Entre es el no-objeto:

20160621_170454imprografika

(…) de lo que la búsqueda es vana e inconcebible; eso que es demasiado borroso –vago-difuso-evanescente-confuso para dejarse inmovilizar y aislar; que se halla sumido en lo indiferenciado, que no es ni asignable ni tampoco representable, que no puede tener por tanto la consistencia de un en sí, que no puede constituirse de “ser”, y, Gegenstand, no puede “erguirse delante” – recortando su perfil – del Ojo o del Espíritu; eso que experimentamos sin cesar y que nos reconduce a la indefinición de lo innato, pero que la ciencia y la filosofía abandonaron muy pronto en su empeño por tratar lógicamente las cosas; en su empeño de construir un “esto”, manipulable por el pensamiento, con vistas a responder al interrogante “¿Qué es?(…) ”;  es lo inobjetivable “fondo de las cosas”, que abandonado por la ciencia y la filosofía, se ha vuelto tan  difícil recuperar en la gran lengua europea.(…) es aquello que no puede ser referido, no pudiendo describir(lo), ni concebir(lo), sino solamente delimitar(lo): giro a su alrededor. (…) lo fundamental, pero que no es nunca lo mismo (pues carece de esencia)3

20160621_170403imprografika

Buber,  A los sentimientos se les “tiene”; pero el amor ocurre. Los sentimientos habitan en el hombre; pero el hombre habita en su amor. No es una metáfora, sino la realidad: El amor no se adhiere al Yo haciendo del Tú un “contenido”, un objeto, sino que está entre Tú y Yo. Quien no sepa esto, quien no lo sepa con todo su ser, no conoce el amor, aunque atribuya al amor los sentimientos que experimenta, siente, goza o expresa. El amor es una acción cósmica. Para quien habita en el amor y contempla en el amor, los hombres se liberan de todo  lo que les enlaza a la confusión universal; buenos y malvados, sabios y necios, bellos y feos, todos, uno tras otro, se tornan reales a sus ojos, se convierten en otros tantos Tú, esto es, en seres liberados, definidos, únicos; los ve a cada uno cara a cara.34

20160621_171236imprografika

 

20160621_163608imprografika

20160621_180115

intocables,

con nombre,

sin nombre,

encuentros,

sin palabras,

sin categorías,

imágenes que para nosotros estarán conectadas con aquellos seres que las han trazado mano a mano

*Efi Giannopoulou es Doctora por la ETSAM, UPM.

Podéis seguir efi a Tade Efi y escribirla a arquiefi@gmail.com