Archive

Tag Archives: images

Jose Rubio Mira s

Tiene casi veinte años. Είναι σχεδόν είκοσι χρονών.

Desconozco la galería donde expone; solo sospecho que será de las mas importantes. Δεν γνωρίζω σε ποια γκαλερί εκθέτει υποψιάζομαι μόνο πως θα είναι από τις πιο σημαντικές.

Aún así me atrevo a escribir sobre su obra. Παρόλα αυτά παίρνω το θάρρος να γράψω για το έργο της.

No sé que piensa mientras dibuja estos paisajes llenos de fragmentos y estratos de lineas que se superponen tampoco de qué materia son estas acuarelas casi fosforescentes. Δεν ξέρω τι σκέφτεται καθώς σχεδιάζει αυτά τα τοπία γεμάτα από θραύσματα και επίπεδα γραμμών που αλληλοκαλύπτονται, ούτε από τι υλικό είναι αυτά τα υδατοχρώματα που σχεδόν φωσφορίζουν;

Tampoco puedo sospechar con qué arte consigue doblar las hojas de un cuaderno para crear estos libros de artista fascinantes. Ούτε μπορώ να υποψιαστώ με ποια τέχνη καταφέρνει να αναδιπλώσει τα φύλλα δημιουργώντας αυτά τα συναρπαστικά καλλιτεχνικά βιβλία.

Solamente me gustaría compartir como mi mirada, que cada vez que se cruzca con su obra, se “atrapa” y empieza a viajar en lugares imaginarios. Μόνο θα ήθελα  να μοιραστώ πως η ματιά μου, κάθε φορά διασταυρώνεται με τα έργα της, «παγιδεύεται» και αρχίζει να ταξιδεύει σε τόπους φανταστικούς.

Los dibujos de Jose me encantan precisamente porque me dejan viajar.  Constelaciones gráficas de universos infinitos.  Τα σχέδια της Χόσε μου προκαλούν μεγάλη ευχαρίστηση γιατί ακριβώς με αφήνουν να ταξιδέψω. Ατελή σύμπαντα από γραφιστικούς αστερισμούς. 

Nada de imagenes prefabricadas y copias. Sin embargo, estas imágenes contienen algo de secretos viejos y una frescura impresionante.  Τίποτα από έτοιμες εικόνες και αναπαραγωγές. Εντούτοις όμως οι εικόνες αυτές έχουν κάτι από παλιά μυστικά και μια απίστευτη φρεσκάδα.

Jose Rubio Mira Reci# ss

“Helo aquí que abre los cofres, que amontona riquezas cósmicas en un exiguo cofrecillo. Si en el cofrecillo hay joyas y piedras preciosas, es un pasado, un largo pasado, un pasado que cruza las generaciones que el poeta va a novelar. Las gemas hablarán de amor, naturalmente. Pero también hablarán de poder, de destino. [..] En el cofrecillo se encuentran las cosas inolvidables, inolvidables para nosotros y también para aquellos a quienes legaremos nuestros tesoros. El pasado, el presente y un porvenir se hallan condensados allí.”

«Εδώ βρίσκεται ότι υπάρχει όταν ανοίγουν τα σεντούκια, όπου συσσωρεύεται ο κοσμικός πλούτος σε ένα μικρό μπαουλάκι. Εάν υπάρχουν κοσμήματα στο κουτί και πολύτιμοι λίθοι, είναι ένα παρελθόν, ένα πολύ μακρινό παρελθόν, ένα παρελθόν που διασχίζει τις γενιές που ο ποιητής πρόκειται να εξιστορήσει. Οι πολύτιμοι λίθοι θα μιλούν φυσικά για αγάπη. Αλλά θα μιλήσουν επίσης για τη δύναμη, το πεπρωμένο.[..] Στο κουτί συναντώνται τα αξέχαστα πράγματα, αξέχαστα για εμάς όπως επίσης για εκείνους που θα κληρονομήσουν τους θησαυρούς μας. Το το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συμπυκνώνονται εκεί ».

