Archive

Tag Archives: Αντώνης Ανδρουλιδάκης

thinking-styles-gif

Εσένα, ποιος είναι ο τρόπος σκέψης σου;

Which is your thinking  style?

Ο Sternberg παρουσιάζει μια θεωρία των τρόπων σκέψης που στοχεύει να εξηγήσει γιατί οι εξετάσεις, οι σχολικοί βαθμοί και οι επιδόσεις στην τάξη συχνά αποτυγχάνουν να προσδιορίσουν τις πραγματικές ικανότητες. Μετάφραση περίληψης στα ελληνικά, Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Sternberg presents a theory of thinking styles that aims to explain why aptitude tests, school grades, and classroom performance often fail to identify real ability.  See in English 

κατέβασε__σε A3 Thinking Styles

ΘΕΩΡΙΑ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ROBERT STERNBERG

1. ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Η θεωρία της (διανοητικής) αυτο-κυβέρνησης, σύμφωνα με τον θεμελιωτή της, ψυχολόγο Robert Sternberg, αναφέρεται στην κεντρική ιδέα ότι «οι μορφές κυβέρνησης που έχουμε στον κόσμο δεν είναι τυχαίες. Μάλλον, αυτές είναι οι εξωτερικές αντακλάσεις του τι συμβαίνει στο μυαλό των ανθρώπων και αντιπροσωπεύουν εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης της σκέψης μας. Οι μορφές κυβέρνησης που βλέπουμε, είναι καθρέπτες του νού μας. Υπάρχει ένας αριθμός παραλληλισμών μεταξύ της οργάνωσης του ατόμου και της οργάνωσης της κοινωνίας».

  1. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Όπως και στο συλλογικό επίπεδο, οι κυβερνήσεις εξυπηρετούν  τρεις λειτουργίες: την εκτελεστική, την νομοθετική και την δικαστική. Η εκτελεστική λειτουργία υλοποιεί τις πρωτοβουλίες, τις πολιτικές και τους νόμους που θεσπίζονται από την νομοθετική και η δικαστική αξιολογεί εάν οι νόμοι εκτελούνται σωστά και αν υπάρχουν παραβιάσεις αυτών των νόμων. Οι άνθρωποι χρειάζεται επίσης να υλοποιούν αυτές τις λειτουργίες, στο ατομικό επίπεδο, στη σκέψη και στην εργασία τους.

2.1.ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΣΤΥΛ

Οι άνθρωποι με το νομοθετικό στυλ αυτο-κυβέρνησης αρέσκονται να εξελίσσονται κάνοντας τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο και προτιμούν να αποφασίζουν μόνοι τους τι θα κάνουν και πως θα το κάνουν. Θέλουν να «φτιάχνουν» τους δικούς τους κανόνες και προτιμούν προβλήματα που δεν είναι προκατασκευασμένα. Μερικές από τις δραστηριότητες που προτιμούν οι άνθρωποι αυτοί είναι η συγγραφή δημιουργικών εργασιών, ο σχεδιασμός καινοτόμων projects, η δημιουργία νέων επιχειρήσεων ή εκπαιδευτικών συστημάτων και η εφεύρεση νέων πραγμάτων. Μερικά από τα επαγγέλματα που προτιμούν, και τους επιτρέπουν να ασκήσουν την νομοθετική τους κλίση, είναι δημιουργικός συγγραφέας,  επιστήμονας, καλλιτέχνης, γλύπτης, επενδυτής τραπεζίτης, πολιτικός και αρχιτέκτονας. Read More

andr_exof-1fin-low-1-gif-correctoΣυνήθως οι κριτικές για το βιβλίο ενός φίλου κυμαίνονται από  τυπικές έως διθυραμβικές ή κάτι τέτοιο. Ωστόσο αν περιέχουν κάτι από προσωπικές πληροφορίες-κουτσομπολιό ή τολμήσουν να γράψουν, να παραδεχθούν ή να χαρτογραφήσουν κάτι από τις αδυναμίες του βιβλίου μπορεί να τραβήξουν κάπως την προσοχή ή να εξασφαλίσουν ένα «παράθυρο» στα πως της συγγραφής του. Κι έτσι, το κείμενο για ένα βιβλίο μπορεί να χρησιμεύσει, σε όσους στα κρυφά ή στα φανερά σκαρώνουμε στιχάκια, παραγράφους ή θα θέλαμε να γράψουμε κάτι μεγαλύτερο, γράφοντας για το «Πώς γράφτηκε;».

