Close

road trip

thumbnail_ontheroad_s01

GR/ES  photos: Com

Ποιος; είναι το ανώτερο όριο. Τι; το κατώτερο όριο. Φεύγει από το ένα όριο στο άλλο, από το αρχικό όριο. Ποιος; στο τελικό όριο Τι; και μένει στη μέση. Σε αυτό το φως που τυφλώνει. Που είναι τα πάντα, το τίποτα νιώθοντας το εδώ.

¿Quien? es el límite superior. ¿Qué?, el límite inferior. Huye de un límite al otro, del límite inicial ¿Quién? al límite final ¿Qué? y se mantiene en el medio. Hacia esa luz que me ciega. Que es todo, la nada y siente el aquí.

thumbnail_ontheroad_s02

Read More »

Advertisements

Μια μέρα θα σου αφιερωσω όλη την__ Un día te voy a dedicar toda #BillieHoliday

Born in Syria or on political photography

thumbnail_doorbell-by-com* GR/ES

Όταν οι φόρμες, τα σχήματα, τα χρώματα και τα γράμματα ενός πλάνου αρχίζουν να συνδέονται με τα γύρω τους, με κάποιους μακρινούς “αποστολείς μηνυμάτων”, τότε παύουν να είναι απλά όμορφες συνθέσεις και αρχίζουν να μιλούν για ολοένα και περισσότερες ιστορίες.

Cuando las formas, los esquemas, los colores y las letras de un cuadro empiezan a relacionarse con sus alrededores y con aquellos lejanos “remitentes de mensajes”, dejan de ser simplemente bellas composiciones y empiezan a hablar cada vez de más historias.

Όταν, κατά κάποιο τρόπο, οι φωτογραφίες δεν αρνούνται “τα γύρω” αλλά προσπαθούν να τα βάλουν στο πλάνο τους, είναι ίσως τότε που το πλάνο αρχίζει να αποκτά σχέσεις με τον τόπο, το χρόνο, τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους.

Cuando las fotografías, de alguna manera, dejan de negar sus “alrededores” e intentan insertarlos en su cuadro, el plano empieza a tener relaciones con el lugar, el tiempo, la gente y sus problemas.

Καθώς οι εικόνες προσπαθούν να συσχετίσουν τις φόρμες και τις φιγούρες με τον καιρό** τους, εκείνον δηλαδή το χρόνο που είναι περαστικός, που βιάζεται και εναλλάσσεται συνεχώς είναι ίσως τότε που βρίσκονται πολύ μακρυά, ίσως και σε αντίθεση, με εκείνο το χρόνο που αναζητά το “σταμάτημα” και επιθυμεί διακαώς τη διαχρονικότητα του.

Mientras las imágenes buscan asociar las formas y las figuras con sus kairos*, es decir con el tiempo que es pasajero, que tiene prisa y se altera constantemente, se sitúan lejos, y tal vez del otro lado, de aquel tiempo que busca su “parada” y desea ansiosamente su intemporalidad.

Αγγίζοντας τις πτυχές του καιρού μας είναι τότε που η αισθητική των εικόνων, δηλαδή η αισθησή τους, μας αγγίζει ακόμα περισσότερο. Είναι μάλλον που τότε οι εικόνες με τη φοβερή τους δύναμη ξεγλιστρούν και από απλοί καταγραφείς και αναπαραστάτες καταφέρνουν και μεταφέρουν κάποιες από τις πιο λεπτές πτυχές εκείνων των ιστοριών που συχνά χάνονται ανάμεσα στα νούμερα, τις στατιστικές και την καθημερινότητα.

Tocando los aspectos de nuestro kairos, es cuando la estética de las imágenes, es decir su estesis – su sentir, nos toca aún más. Cuando las imágenes, en lugar de ser como registradores sencillos y representacionales, consiguen deslizar, llevar, trasladarnos y hacen aparecer algunos de los aspectos más sutiles de esas historias que a menudo se pierden entre los números, las estadísticas y la vida cotidiana.

Τις προάλλες είδα αυτό το εκπληκτικό ντοκιμαντέρ, “Γεννημένος στη Συρία“. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. El otro día ví este documental, “Nacido en Syria“. Muy muy recomendable.