Conocí a Jose una tarde en el sótano del aula YG1 en la escuela de arquitectura de Madrid, cuando todavía Javier Seguí y Antonio Verd impartian juntos su famosa clase “Dibujo Natural”.  Γνώρισα τη Χόσε ένα απόγευμα σε μια μεγάλη αίθουσα στο υπόγειο YG1 στην αρχιτεκτονική σχολή της Μαδρίτης, όταν ακόμα ο Javier Seguí και ο Antonio Verd είχαν εκείνο το περίφημο μάθημα «σχέδιο εκ του φυσικού».

Aquella tarde habían invitado a clase un grupo de artistas. Aquel entonces no podía sospechar el valor de un curso interdisciplinario y para todas las edades. Su presencia fue un choque. Εκείνο το απόγευμα είχαν καλέσει μια ομάδα καλλιτεχνών στο μάθημα. Τότε δεν μπορούσα να υποψιαστώ την αξία ενός διατμηματικού και για όλες τις ηλικίες μαθήματος. Η παρουσία τους ήταν ένα σοκ.

Todavía cuando veo las obras de Jose me pregunto lo mismo:¿Como una/ο puede llegar  a este nivel de sutileza, libertad y refinamiento? Y, sobre todo, ¿Cómo unas imágenes pueden ser tan tan contemporáneas?  Από τότε ακόμα κάθε φορά που βλέπω τα έργα της Χόσε αναρωτιέμαι το ίδιο πράγμα: Πώς μπορεί κάποια/oς να φτάσει σε τέτοια επίπεδα λεπτότητας, ελευθερίας και φινέτσας; Και κυρίως πως γίνεται κάποιες εικόνες να  είναι τόσο μα τόσο σύγχρονες;

Podéis seguir Jose Rubio Mira aquí y aquí

Μπορείτε να ακολουθήσετε τη Jose Rubio Mira εδώ κι εδώ

Jose Rubio Mira Fedevida# s - Copy

Read More

silv asim siaries imprografika 2017GR/ES Προφανώς είναι ο συνδυασμός των εικόνων και των λέξεων της.

Obviamente es la combinación de sus imágenes y de sus palabras.

Ανάμεσα στις φωτογραφικές και τις λογοτεχνικές της εικόνες, εκείνες δηλαδή που παρουσιάζουν το τοπίο σαν έναν αφηρημένο ζωγραφικό καμβά, και τις άλλες που «μιλούν γράφοντας» ίσως δεν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά όσο ένα ενδιαφέρον πάντρεμα, μια κοινή αναζήτηση.

Entre sus imágenes fotográficas y literarias, es decir aquellas que presentan el paisaje como un cuadro de pintura abstracta y las que “hablan escribiendo”, quizás no existen tantas diferencias como una combinación interesante, una búsqueda común.

Οι αναζητήσεις φτιάχνουν-ψάχνουν να τοποθετήσουν τη φωτογράφο-συγγραφέα μέσα στον «καμβά» για να μιλήσουν κατά βάση για αυτή την αίσθηση, ίσως πιο σωστά την ανάγκη που έχει το σώμα να συναντήσει και να συναντηθεί με τη φύση (του), το τοπίο (του).

Estas exploraciones buscan colocar la fotógrafa-escritora en el “lienzo” para hablar acerca de esta sensación (aisthesis), quizás más correctamente esta necesidad que tiene el cuerpo de encontrar y encontrarse con la/su naturaleza, la/su paisaje.

sundaywalk london

Είναι αυτή η αίσθηση που έχουμε μετά από μια βόλτα στη φύση. Αυτή η αίσθηση που παύουμε να νιώθουμε πολύ σύντομα αλλά που όταν είμαστε εκεί πιστεύουμε ότι δεν θα χάσουμε ποτέ, μια παράξενη πληρότητα, ένα γέμισμα.

Es esta sensación que tenemos después de una caminata en la naturaleza. Esta sensación que pronto dejamos de sentir que sin embargo mientras estamos allí creemos que no vamos a perder nunca, una plenitud extraña.

Θα’ ναι που το σώμα είναι και αυτό νερό, είναι κι αυτό από φυσικό υλικό και που, όπως λένε οι βιολόγοι, είναι ένα συγκοινωνούν δοχείο, σε συνεχή σύνδεση με ότι το περιβάλλει.

