Archive

Tag Archives: poetry

Της Silv Asim

Θέλω να ξυπνήσω με ένα χάδι, ένα φιλί στο μέτωπο και να πιστέψω πως θα είναι αρκετό να γεμίσει τις δεκαετίες απώλειας μετά να πέσω σε βαθύ λήθαργο να μείνω εκεί κρατώντας το άγγιγμα στη μνήμη Γιατί καρδιά μου · Πάλι ψέμα θα είσαι μια εφήμερη ανάταση μέχρι να θυμηθείς πως το κενό δε γεμίζει μόνο στη φυγή θα απαλυνθείς, καρδιά μου.

imprografika_palabras0
Συχνά όταν οι λέξεις φεύγουν από τις προτάσεις που συνθέτουν, όταν απεμπλέκονται από το νόημά τους, γίνονται ποίηση.

A menudo, cuando las palabras dejan las frases que forman parte y se desbloquen de su significado, hacen poesía.

Οι αιωρούμενες λέξεις, οι λέξεις στο κενό, οι ποιητικές λέξεις, οι λέξεις ξεκομμένες από τους συντακτικούς κανόνες δεν είναι απλά “λέξεις στον αέρα” ή “λόγια του αέρα” ή “αερολογίες”.

Las palabras flotantes, las palabras al vacío, las palabras poéticas, las palabras apartadas por la sintaxis no son solo “palabras en el aire” o “palabras vanas” [en griego palabras del aire] o “chorradas” [en griego aeropalabras].

imprografika_palabras3

Κάτι συμβαίνει με αυτές τις λέξεις νομάδες, τις ανυπότακτες και σίγουρα ασύντακτες.

Algo está sucediendo con estas palabras nómadas, insumisas y definitivamente agramáticas.

Δεν είμαστε ποτέ βέβαιοι/ες/x αν ψάχνουν ένα ταίρι να συμπληρώσουν το νόημά του, μια ομάδα λέξεων για συνθέσουν ένα νόημα πιο πλουραλιστικό ή, αν απλά προτιμούν να πλέουν ανάμεσα σε άλλες λέξεις. Δηλαδή αν προτιμούν ένα αλισβερίσι συντρόφων.

Nunca estamos seguros/as/x de si están buscando una pareja para complementar su significado, un grupo de palabras para sintetizar un significado más pluralista, o si simplemente prefieren navegar entre otras palabras. Es decir, si prefieren un cambio de parejas.

imprografika_palabras4
Το σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε να μαντέψουμε: γιατί πάντα φεύγουν; Ποια περιέργεια, κινητήριος δύναμη ή επιθυμία τις σπρώχνει;

Lo cierto es que no podemos adivinar: ¿por qué siempre se van? ¿Qué curiosidad, fuerza motriz o deseo los empuja?

imprografika_palabras2
Όταν οι εγκαταλελειμμένες λέξεις σταθούν, έστω για λίγο, δίπλα σε κάποια άλλη λέξη φτιάχνουν μαζί κάτι σαν στίχο και, το πιο πιθανό ή αναγκαστικά, μια εικόνα.

Cuando las palabras abandonadas paran, aunque si fuera solo para un instante, al lado de otra palabra, juntas forman casi un verso y, muy probablemente o necesariamente, una imagen.

Αν πάλι οι λέξεις τύχει και σταθούν ανάμεσα στης γραμμές και τα χρώματα κάποιας εικονογράφησης τότε είναι που οι εικόνες μπερδεύονται.

Si por suerte las palabras paran entre las líneas y los colores de una ilustración es cuando las imágenes se confunden.

imprografika_palabras5

Και ψάχνουμε να βρούμε που αρχίζουν οι λογοτεχνικές και που οι φωτογραφικές ή οι εικόνες των ιχνογραφίσεων.

Y buscamos encontrar donde empiezan las imágenes literarias y donde las fotográficos, o las imágenes dibujadas.

Και μπλέκονται οι εικόνες, τα σημάδια με τα χρώματα και τα νοήματα με εκείνες τις αναμνήσεις που αναδύονται εκεί που κανείς δεν τις περιμένει.

Y se enredan las imágenes, los signos con los colores y los significados con aquellos recuerdos que surgen si que nadie los espera.

IMG-e40827c3bd1fc7b840776d4707bac4da-V_resized
Κάπου εκεί, στις συχνά ατέλειωτες ώρες που «χαζεύουμε» τις εικόνες, είναι που οι λέξεις και οι γραμμές γίνονται το σπίτι μας.

