Archive

Tag Archives: school of architecture

The course,”Special Topics on Representations” of Arch.Uth.

is pleased to host “Parametric Behaviours” a lecture by Sergio del Castillo Tello.

on Monday 24/05/21 at 15:00 (GMT+2, Athens) 

zoom meeting

Sergio del Castillo Tello is an expert in Computational Design and Founder of MIAUTICS

University of Thessaly

Department of Architecture

Professor: Anthi Kosma

http://www.arch.uth.gr/en/activities/2461

Ευτυχώς κανένα άτομο δεν ανέφερε τη γεύση του φιλιού.

Afortunadamente, nadie mencionó el sabor del beso.

Αν το έκαναν τότε τα πράγματα θα ήταν κάπως άβολα. Το μάθημα θα αναγκαζόταν να περάσει σε επίπεδα, πιο ιδιωτικά, να αναφερθεί σε πεδία ερωτογενή και γενικά, θα αναγκαζόταν να  «ρίξει τις μάσκες» και να μιλήσει για την συνθετότητα της αίσθησης  της γεύσης. Η παράξενη γεύση του Άλλου ατόμου. Κάποιες φορές τόσο νόστιμη, κάποιες τόσο ξένη, παράξενη. Το ταξίδι στην αίσθηση της γεύσης ή, για κάποιους, της απομάκρυνσης από τις «μητρικές» «νοστιμιές». Όσο μεγαλώνουμε και απομακρυνόμαστε από εκείνες τις πρώτες, τις οικείες, τις παραδοσιακές γεύσεις οι γευστικοί κάλυκες, λένε, διευρύνουν το ρεπερτόριο τους, εκλεπτύνονται.

Si lo huberan, las cosas serían un poco incómodas. El curso se vería obligado a pasar a otros niveles, más privados, a referirse a campos erógenos y en general, a verse obligado a “arrojarse las máscaras” y hablar de la complejidad del sentido del gusto. El extraño gusto de la otra persona. A veces tan delicioso, algunas tan extraño y raro. El viaje al sentido del gusto o, para algunos, la salida de los “manjares” de la “madre”. A medida que envejecemos y nos alejamos de esos primeros sabores tradicionales y familiares, las papilas gustativas, dicen, amplían su repertorio, se vuelven más refinadas.

Πιθανότατα βέβαια ξέφυγα από το θέμα του μαθήματος: αναπαραστάσεις γεύσεων ή εικόνες από τις γεύσεις ή αποτυπώνοντας την αίσθηση της γεύσης ενός φρούτου κτλ.  Αλλιώς θα μπορούσαμε να πούμε πως η πρόσκληση ήταν να προκύψει ένα σταμάτημα. Σταματώ τους αδιάφορους, τους επιτακτικούς και ομογενοποιημένους, τους αβέβαιους και συνεχόμενους ρυθμούς για να παρατηρήσω. Σταματήσαμε λίγο με αναφορά τον Προυστ «Αλλά αρκεί ένας θόρυβος, μια μυρουδιά, που ακούστηκε ή μυρίστηκε κάποτε, να παρουσιαστούν ξανά, ταυτοχρόνως μέσα στο παρόν και μέσα στο παρελθόν[..] Ένα λεπτό απελευθερωμένο από την τάξη τού χρόνου επαναδημιούργησε μέσα μας για να μπορέσει αυτός να το νιώσει, τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την τάξη τού χρόνου. Και γι’ αυτό είναι κατανοητό να εμπιστεύεται τη χαρά του, ακόμα κι αν η γεύση απλώς ενός μπισκότου ..»[1]

anthokosmos 2021

Lo más probable es que me haya salido del tema del curso: representaciones de sabores o imágenes de sabores o captación del sentido del gusto de una fruta, etc. También, podríamos decir que la invitación era para hacer una parada. Dejo los ritmos indiferentes, convincentes y homogeneizados, inciertos y continuos para observar. Hicimos una pausa para mencionar a Proust “Pero basta que un ruido, un olor, que una vez se escuchó u olió, para que reaparezca, al mismo tiempo en el presente y en el pasado [..] Un minuto liberado del orden del tiempo recreado dentro de nosotros para que podía sentirlo, el hombre liberado del orden del tiempo. Y es por eso que es comprensible confiar en su alegría, incluso si es solo el sabor de una magdalena … “ [1]