Será porque el cuerpo está también hecho del agua, esto también es de un material natural y, como dicen los biólogos, es un vaso comunicante, siempre conectado con que lo rodea.
Το θέμα μοιάζει να είναι ερωτικό. Δίχως αμφιβολία το τοπίο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτό το σώμα που ψάχνει τόσο πολύ, που δεν παύει να αναζητά αυτή την επιστροφή στα φαινόμενα.

El asunto parece ser erótico. Sin duda, el paisaje no puede existir sin aquel cuerpo que tanto está buscando, que no para de buscar este retorno a los fenómenos.

Οι λογοτεχνικοφωτογραφικές αφηγήσεις της Silv Asim έχουν κάτι από τους περιπάτους του flâneur, ωστόσο το θέμα της δεν είναι αμιγώς λογοτεχνικό, ούτε είναι μια απλή περιγραφή να κοσμήσει κάποιο από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης σύμφωνα με τις συνήθεις συμβουλές κάποιου coach.

Las narrativas literariográfikas de Silv Asim tienen algo de los paseos de flâneur, pero su asunto no es puramente literario, ni son una simple descripción para “decorar” algún medio de comunicación social, según las indicaciones de un coach.

Νομίζω πως είναι περισσότερο ένα ημερολόγιο ή ένα σημειωματάριο γεμάτο εικόνες, σκέψεις, σχήματα που περνούν από τη μια σελίδα στην άλλη. Οι «γραφές» αυτές προσπαθούν να καταγράψουν αυτή την αίσθηση, την ανάγκη για αυτές τις συναντήσεις που ποτέ οι εικόνες, όσο άρτιες και αν είναι φωτογραφικά ή λογοτεχνικά, δεν καταφέρουν να περιγράψουν.

Creo que es más de un diario o un cuaderno lleno de imágenes, pensamientos y esquemas que pasan de una página a otra. Estas “escrituras” buscan transcribir este sentimiento (aesthesis), la necesidad de tales encuentros que nunca las imágenes por excelentes que sean a nivel fotográfico o literario, no consiguen describir.

 

Πάντα θα είναι ελλειπείς. Για αυτό και αναγκαστικά εμφανίζονται και οι ίδιες κάπως ατελείς και μάλλον σχεδόν πάντα θα μιλούν για αυτή την έλλειψη και την αδυνατότητα αποτύπωσης αυτής της εμπειρίας.

Serán siempre incompletas. Por esto y necesariamente ellas mismas aparecen incompletas y más bien casi siempre hablarán de esta falta y la imposibilidad de captar/trascribir esta experiencia.

16716261_10154785563695831_8870133816548343692_o

Μοngolia

Read More

thumbnail_doorbell-by-com* GR/ES

Όταν οι φόρμες, τα σχήματα, τα χρώματα και τα γράμματα ενός πλάνου αρχίζουν να συνδέονται με τα γύρω τους, με κάποιους μακρινούς “αποστολείς μηνυμάτων”, τότε παύουν να είναι απλά όμορφες συνθέσεις και αρχίζουν να μιλούν για ολοένα και περισσότερες ιστορίες.

Cuando las formas, los esquemas, los colores y las letras de un cuadro empiezan a relacionarse con sus alrededores y con aquellos lejanos “remitentes de mensajes”, dejan de ser simplemente bellas composiciones y empiezan a hablar cada vez de más historias.

Όταν, κατά κάποιο τρόπο, οι φωτογραφίες δεν αρνούνται “τα γύρω” αλλά προσπαθούν να τα βάλουν στο πλάνο τους, είναι ίσως τότε που το πλάνο αρχίζει να αποκτά σχέσεις με τον τόπο, το χρόνο, τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους.

Cuando las fotografías, de alguna manera, dejan de negar sus “alrededores” e intentan insertarlos en su cuadro, el plano empieza a tener relaciones con el lugar, el tiempo, la gente y sus problemas.

Καθώς οι εικόνες προσπαθούν να συσχετίσουν τις φόρμες και τις φιγούρες με τον καιρό** τους, εκείνον δηλαδή το χρόνο που είναι περαστικός, που βιάζεται και εναλλάσσεται συνεχώς είναι ίσως τότε που βρίσκονται πολύ μακρυά, ίσως και σε αντίθεση, με εκείνο το χρόνο που αναζητά το “σταμάτημα” και επιθυμεί διακαώς τη διαχρονικότητα του.