Πώς γράφτηκε το βιβλίο «Το ελληνικό τραύμα»;  «Σπασμωδικά» θα μπορούσε να πει κάποιος, «με βάση παλιότερα άρθρα». «Σε όλη τη μεταπολίτευση» θα απαντούσε ένας άλλος. «Μη λέτε ότι θέλετε, αυτό είναι ένα κολάζ» φώναξε μια κοπέλα. «Μα καλά δεν βλέπετε;» Αναφώνησε μια μεσόκοπη κυρία με κρητική προφορά, «ο άνθρωπος γράφει από τον καημό του».

Δηλώνεται ήδη από τον τίτλο αλλά είναι πάντα τόσο δύσκολο να το παραδεχθεί κανείς, ή να αρχίσει να υποψιάζεται το τραύμα, την πληγή που ώθησε τη συγγραφή αυτών των κειμένων. Γιατρεύει η γραφή καθώς προσπαθεί να ξεδιπλώσει τον πόνο, να δικαιολογήσει τη φυγή, να μιλήσει για την έλλειψη; Ο συγγραφέας το δίχως άλλο προσπαθεί να πάρει θέση. Ψάχνει να αντικρίσει άλλες παλιότερες να συγκρίνει, να επαληθεύσει, να αναιρέσει, να αξιολογήσει, να παραδεχθεί αδυναμίες, ενοχές, να διαπιστώσει αν έχει ξεστρατίσει.

Κάτι που έχουν σχεδόν αναγκαστικά τα τραύματα είναι πως προέκυψαν από ατύχημα, δεν ήταν σχεδιασμένα. Και αυτό το αναπάντεχο, το πάθημα είναι που προσπαθεί με κάποιο τρόπο να γίνει μάθημα. Τα βιβλία και τα έργα προκύπτουν συνήθως από τα πάθη, εδώ από ένα τραύμα, ωστόσο κάπως σχεδιάζονται. Είναι μάλιστα συνήθεια οι δημιουργοί να κρύβουν τα προσχέδια των έργων τους. Αν τυχόν όμως ο συγγραφέας δεν φοβηθεί και μοιραστεί κάποιο από αυτά τα πρώτα «ριζόχαρτα» ή τα πρώτα αρχεία τότε μπορούμε να μιλήσουμε παραπάνω για το «παίδεμα» του συγγραφέα ή αλλιώς για  το πάθος που κρύβεται πίσω από τις χαράξεις των λέξεων και των «γραμμών» του.ex2

Κάπου εκεί σε ένα από τα προ-σχέδια του «τραύματος» έπαθα ένα μικρό σοκ όταν αποκαλύφθηκε πως το λυρικό ύφος, το ύφος της γραφής του Α.Α., αυτό που τόσο αγαπώ, δεν ήταν έτσι από πάντα ή δεν ήταν έτσι στα προσχέδια του βιβλίου. Έτσι στην αρχή αντί για τη συναισθηματική γραφή που τόσο με είχε συγκινήσει υπήρχε μια σειρά από στατιστικές, ποσοστά και νούμερα. «Ποιος ήταν αυτός ο συγγραφέας; Στα πλαίσια μιας έκδοσης είχε «φορέσει» και αυτός τα καλά του;». Στη συνέχεια μάλλον με κάποια ευκολία για αυτόν αλλά για εμάς, τους Άλλους, τόση δυσκολία κάποιες στατιστικές και οι ιστορικές αναλύσεις εξαφανίστηκαν ενώ πολλές παντρεύτηκαν με έναν λόγο λυρικό. Το σίγουρο είχε ληφθεί η απόφαση να μιλήσει ακόμα και για τα αυτονόητα, για αυτά που καμιά φορά δεν τολμούμε να ομολογήσουμε, κάνοντας το βιβλίο σε πολλά σημεία να «ψιθυρίζει» στον αναγνώστη: «Με βλέπεις, προσπαθώ να μην φοβάμαι. Μη φοβάσαι και εσύ». Read More