Στην περίπτωσή μας, κάνω μια παύση και παρατηρώ την αίσθηση της γεύσης και, ίσως πιο πολύ, της επίγευσης. Της γευστικής εντύπωσης που συνεχίζει να υφίσταται στο στόμα ή τον ουρανίσκο, ακόμα και μετά την κατάποση μιας τροφής ή ενός ποτού[2]. Οι συμμετέχοντες/ουσες είπαν τελικά πως η γεύση είναι κάτι ακαθόριστο μια και ότι νιώθεις μπερδεύεται με αναμνήσεις, εικόνες από καταστάσεις και αγαπημένα πρόσωπα. Η γεύση είναι συνδετική. Κατά κάποιο τρόπο είναι αγώγιμη με αγωγό-μεσολαβητή το σάλιο. Έτσι επιτρέπονται διελεύσεις που ενεργοποιούν τους γευστικούς κάλυκες που μάλλον, με τη σειρά, τους θα είναι συνδεδεμένοι με τις εικόνες συγκεκριμένων αναμνήσεων. Συνδετική, σχεσιακή, η γεύση βρίσκεται εδώ, «εδωνά», κάπου ανάμεσα. Κάπως έτσι κι εγώ θυμήθηκα την πρώτη φορά αναγκάστηκα να ζωγραφίσω τη γεύση. Ξαναβρήκα εκείνο το σχέδιο από τις φράουλες κάπου το 2010, τότε στην αίθουσα Museo του ETSAM στο μάθημα DΑEIG II (Dibujo Avanzado e Interpretación Gráfica) με τον Antonio Verd και κάποιους σεφ καλεσμένους του να μιλούν για τη γεύση ως μια αίσθηση (και ίσως αισθητική) που όλο και εκλεπτύνεται.  

Read More

Αυτό το ποστ αφορά τη χαρά και το παραξένεμα που έφερε μια “στενάχωρη” δημοσίευση. This post is about the joy and strangeness that occurred from a publication.

Για την ακρίβεια η χαρά και το παραξένεμα αφορούν στο πως η στενοχώρια που νιώθουμε και οι στενοί χώροι όπου ζούμε μετατράπηκαν σε λέξεις, σε εικόνες και, εν τέλει, σε κάτι από τέχνη.  To be precise, the joyful and strange feelings emerged as a result of the way we managed to turn our sorrows and griefs into words, images and, ultimately, into a kind of art.  

Ένα κείμενο του ιστολογίου, μαζί με κείμενα και εικόνες από το μάθημα «ειδικά θέματα αναπαραστάσεων» στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας την άνοιξη του 2020 σε συνεργασία με τη Φεδερίκα Μαρτελα έγιναν ένα κείμενο που συμμετείχε στο συλλογικό τόμo, “URBAN CORPORIS: UNEXPECTED”. A text of this blog, with texts and images from the lesson “Special Issues of Representations” at the Department of Architecture of the University of Thessaly in collaboration with Federica Martella formed an article which is included in the collective volume “URBAN CORPORIS: UNEXPECTED”.

Ένα βιβλίο αρχιτεκτονικής, τέχνης, φιλοσοφία και πολεοδομικών σπουδών που μέσα από διαφορετικές συμμετοχές διαπραγματεύεται τις αλλαγές που έφερε στην πραγματικότητάς μας η πανδημία του Sars-Cov2. A book of architecture, art, philosophy and urbanism to nourish the urban body. Through different contributions deals with the changing reality brought by Sars-Cov2 pandemic.

Το “στενάχωρο”, ξεκίνησε σαν ενα λυρικο κείμενο γύρω από τον αναγκαστικό εγκλεισμό που ακολούθησε το ξεσπασμα της πανδημίας του covid-19 την άνοιξη του 2020. Με αφορμή τη διπλή έννοια που έχει στην ελληνική γλώσσα το  “στενάχωρο”  [stenáchoro] ως “confined space”και ως “στεναχωρημένος”  [steno-choriménos] δηλαδή “being distressed” εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στο φυσικό και τον ανθρωπολογικό χώρο. Πως τα κοινωνικά όρια εκφράζονται στα φυσικά όρια, αλλά και πως τα φυσικά όρια δομούν τις κοινωνικές σχέσεις.  “Stenachoro” began as a lyrical text about the forced closure that followed the lockdown of the covid-19 pandemic in the spring of 2020. On the occasion of the dual meaning that ” stenáchoro ” has in Greek language [stenáchoro] as confined space” and as “saddened” [steno-choriménos] that is, “being distressed” examines the relationship between natural and anthropological space. How social boundaries are expressed in physical boundaries, but also how physical boundaries structure social relations.

Για την  παρουσίαση των “στενάχωρων” ορίων χρησιμοποιείται βιβλιογραφική αναφορά ενώ σαν case study και δεδομένα-μαρτυρίες  έχουν χρησιμοποιηθεί αποσπάσματα κειμένων και εικόνων που πραγματοποιήθηκαν στο μάθημα την περίοδο που εξετάζουμε.  For the presentation of the ” stenáchoro” boundaries, bibliographic references are used while as a case study and data-testimonies, excerpts of texts and images that took place in the course the period we are examining have been used.