Mientras las imágenes buscan asociar las formas y las figuras con sus kairos*, es decir con el tiempo que es pasajero, que tiene prisa y se altera constantemente, se sitúan lejos, y tal vez del otro lado, de aquel tiempo que busca su “parada” y desea ansiosamente su intemporalidad.

Αγγίζοντας τις πτυχές του καιρού μας είναι τότε που η αισθητική των εικόνων, δηλαδή η αισθησή τους, μας αγγίζει ακόμα περισσότερο. Είναι μάλλον που τότε οι εικόνες με τη φοβερή τους δύναμη ξεγλιστρούν και από απλοί καταγραφείς και αναπαραστάτες καταφέρνουν και μεταφέρουν κάποιες από τις πιο λεπτές πτυχές εκείνων των ιστοριών που συχνά χάνονται ανάμεσα στα νούμερα, τις στατιστικές και την καθημερινότητα.

Tocando los aspectos de nuestro kairos, es cuando la estética de las imágenes, es decir su estesis – su sentir, nos toca aún más. Cuando las imágenes, en lugar de ser como registradores sencillos y representacionales, consiguen deslizar, llevar, trasladarnos y hacen aparecer algunos de los aspectos más sutiles de esas historias que a menudo se pierden entre los números, las estadísticas y la vida cotidiana.

Τις προάλλες είδα αυτό το εκπληκτικό ντοκιμαντέρ, “Γεννημένος στη Συρία“. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. El otro día ví este documental, “Nacido en Syria“. Muy muy recomendable.

Όλοι ξέρουμε τις ιστορίες των προσφύγων. Όλοι λίγο πολύ αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι δίπλα μας κάποιοι υποφέρουν. Ωστόσο, και δυστυχώς, είμαστε εμείς, και όχι κάποιοι άλλοι πρωταγωνιστές από κάποιο βιβλίο της ιστορία, που ζούμε σε αυτές τις κοινωνίες που αποκλείουν, κλείνουν, περιθωριοποιούν και μάλιστα με τρόπο αρκετά βάναυσο.

Todos conocemos las historias de los refugiados. En gran medida,  a todos nos cuesta admitir que al lado hay gente que sufre. Sin embargo, y por desgracia, somos nosotros, y no algún personaje sacado de algún libro de historia, quienes vivimos en estas sociedades que excluyen, cierran, y marginalizan de manera brutal.

Οι εικόνες του ντοκιμαντέρ, εικόνες του καιρού μας, έρχονται όχι από τις ειδήσεις αλλά από τις ιστορίες αυτών που ζουν το δράμα. Μη χάσεις την ταινία και κυρίως μη ξεχνάς να βοηθάς με όποιο τρόπο μπορείς.  Γιατί όλοι, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, είμαστε με κάποιο τρόπο περιθωριοποιημένοι σε αυτή την κοινωνία, κάπου στις ακτές της νοτιοανατολικής Ευρώπης ή και αλλού.

Las imágenes del documental, imágenes de nuestro kairos, no vienen de las noticias sino de las historias de los que están viviendo el drama. No te pierdas este documental porque cuenta las verdaderas historias de los protagonistas. No te pierdas la película, pero ante todo no pierdas la voluntad de ayudar como puedas. Porque de alguna manera todos estamos en un margen de esta sociedad por algún lugar de la costa sureste de Europa, o más allá. 

 

Read More

+ +

Venice 26th of August 2016, 15th Biennale of Architecture, Greek Pavilion, Event #together? #ImageriesOfSocialActions

by AnthiKosma

Print

“What we are doing together? Is this another artistic meeting about “the usefulness of the useless” as Nuccio Ordine put it?”

“Τι κάνουμε εδώ όλοι μαζί; Πρόκειται για άλλη μια συνάντηση καλλιτεχνών γύρω από τη “χρησιμότητα του άχρηστου”,  όπως λέει ο Nuccio Ordine;”

I would like to talk about images, images of social action as “aniconic icons”, moving images, non static. I will attempt to talk about them through a series of favorite authors and books, for this way it is more likely to create a diagram around them. But also because through these references a new community will be diagrammed; a community consisting of all of us being here. One of those untold communities –inconfessable community as Maurice Blanchot put it- the silent communities of strangers.