Όλοι ξέρουμε τις ιστορίες των προσφύγων. Όλοι λίγο πολύ αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι δίπλα μας κάποιοι υποφέρουν. Ωστόσο, και δυστυχώς, είμαστε εμείς, και όχι κάποιοι άλλοι πρωταγωνιστές από κάποιο βιβλίο της ιστορία, που ζούμε σε αυτές τις κοινωνίες που αποκλείουν, κλείνουν, περιθωριοποιούν και μάλιστα με τρόπο αρκετά βάναυσο.

Todos conocemos las historias de los refugiados. En gran medida,  a todos nos cuesta admitir que al lado hay gente que sufre. Sin embargo, y por desgracia, somos nosotros, y no algún personaje sacado de algún libro de historia, quienes vivimos en estas sociedades que excluyen, cierran, y marginalizan de manera brutal.

Οι εικόνες του ντοκιμαντέρ, εικόνες του καιρού μας, έρχονται όχι από τις ειδήσεις αλλά από τις ιστορίες αυτών που ζουν το δράμα. Μη χάσεις την ταινία και κυρίως μη ξεχνάς να βοηθάς με όποιο τρόπο μπορείς.  Γιατί όλοι, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, είμαστε με κάποιο τρόπο περιθωριοποιημένοι σε αυτή την κοινωνία, κάπου στις ακτές της νοτιοανατολικής Ευρώπης ή και αλλού.

Las imágenes del documental, imágenes de nuestro kairos, no vienen de las noticias sino de las historias de los que están viviendo el drama. No te pierdas este documental porque cuenta las verdaderas historias de los protagonistas. No te pierdas la película, pero ante todo no pierdas la voluntad de ayudar como puedas. Porque de alguna manera todos estamos en un margen de esta sociedad por algún lugar de la costa sureste de Europa, o más allá. 

 

Read More »

Singularity of time

by Com

Υπό άλλες συνθήκες, η διαφορά γλώσσας θα ήταν εμπόδιο.

Bajo otras circunstancias, la diferencia idiomática sería un obstáculo.

Αυτή τη φορά όμως, λειτουργούσε ως στενή πεζογέφυρα που ανάγκαζε δύο αλλότριες ματιές να ερωτοτροπήσουν ισορροπώντας με ασφάλεια ικανή· όχι απαραίτητα αναγκαία. Απ’ τα ηχεία ακουγόταν το αγαπημένο του τραγούδι αλλά δεν έδινε μεγάλη σημασία. Sin embargo, esta vez funcionó como puente peatonal que forzaba las dos miradas extranjeras a flirtear en equilibrio con una seguridad capaz, no necesariamente indispensable.Το βλέμμα του, χαμένο στο βάθος των αντανακλάσεων αργόσβηνε υπνωτισμένο στο λαμπύρισμα των ειδώλων που με σταθερή ταχύτητα εναλλάσσονταν στις γυάλινες επιφάνεια του αυτοκινήτου. Πάσχα ενήντα οκτώ.  Su mirada, perdida en el fondo de los reflejos, cesaba hipnotizada en el centelleo de los ídolos que con velocidad estable alternaban en las superficies de vidrio del coche. Semana Santa del 98.

ak_ss20

p.s.: https://www.youtube.com/watch?v=_jfHalX5atA

“Ζωή είναι να συσσωρεύεις αναμνήσεις. Τέχνη είναι να επεξεργάζεσαι έτσι τις αναμνήσεις σου, ώστε να αφορούν και άλλους, να συμβάλλουν στην άτυπη μα πάντα εν ενεργεία, συγκρότηση αυτής της παγκόσμιας κοινότητας που είναι η Ποίηση, που είναι η αμοιβαιότητα των χαμόγελων και των δακρύων. […]

“Vida es acumular recuerdos. Arte es procesar tus recuerdos de tal manera que afecten a otros, contribuyendo a una atípica pero siempre activa constitución de esta comunidad global que es la Poesía, que es la reciprocidad de las sonrisas y de las lágrimas. [..]

