Archive

Tag Archives: music

So happy for this full “fool moon”. Artwork: Anthokosmos

Fool Moon
(Nikos Vittis)

Skies in dark dress
paint on my canvas my locked distress
Grown by your absence and the loneliness
I feel

And the Moon like a white rose
in the sky rose again
and then I see your face mirrored
on the moon’s disc, smiling shyly… Read More

Το σχέδιο συχνά γίνεται κατανοητό ως μια γλώσσα.

Drawing often is perceived as a language.

Μια γραφή χωρίς φωνήματα. «Μιλά», μεταφορικά. A kind of writing without phonemes. It “speaks”, metaphorically. 

Κατά τη διάρκεια ενός μικρού πειράματος, σε μια προσπάθεια να διερευνηθούν τα όρια του «σχεδιάζω», σχεδιάσαμε με τα μάτια κλειστά. During a small experiment, in an attempt to explore the limits of “drawing”, we draw with our eyes closed.

Χωρίς να βλέπω.  Αναγκάζομαι αγγίζοντας να ψάχνω τα όρια του σχεδιαστικού χαρτιού, του «μολυβιού» και να χαράσσω γραμμές χωρίς να ξέρω προς τα που πηγαίνουν.  Without seeing. I am forced to search the limits of the drawing paper, the pencil, and draw lines without knowing where they are going.

“Στα τυφλά», εκτός του οπτικού ελέγχου και εκτός ελέγχου γενικά στο πεδίο μιας «τυφλής ελευθερίας», ποιον να εμπιστευτείς; Και πως να αφήσεις τα χέρια ελεύθερα να κινούνται;  “Blindly”, without being able to see and out of control, in general, in a field of “blind freedom”, whom do you trust? And how do you let your hands move freely?  

Χωρίς να βλέπω. Ακούω. Ακούω εμένα, τxν δίπλα, τους δίπλα. Δεν ακούω τις φωνές τους, ακούω τις «μολυβιές» τους. Without seeing. I listen. I listen to myself, the Other, the Others. I don’t listen their voices, I am listening to their “pencils”.

Ακούω τους χτύπους στο χαρτί. Οι ήχοι των χαράξεων, κάθε γραμμή τώρα πια έχει το ήχο της. Άλλοι μακρόσυρτοι και άλλοι πιο σημειακοί. I am listening to the pencils beat on the paper. The sounds of the traces, now each line has its own sound. Some sounds are longer and some are more pointy.

Τα σχέδια μετατράπηκαν ξαφνικά σε κρουστά, σε γραφο-μηχανές. Θα μου πεις, έτσι ήταν από πάντα. Αλλά «εσύ δεν άκουγες».  Drawings suddenly turn into percussions, into type-writers. You may tell me; “it’s always been that way. But “you never listened”.

Οι χαράξεις έχουν ένα ήχο, καλύτερα ένα χτύπο, και κάθε χτύπος αρχίζει να συσχετίζεται με τους χτύπους των Άλλων.  Traces have a sound, even better, a beat. Each beat begins to relate with other beats.  

«Χτυπώ», «απαντούν», «χτυπούν», «απαντώ». Ξανά και ξανά μέχρι που φτιάχνεται ένας ρυθμός, άρρυθμος και θορυβώδης. Ι “knock”, they “answer”, they “knock”, I “answer”. Again, and again until a rhythm is made, arrhythmic and noisy.

Τι είναι αυτή η συναυλία [κρουστών…] σχεδίων; What is this [percussion…] drawing concert?

Ένα σχέδιο τελικά ακούγεται. A drawing finally sounds. 

Πριν το σχέδιο κατηγοριοποιηθεί ως παρτιτούρα, η καταγραφή μιας μουσικής που παράγεται από φυσικούς ήχους -σαν αυτής του Dieter Schebel- θα λέγαμε πως παράγει τη δική του μελωδία.

Before this drawing is categorized as a music sheet, someone can argue that the transcription of a music produced by natural sounds -like those of Dieter Schebel-, has its own voice-melody.

Το μολύβι γράφει-χτυπά, τα μολύβια χαράσσουν-χτυπούν, ακούγονται. Οι χτύποι των μολυβιών, δεν είναι σαν αυτούς των ρολογιών, ούτε ακριβώς, μα πιο κοντά σε αυτούς της καρδιάς και των καρδιογραφημάτων.