Θα ήθελα να μιλήσω για τις εικόνες, τις εικόνες των κοινωνικών δράσεων σαν ανεικονικές εικόνες, εικόνες κινούμενες, μη στατικές. Θα επιχειρήσω να μιλήσω για αυτές μέσα από μια σειρά αγαπημένων συγγραφέων και βιβλίων γιατί κάπως έτσι είναι ίσως πιο πιθανό να διαγραφεί (diagram) κάτι γύρω από αυτές. Αλλά, και γιατί μέσα από τις αναφορές αυτές θα διαγραφεί κάτι από μια άλλη κοινότητα, που αποτελούμε όσοι βρισκόμαστε εδώ. Μια από εκείνες τις ανομολόγητες κοινότητες- “inconfessable community”- του Maurice Blanchot, τις σιωπηλές κοινότητες των αναγνωστών.

Thousands of images surround us. I will talk more, directly or indirectly, about those that I know better: those with a trace that seems to be more free, those that are often connected to our childhood, those non signified signs, those that do not correspond to a phoneme, or, as Agamben writes in history of infancy, those that are the signs that talk to us for those years without phonemes, within those limits, just before a meaning is attached to a scream, there where lessons are passionate, adventurous mishaps. Passionate. Passion. That which isn’t yet speech, therefore isn’t yet someone Else (Another), and yet I am not alone with myself, as Jean-Luc Nancy characteristically describes it (Images, Mimesis & Methexis). Perhaps something similar happens with social actions, these collective ventures, like this one hosting us, they cannot yet articulate or describe what is happening to them and maybe many times in vain, but perforce, look for a correspondence between passion, action and their signifiers. Perhaps of course in this case the correspondence is almost impossible, for how can we match something that is now being born to things already known. Read More

ένα ταξίδι στο χρόνοREUNION_KHPOS 22

Το παρακάτω ποστ έχει να κάνει με το χρόνο και το πέρασμα του χρόνου ή πιο σωστά, επειδή αυτό το μπλογκ ασχολείται με τις εικόνες, είναι ένα ποστ όπου κατά κάποιο τρόπο εικόνες από το παρελθόν, ξεχασμένες ή μη, συναντήθηκαν με αυτές του παρόντος.

Ωστόσο η φράση «συνάντηση εικόνων του παρελθόντος και του παρόντος» θέλει να περιγράψει κάτι πολύ πιο απλό: τη συνάντηση μιας ομάδας συμφοιτητών, γνωστή και ως ριγιούνιον, μετά από περίπου 10 χρόνια από την αποφοίτησή τους ή πιο σωστά 16 χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση στην πόλη της Ξάνθης.

Η Ξάνθη είναι μια απομακρυσμένη πόλη κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία και την Τουρκία ή αλλιώς μια μικρή γραφική πόλη με μουσουλμανικό πληθυσμό μόλις 4.00 ώρες από την Κωνσταντινούπολη. Εκεί λοιπόν βρεθήκαμε περίπου 10 άτομα και ένα γράμμα (Ιορδάνης, Κατερίνα, Κώστας, Χρήστος, Δημήτρης, Δημήτρης, Βάνα, Ελένη, Νίκος και ο άλλος Χρήστος) την πρώτη μέρα του Αυγούστου.

Η εκδοχή της ιστορίας γράφεται κατά βάση για όσους δεν κατάφεραν να βρεθούν σε αυτό το συναπάντημα και φυσικά για λόγους συγγραφικής ματαιοδοξίας. Η ιστορία είναι το δίχως άλλο υποκειμενική και δεν είναι παρά ένα συγγραφικό κατασκεύασμα για αυτό όσοι γνωρίζεται κάτι παραπάνω ή διαφωνείτε με την εκδοχή της ιστορίας μπορείτε στα σχόλια να εμπλουτίσετε το κείμενο με τις δικές σας εκδοχές.