 Ήταν στα 1977, τότε που ήμασταν δεκαεφτά χρονών και υπέροχοι, τότε που όλα τα κορίτσια τα έλεγαν Μόνικα και όλα τα αγόρια Άγγελο, τότε που η μουσική ήδη κυλούσε στο αίμα μας είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο μαζί με τη νικοτίνη και το οινόπνευμα, τότε που διαβάζαμε λαίμαργα, φιλούσαμε λαίμαργα, γελούσαμε λαίμαργα, αγκαλιάζαμε λαίμαργα. Σε μια κάμαρα, στην οδό Τήνου, στην Κυψέλη, επιστρέφουμε απ΄μια τεθλασμένη νυχτερινή περίπολο στην πόλη που λατρεύουμε και μισούμε και πάντα, μα πάντα θα συγχωρούμε […]”

 Alrededor de 1977, en aquel entonces en que  teníamos diecisiete años y éramos  preciosos, en aquel entonces en que todas las chicas se llamaban Mónica y todos los chicos Ángeles, en aquel entonces en que la música ya  circulaba en nuestra sangre veinticuatro horas al día junto con la nicotina y el alcohol, en aquel entonces en que leíamos en un vagón, besábamos en un vagón, reíamos en un vagón, abrazábamos en un vagón. En una habitación, en la calle de Tinos, en Kypseli, regresamos de una sinuosa ronda nocturna en la ciudad que siempre odiamos y siempre, pero para siempre, perdonaremos [..]” 

(Γιώργος- Ίκαρος Μπαμπασάκης, Τροβαδούροι, 2006) (Yiorgos-Ikaros Babasakis, Trovadores, 2006)

ak_ss18

p.s.: Aκάλυπτος, Κρεβάτι. Κυψέλη. Χειμώνας ’15.Read More »

Φουτουριστικά Υστερόγραφα __Futuristic Postscriptum

Text and photos by Com (Γ.Μ.)

p.s.: “Καταλαβαίνεις πάντα πολύ αργά αυτό θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει πολύ νωρίς.

P.D.: Entiendes siempre demasiado tarde lo que deberías haber entendido mucho antes.

ak_ss08

p.s.: “Καταλαβαίνεις πάντα πολύ αργά αυτό θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει πολύ νωρίς. Καταλαβαίνεις πάντα εκ των υστέρων αυτό που θα ‘πρεπε να έχεις καταλάβει εκ των προτέρων, ακριβώς επειδή είχες την εντύπωση ότι τα πράγματα ήταν αυτά που είχες καταλάβει εξ αρχής. Τα πράγματα δεν ήταν άλλα από αυτά που κατάλαβες ότι ήταν εκ των υστέρων. Τα πράγματα ήταν ακριβώς αυτά που ήταν εκ των προτέρων. Εντούτοις, η διαπίστωση αυτή γίνεται πάντα εκ των υστέρων, όταν ήδη είναι πολύ αργά […]”. (Θ. Σταθόπουλος, La Folie, 2014)

P.D.: Entiendes siempre demasiado tarde lo que deberías haber entendido mucho antes. Entiendes siempre a posteriori lo que deberías haber comprendido antes, precisamente porque tenías la impresión de que las cosas eran las que habías comprendido desde el principio. Las cosas no eran otras que las que comprendiste después. Las cosas eran exactamente las mismas del principio. Sin embargo, esta observación se hace siempre a posteriori, cuando ya es demasiado tarde […] (T. Stathopoulos ,La Folie, 2014)

ak_ss09

p.s.: Πολύ δύσκολο project-άκι o Μυστράς. Τα ποτάμια κόσμου, δεν άφηναν το βλέμμα να ηρεμήσει. Έχω βέβαια κάτι “πορτραίτα” που θέλω να δουλέψω κάποια στιγμή (κυρίως γι’ αυτά πήγα). Αυτή την εξαίρεσα από τις προηγούμενες, αλλά μιας και το statement είναι τόσο δυνατό κι εσύ φαίνεσαι κορίτσι που εκτιμάς τα λιπαρά, είπα τελικά να στη στείλω.

P.D.: Fue difícil este pequeño proyecto fotográfico en Mistras (fiesta popular). Los ríos de la gente no dejaban la mirada tranquila. Sin embargo, tengo unos retratos sobre los que me gustaría trabajar en algún momento (para ellos fui allí). Ésta la excluí de las anteriores, pero dado que la declaración es tan fuerte y tú una chica que aprecias la grasa, decidí finalmente enviártela.

ak_ss14
cochinillo 12 euros

p.s.: Λόγω καιρού και της παλιάς σου “φορεσιάς”… 

P.D.: a causa del tiempo y de tu viejo “traje”…

ak_ss12Read More »

Υστερόγραφα _Ysterógrafo _Postscriptum

carte-postale*

A veces nos sentimos más libres escribiendo algo mientras estamos “fuera de la línea” oficial, “fuera del formato”.