Πως είναι ένα “τραυματισμένο εξώφυλλο”; Μαρτυρά κάτι για τον πόνο που το προκάλεσε. Βάζει σε υποψίες. Το τραύμα βρίσκεται στην επιφάνεια. Στην αρχή κανείς δεν ξέρει πως έγινε ή πόσο βάθος έχει. Μόνο υποψίες μπορούμε να κάνουμε. Κάπως σαν τα σχέδια, τις χαράξεις. Δεν ξέρουμε πάντα ποιος ή τι τις προκάλεσε. Είναι και το τραύμα μια χάραξη. Υπάρχουν έργα χιλιοχαραγμένα και πληγές που ανοίγουν συνεχώς. “Μιλούν” και αυτά για τα συμβάντα, τις χειρονομίες που τα προκάλεσαν. Τα σχέδια ευτυχώς δεν πονούν. “Μιλούν” ωστόσο για τις “δυνάμεις” που τα έφεραν στο φως, που τα χάραξαν και με αυτή την έννοια “μιλούν” συχνά για τον πόνο. Ο πόνος έχει, το πιο πιθανό, τις δικές του εικόνες.

¿Cómo es una “cubierta herida”? Manifiesta algo del dolor que la causó. Pone bajo sospecha. La herida está en la superficie. Al principio nadie sabe cómo sucedió o lo profunda que es. Existen sólo sospechas. De alguna manera sucede como con los dibujos y los grabados. No siempre sabemos quién o qué los causó. Existen obras trazadas una y otra vez, y heridas que constantemente se reabren y “hablan” de los acontecimientos y gestos que las causaron. Los dibujos, afortunadamente, no duelen. Sin embargo, “hablan” de las “fuerzas” que los trajeron a la luz, que los trazaron, y en este sentido “hablan” a menudo del dolor.

%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b3%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf

Read More

About the world and the utopia of relationships. For our beloved Αntonis Andoulidakis drawing made by Anthokosmos (2011, eating strawberries) 

Published at thepressproject.gr (one of the few independent media in Gr.)

Τα κρουασάν και οι φράουλες

Δύο άνθρωποι που σημαίνουν πολλά ο ένας για τον άλλο δημιουργούν έναν κόσμο, συστήνουν έναν κόσμο, που υπάρχει μόνο όσο «είναι» μαζί. Όσο Είναι, δηλαδή. Ο κοινός χρόνος τους μετασχηματίζεται σε κοινό τόπο τους και οι σκέψεις του ενός για τον άλλο γίνονται η ιστορία του τόπου αυτού. Δύο άνθρωποι που σημαίνουν πολλά ο ένας για τον άλλο, όταν αγγίζονται, καθηλώνουν τον κόσμο για πάντα στην Άνοιξη.

 του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Ο κόσμος αυτός έχει τις δικές του λεωφόρους, τα δικά του δίκτυα επικοινωνίας, τις δικές του θάλασσες, τα δικά του χάρτινα καράβια, το δικό του ουρανό, τις δικές του Κυριακές, τα δικά του μεσημέρια, το δικό του κόκκινο, τη δικιά του «γλώσσα», το δικό του χώμα, τα δικά του κρουασάν και τις δικές του φράουλες. Δεν έχει μπάτσους, δεν έχει δικαστές, δεν έχει γραφειοκρατία, δεν έχει θεσμούς, δεν έχει στρατούς, δεν έχει, ούτε καν καλώς εννοούμενα, συμφέροντα κι ακόμη δεν έχει δημοσιογράφους, ούτε βέβαια τηλεόραση.

Read More

Το άρθρο στολίζει το έργο της Anthos Kosmos
For the time at which a new calendar year will begin 
and for the rest of the year
 imprografika
wishes you happy
graphic
and
bio-graphic
moments
*

Οι χελώνες δεν ανοίγουν σαμπάνιες

 
Text Antonis Androulidakis
Image Anthokosmos
/\\

 from www.thepressproject.gr one of the few independent greek news outlets.

Καθώς δείχνει να ξεμπερδεύουμε και με τούτη τη χρονιά, εγώ πάλι, σχεδόν απ’ το πουθενά, βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν οι χελώνες συστήνουν συλλογικότητες, αν ζουν σε «αγέλες», αν κάνουν παρέες, αν ερωτεύονται, λόγου χάρη, ή αν απλά περιφέρουν τη μοναχικότητα τους σε λαχανόκηπους, αναζητώντας λίγο χόρτο, μέχρις ότου να τουμπάρουν και να βρεθούν με το βαρύ καβούκι τους στο χώμα, οριστικά ανήμπορες να κινηθούν και να αντιδράσουν, καταδικασμένες σ’ έναν αργόσυρτο θάνατο.

Read More