Όσοι πάλι δεν τους γνωρίζετε την ιστορία και τους πρωταγωνιστές της σίγουρα θα έχετε βρεθεί σε κάποια αντίστοιχη περίσταση όπου εικόνες και άτομα που για μια μεγάλη χρονική περίοδο αποτέλεσαν τον κόσμο σας συναντήθηκαν για λίγο με αυτά του παρόντος σας σε ένα, κατά κάποιο τρόπο υποχρεωτικό/και παράξενο, déjà vu.

Το κείμενο ξεκινά με μια γραμμική ροή, ακολουθώντας τη διάρκεια των τεσσάρων ημερών του ταξιδιού, ωστόσο σύντομα ξεστρατίζει επικεντρώνεται στους πρωταγωνιστές του θίγοντας παράλληλα ποικίλα θέματα όπως την ελληνική κρίση, τη μετανάστευση, την αρχιτεκτονική σχολή, την ενηλικίωση και γενικά το χρόνο, την κατακερμάτιση του και φυσικά τις εικόνες.

Επειδή αυτό το κείμενο θα βγει απελπιστικά μακρύ αλλά δεν θα είχε κανένα νόημα αν δεν σκιαγραφούσαμε κάτι από τις μεγάλες προσωπικότητες που συναντήθηκαν σε αυτό το ταξίδι-συνάντηση, το τι έκαναν ή κάνουν στη ζωή τους οι αναγνώστες θα υποστείτε ένα μικρό αλλά ίσως πικάντικο βασανιστήριο. Μπορεί ωστόσο να διαβαστεί αποσπασματικά, χωρίς σειρά ανάλογα την περιέργεια σας. Read More

When all the burning stops, a clear image is seen…

BEDINI, The Trail of Time

/////////////////////

Este post pudiera tener varios títulos:

Cosas del verano, Observando la naturaleza Vasca, Miren y la materialidad de las imágenes, Superposición en capas, Asuntos de la superficie, Perdiendo la escala de los objetos, Una superficie nunca está limitada, Superficies de conversión, Texturas y tactos,  Geografía y ordenación de territorio imaginario y otros, muchos más títulos. Sin embargo, lo cierto es que Miren con sus imágenes nos “abre” los ojos y nos indica que hay un más allá de las imágenes y de lo aparentemente conocido.

Αυτό το ποστ θα μπορούσε να έχει διάφορους τίτλους:

Καλοκαιρινές υποθέσεις, Παρατηρώντας την φύση στη Χώρα των Βάσκων, H Mίρεν και η υλικότητα των εικόνων, Υπέρθεση επιπέδων, Θέματα επιφάνειας, Χάνοντας την κλίμακα των αντικειμένων,  Μια επιφάνεια ποτέ δεν είναι περιορισμένη, Επιφάνειες μετάλλαξης, Υφές και αφή, Μαθήματα “γεωγραφίας” ή Γεωγραφία και χωροταξία σε φαντασιακή περιοχή και άλλοι πολλοί τίτλοι. Το μόνο σίγουρο είναι πως η Μίρεν με τις εικόνες της μας “ανοίγει” τα μάτια και μας υποδεικνύει πως στις εικόνες και το ο φαινομενικά γνωστό υπάρχει ένα παραπέρα. 

10402394_10153358667210673_3549645599074183718_n

Miren Korkuera Iturbe_ Reencarnacion del Puntillismo

11742885_10153338918710673_8754149379442585119_n

Miren Korkuera Iturbe_Cutting edges 1

11745636_10153338917555673_7700102817516869398_n

Miren Korkuera Iturbe_Cutting edges 2

11011220_10153341192565673_5153446457265125997_o

Miren Korkuera Iturbe_Territorio desconocido 1

Read More

for Miren Korkuera Iturbe, part II

-Miren, me comentaron que nombrar tus imágenes como imágenes vampiros no era la asociación más acertada. //– Μίρεν, μου είπαν πως η ονομασία των εικόνων σου ως εικόνες-βρικόλακες δεν ήταν και ο πιο πετυχημένος συσχετισμός.

Ja, ja, a mi me da igual. //-Χα, χα , εμένα το ίδιο μου κάνει.

-Parece que sería más adecuado conectar tus imágenes etéreas con otros seres mitológicos, más delicados, como las ninfas. // – Μάλλον θα ήταν πιο πετυχημένο αν συνέδεα τις αιθέριες εικόνες σου με άλλα μυθολογικά πλάσματα, πιο εκλεπτυσμένα, όπως π.χ. οι νύμφες.

