Archive

Tag Archives: amor

homeless-loveΠου βρίσκεται η στέγη; 

¿Dónde está el techo? 

Το στεγαστικό: ανάγκη, πρόβλημα, συνθήκη, δικαίωμα. Κέλυφος, τοίχος, αγκαλιά, ματιά. Η ανάγκη για εκείνο τον τόπο που τον συναντάς ξαφνικά και νοιώθεις σαν να βρίσκεσαι και πάλι εκεί. Σε εκείνο το γνωστό καταφύγιο. Σε εκείνο το σπίτι που είναι όλοι ευπρόσδεκτοι, που δεν χρειάζεται να πεις πολλά γιατί με κάποιο τρόπο οι «συγκάτοικοι» εκεί σε καταλαβαίνουν, γνωρίζουν ακόμα και εκείνες τις παράξενες πλευρές σου.

Vivienda: es una necesidad, un problema, un condicionante, un derecho. Y un Soporte, un muro, un abrazo, una mirada. Está en la necesidad de aquel lugar que se puede encontrar de repente y en el que te sientes como si estuvieras otra vez allí, ése lugar conocido, ese refugio, esa casa donde todos están bienvenidos, donde no es necesario decir mucho, porque de alguna manera los “compañeros de piso” allí te comprenden, saben de ti hasta tus rarezas y más.

Είναι η «στέγη» εκείνες οι σχέσεις, ή μήπως «στέγη» είναι η ανάμνηση εκείνης της εικόνας. Εκείνα τα παράξενα χνάρια που τα κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε πως ποια δεν είναι τα ίδια, πως δεν έχει απομείνει από εκείνη την «κατασκευή» πια τίποτα. Αλλά εμείς εκεί επιμένουμε, και συχνά παραπονιόμαστε για κάτι που δεν υπάρχει πια. Περπατάμε στην γειτονιά των παιδικών χρόνων, ακούμε τις φωνές από το κρυφτό, αλλά κανείς δεν προσέχει πως η κληματαριά της κυρα Λίτσας είναι πενταώροφη πολυκατοικία ή πώς το λίγο χώμα στην πλατεΐτσα έχει αντικατασταθεί με φρεσκογυαλισμένο ξύλο ιρόκο με το πρόσχημα να αντέχει στο χρόνο.

¿Son el “Techo” aquellas relaciones? ¿O es “Techo” es el recuerdo de aquella imagen? Aquellas huellas raras que a menudo miramos, pero que ya no somos capaces de ver, ya que no son las mismas, de aquellas “construcciones”, ya no queda mucho. Sin embargo, nosotros allí insistimos, y a veces también nos quejamos de que algo ya no existe. Andamos en el barrio de la infancia escuchando todavía las voces de los juegos de escondite. Nadie presta atención en que la terraza de la señora Litsa ya no existe, y que el trocito de tierra en la placita se ha sustituido por madera de iroko, pintada con barniz especial para exteriores porque así  aguantará mejor al paso del tiempo. Read More

tatiana's-studio-by-!mprografika-sEste post está dedicado a un amor, un amor que pertenece a los amores aquellos que surgen y se evolucionan en el ambiente de un taller en una escuela de arte o de arquitectura, haciendo-dibujando.

Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο σε μια αγάπη. Η αγάπη αυτή ανήκει στις αγάπες εκείνες που γεννιούνται και εξελίσσονται στο περιβάλλον ενός εργαστηρίου σε κάποια σχολή τέχνης ή αρχιτεκτονικής, κάνοντας-σχεδιάζοντας. 

Estas relaciones amorosas crecen entre aquellas personas que cuando trabajas a su lado nada es igual y que por su contagio puedes a nivel personal o colectivo asombrarte y hacer cosas inimaginables. Normalmente en este tipo de amores no surgen asuntos de monogamia, y por eso Eva de Miguel* no se va a molestar que este post no es para ella sino para Tatiana, una pareja gráfica inolvidable.

Πρόκειται για αυτούς τους ανθρώπους που όταν δουλεύεις δίπλα τους σε κάνουν να βγάζεις τον καλύτερο σου εαυτό, έναν εαυτό που δεν γνώριζες ότι είχες και που μαζί μπορείτε να φτιάξετε πράγματα που πριν ήταν αδύνατο να φανταστείς. Σε αυτού του είδους τις σχέσεις συνήθως δεν υπάρχει ζήτημα μονογαμίας, οπότε η Eva de Miguel* δεν θα παρεξηγηθεί που αυτό το ποστ δεν είναι για εκείνη αλλά για την Τατιάνα, ένα αξέχαστο σχεδιαστικό ταίρι. 

Read More