Πολλές φορές νιώθουμε πιο ελεύθεροι γράφοντας κάτι καθώς βρισκόμαστε “εκτός γραμμής”, “εκτός πλαισίου”.

“Com Truise”, su nickname, empezó dejando comentarios en el blog de imprográfika. Comentarios son estos textos pequeños que se sitúan al final de los posts donde se comparten consideraciones acerca del texto. Pero Com Truise al final de estos comentarios empezó a dejar una serie de postdata,  “información posterior”, en griego “ ysterógrafo”. En este tipo de comentarios a los comentarios aparecieron trocitos de su lado poético. Un lado que también, supongo, en su vida cotidiana queda fuera, almargen, fuera de la línea de su perfil “oficial”.

Ο “Com Truise”, ψευδώνυμο, ξεκίνησε να αφήνει σχόλια στο μπλογκ του imprográfika. Τα σχόλια είναι επίσης εκείνα τα μικρά κειμενάκια που μπορεί να γράψει-αφήσει κάποιος στο τέλος των κειμένων ενός ιστολογίου. Ωστόσο, ο Com Truise στο τέλος των σχολίων του άρχισε να αφήνει μια σειρά άλλων σχολίων, υστερόγραφων. Εκεί σε αυτά τα υστερόγραφα, εκτός της “γραμμής” του αρχικού του κειμένου, εμφανίστηκαν πτυχές μιας ποιητικής γραφής. Εκείνη την γραφή του που, υποθέτω πως, και στην καθημερινότητά του αφήνει, όπως και στα κείμενα έξω, στο περιθώριο, εκτός του επίσημου προφίλ του. 

Sacando sus ysterógrafos fuera de su lugar original y marginal y colocándolos sin orden aparece un nuevo tipo de texto  conformado por aforismos sin orden o tema central excepto aquél  que remite a su lado poético, que por mucho que quiera ya no es ni aislado, ni oculto. Com Truise, gracias por compartir tus grafías las posteriores, y desde luego las venideras.  

Βγάζοντας αυτά τα υστερόγραφα από το αρχική τους περιθωριακή θέση κάτω από τα κείμενα του μπλογκ και τοποθετώντας τα χωρίς σειρά φτιάχτηκε ένα καινούργιο κείμενο. Τα υστερόγραφα σε αυτό μοιάζουν με αφορισμούς χωρις σειρά και θέμα. Ή ίσως υπάρχει ένα θέμα αυτό που μιλά για την ποιητική πλευρά του Com Truise και που, όσο και αν θέλει, τώρα πια δεν είναι τόσο απομονωμένη, ούτε τόσο κρυφή. Com Truise, σε ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες αυτές τις “ύστερες”, τις “εκτός γραμμής” “γραφές” σου και, πιστεύω, αυτό να είναι μόνο η αρχή για τις άλλες, “αυτές που έρχονται”.  

P.D. _ Υ.Γ.

P.D.: El viaje empieza el día que entras en el bosque. Hay una hermosa palabra alemana: Waldeinsamkeit, la sensación de estar  perdido en el bosque. El viaje no se hace para descubrir algo, para encontrar cosas. Se hace para perder, perder lo que sabes. Y si eres bueno para perderse en los bosques, las ciudades y las personas “. (K. Pittas, Imágenes de Otra Europa ’85-’89).

p.s.: “Tο ταξίδι αρχίζει την ημέρα που μπεις στο δάσος. Υπάρχει μια όμορφη γερμανική λέξη: Waldeinsamkeit, η αίσθηση ότι είσαι χαμένος στο δάσος. Το ταξίδι δε γίνεται για να ανακλύψεις κάτι, για να βρεις πράγματα. Γίνεται για να χάσεις, να χάσεις αυτά που ήξερες. Κι αν είσαι καλός, για να χαθείς, στα δάση, στις πόλεις και στους ανθρώπους.” (K. Πίττας, Εικόνες μιας άλλης Ευρώπης ’85-’89)

P.D.: Verano del ’12. Unos días antes, había caído de la Vespa y mi mano izquierda estaba atada y pesaba como ninguna otra cosa. El calor era insoportable en el centro (aquel día de temperaturas altas) y la sola idea del ascenso, desde la oficina hacia el teatro de Lykabetos (Atenas), parecía un martirio. Me resulta imposible transmitir el estado de ánimo de aquella noche. Para quien hubiera estado en este concierto de Morrissey, lo es.Read More »

Back to top