-Pero en ese caso…mira lo que significa LAMIA. Mitología Vasca!”//- Σε αυτή την περίπτωση … κοίτα τι σημαίνει Λάμια. Μυθολογία Βάσκων! “

“¿Pero una Lamia?”, me pregunté.//“Μα μια Λάμια; “, αναρωτήθηκα.

Sin duda Lamia es otro ser mitológico. Su encanto parece que depende de la cultura. Para los grecolatinos fue una mujer hermosa que finalmente se convirtió en un “monstruo que devoraba los hijos de otras madres, porque Hera mató a sus hijos y desde entonces se puso celosa”. Pero para los vascos, como Miren, Lamia no es un monstruo. “Las lamias (lamiak o laminak) son genios mitológicos a menudo descritos con pies de pato, cola de pescado o garras de algún tipo de ave. Casi siempre femeninos, de una extraordinaria belleza”. Tal vez por eso Miren pensó  asociar sus imágenes con Lamia y no con las ninfas.

Αναμφισβήτητα η Λάμια είναι άλλη μια μυθολογική οντότητα. Αλλά η γοητεία της μάλλον εξαρτάται από ποια κουλτούρα την κοιτάς. Στην ελληνορωμαϊκή μυθολογία η Λάμια ήταν μια όμορφη γυναίκα που τελικά έγινε ένα “τέρας που καταβρόχθιζε τα παιδιά που είχαν άλλες μητέρες”.  Για τη μεταμόρφωση ευθύνεται η  Ήρα που σκότωσε τα παιδιά της και από τότε η Λάμια έγινε ζηλιάρα-δολοφόνος. Αλλά για τους Βάσκους, όπως η Μίρεν, η Λάμια δεν είναι ένα τέρας. “Η Λαμία ( lamiak ή laminak) είναι μυθολογικά όντα που συχνά οι περιγραφές αναφέρουν ότι έχουν πατούσες πάπιας, ουρά ψαριού ή τα νύχια κάποιου πουλιού. Σχεδόν πάντα είναι θηλυκό, εκπληκτικής ομορφιάς”.  Ίσως γι ‘αυτό η Μίρεν σκέφτηκε να συνδέσει τις φωτογραφίες της με τη Λαμία και όχι με τις νύμφες.

Miren Korkuera Iturbe Eh Style  2 - Αντίγραφο

Y con esta proposición de Miren para la Lamia se me estropearon los planes para asociar sus imágenes con las “Ninfas” estas creaturas especiales tratadas por Aby Warburg y por Giorgio Agamben con la preciosa frase: como “pausas cargadas de tensiones entre sí”.

Και με αυτήν την πρόταση της Μίρεν για τη Λάμια χάλασαν και τα σχέδιά μου να συνδέσω τις εικόνες της με τις νύμφες αυτά τα μυθικά πλάσματα ερμηνευμένα Aby Warburg και τον Giorgio Agamben με την υπέροχη φράση του: “σαν παύσεις φορτισμένες από τάσεις που δημιουργούνται μεταξύ τους”.

Miren Korkuera Iturbe Eh Style 1 - Αντίγραφο

Pero, ¿por qué demonios necesitamos estos seres? ¿Qué hacen los Vampiros, las Ninfas, la Lamia u otros seres mitológicos-ficticios en un blog sobre el dibujar y sus imágenes? ¿Por qué tanta manía para asociar las imágenes con ellos? Y finalmente qué semejanza tienen estas criaturas ficticias con las imágenes? Y de manera más sencilla ¿cual es su imagen? Alguna conexión tendrán todas estas preguntas con las obras de Didi Huberman con célebre “La imagen superviviente” y otras como “La imagen que arde”, “La imagen mariposa”, “Imágenes pesa a todo”, “Cuando las imágenes toman posición” y muchos más, pero cerramos este textito con una frase de Agamben sobre las ninfas y las imágenes del movimiento.