Τα κείμενα αυτά προέκυψαν αυθόρμητα στα πλαίσια ενός γραφιστικού-εικαστικού  ημερολογίου που οι σπουδαστές/τριες είχαν να πραγματοποιήσουν. Τα αποσπάσματα που παρουσιάζονται εδώ, τα σχετικά με τον covid και το “στενάχωρο”, είναι εκφράσεις που περιγράφουν αυθόρμητα και “εκ του φυσικού” πτυχές της “αποκλεισμένης” καθημερινότητάς. These texts arose spontaneously in the lesson in the context of a graphic-visual diary that the students had to carry out. The excerpts presented here, about covid and ” stenáchoro “, are expressions that describe spontaneous and “natural” aspects of “excluded” everyday life.

Drawing Federica Martella
Read More

ένα ταξίδι στο χρόνοREUNION_KHPOS 22

Το παρακάτω ποστ έχει να κάνει με το χρόνο και το πέρασμα του χρόνου ή πιο σωστά, επειδή αυτό το μπλογκ ασχολείται με τις εικόνες, είναι ένα ποστ όπου κατά κάποιο τρόπο εικόνες από το παρελθόν, ξεχασμένες ή μη, συναντήθηκαν με αυτές του παρόντος.

Ωστόσο η φράση «συνάντηση εικόνων του παρελθόντος και του παρόντος» θέλει να περιγράψει κάτι πολύ πιο απλό: τη συνάντηση μιας ομάδας συμφοιτητών, γνωστή και ως ριγιούνιον, μετά από περίπου 10 χρόνια από την αποφοίτησή τους ή πιο σωστά 16 χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση στην πόλη της Ξάνθης.

Η Ξάνθη είναι μια απομακρυσμένη πόλη κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία και την Τουρκία ή αλλιώς μια μικρή γραφική πόλη με μουσουλμανικό πληθυσμό μόλις 4.00 ώρες από την Κωνσταντινούπολη. Εκεί λοιπόν βρεθήκαμε περίπου 10 άτομα και ένα γράμμα (Ιορδάνης, Κατερίνα, Κώστας, Χρήστος, Δημήτρης, Δημήτρης, Βάνα, Ελένη, Νίκος και ο άλλος Χρήστος) την πρώτη μέρα του Αυγούστου.

Η εκδοχή της ιστορίας γράφεται κατά βάση για όσους δεν κατάφεραν να βρεθούν σε αυτό το συναπάντημα και φυσικά για λόγους συγγραφικής ματαιοδοξίας. Η ιστορία είναι το δίχως άλλο υποκειμενική και δεν είναι παρά ένα συγγραφικό κατασκεύασμα για αυτό όσοι γνωρίζεται κάτι παραπάνω ή διαφωνείτε με την εκδοχή της ιστορίας μπορείτε στα σχόλια να εμπλουτίσετε το κείμενο με τις δικές σας εκδοχές.

Όσοι πάλι δεν τους γνωρίζετε την ιστορία και τους πρωταγωνιστές της σίγουρα θα έχετε βρεθεί σε κάποια αντίστοιχη περίσταση όπου εικόνες και άτομα που για μια μεγάλη χρονική περίοδο αποτέλεσαν τον κόσμο σας συναντήθηκαν για λίγο με αυτά του παρόντος σας σε ένα, κατά κάποιο τρόπο υποχρεωτικό/και παράξενο, déjà vu.

Το κείμενο ξεκινά με μια γραμμική ροή, ακολουθώντας τη διάρκεια των τεσσάρων ημερών του ταξιδιού, ωστόσο σύντομα ξεστρατίζει επικεντρώνεται στους πρωταγωνιστές του θίγοντας παράλληλα ποικίλα θέματα όπως την ελληνική κρίση, τη μετανάστευση, την αρχιτεκτονική σχολή, την ενηλικίωση και γενικά το χρόνο, την κατακερμάτιση του και φυσικά τις εικόνες.

Επειδή αυτό το κείμενο θα βγει απελπιστικά μακρύ αλλά δεν θα είχε κανένα νόημα αν δεν σκιαγραφούσαμε κάτι από τις μεγάλες προσωπικότητες που συναντήθηκαν σε αυτό το ταξίδι-συνάντηση, το τι έκαναν ή κάνουν στη ζωή τους οι αναγνώστες θα υποστείτε ένα μικρό αλλά ίσως πικάντικο βασανιστήριο. Μπορεί ωστόσο να διαβαστεί αποσπασματικά, χωρίς σειρά ανάλογα την περιέργεια σας. Read More