En algún lugar por allí, a menudo durante las infinitas horas que “miramos” a las imágenes, es cuando las palabras y las líneas se convierten en nuestro hogar.

Γίνονται για εμάς σχεδόν το παν. Συχνά σ’ αυτές ή πάντα υπάρχει κάτι που μοιάζει με το σπίτι μας.

Son para nosotros casi todo. Con frecuencia en ellas o casi siempre hay algo que se asemeja a nuestro hogar.

imprografika_palabras1

Εκεί καταφεύγει η φαντασία. Εκεί ανοίγει ο ασκός με τις ονειροπολήσεις και περιδιαβαίνει από τα υπόγεια στις σοφίτες, τους διαδρόμους, ανοίγει τα παράθυρα  κάθεται, νιώθει και γράφει.

Allí se refugia la imaginación. Allí se abre la bolsa de las ensoñaciones y va recorriendo desde los sótanos hasta las buhardillas, los pasillos, abre las ventanas, se sienta, siente y escribe.

20180509_23185520180509_232031

Read More

by  S I L V    A S I M* GR/ES

20988147_10155377814120831_2284482212820502121_o

“και όταν μπήκε ο χειμώνας

το χρώμα των μαλλιών σου σκοτείνιασε

μαζί και το βλέμμα σου.

Y cuando empezó el invierno

el color de tu cabello oscureció

junto con tu mirada.

η επιδερμίδα σου χλώμιασε

και έμενες με τις ώρες αφημένη

στα ολόλευκα σεντόνια,

να κοιτάζεις τη γωνία στο ταβάνι

που σκοτείνιαζε κι αυτή

μέρα με τη μέρα

μαζεύοντας τους λυγμούς σου Read More

change

by S I L V    A S I M

Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα τον Οκτώβρη του 2012 στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, μία πόλη που επέλεξα να κάνω το θέμα της Διπλωματικής μου εργασίας για την ολοκλήρωση των αρχιτεκτονικών μου σπουδών στο ΕΜΠ.

Esta fotografía la saqué en octubre del 2012 en la islita del lago de la ciudad de Ioánnina, la ciudad que elegí como el contexto de mi Proyecto Fin de Carrera en la escuela de Arquitectura de Atenas, NTUA.

Αν και έχω καταγωγή από Ήπειρο και κοντινή οικογένεια στα Ιωάννινα, η αλήθεια είναι ότι δεν είχα επισκεφθεί την πόλη από όταν ήμουν 5 ετών – ωστόσο, πολύ συχνά ανέβαινα Πρέβεζα πχ. Στην ηλικία των 5 ετών τα Γιάννενα είχαν αποτελέσει μία στάση σε οικογενειακή μας εκδρομή – ο πατέρας, η μητέρα, ο αδερφός, η αδερφή και εγώ.

Aunque tengo origen en Épirus (región al suroeste de Grecia) y mi familia en Ioánnica, la verdad es que no había visitado la ciudad desde que tenía 5 años. Sin embargo, a menudo visitaba Preveza (ciudad cercana). En Ioánnica estuve con mi padre, mi madre, mi hermano y mi hermana haciendo una parada en un viaje familiar.

Το νησί της λίμνης, ως σημαντικός τουριστικός προορισμός (χρονολογικά ήμαστε κάπου στο 1994), αποτέλεσε σημείο επίσκεψης μας. Φθινώπορο ήταν, κρύο και υπήρχε κόσμος στο νήσι – ή έτσι είχε φανεί στα μάτια του πεντάχρονου τότε εαυτού μου.

La isla, como polo turístico importante (alrededor de 1994), fue el punto de nuestra visita. Era Otoño, hacía frío y había gente en la isla – o así había parecido a los ojos de aquel mismo yo de cinco años.

Ο πατέρας αγόρασε σε όλους μας ένα μικρό τουριστικό ένθυμιο – χαρές, χαμόγελα, κόσμος, φασαρία. Μία χαρακτηριστική ανάμνηση και εικόνα στα στενά του νησιού, στην υγρασία, στη λίμνη. Μετά από αυτό το ταξίδι περίπου μισό χρόνο έπειτα, μάθαμε τα νέα και εμείς, τα παιδιά, ότι ο πατέρας μας ήταν σοβαρά άρρωστος.

Papa compró a todos nosotros un pequeño souvenir turístico – alegría, sonrisas, mundo, ruido. Un recuerdo característico y una imagen en las callecitas de la isla, humedad, en el lado. Después de este viaje casi medio año después, llegaron a nosotros, los chicos, las noticas, que el papa estaba seriamente enfermo.

Read More