The pencil writes-beats, the pencils mark, beat and have their own sound. Pencil beats are not like watch beats, nor exactly, but similar to heartbeats and to cardiograms.

Απόσπασμα από γραφιστική συναυλία στο μάθημα «ειδικά θέματα αναπαραστάσεων: ιχνογραφίες και ιχνηλατήσεις» στην αρχιτεκτονική σχολή του Βόλου, 18 Φεβρουαρίου 2020.

Excerpt from a graphic concert in the lesson “Special Representations: Paintings and Traces” at the School of Architecture, University of Thessaly, 18th February 2020.

Read More

Hay gente que es capaz de mover el mundo, poner un aula patas arribas y dar sentido donde aparentemente no lo hay.

Υπάρχει κόσμος που είναι ικανός να αναστατώσει τον υπόλοιπο κόσμο, να φέρει τα πάνω κάτω δίνοντας νόημα εκεί που πριν φαινομενικά δεν υπήρχε.

El siguiente texto describe la metamorfosis y el nacimiento de un lugar a partir de un encuentro musical.

Το παρακάτω κείμενο περιγράφει τη μεταμόρφωση και τη γέννηση ενός τόπου με αφορμή μια μουσική συνάντηση.

texto: Uriel Seguí 

Era el último día de clase, ya estaban los alumnos calificados y allí no había nadie.

Ήταν η τελευταία μέρα του μαθήματος, οι φοιτητές είχαν ήδη βαθμολογηθεί και εκεί δεν υπήρχε κανείς.

Llegué un poco más tarde de lo acordado, pensando que la gente ya habría empezado a celebrarlo, pero la clase estaba perfectamente ordenada, en silencio, vacía, con su iluminación perfectamente convencional funcionando. Como de costumbre, y yo sólo.

Έφτασα λίγο αργότερα από ό, τι είχε συμφωνηθεί, πιστεύοντας ότι θα είχαν ήδη αρχίζει να γιορτάζουν την τελευταία μέρα, αλλά η αίθουσα ήταν απόλυτα οργανωμένη, ήσυχη, άδεια, με το συνήθη φωτισμό της και,  σαν από συνήθεια, εγώ μόνος. 

Me fui a aparcar el coche que había dejado tirado de cualquier forma, esperando que alguien me echara una mano para descargar los instrumentos que portaba en el interior de él.

Πήγα να παρκάρω το αυτοκίνητο που είχα σταθμεύσει κάπως πρόχειρα, περιμένοντας πως κάποιος θα μου βάλει ένα χεράκι για να κατεβάσουμε τα όργανα που υπήρχαν  στο εσωτερικό του.el nido Uriel segui 2

Aparqué, volví y ya estaban Pablo, el violinista y su amigo, el guitarrista. Apareció Anthi, y nos pusimos todos juntos a remover aquel espacio.

Πάρκαρα και στην επιστροφή βρισκόντουσαν ο Πάμπλο, ο βιολιστής και ο φίλος του, ο κιθαρίστας. Εμφανίστηκε η Ανθή, και ξεκινήσαμε όλοι μαζί να αναστατώνουμε εκείνο το χώρο.  

Trajimos de los coches los instrumentos, reorganizamos las mesas, apilándolas unas encima de las otras, tejimos con cinta de carrocero una conexión entre las mesas apiladas, y proyectamos sobre todo aquello, con dos proyectores de diapositivas, luz.

Φέραμε από το αυτοκίνητα τα όργανα, αναδιοργάνωση τους πάγκους, τοποθετώντας τον ένα επάνω στον άλλο, πλέξαμε ταινία ένα πλέγμα ανάμεσα τους, και προβάλαμε πάνω σε αυτά με 2 προβολείς και διαφάνειες.

el nido Uriel Segui 3

Habíamos configurado un “nido” en el que situarnos a hacer música entre destellos de luz y masas de sombras articuladas geométricamente entre los colores de las luces gracias a las cintas y las mesas. Read More

anthokosmos 2015

anthokosmos 2015

Skies in dark dress

Paint on my canvas my locked distress

Grown by your absence and the loneliness I feel.

And the Moon like a white rose in the sky, rose again

and then I see your face mirrored on the moon’s disc,

smiling shyly, but, suddenly drops of rain

blurred the view of you tears

for the dying hope of seeing you again….

poem Nikos Vittis

anthokosmos 2015

anthokosmos 2015

anthokosmos 2015

anthokosmos 2015