Αλλά γιατί διάολο χρειάζεται να καταφεύγουμε σε  αυτά τα πλάσματα;  Τι κάνουν οι Βρικόλακες, οι Νύμφες, η Λάμια και άλλα μυθολογικοφανταστικά όντα σε ένα blog για το σχεδιασμό και τις εικόνες του; Γιατί τόση μανία να συνδεθούν οι εικόνες με αυτά τα πλάσματα; Και εν τέλει τι ομοιότητα έχουν αυτά τα φανταστικά όντα με τις εικόνες; Αλλά και πιο απλά, ποια είναι η εικόνα τους; Κάποια σχέση θα έχουν όλες αυτές οι ερωτήσεις για τις εικόνες με τα έργα του  Didi Huberman με διασημότερο το L’Image survivante και αλλά όπως Devant l’image, L’Image ouverte, Images malgré tout,  και πολλά πολλά άλλα επί του θέματος, αλλά θα κλείσουμε με μια φράση του Αγάμπεν για τις νύμφες και τις εικόνες της κίνησης.   

Miren Korkuera Iturbe Eh Style  3

“La ambigua relación entre los hombres y las ninfas es la historia de la difícil relación entre el hombre y sus imágenes”.   

” Η διφορούμενη σχέση του ανθρώπου με τις νύμφες είναι η ιστορία της δύσκολης σχέσης ανάμεσα στον άνθρωπο και τις εικόνες του ” .

Read More

for Miren Korkuera Iturbe

Eso es preocupante porque no es la primera vez. Lleva ya unos años. En realidad ocurre con mucha frecuencia. Casi siempre cuando Miren viaja hacia el norte. Algo le pasa cada vez que cruce la “mendi muga” (el límite de los montes)  y entra en territorio vasco: Empieza a enviarnos señales raras.

Είναι ανησυχητικό γιατί δεν συμβαίνει πρώτη φορά. Συμβαίνει εδώ και κάποια χρόνια. Στην πραγματικότητα συμβαίνει πολύ συχνά. Σχεδόν πάντα όταν η Μίρεν ταξιδεύει προς το βορρά. Κάτι της συμβαίνει κάθε φορά που περνά τα όρια των οροσειρών και μπαίνει σε επικράτεια Βάσκικη: Είναι τότε που αρχίζει να μας στέλνει παράξενα σινιάλα.

35496_10151432295075673_2017213255_nA pesar de que estas señales son imágenes de signos indefinidos que buscan captar una atmosfera bastante misteriosa Miren deja, aunque fuera por muy poco, que se vea que se trata de paisajes forestales.

Αν και αυτά τα σινιάλα είναι εικόνες από ακαθόριστα σημάδια, που προσπαθούν να μεταφέρουν μια μυστηριώδη ατμόσφαιρα η Μίρεν αφήνει, έστω και λίγο, να αποκαλυφθεί ότι πρόκειται για τοπία δασών.

Estas imágenes son intencionadamente y sistemáticamente difusas, inestables y movidas. Como si las reglas del juego se han invertido y su objetivo es hacer imágenes mediante lo difuso, lo inestable y la cámara movida.

Οι εικόνες αυτές είναι  επιτηδευμένα και συστηματικά θολές, θαμπές και κουνημένες. Λες και οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν αντιστραφεί και αντικείμενό τους να είναι να παραχθούν εικόνες χρησιμοποιώντας το θολό, το θαμπό και την κουνημένη κάμερα.  

Miren Korkuera Iturbe Eh Style  3

Aunque estas imágenes no transmiten horror, las podemos nombrar “imágenes-vampiros”. Y esto porque, aunque no es cierto si tienen una entidad propia o no (esto es más un asunto Warburgiano) parece, como los vampiros, que “evitan” sistemáticamente la luz directa y, según los mitos, “provienen de una necesidad de personificar la “sombra”.

Aν και οι εικόνες αυτές δεν είναι τρομακτικές, θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε  «εικόνες – βρικόλακες ». Παρόλο που δεν είναι σίγουρο αν αυτές οι εικόνες έχουν δική τους οντότητα ή όχι, (αυτό είναι περισσότερο μια υπόθεση τύπου Warburg) μοιάζουν, όπως και οι βρικόλακες, να «αποφεύγουν» συστηματικά το απευθείας φως και, σύμφωνα με τους μύθους, να προέρχονται από μια ανάγκη να προσωποποιήσουν τη «σκιά». Read More